Tibetan
ས་འདས་པ་ལ་ནི་སྐུར་བ་འདེབས་པར་བྱེད་དེ་མདུད་པ་དེ་དག་ཀྱང་ཡིད་ཀྱིས་རྣམ་པར་རྟོག་པས་ཀུན་ནས་བསླང་བ་ཡིན་པར་བལྟ་བར་བྱའོ། །དེའི་འོག་ཏུ་གཉེན་པོ་ཤས་ཆེར་བསྟེན་པས་འདོད་ཆགས་དང་མདུད་པ་དེ་གཉིས་ཀྱི་བག་ལ་ཉལ་སྤོང་བར་འགྱུར་ཏེ། དེ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་ཉོན་མོངས་པ་གང་གིས་གཟུགས་དང་ཚོར་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་དམིགས་པར་བྱེད་པའི་དམིགས་པ་དེ་གཏན་དུ་བྲལ་བས་རྒྱུན་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་རྒྱུན་ཆད་པས་བག་ལ་ཉལ་དང་བཅས་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་འགགས་པ་དེ་གཟུགས་དང་ཚོར་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གནས་པ་དེ་དག་ལ་མི་གནས་ཏེ། དེའི་གཉེན་པོའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྣམ་པར་དག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་དེ་ནི་གནས་པའི་རྒྱུ་ཉེ་བར་ཞི་བ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །རྒྱུ་འགགས་པའི་ཕྱིར་ཕྱི་མ་ལ་ལུས་ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་དང༌། ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱེད་པ་དང༌། རྒྱུན་འཇུག་པ་རྣམས་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལྟར་ན་དེ་ནི་གནས་པ་ཉེ་བར་ཞི་བ་ཡིན་ནོ། །དེའི་གཉེན་པོར་གཏོགས་པ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྣམ་པར་དག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་གནས་པ་མ་ཡིན་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ཡང་རྒྱུ་ལས་མངོན་པར་རྒྱས་པར་མི་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོ་སྟོང་པ་ཉིད་ཡོངས་སུ་བསྒོམས་པའི་ཕྱིར་མངོན་པར་འདུས་མ་བྱས་པ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོ་སྨོན་པ་མེད་པ་ཡོངས་སུ་བསྒོམས་པའི་ཕྱིར་ཆོག་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོ་མཚན་མ་མེད་པ་ཡོངས་སུ་བསྒོམས་པའི་ཕྱིར་གནས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་མངོན་པར་ རྒྱས་པ་མེད་པ་ནས་གནས་པའི་བར་གྱི་ཕྱིར་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་ཡིན་ནོ། །རྒྱུ་བར་གྱུར་པ་ན་ཡང་བདག་དང་བདག་གིར་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་འཛིན་ཏོ། །དེས་ན་དེ་གཟུགས་ལ་སོགས་པར་གྱུར་ཀྱང་ཡོངས་སུ་ཡི་ཆད་པར་ཡང་མི་འགྱུར་རོ། །རྟགས་དེས་ན་དེ་རྣམ་པར་དག་པའི་བདག་ཉིད་དུ་སྣང་ངོ༌། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་དེ་ནི་རྣམ་པར་དག་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་བདག་ཉིད་རྒྱུ་གཞན་ལ་མི་ལྟོས་པར་རང་གི་ངང་ཁོ་ནས་འགག་པར་འགྱུར་རོ། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་དེའི་རྒྱུན་རྒྱུན་ཆད་པའི་ཕྱར་ཕྱོགས་བཅུར་འཇུག་པ་ཡང་མེད་དོ། །འཚོ་བ་དང་འཆི་བ་ལ་མངོན་པར་དགའ་བ་མེད་པ་ནི་གྲིབ་མ་མེད་པ་ཞེས་བྱའོ། །ཡང་ན་ཚོར་བ་རྣམས་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཤིང་ལྗོན་པ་ལྟ་བུ་དེའི་གྲིབ་མ་ལྟ་བུ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་དེའི་ཚེ་ན་མི་འབྱུང་བས། དེའི་ཕྱིར་ཡང་དེ་ནི་གྲིབ་མ་མེད་པ་ཞེས་བྱའོ། །ཟག་པ་དང་བཅས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཚེ་འདི་ལ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཡིན་ནོ། །ཟག
Chinese
对于已逝之境，则会加以诽谤，应当视彼等结缚亦由心之分别念所引发。其后，若多修习对治，则彼二者，即贪欲与结缚之随眠亦将舍弃。舍弃彼等之故，任何烦恼以色与受等为所缘之对境，彼对境亦将永离，故相续断绝。彼相续断绝故，随眠与俱之识灭，彼色与受等识之安住，于彼等不住，以彼对治之识乃极清净之故。如是，当知彼乃安住之因，近于寂灭。因已灭故，于后世受生之身，以及令其圆满，并相续生起等，皆不生，如是，彼乃安住近于寂灭。属于彼对治之识，即极清净之识，彼称为非安住。彼亦不从因而显增。以圆满修习解脱之门空性之故，乃非显现之无为。以圆满修习解脱之门无愿之故，乃知足。以圆满修习解脱之门无相之故，乃安住。如是，从非显增乃至安住之故，乃极度解脱。于因位时，亦不执著丝毫之我与我所。是故，彼纵然转为色等，亦不至于完全厌离。以彼等征象，彼显现为极清净之自性。彼识以极清净之故，自身不依赖他因，唯以自性而灭。彼识之相续断绝之故，亦无趣入十方。于生存与死亡无有显着之喜悦，是名为无影。又或者，诸受乃识如树木之影，彼等于彼时皆不生，是故彼亦名为无影。任何具有漏者，彼乃于此生中之寂灭。漏。
English
Regarding the past realm, one engages in slander, and those bonds should also be viewed as being aroused entirely by mental discrimination. Thereafter, by relying heavily on antidotes, the latent tendencies of those two, namely attachment and bonds, will also be abandoned. Because of abandoning them, the object of any affliction that focuses on form, feeling, etc., will also be permanently separated, thus the continuum will be severed. Because that continuum is severed, the cessation of consciousness together with latent tendencies, and the abiding of consciousness in form, feeling, etc., will not abide in those, because the consciousness that is the antidote to them is extremely pure. Thus, it should be known that it is the cause of abiding, close to pacification. Because the cause has ceased, the taking of a body in the future, as well as making it complete, and the arising of the continuum, will not occur. Thus, it is abiding close to pacification. The consciousness that belongs to its antidote, namely the extremely pure consciousness, is called non-abiding. It also does not manifestly increase from a cause. Because of fully cultivating the door of liberation, emptiness, it is unconditioned by manifestation. Because of fully cultivating the door of liberation, wishlessness, it is contentment. Because of fully cultivating the door of liberation, signlessness, it is abiding. Thus, from non-manifest increase to abiding, it is extremely liberated. Even in the causal state, one does not grasp even a little bit of self and what belongs to self. Therefore, even if it transforms into form, etc., it will not be completely disgusted. By those signs, it appears as the nature of extreme purity. That consciousness, because of being extremely pure, will cease by its own nature without relying on other causes. Because the continuum of that consciousness is severed, there is also no entering into the ten directions. The absence of manifest joy in living and dying is called shadowless. Or else, feelings are like the shadow of consciousness, which is like a tree. Those do not arise at that time, therefore it is also called shadowless. Whatever has defilements is nirvana in this life. Defilements.