English
It will become like that. Not otherwise, like that, after the mind is completely purified, there will be such power. That is the nature of Dharma, therefore it is said to be inconceivable by the path of reasoning. If two meditators who have attained mastery, using the power of magical transformation to change objects, as soon as they develop interest in one object, the magical powers of both will be obstructed. If it is not suppressed by another, more powerful magical power, then under that, for that object, one's magical power will transform as desired without obstruction, while the other's will be obstructed. What is the reason for that? Although both are similar in speed, similar in strength, similar in power, and similar in the manifestation of magical power, there is a dissimilar manifestation. Because of that dissimilar manifestation of magical power, the magical powers of the two will obstruct each other. Then, one of them will think: Why is my magical power obstructed? Have I myself completely fallen away from meditation? Or have I not become one? Thinking like this, that meditator will focus on other aspects. And the other, without distraction, repeatedly performs that manifestation of magical power, therefore, his manifestation of magical power will proceed without obstruction. For two who are unequal in power, whichever is more superior will succeed. For two who are equal in power, whichever first develops interest will succeed.
Tibetan
པའི་དགེ་བ་འདི་ལྟ་སྟེ། ཚེ་འདི་ལ་བདེ་བར་གནས་པ་དང༌། ཚད་མེད་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང༌། འཇིག་རྟེན་པའི་ཡོན་ཏན་མངོན་པར་བསྒྲུབ་པ་དང༌། མངོན་པར་བསྒྲུབ་པ་དག་གིས་རྣམ་པར་རྩེ་བ་དང་ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པས་ཡོངས་སུ་ཟིན་པའི་ཚེ་ན་ཡིན་པར་བལྟ་བར་བྱའོ། །བསམ་གཏན་བཞི་པ་ནི་རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོ་སྟོང་པ་ཉིད་དང༌། སྨོན་པ་མེད་པ་དང་མཚན་མ་མེད་པ་ཡིན་བས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །འདུ་ཤེས་མེད་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་ནི་གཅིག་ཏུ་ཟད་པ་དང་བཅས་པར་བརྗོད་པར་བྱའོ། །འགོག་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་ནི་ཟག་པ་མེད་པར་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། ཉོན་མོངས་པ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་དང༌། མཚུངས་པར་ལྡན་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། དམིགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ཀྱིས་མ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་ནི་ས་མཐོན་པོར་ཆུད་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་མ་གཏོགས་པར་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་སྤྱད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ནི་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཆོས་རྣམས་མངོན་དུ་བྱེད་ཀྱང་ཐབས་ལ་མཁས་པས་བྱེད་ཀྱི། ཉོན་མོངས་པ་སྤོང་བར་ནི་མི་བྱེད་དོ། །སློབ་པ་ཡང་མ་ཡིན་མི་སློབ་པ་ཡང་མ་ཡིན་པར་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ན་རྒྱུ་བ་མེད་པ་དང༌། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་དང་འདྲ་བའི་ཕྱིར་རོ།། །།བམ་པོ་བཅུ་དགུ་པ། ལུས་སུ་གཏོགས་པའི་དྲན་པའི་མདོ་རྣམ་པར་བཤད་པ་ལས། དགེ་སློང་སེམས་རྣམ་པར་དག་པར་ བྱ་བའི་ཕྱིར་ཞུགས་པའི་ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་ནི་བཞི་སྟེ། ལྟུང་བ་དང༌། རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང༌། ལུས་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་དང༌། ཡུལ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པའོ། །ལྟུང་བ་ནི་འགྱོད་པའི་སྒོ་ནས་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་བར་ཆད་བྱེད་དོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་སྒོ་གསུམ་ནས་ཏེ། དགོད་པ་དང་རྩེ་བ་ལས་བརྩམས་ནས་ཡུལ་འདས་པ་རྗེས་སུ་དྲན་པས་རྣམ་པར་གཡེང་བའི་སྒོ་དང༌། ཉེས་པར་མཐོང་བ་དང༌། ཉེས་པར་ཐོས་པ་དང༌། ཉེས་པར་སྨྲས་པ་དང༌། ཉེས་པར་སྤྱད་པའི་ཐོས་པ་དང༌། སེམས་ཙམ་ལ་མངོན་པར་དགའ་བས་རྣམ་པར་གཡེང་བའི་སྒོ་དང༌། སྔོན་གོམས་པའི་སྟོབས་བསྐྱེད་པའི་རྣམ་པར་གཡེང་བའི་སྒོ་ནས་སོ། །ལུས་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་ནི་འཁོར་བས་མི་སྐྱོ་བའི་སྒོ་ནས་སོ། །ཡུལ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་ནི་ཡུལ་མ་འོངས་པ་ལ་མངོན་པར་དགའ་བའི་སྒོ་ནས་སོ། །དེ་ལ་ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་དང་པོའི་གཉེན་པོར་ནི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་གཅིག་བསྒོམ་པར་བྱ་སྟེ། ཤེས་བཞིན་ཡིད་ལ་བྱེད་པའོ། །གཉིས
Chinese
此等功德是：于此生安乐住，作意无量，现前成办世间功德，当观现前成办诸功德，与分别戏论及决定之分相应，故于圆满之时乃有。第四静虑是解脱之门，以空性、无愿和无相故，当知是极善分别。无想等至当说是与一向尽灭相合。灭尽等至当说是无漏，谓由离烦恼故，非相应故，无所缘故，不为烦恼所生故。出世间唯除已入高地之诸菩萨，余诸异生一切皆非所行故。诸菩萨虽现证出世间法，然以善巧方便而行，非为断除烦恼。当说非学亦非无学，谓以无有行相，与涅槃相似故。 第十九品，身随念经分别解说。比丘为令心清净故而趣入之近随烦恼有四：堕罪、分别、于身现前耽著、于境现前耽著。堕罪是由追悔之门而作障碍于等持。分别有三门：从嬉笑戏耍开始，忆念已过之境而为散乱之门；于罪见、于罪闻、于罪说、于罪行之听闻；唯于心而现前欢喜之散乱之门；及由串习力所生之散乱之门。于身现前耽著是由不厌离轮回之门。于境现前耽著是由对于未来之境现前欢喜之门。如是，对于第一近随烦恼之对治，当修一作意，谓正知作意。第二
English
The benefits of this are as follows: to abide in comfort in this life, to contemplate the immeasurable, to manifestly accomplish worldly qualities, and one should regard it as being at the time of complete attainment, as it corresponds to the aspects of completely engaging in and definitively distinguishing manifest accomplishments. The fourth dhyana is the gateway to liberation, and it should be understood as being extremely well distinguished because it is emptiness, wishlessness, and signlessness. The attainment of non-perception should be spoken of as being combined with complete cessation in one respect. The attainment of cessation should be spoken of as being without outflows, because it is free from afflictions, not corresponding, without an object, and not produced by afflictions. The supramundane is not practiced by all ordinary beings, except for bodhisattvas who have entered the high grounds. Although bodhisattvas directly realize supramundane dharmas, they act with skillful means, but do not abandon afflictions. It should be said that it is neither learning nor non-learning, because it is without movement and similar to nirvana. The nineteenth chapter, an explanation of the Sutra on Mindfulness of the Body. O monks, the near afflictions that one enters into in order to purify the mind are four: transgression, conceptualization, manifest attachment to the body, and manifest attachment to objects. Transgression obstructs samadhi through the gate of regret. Conceptualization has three gates: the gate of distraction from laughter and play, remembering past objects; hearing of wrongdoing, hearing, speaking, and practicing; the gate of distraction from manifest joy in the mind alone; and the gate of distraction from generating the power of past habits. Manifest attachment to the body is from the gate of not being weary of samsara. Manifest attachment to objects is from the gate of manifest joy in future objects. Therefore, as an antidote to the first near affliction, one contemplation should be cultivated, namely, mindfulness with discernment. The second
Tibetan
་པའི་གཉེན་པོར་ནི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་གསུམ་བསྒོམ་པར་བྱ་སྟེ། དེ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་དམིགས་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང༌། དེའི་མཚན་མ་རྟོགས་པས་དེའི་གཉེན་པོའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང༌། དེའི་གནས་དང་སེམས་གདུང་བ་ཡིད་ལ་བྱེད་པའོ། །གསུམ་པའི་གཉེན་པོར་ནི་རིལ་པོ་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་ཡིད་ལ་བྱེད་པའོ། །བཞི་པའི་གཉེན་པོར་ནི་མི་སྡུག་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པའོ། །ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང་པོ་ཀུན་དུ་བསྟེན་ཅིང་གོམས་པར་བྱས་པ་ལན་མང་དུ་བྱས་ན་བརྗེད་ངས་པ་སྤོང་བར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པས་ནི་ལུས་དང་ཡུལ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་སད་པར་བྱེད་པ་སྤོང་བར་འགྱུར་རོ། །གསུམ་པས་ནི་ཉེས་པར་མཐོང་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་རྣམ་པར་གཡེང་བ་སྤོང་བར་འགྱུར་རོ། །བཞི་པས་ནི་སྔོན་གོམས་པའི་སྟོབས་བསྐྱེད་པའི་རྣམ་པར་གཡེང་བས་སྤོང་བར་འགྱུར་རོ། །ལྔ་པས་ནི་ལུས་ལ་སྡུག་པ་དང་སེམས་ཅན་དུ་འདུ་ཤེས་པ་སྤོང་བར་འགྱུར་རོ། །དྲུག་པས་ནི་འདོད་ཆགས་རྣམ་པ་བཞི་པོ་ཁ་དོག་དང༌། རེག་པ་དང༌། དབྱིབས་དང༌། ཉེ་བར་སྤྱོད་པའི་འདོད་ཆགས་རྣམས་སྤོང་བར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལྟར་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་བསྒོམ་པ་དེ་དག་ལ་བརྟེན་ན། ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་དེ་དག་ སྤོང་བར་འགྱུར་ཞིང༌། ཉེར་བསྡོགས་དང༌། དངོས་གཞི་དང་བཅས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཐོབ་པ་དང༌། དགའ་བ་དང་བཅས་པ་དང༌། དགའ་བ་མེད་ཅིང་བདེ་བ་ལ་མངོན་པར་དགའ་བ་ཡོངས་སུ་དག་པ་ཐོབ་པ་ལས་སེམས་ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་ཡང་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་སེམས་མཉམ་པར་གྱུར་ན། དེའི་འོག་ཏུ་སེམས་ཅན་མི་རྟག་པ་ཉིད་དང༌། འདུ་བྱེད་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱང་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རབ་ཏུ་ཤེས་པར་འགྱུར་རོ། །ཇི་ལྟར་ན་སེམས་ཅན་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རབ་ཏུ་ཤེས་ཤེ་ན། ལྷའི་མིག་རྣམ་པར་དག་པ་མིའི་ལས་ཤིན་ཏུ་འདས་པས་སེམས་ཅན་རྣམས་མཐོང་ངོ་ཞེས་རྒྱ་ཆེར་ཇི་སྐད་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། །ཇི་ལྟར་ན་འདུ་བྱེད་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རབ་ཏུ་ཤེས་ཤེ་ན། མ་འོངས་པ་དང་འདས་པ་དང་ད་ལྟར་བྱུང་བ་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་རྗེས་སུ་ཞུགས་པ་རྣམས་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བ་ཤེས་པ་ལས་སོ། །ལུས་སུ་གཏོགས་པའི་དྲན་པ་དེ་ནི་གནས་གསུམ་པོ། །ལྷག་པའི་སེམས་དང་ལྷག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་བསླབ་པའི་ཡོངས་སུ་སྦྱང་བའི་ས་དང༌། ལྷག་པའི་སེམས་ཀྱི་བསླབ་པ་དང༌། ལྷག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་བསླབ་པ་དག་ལ་ཡོད་དེ། ཀུན་དུ་སྦྱོར་བ་ལྷག་མ་རྣམས་སྤངས་པའི་ཕྱིར་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་ལ་སོགས་པ
Chinese
作为对治，应当修习三种作意：即与此相符之所缘作意，以及了知其相而作对治之相作意，还有作意其处所及心之苦恼。作为第三种的对治，则是作意将整体彻底分解。作为第四种的对治，则是作意不净。如果对第一种作意全面修习并习惯，多次练习，就能舍弃掉昏沉。第二种作意能舍弃对身体和对境的明显执着。第三种作意能舍弃见错等散乱。第四种作意能舍弃由先前习惯的力量所产生的散乱。第五种作意能舍弃对身体的贪恋以及将其视为有情众生的想法。第六种作意能舍弃四种贪欲，即对颜色、触感、形状和亲近的贪欲。因此，依靠修习这些作意，就能舍弃这些近分的烦恼，并且能获得加行和正行等持，以及获得喜乐和无喜乐而对快乐感到极度欢喜的清净，从而使心也能转变为等持。如此心若平等，随后就能如实了知有情众生之无常，以及行之无常。如何如实了知有情众生之无常呢？就像经中广说的那样：“以清净的天眼，超越人力的极限，就能看见众生。”如何如实了知行之无常呢？从了知对未来、过去和现在所生起的作意之追随者，即缘起而来。属于身体的忆念，即这三种处所，存在于增上心和增上慧的学处之完全修习之地，以及增上心的学处和增上慧的学处中，因为已经舍弃了一切剩余的系缚，所以存在于念住等之中。
English
As an antidote, one should cultivate three types of attention: attention to the object that is in accordance with it, attention to discerning the characteristics of its antidote by understanding its characteristics, and attention to its location and the suffering of the mind. As an antidote to the third, it is attention to thoroughly dissecting the whole. As an antidote to the fourth, it is attention to unattractiveness. If the first type of attention is fully cultivated and habituated, and practiced many times, it will be possible to abandon forgetfulness. The second type of attention will abandon the arousal of manifest attachment to the body and objects. The third type of attention will abandon distractions such as seeing faults. The fourth type of attention will abandon distractions caused by the power of previous habits. The fifth type of attention will abandon attachment to the body and the perception of it as sentient beings. The sixth type of attention will abandon the four types of desire: desire for color, touch, shape, and intimacy. Therefore, by relying on the cultivation of these attentions, it will be possible to abandon these afflictions of proximity, and to obtain meditative stabilization with preparation and actual practice, as well as to obtain purity with joy and without joy, and with extreme delight in happiness, so that the mind can also be transformed into meditative stabilization. When the mind becomes equal in this way, then one will be able to truly know the impermanence of sentient beings and the impermanence of actions. How does one truly know the impermanence of sentient beings? It is like the extensive teachings in the scriptures that state: "With a pure divine eye, surpassing the limits of human power, one can see sentient beings." How does one truly know the impermanence of actions? It comes from knowing the dependent arising of those who follow the attention that arises in the future, past, and present. Mindfulness that belongs to the body, that is, these three places, exists in the place of complete training in the discipline of higher mind and higher wisdom, and in the discipline of higher mind and the discipline of higher wisdom, because all remaining bonds have been abandoned, so it exists in the mindfulness, etc.