Tibetan
འི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་མཐོང་སྟེ། རོ་མྱོང་བར་མི་བྱེད་ན། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་བདག་གི་རྙེད་པ་དང་བཀུར་སྟི་ཐ་ཆད་ལྟ་ལ་ཅི་སྨོས། གཅིག་པུ་རབ་ཏུ་དབེན་པར་མངོན་པར་དགའ་བ་ཡིན་ལ། དགེ་འདུན་ཚོགས་ཀྱི་ནང་ན་འདུག་ཀྱང་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་སེམས་དབེན་པར་གནས་ཏེ། དེ་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་སྡོམ་པ་ཙམ་གྱིས་ཆོག་པར་མི་འཛིན་གྱི། ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་བརྟེན་ཅིང་གནས་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དཔག་ཏུ་མེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་མངོན་པར་སྒྲུབ་པ་དང༌། དབང་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་འབད་པར་བྱེད་དོ། །འདུ་འཛིའི་ནང་ན་འདུག་ཀྱང་ངན་པའི་གཏམ་དང༌། ངན་པའི་ཚིག་ཅུང་ཟད་ཀྱང་དང་དུ་ལེན་པར་མི་བྱེད་ལ། རབ་ཏུ་དབེན་པ་ན་འདུག་ཀྱང་རྟོག་པ་ངན་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་སེམས་སོ། །བརྗེད་ངས་པས་དེ་ཀུན་ཏུ་སྤྱོད་པའི་ཕྱིར་དུས་དུས་སུ་འགྱོད་པ་དྲག་པོ་དང་ཉེས་དམིགས་སུ་ལྟ་བ་སྐྱེད་པར་བྱེད་དེ། རྒྱུན་མི་འཆད་པར་འགྱོད་པ་དང་ཉེས་དམིགས་སུ་ལྟ་བ་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་ངན་པའི་གཏམ་དང༌། རྟོགས་པ་ངན་པ་བྱུང་མ་ཐག་ཏུ་མྱུར་བ་མྱུར་བར་དྲན་པ་ཉེ་བར་གནས་ཤིང་མི་བྱ་བའི་སེམས་ཀྱང་ཐོབ་པར་འགྱུར་ཏེ། དེས་ན་འདོར་བར་འགྱུར་རོ། །འདོར་བ་ལ་གོམས་ན་རིམ་གྱིས་སྔོན་ཇི་ལྟར་དེ་ཀུན་ཏུ་སྤྱོད་པ་ལ་དགའ་བར་གྱུར་པ་དེ་ལྟར་དེ་ཀུན་ཏུ་མི་སྤྱོད་པ་ལ་དགའ་བ་དང༌། ཀུན་ཏུ་སྤྱོད་པ་དང་མི་མཐུན་པར་ཡང་གནས་སོ། །དེ་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ས་ཆེན་པོར་ཆུད་པ་རྣམས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བསླབ་པའི་གཞི་རྒྱ་ཆེ་ཞིང་དཔག་ཏུ་མེད་ལ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་ཅིང༌། ད་ལྟ་རིང་དུ་ལོན་པ་དང། མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་ཐམས་ཅད་ཐོས་ན་ཡང་སེམས་སྐྲག་པ་འམ། ཞུམ་ཞིང་འགོང་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། དེ་འདི་སྙམ་དུ་དེ་དག་ཀྱང་མིར་གྱུར་པ་ཡིན་ལ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་བསླབ་པ་ངག་ལ་རིམ་གྱིས་བསླབས་པས་ལུས་དང་ངག་གི་སྡོམ་པ་དཔག་ཏུ་མེད་ཅིང་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་ པ་དག་དང་ལྡན་པར་གྱུར་པར་ཟད་པས། བདག་ཀྱང་མིར་གྱུར་པ་ཡིན་ཏེ། རིམ་གྱིས་བསླབས་ན་ལུས་དང་ངག་གི་སྡོམ་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དེ་དག་གདོན་མི་ཟ་བར་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ་སྙམ་དུ་སེམས་སོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་སྡོམ་པ་ལ་གནས་པ་ནི་བདག་གི་ཉེས་པ་དང་འཁྲུལ་པ་ལ་རྟོག་པར་བྱེད་ཀྱི། གཞན་གྱི་ཉེས་པ་དང་འཁྲུལ་པ་ལ་རྟོག་པར་མི་བྱེད་དོ། །ཆོས་བཞིན་གྱིས་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་ལ་བརྟེན་ནས་སེམས་ཅན་མ་རུངས་པ་དང༌། ཚུལ་ཁྲིམས་འཆལ་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་ཀུན་ནས་མནར་སེམས་ཀྱི་སེམས་དང༌།
Chinese
以智慧观之，若不味著，一切有情，于我之利养恭敬，况观下劣。乃独处寂静为乐，虽处僧众之中，亦恒时心住寂静。彼不以唯持戒律为足，然依戒而住，为现证菩萨之无量三摩地，并为得自在故而精进。虽处喧嚣之中，然于恶语及恶词，少分亦不纳受，纵处寂静，亦不起少分恶念。以忘念故，为彼等遍行之故，时时生起猛烈之悔，并观为过患，以恒常不绝地悔恨及观过患故，于恶语及恶念生起之际，速疾忆念安住，亦得不作之心，故能舍弃。若于舍弃串习，则渐如昔如何乐于遍行彼等，如是亦乐于不遍行彼等，亦安住于与遍行相违。如是，已入大地的菩萨之菩萨学处，广大无量，不可思议，纵闻现今久远及一切最极喜乐，亦不生恐惧、怯懦及畏惧，彼作是念：彼等亦是人，以于菩萨学处渐次修习语故，唯成具足无量不可思议之身语律仪。我亦是人，若渐次修习，则决定能获得彼等圆满之身语律仪。菩萨安住于戒律者，乃观察自己之过失与错谬，而不观察他人之过失与错谬。如法依于大悲，于一切不驯善之有情及破戒者，亦不起任何恼害之心，
English
Seeing with wisdom, if one does not savor, what need to mention all beings' inferior view of my gains and respect? One delights in being utterly solitary, and even when dwelling within the assembly of the Sangha, one's mind constantly abides in solitude. One does not consider it sufficient to merely maintain the discipline of morality, but relying on and abiding in morality, one strives to manifestly accomplish those immeasurable samadhis of the Bodhisattva, and to gain mastery. Even when dwelling in the midst of bustle, one does not accept even a little of evil talk and evil words, and even when dwelling in utter solitude, one does not think even a little of evil thoughts. Because of forgetfulness, for the sake of engaging in those practices, one generates intense regret and views them as faults from time to time. Relying on constantly and unceasingly regretting and viewing faults, as soon as evil talk and evil thoughts arise, mindfulness quickly abides, and one also obtains the mind of non-action, therefore one will abandon them. If one becomes accustomed to abandoning, then gradually, just as one was formerly delighted in engaging in those practices, so too one delights in not engaging in those practices, and one also abides in opposition to engaging in them. Thus, the Bodhisattva's training of those who have entered the great grounds is vast, immeasurable, and inconceivable. Even upon hearing of all the present, distant, and supreme joys, the mind does not become frightened, timid, or afraid. One thinks, "Those too are humans, and by gradually training their speech in the Bodhisattva's training, they have merely become endowed with immeasurable and inconceivable physical and verbal disciplines. I too am a human, and if I train gradually, I will undoubtedly obtain those perfect physical and verbal disciplines." A Bodhisattva abiding in the discipline of morality reflects on his own faults and errors, but does not reflect on the faults and errors of others. Righteously relying on great compassion, one does not generate any mind of torment or
Tibetan
ཁོང་ཁྲོ་བའི་སེམས་མེད་དེ། དེ་དག་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཤས་ཆེར་སྙིང་བརྩེ་བའི་སེམས་དང༌། བྱེད་འདོད་པའི་སེམས་ཉེ་བར་གནས་པ་ཡིན་ནོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་གནས་པ་ནི་ལག་པ་དང༌། བོང་བ་དང༌། དབྱུག་པ་དང༌། མཚོན་ཆས་བསྣུན་ཀྱང་གཞན་དག་ལ་སེམས་ཀྱིས་ཀྱང་སྡང་བར་མི་བྱེད་ན། སྡིག་པའི་ཚིག་འབྱིན་པའམ། ཕྱིར་རྡེག་པར་ལྟ་ག་ལ་བྱེད་དེ། སྤྱོ་བའམ། ཁྲོ་བའམ། བརྒྱད་བཀག་པ་དག་གིས་སྡུག་བསྔལ་བར་འགྱུར་བའི་གནོད་པ་ཆུང་ངུ་དག་གིས་ལྟ་ཅི་སྨོས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་གནས་པ་ནི་ཡན་ལག་ལྔས་པ་སྡུས་པའི་བག་ཡོད་པ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ཏེ། སྔོན་གྱི་མཐའ་དང་ལྡན་པ་དང༌། ཕྱི་མའི་མཐའ་དང་ལྡན་པ་དང༌། དབུས་ཀྱི་མཐའ་དང་ལྡན་པ་དང༌། སྔ་ནས་བྱ་བ་དང༌། ལྷན་ཅིག་རྗེས་སུ་སྤྱོད་པའོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་བསླབ་པ་དག་ལ་སློབ་པ་ནི་འདས་པའི་དུས་ལ་བརྟེན་ནས་ཉེས་པ་བྱུང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་དེས་ཆོས་བཞིན་དུ་ཕྱིར་བཅོས་པ་དེ་ནི་དེའི་སྔོན་གྱི་མཐའ་དང་ལྡན་པའི་བག་ཡོད་པའོ། །མ་འོངས་པའི་དུས་ལ་བརྟེན་ནས་ཉེས་པ་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་ཆོས་བཞིན་དུ་ཕྱིར་འཆོས་པར་འགྱུར་བ་དེ་ནི་དེའི་ཕྱི་མའི་མཐའ་དང་ལྡན་པའི་བག་ཡོད་པའོ། །ད་ལྟར་བྱུང་བའི་དུས་ལ་བརྟེན་ནས། ཉེས་པ་བྱུང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་ཆོས་བཞིན་དུ་ཕྱིར་འཆོས་པ་དེ་ནི་དེའི་དབུས་ཀྱི་མཐའ་དང་ལྡན་པའི་བག་ཡོད་པའོ། །ཉེས་པ་མ་བྱུང་བ་ནི་སྔ་རོལ་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བདག་ཇི་ལྟ་ ཇི་ལྟར་སྤྱོད་ཅིང་ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟར་གནས་ན་ཉེས་པ་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་བ་དེ་ལྟ་དེ་ལྟར་སྤྱོད་ཅིང་དེ་ལྟ་དེ་ལྟར་གནས་ཀྱང་ཅི་མ་རུང་སྙམ་དུ་རབ་ཏུ་སྒྲིམ་པར་བྱེད་པ་དེ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྔ་ནས་བྱ་བའི་བག་ཡོད་པའོ། །དེ་སྔ་ནས་བྱ་བའི་བག་ཡོད་པ་དེ་ཉིད་ལ་བརྟེན་ནས་ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟར་སྤྱོད་ཅིང་ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟར་གནས་ན་ཉེས་པ་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་བ་དེ་ལྟ་དེ་ལྟར་སྤྱོད་ཅིང་དེ་ལྟ་དེ་ལྟར་གནས་པ་དེ་ནི་དེའི་ལྷན་ཅིག་རྗེས་སུ་སྤྱོད་པའི་བག་ཡོད་པའོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་གནས་པ་ནི་དགེ་བ་མི་སྤྱོམས་ཤིང་སྡིག་པ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་དང༌། འདོད་པ་ཆུང་བ་དང༌། ཆོག་ཤེས་པ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་ལ་ཇི་མི་སྙམ་པ་དང༌། ཡོངས་སུ་གདུང་བ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ཅན་དང༌། རྒོད་པ་མེད་པ་དང༌། ཡེང་ཡེང་པོ་མ་ཡིན་པ་དང༌། སྤྱོད་ལམ་རབ་ཏུ་ཞི་བ་དང༌། ཚུ
Chinese
没有愤怒的心，因为对于他们，菩萨大多怀有慈爱之心和想要行动的心。安住于菩萨戒律的人，即使被手、拳头、棍棒和武器击打，也不会在心中憎恨他人。更何况是说恶语或反击呢？更不用说那些因辱骂、愤怒或八种禁锢而遭受痛苦的小小伤害了。安住于菩萨戒律的人，具有五支所摄的谨慎，即具有先前的边际，具有后来的边际，具有中间的边际，事先要做的事，以及一起随行。菩萨学习菩萨的学处，就是对于过去的时间，凡是发生的过失，都如法地进行改正，这就是具有先前的边际的谨慎。对于未来的时间，凡是将会发生的过失，也如法地进行改正，这就是具有后来的边际的谨慎。对于现在发生的时间，凡是发生的过失，也如法地进行改正，这就是具有中间的边际的谨慎。对于没有发生的过失，菩萨从一开始就严格地约束自己，心想：我应当如何行持、如何安住，才不会发生过失呢？像那样行持、像那样安住，难道不好吗？这就是菩萨事先要做的事的谨慎。依靠那事先要做的事的谨慎，像那样行持、像那样安住，才不会发生过失，像那样行持、像那样安住，这就是一起随行的谨慎。安住于菩萨戒律的人，不炫耀善行，分别恶行，少欲知足，不把痛苦放在心上，具有完全没有忧虑的自性，没有掉举，不轻浮，行为非常寂静，
English
Without a mind of anger, for them, Bodhisattvas mostly possess a mind of loving-kindness and a mind of wanting to act. A Bodhisattva abiding in the precepts of vows, even if struck by hands, fists, sticks, and weapons, does not hate others in his heart. How much less to utter evil words or retaliate? Not to mention the small harms that cause suffering from insults, anger, or the eight imprisonments. A Bodhisattva abiding in the precepts of vows possesses carefulness gathered by five branches, namely, possessing the previous limit, possessing the later limit, possessing the middle limit, things to be done beforehand, and accompanying practice. A Bodhisattva learning the trainings of a Bodhisattva is that whatever faults have occurred based on the past time, he corrects them according to the Dharma, that is the carefulness of possessing the previous limit. Whatever faults will occur based on the future time, he will also correct them according to the Dharma, that is the carefulness of possessing the later limit. Based on the time that has occurred in the present, whatever faults have occurred, he also corrects them according to the Dharma, that is the carefulness of possessing the middle limit. For faults that have not occurred, from the beginning, the Bodhisattva strictly restrains himself, thinking: How should I act, how should I abide, so that faults will not occur? Is it not good to act like that, to abide like that? That is the carefulness of the Bodhisattva's things to be done beforehand. Relying on that carefulness of things to be done beforehand, acting like that, abiding like that, so that faults will not occur, acting like that, abiding like that, that is the carefulness of accompanying practice. A Bodhisattva abiding in the precepts of vows does not boast of good deeds, distinguishes evil deeds, has few desires and is content, does not take suffering to heart, has a nature of complete freedom from worry, is without excitement, is not frivolous, his conduct is very peaceful,
Tibetan
ལ་འཆོས་པ་ལ་སོགས་པ་ལོག་པར་འཚོ་བར་བྱད་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་སྤངས་པ་སྟེ། ཡན་ལག་བཅུ་པོ་དེ་དག་དང་ལྡན་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་གནས་པ་འདི་ལྟ་སྟེ། འདས་པའི་འདོད་པ་རྣམས་ལ་མི་ལྟ་བ་དང༌། མ་འོངས་པ་རྣམས་ལ་མངོན་པར་དགའ་བ་མེད་པ་དང༌། ད་ལྟར་བྱུང་བ་རྣམས་ལ་ལྷག་པར་ཞེན་པ་མེད་པ་དང༌། རབ་ཏུ་དབེན་པ་ན་གནས་པར་མངོན་པར་དགའ་བ་དང༌། ངག་དང་རྟོགས་པ་ཡོངས་སུ་དག་པར་བྱེད་པ་དང༌། བདག་ཉིད་ལ་ཁྱད་དུ་མི་གསོད་པ་དང༌། དེས་པ་དང༌། བཟོད་པ་དང༌། བག་ཡོད་པ་དང༌། ཆོ་ག་དང༌། འཚོ་བ་རྣམ་པར་དག་པའི་ཕྱིར་ལེགས་པར་གདམས་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཅན་ཡིན་ནོ། །ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དགེ་བ་ཆོས་སྡུད་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་གནས་པ་ནི་ལུས་དང་ལོངས་སྤྱོད་ལ་ལྟ་བ་བྱུང་བ་ཆུང་ངུ་ཡང་དང་དུ་ལེན་པར་མི་བྱེད་ན་མང་པོ་ལྟ་ཅི་སྨོས། འཆལ་བའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་གཞིར་གྱུར་པ་ཉོན་མོངས་པ་དང༌། ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་ཁྲོ་བ་དང༌། ཁོན་དུ་འཛིན་པ་ལ་སོགས་པ་བྱུང་བ་ཐམས་ཅད་དང་དུ་ལེན་པར་མི་བྱེད་དོ། །གཞན་དག་ལ་ཀུན་ནས་མནར་སེམས་དང༌། ཁོང་ཁྲོ་བ་དང༌། འཁོན་པའི་སེམས་བྱུང་བ་དང་དུ་ལེན་པར་མི་བྱེད་དོ། །སྙོམ་ལས་དང་ལེ་ལོ་སྐྱེས་པ་དང་དུ་ལེན་པར་མི་བྱེད་དོ། །སྙོམས་པར་འཇུག་པའི་རོ་མྱོང་བ་དང༌། སྙོམས་ པར་འཇུག་པའི་ཉོན་མོངས་པ་བྱུང་བ་དང་དུ་ལེན་པར་མི་བྱེད་དོ། །གནས་ལྔ་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རབ་ཏུ་ཤེས་ཏེ། དགེ་བའི་འབྲས་བུའི་ཕན་ཡོན་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རབ་ཏུ་ཤེས་སོ། །དགེ་བའི་རྒྱུ་དང༌། དགེ་བའི་རྒྱུའི་འབྲས་བུ་ལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པ་དང། ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་དང༌། དགེ་བ་སྡུད་པ་ལ་བར་དུ་གཅོད་པ་ཡང་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རབ་ཏུ་ཤེས་སོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི་དགེ་བའི་འབྲས་བུ་ལ་ཕན་ཡོན་དུ་མཐོང་ནས། དགེ་བ་སྡུད་པའི་ཕྱིར་དགེ་བའི་རྒྱུ་ཡོངས་སུ་ཚོལ་ལོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པ་དང། ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རབ་ཏུ་ཤེས་ཏེ། དགེ་བའི་འབྲས་བུ་ཐོབ་ནས་མི་རྟག་པ་ལ་རྟག་པར་ལྟ་བར་མི་འགྱུར། སྡུག་བསྔལ་བ་ལ་བདེ་བར་ལྟ་བར་མི་འགྱུར་མི་གཙང་བ་ལ་གཙང་བར་ལྟ་བར་མི་འགྱུར། བདག་མེད་པ་ལ་བདག་ཏུ་ལྟ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །དགེ་བ་སྡུད་པའི་བར་དུ་གཅོད་པ་ཡང་རབ་ཏུ་ཤེས་ནས་ཡོངས་སུ་སྤོང་བར་བྱེད་དོ། །རྣམ་པ་བཅུ་གཉིས་པོ་འདི་དག་གིས་དགེ་བ་སྡུད་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་གནས་པ་དེ་མྱུར་བ་ཁོ་ནར་དགེ་བ
Chinese
舍弃所有以谄媚等邪命维生的法。具有这十种支分的菩萨安住于律仪戒，即：不回顾过去的欲望，不欣喜未来的欲望，不过分执着现在发生的，欣喜安住于极度寂静之处，使语言和觉悟完全清净，不轻视自己，调伏，忍耐，谨慎，仪轨，为了清净生活而善加劝诫，是有律仪者。此外，菩萨安住于积聚善法之律仪，对于身体和受用生起的微小贪恋也不接受，何况是大的呢？成为破戒之基础的烦恼和近烦恼，如愤怒和怀恨等，所有生起的都不接受。对于其他人，所有生起的恼害心、愤怒和怨恨心都不接受。对于生起的懈怠和懒惰不接受。对于体验禅定的滋味和生起的禅定烦恼不接受。如实通达五处圆满，如实通达善果的利益。对于善因、善因之果，以及阻碍积聚善法，也如实通达。菩萨见到善果的利益，为了积聚善法而完全寻求善因。菩萨如实通达颠倒和不颠倒，获得善果后，不会将无常视为常，不会将痛苦视为快乐，不会将不净视为清净，不会将无我视为我。也通达阻碍积聚善法，从而完全舍弃。以这十二种方式安住于积聚善法之律仪，那人迅速地行持善
English
Abandoning all dharmas that sustain life through flattery and other wrong livelihoods. A Bodhisattva who possesses these ten branches abides in the discipline of moral conduct, namely: not looking back at past desires, not rejoicing in future desires, not being overly attached to what is happening now, rejoicing in dwelling in extreme solitude, making speech and realization completely pure, not despising oneself, being subdued, patient, cautious, observing rituals, and being well-advised for the sake of pure living, is one who possesses moral discipline. Furthermore, a Bodhisattva who abides in the discipline of accumulating virtuous dharmas does not accept even the slightest attachment that arises towards the body and possessions, let alone a great deal. All afflictions and near afflictions that become the basis of breaking vows, such as anger and resentment, that arise are not accepted. Towards others, all arising thoughts of torment, anger, and hatred are not accepted. Laziness and sloth that arise are not accepted. Experiencing the taste of meditative absorption and the afflictions of meditative absorption that arise are not accepted. Knowing the five places of perfection as they are, and knowing the benefits of virtuous results as they are. Also knowing the causes of virtue, the results of the causes of virtue, and what obstructs the accumulation of virtue, as they truly are. The Bodhisattva, seeing the benefits in virtuous results, completely seeks the causes of virtue in order to accumulate virtue. The Bodhisattva, knowing what is inverted and not inverted as they truly are, after obtaining virtuous results, will not regard impermanence as permanence, will not regard suffering as happiness, will not regard impurity as purity, and will not regard selflessness as self. Also knowing what obstructs the accumulation of virtue, one completely abandons it. By these twelve aspects, one who abides in the discipline of accumulating virtue quickly practices virtue.