Tibetan
ལ་ཞུགས་ཡང་དག་པར་བླང་བ་ལ་དམ་པར་མཆོག་ཏུ་འཛིན་ཅིང་དེས་དག་པ་དང་གྲོལ་བ་དང་ངེས་པར་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་བརྟུལ་ཞུགས་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་ལམ་ལ་ལོག་པར་ཞུགས་པ་ཡིན་ནོ། །ལྷག་མ་ནི་འགོག་པའི་བདེན་པ་བཞིན་དུ་བལྟ་བར་བྱའོ། །ཇི་ལྟར་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ལམ་གྱི་བདེན་པ་ལ་ལོག་པར་འཇུག་པ་དེ་བཞིན་དུ་བག་ལ་ཉལ་བརྒྱད་པོ་དེ་དག་ཀྱང་ལམ་གྱི་བདེན་པ་ལ་ལོག་པར་ཞུགས་པ་དང་ལམ་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བ་དག་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་ནི་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཟག་པ་རྣམས་ཞེས་བྱའོ། །བསྒོམ་པས་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཟག་པ་རྣམས་གང་ཞེ་ན། འདོད་པ་ན་སྤྱོད་པའི་ཁོང་ཁྲོ་བ་དང༌། །ཁམས་གསུམ་ན་སྤྱོད་པ་གསུམ་སྟེ། འདོད་ཆགས་དང་ང་རྒྱལ་དང་མ་རིག་པའོ། །དེ་དག་ཀྱང་ལམ་མཆོག་ཏུ་གོམས་པས་སྤོང་བར་འགྱུར་བས་དེའི་ཕྱིར་བསྒོམ་པས་སྤང་བར་བྱ་བ་རྣམས་ཞེས་བྱའོ། །ཁམས་ཁམས་དང་ས་ས་ན་ཆུང་ངུ་དང་འབྲིང་དང་ཆེན་པོ་རྣམ་པ་གསུམ་གསུམ་ཡོད་པ་དེ་དག་སྤང་བའི་ཕྱིར་ལམ་ཡང་རྣམ་པ་གསུམ་ཁོ་ནར་འགྱུར་ཏེ་ལམ་ཆུང་ངུ་ནི་ཟག་པ་ཆེན་པོ་རྣམས་སྤོང་བའི་ ཕྱིར་འཇུག་པར་འགྱུར་རོ། །ལམ་འབྲིང་ནི་ཟག་པ་འབྲིང་རྣམས་ཀྱིའོ། །ལམ་ཆེན་པོ་ནི་ཟག་པ་ཆུང་ངུ་རྣམས་སྤོང་བའི་ཕྱིར་འཇུག་པར་འགྱུར་རོ། །བསྒོམ་པས་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཟག་པ་དེ་དག་ཀྱང་རང་གི་ངང་ཁོ་ནས་ཟག་པ་དང་བཅས་པའི་དངོས་པོ་ལ་ཞུགས་པ་དང་ཡུན་རིང་པོ་ནས་ཡེ་ཡོད་པ་ཡིན་པས། དེའི་ཕྱིར་དབྲལ་དཀའ་བ་ཡིན་པས་རང་གི་དངོས་པོ་ལ་ལོག་པར་ཞུགས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་ཉོན་མོངས་པའི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་ལོག་པར་འཇུག་པ་དང་སྤང་བར་བྱ་བའི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཞེས་བྱའོ། །མཐོང་བ་དང་བསྒོམ་པས་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཟག་པ་ཇི་སྐད་བསྟན་པ་དེ་དག་གི་དམིགས་པ་ནི་མདོར་བསྡུ་ན་རྣམ་པ་ལྔར་རིག་པར་བྱ་སྟེ། ལོག་པར་རྣམ་པར་བརྟགས་པའི་དངོས་པོ་ལ་དམིགས་པ་དང༌། ལྟ་བ་ལ་དམིགས་པ་དང༌། ཚུལ་ཁྲིམས་དང་བརྟུལ་ཞུགས་ལ་དམིགས་པ་དང༌། རང་གིས་རྣམ་པར་བརྟགས་པའི་མིང་ལ་དམིགས་པ་དང༌། རང་གི་ངང་གིས་ཡེ་ཡོད་པའི་དངོས་པོ་ལ་དམིགས་པའོ། །དེ་ལ་གང་དག་སྡུག་བསྔལ་དང་ཀུན་འབྱུང་བའི་བདེན་པ་ལ་དམིགས་པ་དེ་དག་ནི་ལོག་པར་རྣམ་པར་བརྟགས་པའི་དངོས་པོ་ལ་དམིགས་པ་ཞེས་བྱའོ། །ཐེ་ཚོམ་མ་གཏོགས་པ་ལྟ་བ་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པ་དང། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བ་དག་ནི་ལྟ་བ་ལ་མཆོག་ཏུ་དམིགས་པ་ཞེས་བྱའོ། །
Chinese
对于以清净、解脱和决定生起为目的，而将正确地受持戒律视为殊胜的，以及将苦行视为殊胜的，这些都是错误地进入道。其余的应如观待灭谛一般看待。正如贪欲等烦恼错误地进入道谛一样，那八种随眠也同样是错误地进入道谛，并且是见道所应断除的。这些被称为见道所应断除的漏。什么是修道所应断除的漏呢？欲界中的嗔恚，以及三界中的三种，即贪欲、我慢和无明。这些也因对道的极度熟悉而将被断除，因此被称为修道所应断除的。在界、界和地、地中，有小、中、大三种，为了断除这些，道也只有三种，即小道是为了断除大的漏而进入的。中道是为了中断等的漏。大道是为了断除小的漏而进入的。修道所应断除的那些漏，也由于其自性而进入具有漏的对境，并且是长久以来就存在的。因此，由于难以分离，它们是错误地进入其自性。这被称为烦恼的遍行烦恼的错误进入，以及应断除的详细分类的安立。如前所述，见道和修道所应断除的漏的所缘，简而言之，应了解为五种：缘于颠倒分别的事物，缘于见解，缘于戒律和苦行，缘于自己分别的名相，以及缘于自性本有的事物。其中，那些缘于苦和集谛的，被称为缘于颠倒分别的事物。除了怀疑之外，执持见解为殊胜的，以及贪欲等见道所应断除的，被称为缘于见解为殊胜的。
English
Regarding holding the correct acceptance of discipline as supreme, with the aim of purification, liberation, and definite arising, and holding asceticism as supreme, these are wrongly entering the path. The remainder should be viewed as with regard to the truth of cessation. Just as afflictions such as desire wrongly enter the truth of the path, so too those eight latent tendencies are also wrongly entering the truth of the path and are to be abandoned by seeing the path. These are called the outflows to be abandoned by seeing. What are the outflows to be abandoned by cultivation? Anger that operates in the desire realm, and the three that operate in the three realms: desire, pride, and ignorance. These too will be abandoned by becoming extremely familiar with the path, therefore they are called those to be abandoned by cultivation. In realm after realm and ground after ground, there are small, medium, and large types, three each. In order to abandon these, the path also becomes only three types: the small path enters in order to abandon the large outflows. The medium path is for the medium outflows. The great path enters in order to abandon the small outflows. Those outflows to be abandoned by cultivation also, by their very nature, enter into objects that are possessed of outflows, and have existed since a long time ago. Therefore, since they are difficult to separate, they are wrongly entering into their own objects. This is called the wrong entry of the all-afflictive afflictions, and the establishment of the detailed classification of what is to be abandoned. The objects of the outflows to be abandoned by seeing and by cultivation, as explained above, should be understood as five types in brief: focusing on objects that are wrongly conceptualized, focusing on views, focusing on discipline and asceticism, focusing on names that are conceptualized by oneself, and focusing on objects that inherently exist by their own nature. Among these, those that focus on the truths of suffering and origin are called focusing on objects that are wrongly conceptualized. Holding views as supreme, except for doubt, and those to be abandoned by seeing, such as desire, are called focusing on views as supreme.
Tibetan
ཚུལ་ཁྲིམས་དང་བརྟུལ་ཞུགས་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པ་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་བརྟུལ་ཞུགས་ལ་དམིགས་པ་ཞེས་བྱའོ། །འགོག་པ་དང་ལམ་ལ་དམིགས་པ་དང་ཁམས་མི་འདྲ་བ་དག་ལ་དམིགས་པ་དག་ནི་རང་གིས་རྣམ་པར་བརྟགས་པའི་མིང་ལ་དམིགས་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཉོན་མོངས་པ་ནི་ནམ་ཡང་འགོག་པ་དང་ལམ་ལ་དམིགས་པར་མ་གྱུར་དམིགས་པར་མི་བྱེད་དམིགས་པར་མི་འགྱུར་ལ་ཁམས་མི་འདྲ་བ་ལ་ཡང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་དག་བསྒོམ་པས་སྤང་བར་བྱ་བ་དེ་དག་ནི་རང་གི་ངང་གིས་ཡེ་ཡོད་པའི་དངོས་པོ་ལ་དམིགས་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལ་ཉོན་མོངས་པའི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་གཉེན་པོའི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་རྣམ་པར་གཞག་པ་གང་ཞེ་ན། དེ་ནི་མདོར་བསྡུ་ན་རྣམ་པ་བཞིར་བལྟ་བར་བྱ་སྟེ། རྒྱུད་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་བྱེད་ པའི་གཉེན་པོ་དང༌། ཉེ་བར་སྤོང་བའི་གཉེན་པོ་དང༌། ཕྱོགས་གཅིག་སྤོང་བའི་གཉེན་པོ་དང༌། མཐའ་དག་སྤོང་བའི་གཉེན་པོའོ། །དེ་ལ་ཚོགས་ཀྱི་ལམ་རྣམ་པ་བཅུ་གསུམ་པོ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་སར་ཇི་སྐད་བསྟན་པ་ཐམས་ཅད་ནི་རྒྱུ་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་བྱེད་པའི་གཉེན་པོ་ཞེས་བྱའོ། །ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པའི་དགེ་བའི་རྩ་བ་དྲོ་བར་གྱུར་པ་དང་རྩེ་མོ་དང་བཟོད་པ་དང༌། འཇིག་རྟེན་པའི་ཆོས་ཀྱི་མཆོག་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ས་ཉིད་དུ་ཇི་སྐད་བསྟན་པ་རྣམས་ནི་ཉེ་བར་སྤོང་བའི་གཉེན་པོ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལ་མཐོང་བའི་ལམ་ནི་ཕྱོགས་གཅིག་སྤོང་བའི་གཉེན་པོ་ཞེས་བྱའོ། །བསྒོམ་པའི་ལམ་ནི་མཐའ་དག་སྤོང་བའི་གཉེན་པོ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལ་མཐོང་བའི་ལམ་ལ་ཡང་དག་པར་ཞུགས་པའི་འཕགས་པའི་གང་ཟག་གི་ཤེས་པར་སྤྱོད་པ་ནི་ཇི་ལྟ་བུ་ཡིན། སེམས་དུ་ཞིག་གིས་ནི་མཐོང་བའི་ལམ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་འགྱུར། ཅི་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་ནི་ཅིག་ཅར་རམ་རིམ་གྱིས་སམ་ཇི་ལྟར་སྤོང་བར་བྱེད་ཅེ་ན། མཐོང་བའི་ལམ་ལ་ཡང་དག་པར་ཞུགས་པའི་འཕགས་པའི་གང་ཟག་གིས་ཤེས་པའི་སྤྱོད་པ་ནི་མཚན་མ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་ཤེས་པས་སྡུག་བསྔལ་ལ་དམིགས་པར་བྱེད་མོད་ཀྱི་དེ་དེའི་ཚེ་ན་སྡུག་བསྔལ་གྱི་དངོས་པོ་དེ་ལ་སྡུག་བསྔལ་ལོ་སྙམ་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའམ་མཚན་མར་འཛིན་པ་ནི་མི་འབྱུང་ངོ༌། །སྡུག་བསྔལ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཀུན་འབྱུང་བ་དང་འགོག་པ་དང་ལམ་རྣམས་ལ་ཡང་དེ་བཞིན་ཏེ་དེ་དེའི་ཚེ་ན་སྔོན་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཤེས་པས་རྣམ་པར་དཔྱད་པའི་བདེན་པ་དག་ལ་སྔོན་འདུ་ཤེས་དང་མཚན་མ་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ་བས་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་ཤེས་པ་སྤྲོས་པ་མེད་པ་དོན་ཙམ་འབའ་ཞིག་ཤེས་
Chinese
以持戒和苦行为最胜，这称为缘于持戒和苦行。缘于灭和道，以及缘于不同界等，这称为缘于自己所分别的名相。因为烦恼无论何时都不会缘于灭和道，不作意缘于灭和道，也不会缘于灭和道，而且也不是缘于不同界。那些通过修习而断除的，这称为缘于自性本有的事物。那么，烦恼的遍一切烦恼的对治的差别如何安立呢？那可以简略地归纳为四种观察：使相续完全成熟的对治，近分断的对治，部分断的对治，以及完全断的对治。其中，所有在声闻地中所说的十三种资粮道，都称为使相续完全成熟的对治。与决定胜分相应的善根，即温暖位、顶位、忍位，以及世间法的最胜，如在声闻地中所说，这些都称为近分断的对治。其中，见道称为部分断的对治。修道称为完全断的对治。那么，进入见道的圣者的智慧行境是怎样的呢？以多少心才能使见道圆满呢？通过见道所要断除的烦恼是一次性断除，还是逐渐断除，或者如何断除呢？进入见道的圣者的智慧行境是无相的。虽然智慧缘于痛苦，但在那时，对于痛苦的事物，不会生起“这是痛苦”的分别念或执著相。如同痛苦一样，对于集、灭、道也是如此。在那时，先前通过世俗的智慧所分析的真谛，由于先前从概念和相中解脱出来，因此以解脱的智慧，无所造作，仅仅了知其意义。
English
Taking adherence to discipline and asceticism as supreme is called focusing on discipline and asceticism. Focusing on cessation and the path, and focusing on different realms, are called focusing on names that one has conceptually constructed. Because afflictions never focus on cessation and the path, do not intend to focus on cessation and the path, and will not focus on cessation and the path, and also not on different realms. Those that are to be abandoned through cultivation are called focusing on things that are inherently existent by their own nature. Then, how is the differentiation of the antidotes to the afflictions that are all-afflictive established? That can be briefly summarized into four types of observation: the antidote that fully ripens the continuum, the antidote of proximate abandonment, the antidote of partial abandonment, and the antidote of complete abandonment. Among them, all the thirteen paths of accumulation as taught in the Hearer's Ground are called the antidote that fully ripens the continuum. The roots of virtue that are in accordance with the aspects of ascertainment, namely the heat, peak, forbearance, and the supreme mundane dharma, as taught in the Hearer's Ground itself, are called the antidote of proximate abandonment. Among them, the path of seeing is called the antidote of partial abandonment. The path of cultivation is called the antidote of complete abandonment. Then, what is the wisdom conduct of a noble being who has entered the path of seeing? With how many minds does the path of seeing become complete? Are the afflictions to be abandoned by seeing abandoned all at once, or gradually, or how are they abandoned? The wisdom conduct of a noble being who has entered the path of seeing is signless. Although wisdom focuses on suffering, at that time, with respect to the object of suffering, there does not arise the conceptual thought or grasping at signs of "this is suffering." Just as with suffering, so it is with the origin, cessation, and path. At that time, the truths that were previously analyzed by conventional wisdom, because they are liberated from previous concepts and signs, therefore, with liberated wisdom, without elaboration, one knows only the meaning.