Tibetan
་དང་ཐོས་པ་དང༌། དོགས་པས་གླེངས་པ་ན། གཏམ་རླུང་སྐུར་བར་བྱེད་ཅིང་གཏན་གཞན་དུ་སྒྱུར་བར་བྱེད་པ་སྟེ། རྒྱས་པར་འདི་ལྟ་སྟེ། མདོ་ལས་སྒྱུ་དང་གཡོ་ཉིད་ཀྱི་དབང་དུ་མཛད་ནས་ཇི་སྐད་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། །ཇི་ལྟར་ན་གཅོམ་སྒྱུ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ཞེ་ན། འཇིགས་པའམ། ངོ་བྱ་བའམ། ཟང་ཟིང་ཅུང་ཟད་ཙམ་གྱི་ཕྱིར་གཞན་དག་གི་ཉེས་པ་ཆེན་པོ་རྗོད་པར་མི་བྱེད་གླེང་བར་མི་བྱེད་ཅིང༌། བསམ་པ་ཐག་པ་ནས་ནི་མ་ཡིན་པ་དང༌། ཚངས་པ་མཚུངས་པར་སྤྱོད་པ་མཁས་པ་རྣམས་ལ་བཅོས་མའི་རྗེས་དང་གུས་པ་དང༌། ལུས་དང་ངག་གི་ལས་འཇམ་པོས་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་ན་ངོ་ཚ་མེད་པ་དང༌། ཁྲེལ་མེད་པ་ཡིན་ཞེ་ན། བདག་ཉིད་དམ་གཞན་དག་ལ་བརྟེན་ཏེ། ངོ་ཚ་མེད་པས་བསམས་བཞིན་དུ་ཉེས་པ་བྱེད་པ་དང༌། ཉེས་པ་བྱུང་ན་ཡང་ཆོས་བཞིན་དུ་ཕྱིར་མི་བྱེད་པ་དང༌། འཐབ་ཀྲོལ་བྱེད་པ་དང༌། མཚང་འདྲུ་བར་བྱེད་པ་དང༌། རྩོད་པར་བྱེད་པ་དང༌། འགྱེད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་ན་མ་དད་པ་ཡིན་ཞེ་ན། སངས་རྒྱས་དང་ཆོས་དང༌། དགེ་འདུན་དག་ལ་དད་པའི་སེམས་མེད་པ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་དང༌། ཀུན་འབྱུང་བ་དང་འགོག་པ་དང༌། ལམ་དག་ལ་ཡང་ཡིད་མི་ཆེས་པར་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་ན་ལེ་ལོ་ཅན་ཡིན་ཞེན། དགེ་བའི་ཕྱོགས་སྤངས་ཏེ། གཉིད་ཀྱི་བདེ་བ་དང༌། གློས་འབེབས་པའི་བདེ་བ་དང༌། ཉལ་བའི་བདེ་བ་ཉམས་སུ་ལེན་ པས་ཉིན་མཚན་ཤས་ཆེར་ཡོལ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་ན་བརྗེད་ངས་པ་ཡིན་ཞེ་ན། བྱས་ནས་ཡུན་རིང་དུ་ལོན་པ་དང༌། སྨྲས་ནས་ཡུན་རིང་དུ་ལོན་པ་ཡང་རྗེས་སུ་མི་དན་ལ། རྗེས་སུ་དྲན་པར་བྱེད་ཀྱང་མི་ནུས་པ་དང༌། དབང་པོ་རྣམས་ཀྱི་སྒོམ་བསྡོམས་པ་དང༌། ཤེས་བཞིན་དུ་མི་གནས་པ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་ན་མཉམ་པར་མ་བཞག་པ་ཡིན་ཞེ་ན། ཐན་མཉམ་པར་བཞག་པའི་ས་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཙམ་ཡང་མ་ཐོབ་པ་ཡིན་ནོ། ཇི་ལྟར་ན་ཤེས་རབ་འཆལ་པ་ཡིན་ཞེ་ན། རང་གི་ལྟ་བ་མཆོག་ཏུ་འཛིན་ཅིང་གནས་པ་དང༌། མི་མཐུན་པར་འཛིན་པ་དང། སྨྲ་བ་འདོར་དཀའ་བ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་ན་ལྷོད་པ་ཡིན་ཞེ་ན། མི་མཁས་པ་དང༌། མི་གྲིམས་པ་དང༌། སྒྲུབ་མི་མོད་པ་དང༌། ཚངས་པ་མཚུངས་པར་སྤྱོད་པ་མཁས་པ་རྣམས་ལ་ལུས་ཀྱི་ཞལ་ཏ་མི་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་ན་མང་པོ་ཡོད་པ་ཡིན་ཞེ་ན། ཇི་ལྟར་གནས་པ་དང། རབ་ཏུ་བྱུང་བ་རྣམས་དང་འདྲེས་པར་གནས་པ་དང༌། འདོད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་སོགས་པ་དང༌། སྡིག་པ་མི་དགེ་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དག་ནས། ཁྱིམ་གྱི་འབྱོར་པ་དང
Chinese
以及听闻等，以疑惑来谈论时，话语会变成诽谤，并且完全转变成其他含义。详细来说，就像经部中所说的那样，以虚伪和欺骗为主导。那么，怎样才算是具有欺骗性呢？因为害怕、顾及情面或为了微不足道的利益，而不去讲述或谈论其他人的重大过失，内心深处并非如此，对于行为如梵行般的智者，会以虚假的姿态、恭敬和身语的柔和行为来对待。那么，怎样才算是没有羞耻和惭愧呢？依靠自己或他人，由于没有羞耻心而故意犯错，即使犯错也不如法忏悔，争吵、揭短、争论、斗殴。那么，怎样才算是不信仰呢？对于佛、法、僧没有信仰之心，对于痛苦、痛苦的根源、痛苦的止息和道路也不相信。那么，怎样才算是懒惰呢？舍弃善的一面，贪图睡眠的快乐、闲聊的快乐和躺卧的快乐，大部分时间都在白天和夜晚中度过。那么，怎样才算是健忘呢？做了很久的事情，说了很久的话也不记得，即使想回忆也做不到，不能守护诸根的门，不能安住于正念。那么，怎样才算是没有入定呢？甚至连稍微获得寂止的意念都没有。那么，怎样才算是邪慧呢？执着自己的观点为最高，持有不一致的观点，难以放弃自己的言论。那么，怎样才算是懈怠呢？不聪明、不谨慎、不精进，不以身体侍奉行为如梵行般的智者。那么，怎样才算是拥有很多呢？像在家者一样生活，与出家人混杂在一起，从对欲望的分别念等等，到罪恶不善的分别念，以及家庭的财富等。
English
and hearing, etc., when discussing with doubts, words become slander and are completely transformed into other meanings. In detail, it is like what is said in the sutras, with falsehood and deception as the main focus. So, how is it considered to have deception? Because of fear, consideration of face, or for trivial benefits, one does not speak or talk about the major faults of others, and one's heart is not truly like that. Towards the wise who behave like Brahmacharis, one treats them with false appearances, respect, and gentle actions of body and speech. So, how is it considered to have no shame and embarrassment? Relying on oneself or others, one intentionally makes mistakes due to lack of shame, and even if mistakes are made, one does not repent according to the Dharma, quarrels, exposes shortcomings, argues, and fights. So, how is it considered to have no faith? There is no faith in the Buddha, Dharma, and Sangha, and one does not believe in suffering, the origin of suffering, the cessation of suffering, and the path. So, how is it considered to be lazy? Abandoning the good side, indulging in the pleasure of sleep, the pleasure of idle talk, and the pleasure of lying down, most of the time is spent during the day and night. So, how is it considered to be forgetful? One does not remember things that have been done for a long time, and words that have been spoken for a long time, and even if one wants to recall them, one cannot. One cannot guard the doors of the senses, and one cannot abide in mindfulness. So, how is it considered not to have entered into Samadhi? One does not even have the slightest thought of attaining tranquility. So, how is it considered to have wrong wisdom? One clings to one's own view as the highest, holds inconsistent views, and it is difficult to give up one's own words. So, how is it considered to be lax? One is not clever, not cautious, not diligent, and does not serve the wise who behave like Brahmacharis with one's body. So, how is it considered to have a lot? Living like a householder, mixing with monks, from the discrimination of desires, etc., to the discrimination of sinful and unwholesome thoughts, as well as the wealth of the family, etc.
Tibetan
་ལྡན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་བར་དག་ལ་ལན་མང་དུ་རྗེས་སུ་རྟོག་ཅིང་རྗེས་སུ་དཔྱད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་ན་བླང་བར་བྱ་བ་ལ་ཐོག་མར་འགྲོ་བ་ཡིན་ཞེ་ན། དགེ་འདུན་གྱིའམ་གང་ཟག་གི་རྙེད་པ་བླང་བ་འདི་ལྟ་སྟེ། ཆོས་གོས་ལ་སོགས་པ་དང༌། དགེ་འདུན་ནམ་གང་ཟག་མགྲོན་དུ་འབོད་པ་ནི་བླང་བར་བྱ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེར་དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱི་ཐོག་མར་འགྲོ་བ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་ན་རབ་ཏུ་དབེན་པ་ལ་བརྩོན་པ་བཏང་བ་ཡིན་ཞེ་ན། བས་མཐའི་གནས་མལ་དབེན་པ། སྐྱེ་བོ་སྡིག་པ་ཅན་མེད་པ། མི་རྣམས་ཀྱིས་གསང་སྟེ་བསྟེན་པ་ནང་དུ་ཡང་དག་འཇོག་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་གང་དག་ཡིན་པ་དེ་དག་ཐག་རིང་དུ་སྤོང་བར་བྱེད་ཅིང་དེ་ལ་འདུན་པ་ཙམ་ཡང་སྐྱེད་པར་མི་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་ན་བསླབ་པ་དག་ལ་གུས་པ་ཤས་ཆེན་པོ་མེད་པ་ཡིན་ཞེ་ན། ཕོངས་པར་གྱུར་པའི་ཚེ་བསླབ་པ་རྣམས་ཡོངས་སུ་གཏོང་བར་བྱེད་ལ། ལུས་དང་སྲོག་ཡོངས་སུ་གཏོང་བར་ནི་མི་བྱེད་ཅིང༌། ལུས་ཀྱི་བདེ་བ་དང་སྲོག་ཆེད་ཆེ་བ་དོན་དུ་གཉེར་ལ། བསླབ་པའི་གཞི་རྣམས་རྗེས་སུ་ བསྲུང་བ་ནི་དོན་དུ་གཉེར་བར་མི་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་ན་དགེ་སྦྱོང་གི་ཚུལ་ལ་མི་ལྟ་བ་ཡིན་ཞེ་ན། བསླབ་པ་རྣམས་ཕུལ་ནས་ཉམས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་འདུག་པར་འདོད་ཅིང༌། ཚུལ་ཁྲིམས་འཆལ་པ་དང༌། སྡིག་པའི་ཆོས་ཅན་དང༌། ནང་རུལ་པ་ནས་རྒྱས་པར་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་མ་ཡིན་པར་ཚངས་པར་སྤྱོད་པར་ཁས་འཆེ་བའི་བར་ཡིན་ཏེ། དགེ་སྦྱོང་གི་འབྲས་བུ་རྣམས་སམ། འཕགས་པའི་ལམ་ཡན་ལག་བརྒྱད་པ་དོན་དུ་གཉེར་བར་ལྟ་ག་ལ་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་ན་འཚོ་བའི་བསམ་པས་རབ་ཏུ་བྱུང་ལ། མྱ་ངན་ལས་འདའ་བའི་བསམ་པས་མ་ཡིན་ཞེ་ན། རྒྱལ་པོས་གཙེས་པས་རབ་ཏུ་བྱུང་བའམ། ཆོམ་རྐུན་པས་གཙེས་པའམ། བུ་ལོན་གྱིས་ཉམ་ཐག་པའམ། འཇིགས་པས་ཉམ་ཐག་པའི་ལོངས་སྤྱོད་རྣམས་ཉམས་པ་ན་འཚོ་བ་མེད་པས་འཇིགས་ཤིང་སྐྲག་པས་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་ཡིན་གྱི། བདག་ཉིད་དུལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་མ་ཡིན། བདག་ཉིད་ཞི་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་མ་ཡིན། བདག་ཉིད་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་མ་ཡིན་པའོ། །དེ་ལ་ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་དང་པོ་བཞི་ནི་ཚངས་པ་མཚུངས་པར་སྤྱོད་པ་རྣམས་དང་ལྷན་ཅིག་འགྲོགས་པ་རྒུད་པ་ལས་བརྩམས་ནས་རྣམ་པར་གཞག་པར་བལྟ་བར་བྱའོ། །ངོ་ཚ་མེད་པ་དང༌། ཁྲེལ་མེད་པ་ནི་ལྷག་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་རྒུད་པ་ལས་བརྩམས་ནས་བལྟ་བར་བྱའོ། །མ་དད་པ་ལ་སོགས་པ་ཤེས་རབ་འཆལ་པའི་མཐར་ཐུག་པའི་བར་གྱི་ཉེ་བའི་ཉོ
Chinese
对于具有这种特性的各种分别念，要多次地随念和随观。如果问：如何首先趋向于应该接受的事物呢？比如接受僧团或个人的利养，如法衣等。邀请僧团或个人作为客人，这被称为应该接受的事物，僧侣们首先趋向于这些。如果问：如何放弃对极度寂静的精进呢？远离边地的寂静住所，没有邪恶之人，人们秘密交往，以及与内心安住和随顺的任何事物，甚至不生起对它们的欲望。如果问：如何对戒律缺乏极大的恭敬呢？在贫困的时候，会完全放弃戒律，但不放弃身体和生命。他们追求身体的安乐和生命的延续，但不追求守护戒律的基础。如果问：如何不关注沙门的行持呢？他们希望留在已经放弃戒律并使其衰败的状态中，从戒律败坏者、具有罪恶之法者、内心腐烂者，到表面上自称是清净行者，实际上并非清净行者。他们怎么会关注沙门的果实或八正道呢？如果问：如何以生存的念头出家，而不是以涅槃的念头出家呢？因为受到国王的逼迫而出家，或者受到盗贼的逼迫，或者因债务而困苦，或者因恐惧而困苦，当享用之物衰败时，因为没有生存的希望而恐惧和害怕而出家，而不是为了调伏自己，不是为了寂静自己，不是为了完全涅槃自己。因此，最初的四个近烦恼，应当从与清净行者交往的衰败开始观察和安立。无惭和无愧，应当从增上戒律的衰败开始观察。不信等直到智慧败坏的终点之间的近烦恼
English
For various conceptualizations with such characteristics, one should repeatedly recollect and contemplate. If asked, how does one first approach what should be accepted? For example, accepting the gains of the Sangha or an individual, such as Dharma robes. Inviting the Sangha or an individual as a guest is called something to be accepted, and monks first approach these. If asked, how does one abandon diligence in extreme solitude? One abandons remote solitary dwellings in border areas, places without wicked people, secret associations of people, and whatever is in accordance with inner abiding and conformity, keeping them far away and not even generating a desire for them. If asked, how does one lack great respect for the trainings? When impoverished, one completely abandons the trainings, but does not abandon body and life. One seeks bodily comfort and the continuation of life, but does not seek to protect the basis of the trainings. If asked, how does one not pay attention to the conduct of a renunciate? They wish to remain in a state where they have abandoned the trainings and caused them to decline, from those with immoral conduct, those with sinful qualities, those rotten inside, to those who claim to be celibate but are not. How could they pay attention to the fruits of a renunciate or the Noble Eightfold Path? If asked, how does one renounce with the thought of survival, and not with the thought of Nirvana? Because one is forced by a king to renounce, or forced by thieves, or distressed by debt, or distressed by fear, when enjoyments decline, one renounces out of fear and dread because there is no hope of survival, not in order to tame oneself, not in order to pacify oneself, not in order to completely pass into Nirvana. Therefore, the first four near afflictions should be observed and established starting from the decline of associating with those who practice pure conduct. Shamelessness and lack of embarrassment should be observed starting from the decline of higher discipline. The near afflictions from lack of faith and so on up to the ultimate point of corrupted wisdom