Tibetan
རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བ་ དང༌། བསྒོམས་པས་སྤང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་ཉིད་ནི་སྤང་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །ཡང་དག་པའི་ཤེས་པ་ནི་སྤང་བར་བྱ་བ་ཡིན་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །རྒྱུ་མཚན་ལ་དམིགས་ན་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་དུ་ཞིག་སྒོམ་པར་བྱེད་ཅེ་ན། སྨྲས་པ། བཞི་ཆར་རོ། །མིང་ལ་དམིགས་ནས་དུ་ཞིག་ཅེ་ན། སྨྲས་པ། གཅིག་སྟེ། ཆོས་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པའོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་དམིགས་ནས་དུ་ཞིག་ཅེ་ན། སྨྲས་པ། གསུམ་སྟེ། ཚོར་བ་དང༌། སེམས་དང༌། ཆོས་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པའོ། །དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་དམིགས་ནས་དུ་ཞིག་ཅེ་ན། སྨྲས་པ། གཅིག་སྟེ། ཆོས་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པའོ། །ལུས་ཀྱི་མཚན་མའི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ན་ཡང་འདྲེས་པ་ལ་དམིགས་པའི་ཆོས་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་སྒོམ་པར་བྱེད་དོ། །ཆོར་བ་དང༌། སེམས་དང༌། ཆོས་ཀྱིས་མཚན་ཉིད་དག་ལ་ཡང་དེ་བཞིན་ནོ། །ཡང་དག་པའི་ཤེས་པ་ལ་དམིགས་ནས་དུ་ཞིག་ཅེ་ན། སྨྲས་པ། གསུམ་ཁོ་ན་སྟེ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་བཞིན་ནོ། །རྒྱུ་མཚན་ལ་དམིགས་ནས་སྡིག་པ་མི་དགེ་བའི་ཆོས་སྐྱེས་སོ་ཅོག་སྤོང་བར་བརྗོད་པར་བྱའམ། མི་སྤོང་བར་བརྗོད་པར་བྱ་བྱའམ། མི་སྤོང་བར་བརྗོད་པར་བྱ་ཞེ་ན། སྨྲས་པ། རྣམ་པར་གནོན་པའི་སྤོང་བས་སྤོང་བར་བརྗོད་པར་བྱའི། བག་ལ་ཉལ་ཡང་དག་པར་འཇོམས་པའི་སྤོང་བས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །རྒྱུ་མཚན་ལ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་མིང་དང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡང་དེ་བཞིན་ནོ། །དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་དམིགས་པ་དང༌། ཡང་དག་པར་ཤེས་པ་ལ་དམིགས་པ་དང༌། བག་ལ་ཉལ་ཡང་དག་པར་འཇོམས་པའི་སྤོང་བས་ཀྱང་སྤོང་བར་བརྗོད་པར་བྱའོ། །དངོས་པོ་ལྔ་པོ་དེ་དག་ལས་དངོས་པོ་དུ་ཞིག་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ན་འཇིག་རྟེན་པའི་བསམ་གཏན་དང་པོ་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག་ཅེ་ན། སེམས་པ། འདོད་པ་དང་ལྡན་པ་དང༌། བསམ་གཏན་དང་པོའི་ས་པ་དང་ལྡན་པའི་རྒྱུ་མཚན་དང༌། མིང་དང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ནའོ། །དེ་བཞིན་དུ་འོག་མ་ཕ་དང༌། བསམ་གཏན་གཉིས་པའི་ས་པ་དང་ལྡན་པའི་རྒྱུ་མཚན་དང༌། མིང་དང༌། རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ན་འཇིག་རྟེན་པའི་བསམ་གཏན་གཉིས་པ་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག་གོ །བསམ་གཏན་དང༌། གཟུགས་མེད་པའི་ སྙོམས་པར་འཇུག་པ་ལྷག་མ་རྣམས་ལ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་ཅི་རིགས་པར་རིག་པར་བྱའོ། །དངོས་པོ་དུ་ཞིག་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ན་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་བསམ་གཏན་དང་པོ་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག་ཅེ་ན། སྨྲས་པ། འདོད་པ་དང་ལྡན་པ་དང༌། བསམ་གཏན་དང་པོའི་ས་པ་དང་ལྡན་པའི་རྒྱུ་མཚ
Chinese
分别念是见道所断，修道所断。如是性不是所断。真实的正见是唯一所断。如果以因作为所缘境，那么修习多少念住呢？回答说：全部四种。如果以名作为所缘境，那么多少呢？回答说：一种，即法念住。如果以分别念作为所缘境，那么多少呢？回答说：三种，即受、心和法念住。如果以如是性作为所缘境，那么多少呢？回答说：一种，即法念住。如果作意身体相的如是性，那么也修习以杂染为所缘境的法念住。对于受、心和法的自性也是如此。如果以真实的正见作为所缘境，那么多少呢？回答说：只有三种，就像分别念一样。如果以因作为所缘境，那么应该说舍弃所有已生的罪恶不善法吗？还是应该说不舍弃呢？回答说：应该说以压伏的舍弃来舍弃，但不是以连根拔除习气的舍弃。就像因一样，对于名和分别念也是如此。以如是性作为所缘境，以及以真实的正见作为所缘境，也应该说以连根拔除习气的舍弃来舍弃。在这些五种事物中，作意多少事物时，能入于世间初禅呢？回答说：作意与欲界相应，以及与初禅地相应的因、名和分别念时。同样，对于下面的，以及与二禅地相应的因、名和分别念作意时，能入于世间二禅。对于禅定和无色定的其余等至，也应该像这样各自如理了知。作意多少事物时，能入于出世间初禅呢？回答说：作意与欲界相应，以及与初禅地相应的因。
English
Conceptualization is what is abandoned by seeing and what is abandoned by cultivation. Suchness is not what is abandoned. True correct knowledge is only what is abandoned. If one focuses on the cause, how many mindfulnesses does one cultivate? It is said: All four. If one focuses on the name, how many? It is said: One, namely the mindfulness of phenomena. If one focuses on conceptualization, how many? It is said: Three, namely feeling, mind, and mindfulness of phenomena. If one focuses on suchness, how many? It is said: One, namely the mindfulness of phenomena. When one attends to the suchness of the characteristic of the body, one also cultivates the mindfulness of phenomena that focuses on mixture. It is the same for the characteristics of feeling, mind, and phenomena. If one focuses on true correct knowledge, how many? It is said: Only three, just like conceptualization. If one focuses on the cause, should one say that one abandons all the sinful and unwholesome dharmas that have arisen, or should one say that one does not abandon them? It is said: One should say that one abandons them with abandonment by suppression, but not with abandonment that completely destroys the latent tendencies. Just as with the cause, it is the same with name and conceptualization. Focusing on suchness and focusing on true correct knowledge, one should also say that one abandons them with abandonment that completely destroys the latent tendencies. Among these five things, when one attends to how many things does one enter into the worldly first dhyana? Thinking: When one attends to the cause that is associated with desire and associated with the ground of the first dhyana, and to name and conceptualization. Similarly, when one attends to the lower one and the cause that is associated with the ground of the second dhyana, and to name and conceptualization, one enters into the worldly second dhyana. For the remaining samapattis of dhyana and the formless, one should understand them accordingly. When one attends to how many things does one enter into the supramundane first dhyana? It is said: When one attends to the cause that is associated with desire and associated with the ground of the first dhyana.
Tibetan
ན་དང༌། མིང་དང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དེ་དག་ཉིད་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ནའོ། །ཅི་ཡང་མེད་པའི་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་བར་དུ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་ཅི་རིགས་པར་རིག་པར་བྱའོ། །འདུ་ཤེས་མེད་འདུ་ཤེས་མེད་མིན་སྐྱེ་མཆེད་ལ་ནི་ངེས་པར་འཇིག་རྟེན་པ་ཁོ་ནས་སོ། །འདུ་ཤེས་མེད་འདུ་ཤེས་མེད་མིན་སྐྱེ་མཆེད་དང་ལྡན་པའི་རྒྱུ་མཚན། ཅི་རྒྱུ་མཚན་དུ་བརྗོད་པར་བྱའམ་ཞེ་ན། སྨྲས་པ། མཚན་མ་མེད་པ་རྒྱུ་མཚན་དང༌། ཆ་ཕྲ་བ་རྒྱུ་མཚན་དུ་བརྗོད་པར་བྱའོ། །དངོས་པོ་ལྔ་པོ་དེ་དག་ལ་དད་པ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་གང་དག་ཡིན་པ་དེ་དག་ངོ་བོ་ཉིད་གང་དག་དང༌། དམིགས་པ་གང་དག་དང༌། བདག་པོ་གང་དག་གིས་དབང་པོའི་མིང་འཐོབ་ཅེ་ན། སྨྲས་པ། རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དང༌། མིང་དང་རྒྱུ་མཚན་ལ་དམིགས་པ་དང༌། དེ་བཞིན་ཉིད་དང་ཡང་དག་པའི་ཤེས་པའི་བདག་པོས་སོ། །དབང་པོའི་མིང་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་སྟོབས་རྣམས་ཀྱི་མིང་ཡང་དེ་བཞིན་ནོ། །གནས་སྐབས་གང་ལ་སྟོབས་ཀྱི་མིང་འཐོབ་ཅེ་ན། སྨྲས་པ། གང་གི་ཚེ་དད་པ་ལ་སོགས་པའི་དབང་པོ་དེ་དག་ཉིད་མ་དད་པ་ལ་སོགས་པ་དང་མ་འདྲེས་ཤིང་མ་འདྲེས་པའི་ཆོས་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་ནའོ། །དབང་པོ་དང༌། སྟོབས་དག་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་འཇིག་རྟེན་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་དྲན་པ་ལ་སོགས་པ་གང་དག་ཡིན་པ་དེ་དག་ཀྱང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱིར་ཡན་ལག་ཡིན་པས་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པར་བལྟ་བར་བྱའོ། །འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་དྲན་པ་ལ་སོགས་པ་གང་དག་ཡིན་པ་དེ་དག་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་ཡིན་པས་ཡང་དག་པའི་ཤེས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དང༌། དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་དམིགས་པ་དང༌། རྣམ་པར་གཞག་པའི་བདེན་པ་རྟོག་པའི་བདག་པོ་ཡིན་པར་བལྟ་བར་བྱའོ། །ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་ལ་སོགས་པ་ལམ་གྱི་ཡན་ལག་རྣམས་ཀྱང་གང་དག་འཇིག་རྟེན་པ་ཡིན་པ་ དེ་དག་ནི་སྔ་མ་བཞིན་དུ་བལྟ་བར་བྱའོ། །གང་དག་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་དེ་དག་ནི་ཡང་དག་པའི་ཤེས་པ་ལས་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཡན་ལག་མ་རྟོགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དང༌། རྣམ་པར་མ་བཞག་པའི་བདེན་པ་དང༌། རྣམ་པར་བཞག་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་དམིགས་པ་དང༌། ཟག་པ་ཐམས་ཅད་ཟད་པ་མངོན་དུ་བྱ་བ་དང༌། ཚེ་འདི་ལ་བདེ་བར་གནས་པའི་བདག་པོ་ཡིན་ནོ། །ལམ་གྱི་ཡན་ལག་རྣམས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ། ལམ་དང༌། ཆོས་ཀྱི་གཞི་དང༌། ཞི་གནས་དང༌། ལྷག་མཐོང་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་བལྟ་བར་བྱའོ། །དེ་ལ་ལམ་ནི། དབང་པོ་རྟུལ་པོ་དང༌། རྣོན་པོ་དང༌། རྣམ་པར་གཞག་པ་དང༌། ཚེ་འདི་ལ་བདེ་བ
Chinese
并且，在忆念名和分别的那些自性时也是如此。同样，对于无所有处生处，也应如理了知。对于非想非非想处生处，则必定只有世间者才能做到。具有非想非非想处生处的原因。应说何为原因呢？答：无相是原因，细微是原因。对于那五个事物，凡是属于信等法，它们的自性是什么，所缘是什么，以及以什么为主而获得根的名称呢？答：以分别的自性，以名和原因为所缘，以及以如实和正确的智慧为主。正如根的名称一样，力的名称也是如此。在什么情况下获得力的名称呢？答：当信等根的那些自性不与不信等混杂，并且成为不混杂的法性时。正如根和力一样，凡是属于世间的菩提分法，如念等，也应视为是菩提之分，因此是分别的自性。凡是属于出世间的菩提分法，如念等，则应视为是菩提之分，因此是如实智慧的自性，以如实为所缘，以及是通达安立谛的主。凡是属于正见等道支，哪些是世间的， 那些应如前一样看待。哪些是出世间的，那些则是从如实智慧中，不通达戒律之分的自性，以及不分别的真谛，和分别的如实为所缘，并且是以现证一切烦恼尽，以及于此世安乐住为主。正如道支一样，道、法处、止观也应如此看待。其中，道是指根迟钝、根锐利、分别，以及于此世安乐
English
And, it is the same when contemplating the suchness of those very names and discriminations. Likewise, one should understand as appropriate up to the sphere of nothingness. For the sphere of neither perception nor non-perception, it is definitely only worldly beings who can achieve it. The reason for possessing the sphere of neither perception nor non-perception. What should be said to be the reason? Answer: Absence of characteristics is the reason, subtlety is the reason. For those five objects, which are the dharmas such as faith, what are their natures, what are their objects, and by what lords do they obtain the name of faculties? Answer: By the nature of discrimination, by taking names and reasons as objects, and by the lords of suchness and correct knowledge. Just as the names of the faculties are, so too are the names of the powers. In what state does one obtain the name of power? Answer: When those faculties of faith and so on themselves do not mix with non-faith and so on, and become the nature of non-mixing. Just as the faculties and powers are, so too should those worldly limbs of enlightenment, such as mindfulness, be regarded as being the nature of discrimination, since they are limbs for enlightenment. Those supramundane limbs of enlightenment, such as mindfulness, should be regarded as being the nature of correct knowledge, since they are limbs of enlightenment, with suchness as the object, and as being the lord who realizes the truth of establishment. Those limbs of the path, such as right view, which are worldly, those should be regarded as before. Those which are supramundane are the nature of not understanding the limb of discipline from correct knowledge, and the unseparated truth, and the separated suchness as the object, and as the lord who manifests the exhaustion of all defilements, and dwells happily in this life. Just as the limbs of the path are, so too should the path, the basis of dharma, calm abiding, and insight be regarded in the same way. Among them, the path refers to dull faculties, sharp faculties, separation, and happiness in this life.