Tibetan
ར་འདུ་ཤེས་པ་དེ་ནི་གཞན་དག་གིས་སྡུག་པ་དང༌། མི་སྡུག་པའི་ཚིག་བླ་དགས་ཀྱི་འདུ་ཤེས་ཏེ། རེག་པ་དག་དང༌། མི་སྡུག་པའི་ལག་པ་དང༌། དབྱུག་པ་དང༌། བོང་བའི་འདུས་ཏེ་རེག་པ་དག་གི་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པ་བྱས་ཀྱང་དེ་ནི་རྒྱུ་དང་བཅས་པའི་ཚོར་བ་ལ་སོགས་པ་གཟུགས་ཅན་མ་ཡིན་པའི་འདུ་ཤེས་བྱེད་དེ་དག་ལ་ཡང་མི་རྟག་པར་ཡང་དག་པར་མཐོང་བས་རྗེས་སུ་ཆགས་པར་ཡང་མི་བྱེད་ཁོང་ཁྲོ་བར་ཡང་མི་བྱེད་དེ། ཁམས་ཙམ་དུ་ཟད་པར་དམིགས་ཤིང་དེའི་སེམས་དེ་ལུས་དེ་ལ་ཡང་དག་པར་གནས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་དེ་ནི་ཀུན་དུ་རྨོངས་པར་ཡང་མི་འགྱུར་ཏེ། དེ་ཕྱི་རོལ་པོ་རབ་ཏུ་དབྱེ་བའི་འདུ་ཤེས་གང་ཡིན་པ་དང༌། ཕྱི་རོལ་གྱི་འབྱུང་བ་ཆེན་པོ་རྣམས་ལ་མི་རྟག་པར་འདུ་ཤེས་པ་གང་ཡིན་པ་དང༌། ནང་གི་རྣམས་ལ་མི་སྡུག་པར་འདུ་ཤེས་པ་དང༌། མི་རྟག་པར་འདུ་ཤེས་པ་དང༌། མི་རྟག་པ་ལ་སྡུག་བསྔལ་བར་འདུ་ཤེས་པ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་བ་ལ་ཡང་བདག་མེད་པར་འདུ་ཤེས་པ་གང་ཡིན་པ་དང༌། འབྱུང་བ་ཆེན་པོ་ལ་བརྟེན་པའི་ཚོར་བ་ལ་སོགས་པ་བྱུང་ངོ་ཅོག་ལ་མི་རྟག་པར་འདུ་ཤེས་པ་ལ་ནི་ཀུན་དུ་འདོད་ཆགས་པ་ཡང་མེད་ཀུན་དུ་ཞེ་སྡང་བ་ཡང་མེད་ཀུན་དུ་གཏི་མུག་པ་ཡང་མེད་དོ། །འདི་དག་ནི་ཡོངས་སུ་སྦྱངས་པའི་ས་ལ་ལུས་སུ་གཏོགས་པའི་དྲན་པ་བསྒོམ་པའི་ལྷག་མཐོང་གི་ཕྱོགས་དགེ་བའི་ཆོས་རྣམ་པ་དུ་མ་སྐྱེ་བའོ། །དེ་ལ་ཞི་གནས་ནི་གང་ ཞི་གནས་ཀྱི་ཕྱོགས་དང་མཐུན་པའི་ལུས་སུ་གཏོགས་པའི་དྲན་པ་བསྒོམས་པའི་དགེ་བའི་ཆོས་རྣམས་སྐྱེ་བ་ནི་གང་ཞེ་ན། དེས་ལྷག་མཐོང་དེ་ཉིད་ལ་བརྟེན་ནས་ཞི་གནས་ལ་བརྩོན་པར་བྱེད་པ་སྟེ། ཞི་གནས་དེ་ཡང་ནང་གི་སེམས་གནས་པ་གང་ཡིན་པའོ། །ཞི་གནས་ཀྱི་ཕྱོགས་དང་མཐུན་པའི་དགེ་བའི་ཆོས་རྣམས་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། དེས་དེ་ལྟར་སོ་སོར་བརྟགས་པའི་སྟོབས་ཐོབ་པས་དགེ་སྤྱོད་ལ་གདམས་ངག་བསྟན་པ། སོག་ལེ་ལྟ་བུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་དམིགས་པ་བྱས་ནས་གཞན་དག་གིས་གནོད་པ་བྱས་པ་ཡང་བཟོད་ལ་དེ་ལ་དམིགས་པའི་བྱམས་པ་ཡང་སྒོམ་པར་བྱེད་དེ་དེའི་བཟོད་པ་དང་བྱམས་པས་ཡོངས་སུ་ཟིན་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ནི་རྣམ་པར་དག་པར་འགྱུར་རོ། །ཚུལ་ཁྲིམས་རྣམ་པར་དག་པར་མཐོང་ནས་དེ་འདི་སྙམ་དུ་སེམས་ཏེ། བདག་ནི་སྟོན་པའི་བསྟན་པ་བཞིན་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ནས་འགྱོད་པ་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། འགྱོད་པ་མེད་ན་མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་ནས་རྒྱས་པར་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་བར་དུ་སྦྱར་བར་བྱའོ། །དེ་དེའི་ཚེ་སེམས་མཉམ་པར་གཞག་པས་བསམ་གཏན་བཞི་པའི་བར་དུ་ཐོབ་པར་འགྱུར་ཏེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ཡང་འདུ་བྱེད་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་ཟིན་པ་ཡིན་ལ་ཟུང་དུ་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་ཞིང་ཡོངས་སུ་དག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་དེ་ཡོངས་སུ་དག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སྔ་མ་བཞིན་དུ་ཡན་ལག་བཞིས་ཡོངས་སུ་ཟིན་པའི་བག་ཡོད་པ་སྒོམ་པར་བྱེད་དེ། བརྩོན་འགྲུས་བརྩམས་པ་ལ་ཞུམ་པ་མེད་ཅེས་བྱ་བ་ནས་རྒྱས་པར་སྦྱར་ཏེ། ཕྱིས་དེའི་བསམ་གཏན་བཞི་པ་ཡོངས་སུ་དག་ཅིང་ཡོངས་སུ་བྱང་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་གལ་ཏེ་ཞི་བའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་རོ་མྱང་བས་སེམས་འཕྲོག་པར་འགྱུར་ལ། སྙོམས་པར་འཇུག་པ་དེ་ལ་ཡང་བཏང་སྙོམས་སུ་ཡང་དག་པར་མི་གནས་ཤིང་འགོག་པ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལ་ཡང་ཞི་བར་ལྟ་ན་ནི་དེ་སངས་རྒྱས་སམ་ཆོས་སམ་དགེ་འདུན་ལ་བརྟེན་ནས་འདི་ལྟར་ཡིད་འབྱུང་ཞིང་སྐྱོ་བར་འགྱུར་ཏེ། གང་བདག་གི་སྟོན་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དང༌། དེའི་ལེགས་པར་གསུངས་པའི་ཆོས་འདུལ་བ་དང༌། དགེ་འདུན་ལེགས་པར་ཞུགས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་འཇིག་ཚོགས་ལ་ཞེན་ཅིང་གནས་ཀྱི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལ་ཞི་བར་མི་ལྟ་བ་ནི་བདག་ གི་ཐོབ་པ་མ་ཡིན་པ་དང༌། རྙེད་པ་མ་ཡིན་པ་སྟེ། བདག་གིས་ཉེས་བ་རྙེད་པ་ཡིན་གྱི་ལེགས་པ་རྙེད་པ་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་མོ། །དེའི་སེམས་ལས་སུ་རུང་བའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་སྐྱོ་བ་སྐྱེས་མ་ཐག་ཏུ་དགེ་སྦྱོང་གི་ཚུལ་གྱི་དོན་དང་ལྡན་པར་བཏང་སྙོམས་སུ་ཡང་དག་པར་གནས་ཤིང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལ་ཡང་ཞི་བར་ལྟའོ། །འདི་དག་ནི་ཞི་གནས་ཀྱི་ཕྱོགས་དང་མཐུན་པའི་དགེ་བའི་ཆོས་རྣམས་སྐྱེ་བ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟ་སྟེ། བཟོད་པ་དང༌། བྱམས་པ་དང༌། ཚུལ་ཁྲིམས་རྣམ་པར་དག་པ་དང༌། འགྱོད་པ་མེད་པ་དང༌། མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་ནས་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང༌། ཡན་ལག་བཞིས་ཡོངས་སུ་ཟིན་པའི་བག་ཡོད་པ་དང༌། བཏང་སྙོམས་དགེ་བའི་དོན་དང་ལྡན་པ་རྣམས་སོ། །དེས་དེའི་ཚེ་ཤེས་རབ་ཀྱིས་སྟོན་པའི་བསྟན་པ་ལ་རྒྱུ་རྣམ་པ་གཉིས་ཀྱི་སྒོ་ནས་བྱ་བ་མང་དུ་བྱས་པ་ཡིན་ཏེ། ཟག་པ་ཟད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བསམ་གཏན་བཞི་པ་ཡོངས་སུ་དག་པར་བྱེད་པ་དང༌། འཇིག་ཚོགས་ལས་སེམས་བཏང་སྙོམས་སུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ཙམ་གྱིས་ན་དེའི་ཡོངས་སུ་སྦྱང་བའི་ས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་དེ་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་ཆོག་པར་མི་འཛིན་པས། །དེའི་གོང་དུ་བྱས་པ་རྟོགས་པའི་ས་ལ་འཇགས་ཏེ། ཡང་ལུས་སུ་གཏོགས་པའི་དྲན་པ་སྒོམ་པར་བྱེད་དེ། རྒྱུ་ལས་བྱུང་བའི་གཟུགས་ཀྱི་ལུས་ལ་རྩྭ་དང༌། ཤིང་དང༌། ས་དང་འདྲ་བར་མཐོང་ངོ༌། །དེ་མ་ཡིན་པ་དེ་ལས་བྱུང་བའི་གཟུགས་ཅན
Chinese
而且，这种认识是其他人对于悦意和不悦意的虚假认识。即使接触到悦意的和不悦意的手、棍棒和土块的集合，并普遍享用这些接触，他也不会对作为原因的感受等非物质现象产生认识。因为他正确地看到这些现象也是无常的，所以他既不执着，也不生气。他专注于仅仅是界限，并且他的心完全安住在身体上。因此，他不会完全陷入迷惑。无论是对外道进行详细区分的认识，还是对外在的四大元素认识为无常，还是对内在的认识为不净和无常，还是对无常认识为痛苦，还是对痛苦认识为无我，还是对依赖于四大元素的感受等一切现象认识为无常，都不会产生普遍的贪恋、普遍的嗔恨和普遍的愚痴。这些是在完全净化的地上，修习与身体相关的忆念时，生起多种观方面的善法。那么，什么是止？ 与止的方面相一致的，修习与身体相关的忆念而生起的善法是什么呢？他依靠观本身而努力于止，而止就是内在的心安住。与止的方面相一致的善法如下：他通过获得如此分别观察的力量，被教导行善的教诲。即使其他人造成伤害，他也安忍，并且修习专注于此的慈爱。因此，他的为安忍和慈爱所完全摄持的戒律变得完全清净。在看到戒律完全清净后，他心想：我正在按照导师的教导行事。这样，他就不会感到后悔。没有后悔，就应将极度欢喜扩展到禅定。那时，他通过平等地安住心，能够达到第四禅。
English
Moreover, this recognition is the false recognition of others regarding the pleasant and unpleasant. Even if one comes into contact with the collection of pleasant and unpleasant hands, sticks, and clods of earth, and universally enjoys these contacts, he does not generate recognition of non-material phenomena such as feelings as causes. Because he correctly sees these phenomena as impermanent, he neither clings to them nor becomes angry. He focuses on merely the limits, and his mind dwells completely on the body. Therefore, he does not become completely deluded. Whether it is the recognition that distinguishes externalists in detail, or the recognition of the external four great elements as impermanent, or the recognition of the internal as impure and impermanent, or the recognition of impermanence as suffering, or the recognition of suffering as selfless, or the recognition of all phenomena such as feelings that depend on the four great elements as impermanent, there is no universal attachment, no universal hatred, and no universal ignorance. These are on the ground of complete purification, when practicing mindfulness related to the body, the arising of various virtuous dharmas of the aspect of insight. So, what is calm abiding? What are the virtuous dharmas that arise in accordance with the aspect of calm abiding, from cultivating mindfulness related to the body? He strives for calm abiding by relying on insight itself, and calm abiding is the inner abiding of the mind. The virtuous dharmas that are in accordance with the aspect of calm abiding are as follows: By gaining the power of such discriminating observation, he is taught the teachings of virtuous conduct. Even if others cause harm, he endures it, and cultivates loving-kindness focused on it. Therefore, his discipline, which is completely encompassed by endurance and loving-kindness, becomes completely pure. Seeing that the discipline is completely pure, he thinks: I am acting in accordance with the teachings of the teacher. In this way, he becomes free from regret. Without regret, one should extend extreme joy to samadhi. At that time, by equally abiding the mind, he is able to reach the fourth dhyana.
Chinese
也变得迟钝，那个禅定也被作意所完全控制，不是双运而生，也不是完全清净的。因此，为了使它完全清净，像以前一样修习以四支完全控制的谨慎，从“发起精进没有沮丧”开始广说，之后他的第四禅就变得完全清净和完全调伏了。如果他因品尝寂止的等持而心生欢喜，并且对那个等持也不如实安住于舍，而且对灭尽涅槃也视为寂静，那么他依靠佛、法或僧而生起这样的厌离和悲伤：如果我依靠我的导师如来，以及他善说的法和律，以及善入的僧团，而执着于坏聚见，并且不把安乐的涅槃视为寂静，那么这不是我的获得，也不是我的利益，我认为我获得了过失，而不是获得了功德。为了使他的心堪能，一旦生起这样的悲伤，就应以具足沙门之法义的方式，如实安住于舍，并且也把涅槃视为寂静。这些是与止观相顺的善法生起，即：忍辱、慈爱、戒律完全清净、没有后悔、极度欢喜，乃至禅定、以四支完全控制的谨慎、具足舍的善义等。那时，他以智慧所指示的教法，通过两种因的方式做了许多事情：为了使烦恼灭尽而使第四禅完全清净，以及为了使心从坏聚见中舍弃。仅此而已，他的完全调伏之地就圆满了。但他并不认为仅此而已就足够了。因此，他安住于先前所作的觉悟之地，又修习属于身体的忆念，将从因产生的色身视为与草、树、土相同。那个不是从它产生的有色
English
also becomes dull, and that samadhi is also completely controlled by volition, not arising in union, and not completely pure. Therefore, in order to make it completely pure, he cultivates mindfulness completely controlled by the four limbs as before, starting from "initiating diligence without discouragement" and speaking extensively, and later his fourth dhyana becomes completely pure and completely subdued. If he becomes delighted by tasting the samadhi of peace, and also does not truly abide in equanimity towards that samadhi, and also regards cessation and nirvana as peaceful, then he relies on the Buddha, Dharma, or Sangha and arises with such aversion and sorrow: If I rely on my teacher, the Tathagata, and his well-spoken Dharma and Vinaya, and the well-entered Sangha, and cling to the view of the aggregates of destruction, and do not regard the peaceful nirvana as peaceful, then this is not my attainment, nor my benefit, I think I have gained faults, not merits. In order to make his mind capable, as soon as such sorrow arises, he should abide in equanimity in a way that possesses the meaning of the Dharma of a Shramana, and also regard nirvana as peaceful. These are the arising of virtuous dharmas that are in accordance with tranquility and insight, namely: patience, love, complete purity of discipline, no regret, extreme joy, up to samadhi, mindfulness completely controlled by the four limbs, possessing the good meaning of equanimity, etc. At that time, he does many things through the teachings indicated by wisdom, through the means of two causes: to make the fourth dhyana completely pure in order to exhaust defilements, and to abandon the mind from the view of the aggregates of destruction. Only this is enough, and his place of complete subdual is complete. But he does not think that this alone is enough. Therefore, he abides in the place of realization previously made, and again cultivates the mindfulness belonging to the body, seeing the physical body arising from causes as the same as grass, trees, and earth. That which is not colored arising from it
Tibetan
་མ་ཡིན་པའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱང་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ། །རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བ་ཡིན་པར་ཤེས་རབ་ཀྱིས་རྟོགས་ནས། ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བདེན་པ་ཤེས་པ་ལ་རྗེས་སུ་འཇུག་གོ །ཞུགས་ནས་ཀྱང་བསྒོམ་པའི་ལམ་ལ་འདས་པ་དང༌། མ་འོངས་པ་དང༌། ད་ལྟར་བྱུང་བའི་དབང་པོ་དང་ཡུལ་རྣམས་ལས་སྐྱོ་བར་འགྱུར་བ་ནས་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་བར་དུ་འགྱུར་ཏེ། བདག་ནི་རྣམ་པར་གྲོལ་ལོ་སྙམ་དུ་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རབ་ཏུ་ཤེས་སོ། །འདི་དག་ནི་བྱས་པ་རྟོགས་པའི་ས་ལ་ལུས་སུ་གཏོགས་པའི་དྲན་པ་བསྒོམ་པའི་དགེ་བའི་ཆོས་རྣམས་སྐྱེ་བ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟ་སྟེ། གཟུགས་ཀྱི་ལུས་དང༌། དེ་བཞིན་དུ་གཟུགས་ཅན་ མ་ཡིན་པའི་ཆོས་རྣམས་ལ། རྩྭ་དང༌། ཤིང་དང༌། ས་དང་འདྲ་བར་འདུ་ཤེས་པ་དང༌། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བ་ཡང་དག་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་པས་འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞི་ཤེས་པ་དང༌། བསྒོམ་པའི་ལམ་ལ་སྐྱོ་བ་དང༌། འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་དང༌། རྣམ་པར་གྲོལ་བ་དང༌། རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་ཡེ་ཤེས་མཐོང་བར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ཙམ་གྱིས་ན་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐམས་ཅད་དུ་སྟོན་པའི་བསྟན་པ་ལ་ཤེས་རབ་ཀྱིས་བྱ་བ་མང་དུ་བྱས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེའི་རང་གི་དོན་རྫོགས་པས་ན་དེའི་དོང་དུ་ལས་སུ་བྱ་བ་མེད་ལ་བྱས་པ་དེ་ཡང་ཕྱིས་རབ་ཏུ་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་མེད་དེ། བྱས་པ་འདི་ནི་དེ་མ་ཡིན་པའི་དུས་ན་ཡོངས་སུ་ཉམས་པར་འགྱུར་བས་ན་བྱས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའམ། འདི་ནི་བྱས་སུ་ཟིན་ཀྱང་དཔེར་ན་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་པའི་ལམ་གྱིས་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་དང་འདྲ་བར་གཏན་དུ་བྱས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་སྔ་མའི་ཡོངས་སུ་སྦྱོང་བའི་སའི་དགེ་བའི་ཆོས་གང་ཡིན་པ་རྣམས་ནི་ཟག་པ་དང་བཅས་པའོ། །བྱས་པ་རྟོགས་པའི་སའི་གང་ཡིན་པ་རྣམས་ནི་ཟག་པ་མེད་པ་སྟེ། དེ་རྣམས་ཀྱང་འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞིར་ཅི་རིགས་པར་འདུ་བར་རིག་པར་བྱའོ།། །།རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་ས་ལས་གཞི་བསྡུ་བ། བམ་པོ་བཅུ་དྲུག་པ། ཀུན་འབྱུང་བའི་བདེན་པས་བསྡུས་པའི་སྲིད་པའི་རྣམ་པར་སྤྱོད་པ་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་ཀྱི་རྒྱུ་ནི་བཞིར་རིག་པར་བྱ་སྟེ། འདི་ལྟ་སྟེ། ནང་དང་ཕྱི་རོལ་གྱི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་དང༌། རྟེན་གྱི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་དང༌། རང་བཞིན་གྱི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་དང༌། དུས་ཀྱི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བའོ། །དེ་ལ་ནང་དང་ཕྱི་རོལ་གྱི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་གང་ཞེ་ན། ནང་གི་སྐྱེ་མཆེད་དྲུག་གམ། །ཕྱི་རོལ་གྱི་སྐྱེ་
Chinese
對於非色法的諸法，也如實地以智慧了知是緣起法，如實地隨順於了知真諦。進入之後，於修道時，從過去、未來、現在的根與境生起厭離，乃至於解脫，如實地了知「我已解脫」。這些是在已作地所攝的，屬於身的念住修習的善法生起，即是，對於色身，以及對於非色法的諸法，認知為如同草、木、土地，並且如實地通達緣起，了知四聖諦，對於修道生起厭離、離欲、解脫，以及現見解脫之智。僅僅如此，以智慧對於能示現一切的教法，並未多作饒益。為何如此呢？因為他的自義已圓滿，因此無須再作任何努力，而且所作的努力之後也無法再加以區分，因為所作的努力在未成就之時會完全耗盡，因此不應說未作，或者，即使已作，也如同異生以外道之道而得解脫一般，並非究竟之作。因此，之前的清淨地之善法都是有漏的，已作地之善法則是無漏的，並且應知這些都各自包含在四聖諦之中。瑜伽行地之本地分，第十六卷。應知以集諦所攝的，一百零八種存在的行相之因有四種，即是：內與外的區別，所依的區別，自性的區別，以及時間的區別。何謂內與外的區別呢？即是內六處，或是外