Tibetan
་བརྡ་དང༌། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་དང༌། འཁོར་བ་དང༌། འཆིང་བ་དང༌། ཐར་པའི་བརྡའི་ངོ་བོ་ཉིད་མི་དམིགས་པས་ནི་རྟོགས་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཉེན་པོ་ཤིན་ ཏུ་བསྒོམས་པ་དང༌། དེ་བཞིན་ཉིད་རྒྱུན་མི་འཆད་པ་དང༌། མི་འཇིགས་པས་ནི་མཐར་ཐུག་པར་འགྲོ་བ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་ལེགས་པར་མ་བསླབས་པའི་དགེ་སྦྱོང་ནི་རྣམ་པ་གསུམ་གྱིས་ན་མིང་དོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་མ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱ་སྟེ། བསམ་པ་རྒུད་ལ་སྦྱོར་བ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དང༌། བསམ་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་ལ་སྦྱོར་བ་རྒུད་པ་དང༌། བསམ་པ་ཡང་རྒྱུད་ལ་སྦྱོར་བ་ཡང་རྒྱུད་པས་སོ། །དེ་ལ་བསམ་པ་རྒུད་ལ་སྦྱོར་བ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ནི་རྣམ་པ་གསུམ་སྟེ། ཉན་པ་དེ་ཙམ་གྱིས་ཆོག་པར་འཛིན་པ་དང༌། སྨྲ་བ་དེ་ཙམ་གྱིས་ཆོག་པར་འཛིན་པ་དང༌། འཇིག་རྟེན་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་དེ་རོ་མྱང་བ་ཙམ་གྱིས་ཆོག་པར་འཛིན་པའོ། །ལེགས་པར་བསླབས་པའི་དགེ་སྦྱོང་ནི་རྣམ་པ་གཅིག་ཁོ་ནས་མིང་དོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱ་སྟེ། བསམ་པ་ཡང་ཕུན་སུམ་ཚོགས་ལ་སྦྱོར་བ་ཡང་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པས་སོ། །བརྡར་བཏགས་པའི་སྡོམ་པ་ལ་གནས་པ་གང་ཞེ་ན། དེ་དག་ནི་རྣམ་པ་བཞིར་རིག་པར་བྱ་སྟེ། ཚུལ་ཁྲིམས་ཡན་ལག་དྲུག་དང་ལྡན་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཉམས་པ་གཉིས་པོ་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བས་ཀུན་ནས་དཀྲིས་པས་ལྟུང་བ་འབྱུང་བ་དང༌། དེ་ལས་བསླབ་པ་ལ་མི་མཁས་པས་ཉམས་པ་དང༌། ཉེས་པ་དེ་གཉིས་སྤངས་སུ་ཟིན་ཀྱང་འཇིག་རྟེན་པའི་རྣམ་པར་དག་པ་མ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་རྣམ་པར་བསྩལ་བ་དང༌། འཇིག་རྟེན་པའི་རྣམ་པར་དག་པའི་སྡོམ་པ་ཐོབ་ཅིང་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་རྣམ་པར་བསྩལ་དུ་ཟིན་ཀྱང་ཡོ་བྱད་མ་བསྙུངས་ཤིང་ཆོས་བགད་མེད་པས་སྐྲག་པས་ཚུལ་ཁྲིམས་ཉམས་པ་དང༌། སྐྱོན་གཞན་ཐམས་ཅད་སྤངས་སུ་ཟིན་ཀྱང་ཆོས་བདག་མེད་པ་ལ་ལོག་པར་མོས་པས་ཚུལ་ཁྲིམས་ཉམས་པའོ། །དོན་དམ་པའི་སྡོམ་པ་ལ་གནས་པ་གང་ཞེ་ན། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ། ཁམས་གསུམ་པའི་གཉེན་པོའི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་ལྡན་པ་གང་ཡིན་པའི་སྡོམ་པ་ལ་གནས་པ་བཞི་ལ། སྤྲོས་པའི་ཆོས་གང་དག་དམིགས་པ་དེ་དག་རབ་ཏུ་ཞི་བའི་ མཚན་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཟག་པ་མེད་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱ་སྟེ། སྤྲོས་པའི་ཆོས་རྣམས་གང་ཞེ་ན། སྡོམ་པ་ལ་གནས་པ་དང་པོ་ལ་ནི་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་དང༌། བདག་གིར་འཛིན་པ་ད
Chinese
以及表诠，涅槃，轮回，束缚，解脱的表诠之自性不可得，因此应知是圆满的证悟。极其修习断除一切烦恼的对治，以及如是之性恒常不断，以及无畏，因此应知是究竟的趋入圆满。于此，未善加修习的善行者，以三种方式应知其名与实不符，即发心衰损而加行圆满，发心圆满而加行衰损，以及发心也衰损而加行也衰损。其中，发心衰损而加行圆满者有三种，即以听闻仅此为足而执著，以宣说仅此为足而执著，以及以了知世间禅定而仅以品尝其味为足而执著。善加修习的善行者，仅以一种方式应知其名与实相符，即发心也圆满而加行也圆满。何为安住于名言之律仪？应知彼等有四种，即具有六支之戒律，以及二者戒律退失为俱生我见所缠缚而生起堕罪，以及不善于彼等学处而退失，以及虽已断除彼二过失，然因未得世间清净，故而舍弃俱生我见，以及虽已获得世间清净之律仪且已舍弃俱生我见，然因未减损资具且因畏惧无有正法的嘲讽而戒律退失，以及虽已断除一切其他过失，然因于无我之法邪信而戒律退失。何为安住于胜义之律仪？即出世间远离一切烦恼，具有三界对治之戒律者，安住于四种律仪，何为所缘之增益之法，彼等寂灭之相，彼应知是无漏之戒律，何为增益之法？于安住律仪之初，即执著我，以及执著我所
English
And the expression, Nirvana, Samsara, bondage, the self-nature of the expression of liberation is unattainable, therefore it should be known as the perfect realization. Extremely cultivate the antidote to cut off all afflictions, and suchness is constant, and fearless, therefore it should be known as the ultimate perfect approach. Here, the virtuous practitioner who has not been well-trained, in three ways, should know that his name does not match the reality, that is, the aspiration is weakened and the practice is perfect, the aspiration is perfect and the practice is weakened, and the aspiration is also weakened and the practice is also weakened. Among them, there are three types of people who have a weak aspiration but a perfect practice, that is, they are attached to being content with just listening, they are attached to being content with just speaking, and they are attached to being content with just tasting the taste of understanding worldly samadhi. A well-trained virtuous practitioner should know that his name matches the reality in only one way, that is, his aspiration is perfect and his practice is also perfect. What is abiding in the conventional precepts? It should be known that there are four types of them, that is, the precepts with six branches, and the two precepts that have been lost are entangled by the innate view of the aggregate of self and give rise to downfall, and they are lost because they are not good at those trainings, and although they have eliminated those two faults, they have abandoned the innate view of the aggregate of self because they have not obtained worldly purity, and although they have obtained the precepts of worldly purity and have abandoned the innate view of the aggregate of self, they have not reduced their resources and the precepts have been lost because they are afraid of the ridicule of the Dharma, and although they have eliminated all other faults, the precepts have been lost because they have a wrong belief in the Dharma of no-self. What is abiding in the ultimate precepts? That is, the one who is beyond the world, free from all afflictions, and has the precepts of the antidote to the three realms, abides in the four precepts, what is the Dharma of proliferation of objects, their nature of quiescence, that should be known as the precepts without outflows, what is the Dharma of proliferation? In the beginning of abiding in the precepts, that is, attachment to self, and attachment to what belongs to self.
Tibetan
ང༌། ལྟུང་བའི་བྱ་བ་དང༌། དེའི་བྱ་བ་མེད་པ་དང༌། བསམས་བཞིན་དུ་བྱེད་པའི་སྦྱོར་བ་དང༌། དེའི་སྦྱོར་བ་མེད་པ་དང༌། ཤེས་བཞིན་དུ་སྤྱོད་པ་དང༌། དེའི་སྤྱོད་པ་མེད་པ་དང༌། བརྗེད་ངས་པས་སྤྱོད་པ་དང༌། དེའི་སྤྱོད་པ་མེད་པ་ཡང་དམིགས་པའོ། །གཉིས་པ་ལ་ནི་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བའི་ཕྱོགས་དང་མཐུན་པའི་གནས་ངན་ལེན་དང་ལྡན་པའི་མིང་དང༌། གཟུགས་དང༌། ཕྱི་མར་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་དང༌། འབྲལ་ལ་དེའི་རྒྱུ་མེད་པ་ཉིད་དང༌། ཀུན་ནས་དཀྲིས་པ་རབ་ཏུ་ཞི་བ་དང༌། བག་ལ་ཉལ་བ་ལས་དེ་རབ་ཏུ་མ་ཞི་བ་དང༌། གང་ཟག་ལ་བདག་མེད་པར་འཛིན་པ་དང༌། གང་ཟག་ཏུ་འཛིན་པ་སྤོང་བ་དང༌། གང་ཟག་ལ་བདག་མེད་པར་གཟུང་བ་དེ་ལ་འཛིན་པ་དང༌། གཟུང་བ་མེད་པ་དང༌། དེས་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལ་སེམས་ཅན་དུ་འཛིན་པ་དང༌། དེར་འདོགས་པ་ལེགས་པར་འཛིན་པ་དང༌། དེར་འདོགས་པ་དང༌། ངག་གིས་འདོགས་པ་ལེགས་པར་འཛིན་པ་དང༌། དེར་འདོགས་པའི་སེམས་དང། དེར་འདོགས་པ་ལེགས་པར་འཛིན་པ་ཡང་དམིགས་པའོ། །གསུམ་པ་ལ་ནི་གོང་དུ་སྐྱེ་བ་ལས་འཇིག་རྟེན་པ་དང༌། འོག་མ་ཡོངས་སུ་གཏོང་བ་ལས་འཇིག་རྟེན་མེད་པ་དང༌། སྙོམས་པར་འཇུག་པ་ལ་གནས་པ་དང༌། འདོད་པ་ལ་མི་གནས་པ་དང༌། བདག་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་རབ་ཏུ་འཛིན་པ་དང༌། གཞན་གྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཁྱད་དུ་གསོད་པ་ཡང་དམིགས་པའོ། །བཞི་པ་ལ་ནི་བདག་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་རྣམ་པར་དག་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་རློམ་པ་དང༌། ངོ་བོ་ཉིད་དང་བྱེ་བྲག་ཏུ་ཀུན་ཏུ་རྟོག་པ་དག་གིས་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་ཀུན་ཏུ་རྟོག་པ་ཡང་དམིགས་པ་སྟེ། དེ་ལྟར་སྤྲོས་པའི་ཆོས་དེ་དག་ནི་ཟག་པ་མེད་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་རབ་ཏུ་ཞི་བར་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ། །དོན་གྱི་འབྲེལ་པ་འདི་ཉིད་ཀྱིས་བསླབ་པ་གསུམ་རྣམ་པར་དག་པ་ལས་བརྩམས་ནས་ཚིགས་སུ་བཅད་པས་མངོན་པར་སྒྲུབ་པ་ཡང་རིག་པར་བྱའོ། །བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་ནི་ཉོན་ མོངས་པ་ཆུང་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །སྐྱེས་བུ་དམ་པས་ཡོངས་སུ་གཟུང་བ་ནི་ཆུང་མི་ཟ་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་ནི་ཟབ་མོའི་གནས་ལ་མོས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་གསུངས་པ་ལ་ནི་རྒྱུ་གཉིས་ཀྱིས་འཇིག་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ཀྱི་ལུགས་ཤེས་པ་ཉེ་བར་བརྟགས་པ་དང༌། དེ་ཁོ་ནའི་ཤེས་པ་གཏན་ལ་དབབ་པས་སོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་གདུལ་བའི་ཐབས་གང་ཞེ་ན། དེ་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་བལྟ་བར་བྱ་སྟེ། ལུས་མཐུན་པ་དང༌། མོས་པ་མཐུན་པས་མཐུན་པར་རྗེས་སུ་སྟོན་པ་དང༌། ཀུན་ཤེས་པའི་སེམས་ཉེ་བ
Chinese
我，堕落的行为和，那行为没有和，思虑而作的造作和，那造作没有和，了知而行和，那行为没有和，以忘失而行和，那行为没有也缘。第二者是观坏聚见之顺品恶趣处所具有之名和，色和，后有生之因和，离而彼之因没有之性，一切缠缚极寂静和，随眠从彼极不寂静和，于人无我而执和，于人执著断除和，于人无我所取彼而执和，所取没有和，彼以色等为有情而执和，于彼系缚善而执和，于彼系缚和，语而系缚善而执和，于彼系缚之心和，于彼系缚善而执也缘。第三者是于上生从世间和，于下全部舍弃从无世间和，住于等至和，不住于欲和，自性之律仪极而执和，他人之律仪轻蔑也缘。第四者是我乃律仪极清净也如是慢想和，自性和差别而一切分别等以律仪而一切分别也缘，如是所散布之法彼等是无漏之律仪极寂静成为也。意义之关联此即从三学极清净开始以偈颂而现证也当知。福德之聚是烦恼变小也。圣士夫所摄持是不小食也。智慧之聚是于甚深处所信乐成为也当知。如来所说于二因所坏灭成为也，知法之理亲近观察和，彼唯之智慧决定也。如来之调伏之方便为何耶？彼是当观为二种，身和合和，信解和合以和合随顺显示和，一切知之心亲近
English
I, the act of falling and, that act without and, the intentional action and, that action without and, knowing and acting and, that action without and, acting with forgetfulness and, that action without is also an object. The second is the name possessed of the evil destination that is in accordance with the aspect of viewing the aggregate of destruction, and form, and the cause of future birth, and the nature of being without its cause upon separation, all entanglements being completely pacified, and from sleep it is not completely pacified, and grasping at the selflessness of a person, and abandoning grasping at a person, and grasping at the selflessness of a person, and without grasping, and thereby grasping at form and so on as sentient beings, and grasping well at attachment to it, and attachment to it, and grasping well at attachment by speech, and the mind of attachment to it, and grasping well at attachment to it is also an object. The third is worldly from birth above, and non-worldly from completely abandoning the lower, and abiding in equanimity, and not abiding in desire, and grasping extremely at one's own discipline, and despising the discipline of others is also an object. The fourth is the conceit that 'I am perfectly pure in discipline,' and all discriminations such as self-nature and difference also discriminate discipline, and thus the disseminated dharmas are those that have become completely pacified in the discipline without outflows. By this very connection of meaning, it should also be understood that the three trainings are actually realized in verses, beginning with perfect purity. The accumulation of merit is that afflictions become small. Being completely held by a noble person is that it does not become small food. The accumulation of wisdom is to be known as becoming devoted to the profound place. What the Thus-Gone One has said is destroyed by two causes, namely, closely examining the knowledge of the law and establishing the knowledge of that alone. What is the means of taming of the Thus-Gone One? That is to be viewed as twofold: showing conformity in accordance with bodily harmony and harmonious faith, and the mind of all-knowing is close.