Tibetan
་བདེན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །མི་སློབ་པ་དེའི་ནི་རྟག་ཏུ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་འདུག་པས་ན་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་བདེན་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་བས་ན་དེ་ནི་བདེན་པའི་གནས་ཀྱི་མཆོག་དང་ལྡན་པ་དང༌། ཕུང་པོའི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་གཏོད་པའི་ཕྱིར་གཏོད་པའི་གནས་ཀྱི་མཆོག་དང་ཡང་ལྡན་ནོ། །དེའི་ལམ་གྱི་འབྲས་བུ་མ་ལུས་པར་ཡང་དག་པར་གྲུབ་པས་ན། ལམ་ཤིན་ཏུ་བསྒོམས་པ་ཡིན་ཏེ། སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་དང་སློབ་པ་རྣམས་ཀྱི་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་དེའི་དེ་ནི་ཉེ་བར་ཞི་བའི་གནས་ཀྱི་མཆོག་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་མི་སློབ་པ་འབའ་ཞིག་གི་གནས་བཞི་ནི་མཆོག་ཡིན་ལ་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་དང་སློབ་པ་རྣམས་ཀྱི་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་ལ་གནས་པ་དེའི་ནི་ཉེས་འཇག་རྡུལ་ཙམ་ཡང་མེད་ལ་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོའི་ས་ལ་གནས་པའི་ནི་མང་དུ་ཡོད་པ་དང༌། སློབ་པའི་ནི་ཉུང་ངུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཉེས་འཛག་རྣམས་གང་ཞེ་ན། སྔ་མ་བཞིན་དུ་གཡོ་བ་དང་རློམ་པ་ལ་སོགས་པ་ ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐམས་ཅད་དུ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་ཐུབ་པའི་རང་བཞིན་ཐོབ་པས་ན་ཐུབ་པ་ཞི་པ་ཞེས་བྱའོ། །ཕྱི་མའི་རྒྱུ་བསལ་བ་དང༌། ཐོག་མ་དང༌། བར་མ་དང༌། ཐ་མ་རྣམས་སུ་སྐྱེ་བ་དང༌། རྒ་བ་དང༌། འཆི་བའི་སྡུག་བསྔལ་ཉེ་བར་ཞི་བ་དང༌། ཚེ་འདི་ལ་རྒྱུ་ཞིང་འགྲོ་བ་ན་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཆོས་བཞི་ལ་རྗེས་སུ་ཆགས་པ་ཉེ་བར་ཞི་བ་དང༌། བཞི་ལ་ནི་ཁོང་ཁྲོ་བ་ཉེ་བར་ཞི་བ་དང༌། གནས་ཤིང་འདུག་པ་ན་ཡང་འདྲེ་བ་རྣམ་པར་ཞི་བའི་ཕྱིར་རོ། །བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་དང་མཐུན་པའི་ཆོས་རྣམས་བསྒོམ་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་སྒོ་ནས་རྒྱུ་བདུན་གྱིས་དམ་པའི་ཆོས་བ་དུན་རྣམ་པར་གཞག་པར་རིག་པར་བྱ་སྟེ། བདུན་གང་ཞེ་ན། ཐོས་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་དམིགས་པ་དང༌། བསམས་པ་ལས་བྱུང་བའི་དམིགས་པ་དང༌། བསྒོམས་པ་ལས་བྱུང་བའི་དམིགས་པ་དང༌། ཡིད་ལ་བྱེད་པ་གསུམ་པོ་དེ་དག་ཉིད་ཀྱི་སྦྱོར་བའི་ཚེ་ཡང་ཟང་ཟིང་གི་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱི་ཟང་ཟིང་གི་ལོངས་ཡོངས་སུ་སྤྱོད་པ་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་དང་ཟང་ཟིང་དང་ཆོས་ཀྱི་ལོངས་སྤྱོད་གཞན་ལས་དུས་དུས་སུ་འཐོབ་པ་དང༌། མཐར་ཐུག་པའི་ཆེ་ཡང་བདག་ཉིད་མངོན་པའི་ང་རྒྱལ་མེད་པས་ཆུད་ཟ་བར་མི་འགྱུར་བ་དང༌། གཞན་ལ་མངོན་པའི་ང་རྒྱལ་མེད་པས་ཆུད་ཟ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ལ་ཞི་གནས་དང་རབ་ཏུ་འཛིན་པ་དང་བཏང་སྙོམས་ཀྱི་མཚན་མ་རྣམས་ལ་བསྒོམ་པའི་ཕྱིར་དུས་ཤེས་པ་སྟེ། འདི་ལྟ་སྟེ། ཉན་ཐོས་ཀྱི་ས
Chinese
不是真谛。不学之人恒常如是安住，故是圆满真谛。因此，彼具有真谛之处的最胜，且为一切蕴之事物所依，故亦具有所依之处的最胜。彼之道果无余如实成就，故是极善修习之道。声闻与学者则非如是。因此，彼之彼是寂灭之地的最胜。何以故，唯不学之人的四处是最胜，而声闻与学者则不如是耶？因安住于彼者，丝毫罪垢亦无，而安住于异生地的则多有，学者的则少有。何为罪垢耶？当知如前之动摇与傲慢等是也。因已于一切断除彼等一切，故获得圆满能仁之自性，故名能仁寂灭。断除后有之因，且初始、中间、末尾诸时之生、老、死之痛苦寂灭，于此生行走时，对世间四法之贪著寂灭，对四者之嗔恚寂灭，安住而住时，亦寂灭散乱之故也。以圆满修习与菩提分相顺之诸法之门，当知以七因安立七圣法。七者为何？谓由听闻所生之作意所缘，由思惟所生之所缘，由修习所生之所缘，及彼等三作意之结合时，亦通达受用杂染之受用杂染之受用，及从他处时时获得杂染与法之受用，及至极之盛事亦不因自身显现之我慢而浪费，亦不因对他人显现之我慢而浪费。于彼，为修习止观与胜观及舍之相，故知时也。此如声闻之
English
It is not the truth. Since the non-learner always abides as it is, it is the complete truth. Therefore, it possesses the supreme place of truth, and since it is the basis for all aggregates of things, it also possesses the supreme place of basis. Since the fruit of its path is completely and truly accomplished, it is a path that is extremely well cultivated. This is not the case for ordinary beings and learners. Therefore, that is the supreme place of peace. Why is it that only the four places of the non-learner are supreme, while those of ordinary beings and learners are not? Because there is not even a speck of fault in those who abide in it, while there are many in those who abide in the ground of ordinary beings, and few in those of learners. What are the faults? It should be understood that they are like the previous agitation and pride, and so on. Because they have completely abandoned all of these, they have attained the nature of the complete Sage, and are therefore called the Sage of Peace. Eliminating the cause of future existence, and pacifying the suffering of birth, old age, and death in the beginning, middle, and end, and pacifying attachment to the four worldly dharmas when walking in this life, and pacifying anger towards the four, and also pacifying distraction when dwelling and abiding. Through the complete cultivation of the dharmas that are in accordance with the aspects of enlightenment, it should be understood that the seven noble dharmas are established by seven causes. What are the seven? They are the object of attention arising from hearing, the object arising from thinking, the object arising from meditation, and also at the time of combining those three attentions, also understanding the enjoyment of impure enjoyment of impure enjoyment, and obtaining impure and dharma enjoyment from others from time to time, and even the ultimate greatness is not wasted due to the pride of self-manifestation, and is not wasted due to the pride of manifestation to others. In that, knowing the time for cultivating the signs of calm abiding, insight, and equanimity. This is like the Shravaka's