English
If produced formations do not arise from what exists, then why do things like sky flowers, barren women's sons, and rabbit horns not arise? This is because those things do not have a cause for arising, while all formations have their own definite causes for arising. If all formations have their own definite causes for arising, then why do all formations not arise simultaneously and together? Formations, although having causes, arise in dependence on conditions for arising. Whichever formation's condition for arising is near, the cause of that formation makes that formation manifest. Therefore, although formations have causes, they do not arise simultaneously and together. So, what is the cause of formations, and what is the condition? The Blessed One said that the conditions for the arising of formations are these four: causal condition, immediate condition, objective condition, and dominant condition. Among these, the causal condition is both a cause and a condition. The other three conditions are only conditions and not causes. So, what is the causal condition? Whatever is a sense faculty with form and its basis, and whatever is consciousness, these two are called, in brief, the all-seeds. Having a sense faculty with form is the seed of those sense faculties with form themselves, as well as the seed of other form dharmas, and also the seed of all mind and mental factors alone. Having consciousness is the seed of all kinds of consciousness, as well as the seed of other formless dharmas and sense faculties with form. Except for the form of the great elements, other form dharmas should be known as being only the nature of having their own seeds. The form of the great elements has two seeds, namely the seed of the great elements and the seed of the form that is made into a cause. Thus, all the dharmas that are proclaimed
Tibetan
ལ། དེ་ལྟར་ས་བོན་གྱི་རྒྱུ་དང་ལྡན་པ་ཅི་རིགས་པར་རྣམ་པར་གཞག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རྒྱུའི་རྐྱེན་ཞེས་བྱའོ། །གལ་ཏེ་དབང་པོ་གཟུགས་ཅན་རང་གི་འབྱུང་བ་ཆེན་པོ་དང་བཅས་པ་དག ། སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ས་བོན་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་དུ་ཟིན་ན། འདི་ན་འགོག་པ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པ་དང༌། འདུ་ཤེས་མེད་པ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པ་དང༌། འདུ་ཤེས་མེད་པའི་སེམས་ཅན་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་ནང་དུ་སྐྱེས་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཕྱིས་ཡང་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་བ་ཞིག་ན་འབྱུང་སྡེ། དེ་ལྟ་བས་ན་དབང་པོ་གཟུགས་ཅན་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བའི་ས་བོན་དང་ལྡན་པ་ལ་བརྟེན་ཏེ་འབྱུང་བར་རིག་པར་བྱའོ། །གལ་ཏེ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གཟུགས་ཀྱི་ས་བོན་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་དུ་ཟིན་ན། སོ་སོའི་སྐྱེ་ བོ་གཟུགས་མེད་པ་རྣམས་སུ་སྐྱེས་པ་ཚེ་ཟད་ཅིང་ལས་ཟད་ནས་དེ་ནས་འཆི་འཕོ་ཞིང་ཡང་འོག་ཏུ་སྐྱེ་བའི་གཟུགས་ཀྱི་ས་བོན་མེད་པས་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་བ་ཞིག་ན་འབྱུང་སྟེ། དེ་ལྟ་བས་ན་གཟུགས་ཀྱི་ས་བོན་དང་ལྡན་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་དེའི་གཟུགས་འབྱུང་བར་རིག་པར་བྱའོ། །སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་འཇིག་རྟེན་པའི་ལམ་གྱི་བསམ་གཏན་དང་པོ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ཤིང་སྐྱེས་པ་ནི་དེ་ལས་གཞན་པ་འདོད་པ་ན་སྤྱོད་པའི་ཆོས་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་དེ་དག་གི་ས་བོན་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཉམས་པ་ཡིན་གྱི། ཡང་དག་པར་བཅོམ་པ་ནི་མ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འདི་ལྟར་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་དེ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ལས་ཡོངས་སུ་ཉམས་ནས་ཡང་འདོད་པ་ན་སྤྱོད་པའི་ཆོས་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་རྣམས་མངོན་དུ་བྱེད་པ་དང༌། བསམ་གཏན་དང་པོའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་དེ་ནས་ཤི་འཕོས་ནས་ཡང་འདོད་པའི་ཁམས་སུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་ས་བོན་ཉམས་པ་ནི་མདོར་བསྡུ་ན་རྣམ་པ་གསུམ་དུ་རིག་པར་བྱ་སྟེ། ཡོངས་སུ་སྤོང་བས་ཉམས་པ་དང༌། སུན་འབྱིན་པས་ཉམས་པ་དང༌། ཞི་གནས་ཀྱིས་ཉམས་པའོ། །དེ་ལ་ཡོངས་སུ་སྤོང་བས་ཉམས་པ་གང་ཞེ་ན། འདི་ལྟར་འདི་ན་ལ་ལ་ཁྱིམ་གྱི་འདོད་པའི་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱི་ཡོངས་སུ་སྤྱོད་པ་དག་སྤོང་བ་ཡང་དག་པར་བླང་བ་ལེན་པར་བྱེད་ཅིང་དེ་སྤོང་བ་ཡང་དག་པར་བླང་བ་དེ་ཀུན་དུ་སྟེན་པར་བྱེད། སྒོམ་པར་བྱེད། ལན་མང་དུ་བྱེད་དེ། དེ་ཀུན་དུ་བསྟེན་པའི་རྒྱུ་དང༌། བསྒོམས་པའི་རྒྱུ་དང༌། ལན་མང་དུ་བྱས་པའི་རྒྱུས་འདོད་པའི་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱི་ཡོངས་སུ་སྤྱོད་པ་ལ་སེམས་མི་འཇུག་མི་དགའ་ཀུན་དུ་མི་གནས་མོས
Chinese
如是，凡是安立为具有种子之因的各种事物，都称为因缘。如果具色根自身及其大种，不具有心和心所法的种子，那么，在此，入于灭尽定和无想定，以及生于无想有情天中的识，以后就不会再产生，因为它们是生起之因。因此，应知具色根是依赖于具有心和心所法的种子而产生的。如果识不具有色的种子，那么，异生生于无色界，寿命和业力耗尽后，从此死亡并再次下生，因为没有产生色的种子，所以就不会产生色。因此，应知依赖于具有色种子的识，才能产生它的色。异生以世间道入于初禅并已生起，那么，与此不同的欲界所行之有漏法，它们的种子只是退失，而不是真正断除，应当了知。为什么呢？因为，此异生从该禅定中完全退失后，又会现行欲界所行之有漏法，并且从初禅的等持中死亡后，又会生于欲界。其中，种子的退失，简而言之，应知有三种：以永断而退失，以破斥而退失，以止住而退失。其中，以永断而退失是什么呢？例如，在此，有些人舍弃对居家欲妙的受用，真实受持舍弃，并且恒常串习该真实受持的舍弃，修习，多次进行。由于恒常串习之因，修习之因，多次进行之因，对受用欲妙不生心、不喜、不常住、不欲乐。
English
Thus, whatever is established as possessing the cause of seeds is called the causal condition. If the sense faculties with form, together with their great elements, do not possess the seeds of mind and mental factors, then, in this case, the consciousness of those who have entered into cessation and non-perception, and those born in the realm of non-perceptual beings, will not arise again later, because they are the cause of arising. Therefore, it should be understood that the sense faculties with form arise in dependence upon possessing the seeds of mind and mental factors. If consciousness does not possess the seed of form, then, when ordinary beings are born in the formless realms, and their lifespan and karma are exhausted, they will die and be reborn again below, because there is no seed of form to arise, so form will not arise. Therefore, it should be understood that in dependence upon the consciousness possessing the seed of form, its form arises. When an ordinary being enters into the first dhyana by the worldly path and is born there, then the seeds of those defiled dharmas that are practiced in the desire realm, which are different from that, are only diminished, but not truly destroyed, it should be understood. Why is that? Because, when that ordinary being completely falls away from that samadhi, he will again manifest the defiled dharmas that are practiced in the desire realm, and when he dies from the samadhi of the first dhyana, he will again be born in the desire realm. In that case, the diminution of seeds should be understood in brief as threefold: diminution by complete abandonment, diminution by refutation, and diminution by quiescence. Among these, what is diminution by complete abandonment? For example, in this case, some people abandon the enjoyment of worldly pleasures, truly take up abandonment, and constantly cultivate that truly taken up abandonment, practice it, and do it many times. Because of the cause of constantly cultivating it, the cause of practicing it, and the cause of doing it many times, the mind does not engage in, does not delight in, does not abide in, and does not desire the enjoyment of worldly pleasures.