Tibetan
སྡོམ་པའོ། །དེ་ལ་ཡང་དག་པར་ལེན་པའི་སྔ་རོལ་ཁོ་ནར་སྤོང་བ་ཡང་དག་པར་བླང་ངོ་སྙམ་དུ་སེམས་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དེའི་ཀུན་ནས་སློང་པའི་སྡོམ་པ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཚེ་སྤོང་བ་ཡང་དག་པར་ལེན་ཅིང་ཡོངས་སུ་འཛིན་པར་བྱེད་པ་དེ་ནི་དེའི་ཡོངས་སུ་འཛིན་པའི་སྡོམ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་དེ་ཕྱིན་ཆད་སྤོང་བའི་སེམས་པ་དབང་པོ་ལྔས་ཡོངས་སུ་ཟིན་པའི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ། རྟག་ཏུ་དེའི་ས་ བོན་དང་ལྡན་པ་སྐབས་སྐབས་སུ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པ་དང་ལྡན་པ་དབང་པོ་ལྡས་ཡོངས་སུ་ཟིན་པའི་སེམས་པ་དགེ་བ་སྡོམ་པ་ཇི་ལྟར་བླངས་པ་ཀུན་དུ་སྲུང་བ་ཉིད་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཞིང༌། དེས་སྡིག་པའི་གྲོགས་པོ་དང་ཕྲད་པའམ། ཉོན་མོངས་པ་མང་བས་སྡིག་པ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པ་ལ་འདུན་པ་བྱུང་ངོ་ཅོག་ལ་འཛེམ་ལ་བདག་འགལ་བར་གྱུར་ཅིང་ངན་སོང་དུ་འགྲོ་བར་གྱུར་ན་མི་རུང་ངོ་སྙམ་ནས་སེལ་བར་བྱེད་པ་དེ་ནི་དེའི་ཀུན་དུ་སྲུང་བའི་སྡོམ་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་བརྒྱ་ལ་བརྗེད་ངས་པས་སྡིག་པ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པས་ན་མྱུར་བ་མྱུར་བ་ཁོ་ནར་དན་པ་ཉེ་བར་གཞག་སྟེ། ཉེས་པ་ལ་ཉེས་པར་འཆགས་ཤིང་མྱ་ངན་བྱས་སེལ་བར་བྱེད་ལ། ཕྱིན་ཆད་ཀྱང་སྡོམ་པར་བྱེད་པ་ནི་དེའི་ཕྱིར་ལེན་པའི་སྡོམ་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ལས་ཀྱི་ལམ་གྱི་ཕྱོགས་གཅིག་པ་དང༌། དུས་ཡུན་ཐུང་ངུར་སྤོང་བ་དང༌། བདག་ཉིད་སྤོང་བར་མི་བྱེད་ལ། གཞན་ནི་དེ་ཡང་དག་པར་ལེན་དུ་མི་འཇུག་པ་དང༌། དེའི་བསྔགས་པ་ཡང་རྣམ་གྲངས་དུ་མར་མི་བརྗོད་པ་དང༌། ཆོས་མཐུན་པ་པ་མཐོང་ན་ཡང་ཡིད་བདེ་བར་མི་འཛིན་ཅིང་དགའ་བ་དང་ཡིད་བདེ་བ་མི་མང་བ་དེ་ནི་དེའི་སྡོམ་པ་ཆུང་ངུ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཕལ་ཆེ་བ་དང༌། དུས་ཡུན་རིང་དུ་སྤོང་ཞིང་ཇི་སྲིད་འཚོའི་བར་དུ་མ་ཡིན་པ་དང༌། བདག་ཉིད་ཀྱང་སྡོམ་པར་བྱེད་པ་དང༌། གཞན་ཡང་ཡང་དག་པར་ལེན་དུ་འཇུག་ལ། སྤོང་བ་དེའི་བསྔགས་པ་ནི་རྣམ་གྲངས་དུ་མར་མི་བརྗོད་པ་དང༌། ཆོས་མཐུན་པ་པ་མཐོང་ན་ཡང་ཡིད་བདེ་བར་མི་འཛིན་ཅིང་དགའ་བ་དང་ཡིད་བདེ་བ་མི་མང་བ་དེ་ནི་དེའི་སྡོམ་པ་འབྲིང་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཐམས་ཅད་དང་དུས་ཐམས་ཅད་དང༌། བདག་ཉིད་ཀྱང་སྤོང་བ་དང༌། གཞན་ཡང་ཡང་དག་པར་ལེན་དུ་འཇུག་པ་དང༌། དེའི་བསྔགས་པ་ཡང་རྣམ་གྲངས་དུ་མར་བརྗོད་པ་དང༌། ཆོས་མཐུན་པ་པ་མཐོང་ན་ཡང་ཡིད་བདེ་བར་འཛིན་ཅིང་དགའ་བ་དང༌། ཡིད་བདེ་བ་མང་བ་དེ་ནི་དེའི་སྡོམ་པ་ཆེན་པོ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་སྡོམ་པ་ཡང་དག་པར་བླངས་པ་སྐྱོན་མེད་པ་དེ་ཉིད་ལ་བརྟེན་ནས་འགྱོད་པ་མེད་པའི་རྒྱུས་བསམ་གཏན་དང་པོའི་བར་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག་ཅིང་ཚུལ་ཁྲིམས་འཆལ་བའི་ས་བོན་ཞིག་ནས་ཀྱིས་ཉམས་པར་བྱེད་པས་ཉམས་པར་བྱེད་ པ་དེ་ནི་དེའི་བསམ་གཏན་གྱི་སྡོམ་པ་ཡིན་ཏེ། བསམ་གཏན་དང་པོ་ཇི་ལྟ་བ་དེ་བཞིན་དུ་གཉིས་པ་དང་གསུམ་པ་དང་བཞི་པ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་རིག་པར་བྱའོ། །བྱེ་བྲག་ནི་འདི་ཡོད་དེ་དེ་ཚུལ་ཁྲིམས་འཆལ་པའི་ས་བོན་ཐག་རིང་དུ་བྱ་བ་དེ་གཉེན་པོས་ཡོངས་སུ་ཟིན་པའི་ཞི་གནས་ཀྱི་ལམ་གྱིས་ཆེས་ཤིན་ཏུ་ཉམས་པར་བྱེད་པ་སྟེ། དེ་ནི་ཡོངས་སུ་དག་པ་དང་པོས་དེའི་སྡོམ་པ་ཡོངས་སུ་དག་པ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །གལ་ཏེ་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་སྡོམ་པ་སྐྱོན་མེད་པ་དེ་ཉིད་དང་བསམ་གཏན་གྱི་སྡོམ་པ་དེ་ལ་ཡང་བརྟེན་ནས་བདེན་པ་རྣམས་མངོན་པར་རྟོགས་པར་བྱེད་ཅིང༌། ཕྱིར་མི་འོང་བའི་འབྲས་བུ་ཡང་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་དེའི་ཚེ་ན་ནི་དེའི་ཚུལ་ཁྲིམས་འཆལ་བའི་ས་བོན་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་པར་བཅོམ་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་མི་ལྕོགས་པ་མེད་པ་ལ་བརྟེན་ནས་འབྲས་བུ་དང་པོ་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་དེའི་ཚེ་ན་ནི་དེའི་ངན་སོང་དུ་འགྲོ་བར་འགྱུར་བའི་ཚུལ་ཁྲིམས་འཆལ་པའི་ས་བོན་ཡང་དག་པར་བཅོམ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་དག་ནི་དེའི་འཕགས་པ་དགྱེས་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཡིན་ཏེ། ཡོངས་སུ་དག་པ་གཉིས་པ་འདིས་དེའི་སྡོམ་པ་རྣམ་པར་དག་པ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱ་སྟེ། །དེ་ཉིད་དེའི་ཟག་པ་མེད་པའི་སྡོམ་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེའི་ཟག་པ་མེད་པའི་སྡོམ་པ་དེ་ཡང་དགྲ་བཅོམ་པ་ཉིད་འཐོབ་པ་ལ་ནི་གཉེན་པོ་དང་རྣམ་པར་དག་པའི་ཁྱད་པར་གྱིས་ཁྱད་པར་དུ་འགྱུར་བར་ཟད་ཀྱི། མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་སྤང་བའི་ཁྱད་པར་གྱིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་སྡོམ་པ་རྣམ་པ་བརྒྱད་པོ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་གཅིག་ཏུ་བསྡུས་ནས། སྡོམ་པ་རྣམ་བ་གསུམ་རྣམ་པར་གཞག་སྟེ། ཡང་དག་པར་ལེན་པའི་སྡོམ་པ་དང༌། ཀུན་དུ་འཛིན་པའི་སྡོམ་པ་དང༌། ཡོངས་སུ་དག་པའི་སྡོམ་པའོ། །དེ་ལ་སྡོམ་པ་དང་པོ་གཉིས་ནི་ཡང་དག་པར་ལེན་པའི་སྡོམ་པ་ཡིན་ནོ། །ཀུན་དུ་བསྲུང་བའི་སྡོམ་པ་དང་ཕྱིར་ལེན་པའི་སྡོམ་པ་དེ་གཉིས་ནི་ཀུན་དུ་འཛིན་པའི་སྡོམ་པ་ཡིན་ནོ། །སྡོམ་པ་ཆུང་ངུ་དང༌། འབྲིང་དང༌། ཆེན་པོ་རྣམས་ནི་གཉི་གའི་ཕྱོགས་སུ་གཏོགས་པ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །ཡང་དག་པར་ལེན་པའི་སྡོམ་པ་དང་ཡོངས་སུ་འཛིན་པའི་སྡོམ་པས་ནི་བསམ་གཏན་གྱི་སྡོམ་པ་དང༌། ཟག་ པ་མེད་པའི་སྡོམ་པའི་སྡོམ་པ་ཡོངས་སུ་དག་པ་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་སྡོམ་པ་གསུམ་པོ་འདི་ལྟ་སྟེ། ད
Chinese
是律仪。其中，在如法受持之前，仅仅生起“我当如法受持舍弃”之心，这就是发起律仪。何时如法受持并完全守护舍弃，这就是守护律仪。此后，舍弃之心被五根完全控制，恒常具有舍弃的种子，时时具有舍弃的实践，五根控制的善心，如是受持的律仪自然会得到守护。因此，当遇到恶友或因烦恼增多而生起行恶的欲望时，会感到羞愧，心想“我若违犯，堕入恶趣，那就糟了”，从而加以制止，这就是守护律仪。如果因疏忽大意而行恶，应立即提起正念，认识到这是错误，并忏悔改正。以后也守护律仪，这就是为了受持律仪。如果只是舍弃部分恶业，舍弃的时间短暂，自己不守护律仪，也不让别人如法受持，不以多种方式赞叹舍弃，即使见到与自己持相同戒律的人，也不感到高兴和快乐，不生起强烈的喜悦，这就是小律仪。如果舍弃大部分恶业，舍弃的时间较长，但不是终身舍弃，自己也守护律仪，也让别人如法受持，但不以多种方式赞叹舍弃，即使见到与自己持相同戒律的人，也不感到高兴和快乐，不生起强烈的喜悦，这就是中等律仪。如果舍弃一切恶业，舍弃的时间是永久的，自己也舍弃，也让别人如法受持，以多种方式赞叹舍弃，即使见到与自己持相同戒律的人，也感到高兴和快乐，生起强烈的喜悦，这就是大律仪。如果如法受持的律仪没有缺失，依靠它
English
It is the discipline. Among them, that which is the mind that manifestly engages in thinking, "I shall properly take up abandonment" only before properly taking it up, that is the discipline that motivates it. When one properly takes up abandonment and undertakes to completely maintain it, that is the discipline of completely maintaining it. Thereafter, the mind of abandonment is considered to be completely seized by the five faculties. Constantly possessing the seed of it, sometimes possessing the practice of it, the virtuous mind completely seized by the five faculties, just as one has taken up the discipline, the protection itself will naturally occur. Therefore, when one encounters an evil friend or when desire arises to practice evil due to many afflictions, one feels ashamed and thinks, "If I transgress and go to a bad rebirth, that would be terrible," and thus prevents it. That is the discipline of completely protecting it. If one practices evil due to forgetfulness, one should quickly establish mindfulness, recognize it as a fault, and eliminate it with regret. And also in the future, one should maintain the discipline. That is the discipline of taking it up again. If one abandons only one aspect of the path of action, and the duration is short, and one does not abandon oneself, and one does not allow others to properly take it up, and one does not express praise for it in various ways, and even if one sees someone who is in accordance with the Dharma, one does not feel happy and joyful, and one does not have much joy and happiness, that is a small discipline. If one abandons most things, and the duration is long, but not for as long as one lives, and one also maintains the discipline oneself, and one also allows others to properly take it up, but one does not express praise for that abandonment in various ways, and even if one sees someone who is in accordance with the Dharma, one does not feel happy and joyful, and one does not have much joy and happiness, that is a medium discipline. If one abandons everything and at all times, and one also abandons oneself, and one also allows others to properly take it up, and one also expresses praise for it in various ways, and even if one sees someone who is in accordance with the Dharma, one feels happy and joyful, and one has much joy and happiness, that is a great discipline. If the discipline is properly taken up and is without fault, relying on that itself,
Chinese
以无有之因，于第一禅定之间入定，并以毁犯戒律之种子而令其退失，此退失即是彼之禅定律仪。如第一禅定一般，第二、第三、第四禅定亦当如是了知。差别在于，彼使毁犯戒律之种子远离，以对治所遍摄之寂止道而令其极度退失，此乃以第一清净而知其律仪为清净。若彼无有瑕疵之戒律律仪，以及禅定律仪亦依之而现证诸谛，并获得不来之果，则彼一切毁犯戒律之种子皆已如实摧毁。若依不退转而获得第一果，则彼堕恶趣之毁犯戒律之种子亦已如实摧毁。彼等乃是彼之圣者悦意之戒律，以第二清净而知彼之律仪为极清净，彼即是彼之无漏律仪。彼之无漏律仪，于获得阿罗汉果时，唯以对治与极清净之差别而有差别，而非以舍弃相违品之差别而有差别。如是彼等八种律仪全部合为一体，而安立三种律仪，即：正受律仪、摄持律仪、清净律仪。其中，前二律仪乃是正受律仪。守护律仪与舍律仪二者乃是摄持律仪。小律仪、中律仪、大律仪等，当知是属于二者之范畴。以正受律仪与摄持律仪，乃是禅定律仪与无漏律仪之律仪为极清净。何故世尊如是宣说此三种律仪，即：
English
By the cause of non-existence, one enters into samadhi between the first dhyana, and by causing the seed of violating precepts to degenerate, this degeneration is the samadhi discipline of that. Just as the first dhyana is, so should the second, third, and fourth dhyanas be understood. The difference lies in that it makes the seed of violating precepts distant, and makes it extremely degenerate by the path of tranquility completely encompassed by the antidote. This is to be known as its discipline being completely pure by the first purification. If that flawless precept discipline, and also relying on the samadhi discipline, one realizes the truths and also obtains the fruit of non-return, then all the seeds of violating precepts have been completely destroyed. If, relying on non-regression, one obtains the first fruit, then the seeds of violating precepts that would lead to going to the lower realms have also been completely destroyed. These are the precepts that the noble ones delight in, and by the second purification, one should know that their discipline is extremely pure, and that is called their stainless discipline. That stainless discipline of theirs, in obtaining the state of an arhat, only differs by the difference of antidote and extreme purity, but not by the difference of abandoning opposing factors. Thus, all those eight types of discipline are combined into one, and three types of discipline are established: the discipline of correct acceptance, the discipline of upholding, and the discipline of complete purification. Among them, the first two disciplines are the discipline of correct acceptance. The discipline of guarding and the discipline of relinquishing are the discipline of upholding. The small discipline, the medium discipline, and the great discipline, it should be known that they belong to the category of both. By the discipline of correct acceptance and the discipline of upholding, the discipline of the samadhi discipline and the stainless discipline is completely pure. Why did the Bhagavan speak of these three disciplines in this way, namely: