Tibetan
་ནོ། །འདི་གཉིས་ནི་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བའི་འདུ་བྱེད་འཇུག་པ་བརྟག་པ་ལ་བརྩོན་པའི་ཐེ་ཚོམ་སྐྱེད་པའི་ཆོས་ཡིན་ཏེ་གཉིས་གང་ཞེ་ན། རྒྱུ་མེད་པར་སྨྲ་བ་ཁས་ལེན་པ་དང༌། རྒྱུ་མི་མཐུན་པར་སྨྲ་བ་ཁས་ལེན་པའོ། །དེ་ལ་རྒྱུ་མེད་པར་སྨྲ་བ་ཁས་ལེན་པ་ནི་དེ་དག་གི་རྒྱུ་ཉིད་ཀྱང་ཡེ་མ་མཐོང་ན། རྒྱུ་མེད་པ་རྣམས་ཇི་ལྟར་འབྱུང་བར་འགྱུར་སྙམ་དུ་ཐེ་ཚོམ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ། །རྒྱུ་མི་མཐུན་པར་སྨྲ་བ་ཁས་ལེན་པ་ཡང་མི་འཚམ་པ་དང་མི་རིགས་པའི་རྒྱུས་ཇི་ལྟར་འབྱུང་བར་འགྱུར་སྙམ་དུ་ཐེ་ཚོམ་སྐྱེ་བ་ཁོ་ནར་འགྱུར་རོ། །ཐོས་པ་དང་ལྡན་པའི་འཕགས་པ་ཉན་ཐོས་ནི་ཉེས་པར་སྨྲ་བ་རྣམ་པ་གཉི་ག་ཡང་སྤངས་ནས་ཡང་དག་པར་འཇུག་པ་ལ་རྟོག་པར་བྱེད་དོ། །དེ་བས་ན་རང་གིས་ཡང་དག་པ་ལ་ཡང་དག་པར་དམིགས་པ་ན་ཤིན་ཏུ་ངེས་པ་དང་ཐེ་ཚོམ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །གང་དུ་ཐོས་པ་དང་ལྡན་པའི་འཕགས་པ་ཉན་ཐོས་ཞེས་སྨོས་པ་དེར་ནི་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་ཡིན་པར་རིག་ པར་བྱའོ། །གང་དུ་འཕགས་པ་ཉན་ཐོས་འབའ་ཞིག་སྨོས་པ་དེར་ནི་བདེན་པ་མཐོང་བ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །ཆོས་འདི་བའི་གང་ཟག་འདི་གསུམ་ནི་སྡུག་བསྔལ་ཞིང་ཡིད་མི་བདེ་བར་གནས་པ་ཡིན་ཏེ། གསུམ་གང་ཞེ་ན། ཇི་ལྟར་འདི་ན་ཁ་ཅིག་ལེགས་པར་གསུངས་པའི་ཆོས་འདུལ་བ་འདི་ལ་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བར་འདོད་ཅིང་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བ་ལ་ཞུགས་ཏེ། རབ་ཏུ་བྱུང་བ་ཡིན་ལ་དེ་ཡང་དེ་ལྟ་རབ་ཏུ་བྱུང་ནས་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་བརྟུལ་ཞུགས་ཙམ་གྱིས་ཆོག་པར་འཛིན་ཅིང་གནས་ཏེ། དུས་དུས་སུ་ལྷག་པའི་སེམས་དང༌། ལྷག་པའི་ཤེས་རབ་ལ་མི་སློབ་པ་དེ་ནི་སྔོན་གྱི་ཁྱིམ་གྱི་ཡུལ་གྱི་ལོངས་སྤྱོད་ལས་ཀྱང་ཉམས་ལ་བླ་ན་མེད་པའི་གྲུབ་པ་དང༌། བདེ་བ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཡང་མ་ཐོབ་སྟེ། བར་མ་དོའི་ལམ་ལ་གནས་པས་སྡུག་བསྔལ་ཞིང་ཡིད་མི་བདེ་བས་གནས་པ་ལྟ་བུའོ། །གཞན་ཡང་འདི་ན་ཁ་ཅིག་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་བརྟུལ་ཞུགས་ཙམ་ཉི་ཚེ་ནི་ཆོག་པར་ནི་མི་འཛིན་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་ད་དུང་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོའི་ས་ལས་ཡང་དག་པར་འདས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོའི་ས་ལས་ཡང་དག་པར་མ་འདས་པས་ཆོས་རྣམས་ལ་གཞན་གྱི་དྲིང་འཇོག་པའི་ཕྱིར་ཀྱེ་མ་འདི་དག་ནི་ཤེས་པར་བྱ་བ་ཤེས་པ་དང༌། མཐོང་བར་བྱ་བ་མཐོང་བ་ཡིན་ནོ་སྙམ་སྟེ། གཞན་དག་གི་ངོར་ལྟ་ཞིང་གཞན་དག་གི་ངོར་རྟོག་ལ་དེ་དེ་དག་ལས་ཆོས་མཉན་པ་དང༌། གདམས་ངག་དང་རྗེས་སུ་བསྟན་པ་ཚོལ་བར་བྱེད་དེ། བདག་ཉིད་ཀྱང་སོམ་ཉི་དང་བཅས་ཏེ་ཐེ་ཚོམ་དང་བཅས
Chinese
诺！这二者是勤于观察缘起之行，产生怀疑之法，何为二者？即承认无因论和承认异因论。其中，承认无因论者，若彼等之因亦未曾见，则无因之法如何生起耶？如是则生怀疑。承认异因论者，亦生起不相宜及不合道理之因如何生起耶？唯生怀疑。具闻之圣声闻，则舍弃二种诽谤，而作意于真实之趣入。是故，自以真实为真实而缘，则成极坚决且无有怀疑。何处说为具闻之圣声闻，此处当知是异生。何处唯说圣声闻，此处当知是见谛者。此法之补特伽罗此三者是痛苦且不悦意而住者，何为三者？譬如此处有些于此善说之法毗奈耶中，欲求出离且趣入于出离，是为出家者，然彼如是出家后，唯以戒律及苦行而执为满足且安住，不时时修学增上心及增上慧，彼则较先前在家之受用亦退失，且未得无上之成就及安乐涅槃，住于中道，如是痛苦且不悦意而住。复次，此处有些唯以戒律及少分苦行不执为满足，然犹未从异生之地真实超越，彼未从异生之地真实超越故，于诸法依赖于他，唉！此等是当知者已知，当见者已见耶？如是于他人之面而观，于他人之面而思择，且从彼彼等听闻法及寻求教诫与随教，自亦具犹豫且具怀疑。
English
No! These two are the teachings that cause doubt when diligently examining the arising of dependent origination. What are the two? They are accepting the doctrine of causelessness and accepting the doctrine of dissimilar causes. Among these, those who accept the doctrine of causelessness, if they have never seen the cause of those things, how can causeless things arise? Thus, doubt will arise. Those who accept the doctrine of dissimilar causes will also only give rise to doubt, thinking, 'How can things arise from unsuitable and unreasonable causes?' Noble disciples who are endowed with learning abandon both kinds of false speech and contemplate entering into what is correct. Therefore, when one focuses on what is correct as correct, one becomes extremely certain and without doubt. Wherever it is said, 'Noble disciples who are endowed with learning,' there it should be understood as referring to ordinary beings. Wherever only 'noble disciples' are mentioned, there it should be understood as referring to those who have seen the truth. These three types of individuals in this Dharma are those who abide in suffering and displeasure. What are the three? For example, some here in this well-spoken Dharma-Vinaya desire to attain liberation and enter into liberation. They are those who have gone forth, and having gone forth in that way, they are content with merely morality and asceticism, and they abide without studying higher mind and higher wisdom from time to time. They have declined even from the enjoyments of their former household life, and they have not attained the supreme accomplishment and the bliss of Nirvana. Abiding on the intermediate path, they abide in suffering and displeasure. Furthermore, some here do not hold that mere morality and asceticism are sufficient, but they have not yet truly transcended the state of ordinary beings. Because they have not truly transcended the state of ordinary beings, they rely on others for the Dharma, thinking, 'Alas! Have these beings known what is to be known and seen what is to be seen?' Thus, they look to the faces of others and contemplate on the faces of others, and they listen to the Dharma from those others and seek instructions and guidance. They themselves are also full of hesitation and doubt.
Tibetan
་པར་འདུག་པ་འདི་ནི་གང་ཟག་གཉིས་པ་སྡུག་བསྔལ་ཞིང་མི་བདེ་བར་གནས་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་འདི་ན་གང་ཟག་ཁ་ཅིག་སློབ་པ་བཞི་མཐོང་བ་ཡིན་ན་དེ་བག་མེད་པར་གནས་པས་ཚེ་འདི་ལ་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བའི་སྐལ་བ་མེད་དེ་དེས་ལུས་ཕྱི་མ་མངོན་པར་འགྲུབ་པའི་རྒྱུ་ཡོངས་སུ་བཟུང་བའི་ཕྱིར་ཕྱི་མ་དང་བཅས་པར་གནས་པས་སྡུག་བསྔལ་ཞིང་མི་བདེ་བར་གནས་པ་ལྟ་བུའོ། །གང་ཟག་གསུམ་པོ་དེ་རྣམས་ལས་བཟློག་པའི་གང་ཟག་པ་བདེ་བ་ལ་རེག་པར་གནས་པ་ཡང་གཅིག་ཏུ་ངེས་པར་བདེ་བར་གནས་པའི་དགྲ་བཅོམ་པ་དང་གསུམ་ཡོད་དོ། །སྡོམ་ནི། སྲིད་འགག་དགེ་སྦྱོང་བྲམ་ཟེ་དང༌། །ཉམས་ སུ་མྱོང་བའི་ཤེས་པ་དང༌། །འཇུག་དང་འོང་ཞིང་འགྲོ་བ་དང༌། །སངས་རྒྱས་ལུགས་འབྱུང་ཐ་མ་ཡིན། །སློབ་པ་བཞི་མཐོང་བས་ནི་གཞན་ལ་དད་པས་འགྲོ་བ་མ་ཡིན་པར་སྲིད་པ་འགགས་ན་ཞི་བ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པར་འགྱུར་རོ་སྙམ་དུ་རང་གི་འཕགས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་མིག་གིས་མཐོང་མོད་ཀྱི་འོན་ཀྱང་དེས་ནི་ལུས་ཀྱིས་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་པར་མི་ནུས་ཏེ། དཔེར་ན་ལ་ལ་ཞིག་སྐོམ་ནས་ཁྲོན་པ་ཟབ་མོའི་དྲུང་དུ་སོང་ན། ཐག་པ་དང་བཅུ་བའི་སྣོད་མེད་པས་ཤའི་མིག་གིས་ཆུ་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་དུ་ཟིན་ཀྱང་དེ་ལུས་ཀྱི་རེག་པར་མི་འགྱུར་བ་དེ་བཞིན་དུ། སློབ་པས་ཀྱང་གོང་མའི་ཉོན་མོངས་པ་སྤོང་བ་དེ་འདོད་དེ། ཤེས་རབ་ཀྱི་མིག་གིས་ཞི་བར་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་དུ་ཟིན་ཀྱང་དེའི་ལུས་ཀྱིས་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དགེ་སྦྱོང་དང་བྲམ་ཟེ་ཁ་ཅིག་འདོད་ཆགས་དང་ཞེ་སྡང་དང་གཏི་མུག་ཟད་པར་སྤོང་བ་དང༌། དགེ་སྦྱོང་གི་དོན་དུ་བྱ་བ་དང༌། བྲམ་ཟེའི་དོན་དུ་བྱ་བ་མ་ཐོབ་པར་འཇིག་རྟེན་ན་བདག་ཉིད་ལ་དགེ་སྦྱོང་དུ་འདུ་ཤེས་ཤིང་དགེ་སྦྱོང་དུ་ཁས་འཆེ་བ་དང༌། བྲམ་ཟེར་འདུ་ཤེས་ཤིང་བྲམ་ཟེར་ཁས་འཆེ་བར་བྱེད་ལ་འཇིག་རྟེན་ཡང་དེ་ལྟར་འཛིན་མོད་ཀྱི་འོན་ཀྱང་དེ་དག་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་དགེ་སྦྱོང་དང་བྲམ་ཟེ་ཡིན་གྱི་དོན་དམ་པའི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་ནི་དོན་དམ་པའི་དགེ་སྦྱོང་དང༌། བྲམ་ཟེ་རྣམས་ཀྱིས་དགེ་སྦྱོང་དང་བྲམ་ཟེར་མི་འཛིན་ཏོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འདི་ལྟར་དེ་དག་གིས་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་ཆོས་རྣམས་དང༌། ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུ་དང༌། འགོག་པ་དང་འགོག་པར་འགྱུར་བའི་ལམ་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རབ་ཏུ་མི་ཤེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་ཆོས་རྣམས་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། རྒ་ཤིས་བསྡུས་པའི་སྡུག་བ
Chinese
处于这种状态的第二种人，是痛苦且不快乐的。此外，如果这里有些人看到了四种学法，但他们放逸地生活，就没有在此生完全从痛苦中解脱的可能，因为他们完全执取了来世显现的因，所以与来世同在，就像处于痛苦和不快乐之中。与这三种人相反，还有一种人处于安乐之中，他们一定是处于安乐之中的阿罗汉，共有三种。总而言之：有边际的灭尽者，沙门和婆罗门，以及体验的知识，进入、到来和离去，佛陀的教法出现是最后的。看到四种学法的人，不是因为信仰他人而行，而是认为如果存在灭尽，就会寂静地从痛苦中解脱，他们以自己圣者的智慧之眼看到了这一点，但他们无法用身体去实现它。例如，如果有人因为口渴而走到深井旁，但没有绳子和水桶，即使肉眼看到了水，也无法触及身体。同样，学法者也希望舍弃更高的烦恼，即使以智慧之眼看到了寂静，也无法用身体去实现它。有些沙门和婆罗门没有完全舍弃贪欲、嗔恨和愚痴，也没有获得沙门的目的和婆罗门的目的，就在世间认为自己是沙门，自称是沙门，认为自己是婆罗门，自称是婆罗门，世间也这样认为，但他们是世俗的沙门和婆罗门，而不是究竟的，因为究竟的沙门和婆罗门不会执着于沙门和婆罗门。为什么呢？因为他们不了解完全染污的法，以及完全染污的法的因，以及止息和止息之道，如实地不了解。其中，完全染污的法是这样的：衰老死亡所包含的痛苦。
English
The second person in this state is suffering and unhappy. Furthermore, if some people here see the four trainings, but they live carelessly, they have no chance to be completely liberated from suffering in this life, because they completely grasp the cause for the manifestation of the next life, so they remain with the next life, as if in suffering and unhappiness. In contrast to these three types of people, there is also one person who dwells in happiness, and they must be the Arhats who dwell in happiness, there are three of them. In summary: the cessation of existence, the Shramana and the Brahmin, and the knowledge of experience, entering, coming and going, the appearance of the Buddha's teachings is the last. Those who see the four trainings do not go by faith in others, but think that if existence ceases, they will be liberated from suffering in peace, they see this with their own eyes of noble wisdom, but they cannot realize it with their bodies. For example, if someone goes to a deep well because they are thirsty, but they do not have a rope and a bucket, even if they see the water with their physical eyes, they cannot touch it with their body. Similarly, the trainees also want to abandon the higher afflictions, even if they see peace with the eyes of wisdom, they cannot realize it with their bodies. Some Shramanas and Brahmins do not completely abandon desire, hatred, and ignorance, and do not obtain the purpose of a Shramana and the purpose of a Brahmin, they think of themselves as Shramanas in the world, and claim to be Shramanas, they think of themselves as Brahmins, and claim to be Brahmins, and the world also thinks so, but they are conventional Shramanas and Brahmins, not ultimate ones, because the ultimate Shramanas and Brahmins do not cling to Shramanas and Brahmins. Why is that? Because they do not understand the completely defiled dharmas, the cause of the completely defiled dharmas, and the cessation and the path to cessation, they do not understand them as they are. Among them, the completely defiled dharmas are like this: the suffering included in aging and death.