Tibetan
བའི་སེམས་ཀྱིས་ཉེ་བར་གནས་པ་ཡིན་ཏེ། ཅི་ནུས་ཅི་ལྕོགས་སུ་དེ་དག་གི་སྐྱོན་བསྩལ་བའི་ཕྱིར་ཡང་སྦྱོར་བར་བྱེད་དོ། །སེམས་ཅན་གནོད་པ་བྱེད་པ་རྣམས་ལ་ནི་བྱམས་པའི་སེམས་ཀྱིས་ཉེ་བར་གནས་པ་ཡིན་ཏེ། གནོད་པ་བྱེད་པ་དེ་དག་གི་རང་གི་བསམ་པ་དང༌། སྦྱོར་བའི་ཉེས་པས་འཁོན་གྱི་སེམས་སུ་གྱུར་པ་སྤང་བའི་ཕྱིར། གཡོ་དང་སྒྱུ་མེད་པར་ཅི་ནུས་ཅི་ལྕོགས་སུ་ཕན་པ་དང༌། བདེ་བ་ཉེ་བར་སྒྲུབ་པོ། །སེམས་ཅན་ཕ་འདོགས་པ་རྣམས་ལ་ནི་བྱས་པ་གཟོ་བས་ལན་དུ་ཕན་གདགས་པ་དེ་དང་མཉམ་པའམ། ལྷག་པར་ཉེ་བར་གནས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་གི་ཆོས་དང་མཐུན་པའི་བསམ་པ་ཡང་ཅི་ནུས་ཅི་ལྕོགས་སུ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱེད་དོ། །མཐུ་མེད་ན་ཡང་མ་བཅོལ་བར་དོན་དུ་བྱ་བ་དེ་དང་དེ་དག་ལ་གུས་པར་རྩོལ་བ་སྟོན་པར་བྱེད་དེ། ལན་འགའ་བྱས་པ་ཙམ་གྱིས་མི་གཏོང་ཞིང་ཅི་ནས་བདག་གིས་མ་ནུས་པ་ཡིན་གྱི། བྱེད་མི་འདོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་དེས་ཤེས་པར་བྱེད་དེ་དེ་ལྟ་བུ་དང་མཐུན་པ་དེ་དག་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སྤྲོས་པ་མེད་པའི་ཚུལ་ལ་ཞུགས་ཤིང་དེ་ཁོ་ན་མཆོག་ཤེས་པ་ལ་བརྟེན་པའི་ཡང་དག་པའི་སྦྱོར་བ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་རིགས་པ་གང་གིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པར་རིག་པར་ཇི་ལྟར་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱ་ཞེ་ན། ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རང་གི་མཚན་ཉིད་དུ་འདོགས་པ་འདི་ལྟ་སྟེ། གཟུགས་ཞེས་བྱ་བའམ། ཚོར་བ་ཞེས་བྱ་བའམ། འདུ་ཤེས་ཞེས་བྱ་བའམ། འདུ་བྱེད་རྣམས་ཞེས་བྱ་བའམ། རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནས། སྔ་མ་བཞིན་དུ་ཐ་ན་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་ཟད་པར་རིག་པར་བྱ་སྟེ། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱང་མ་ཡིན་ལ། དེ་ལས་མ་གཏོགས་པ་དང་དེ་ལས་གུད་ན་ཡང་དག་གི་སྤྱོད་ཡུལ་དང་ངག་གི་ཡུལ་མེད་དོ། །དེ་ལྟར་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་ཇི་ལྟར་བརྗོད་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཡོད་པར་མི་འགྱུར་ལ། ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐམས་ཅད་དུ་མེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་དེ་ལྟར་ཡོད་པ་ ཡང་མ་ཡིན་ལ། ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐམས་ཅད་དུ་མེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ན། ཇི་ལྟར་ཡོད་ཅེ་ན། རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་ལ་སྒྲོ་བཏགས་པའི་ལེགས་པར་མ་ཟིན་པ་སྤངས་པ་དང༌། ཡང་དག་པ་ལ་སྐུར་བ་བཏབ་པའི་ལེགས་པར་མ་ཟིན་པ་སྤངས་པ་ཡོད་དོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་དམ་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དེ་ཡང་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཁོ་ནའི་སྤྱོད་ཡུལ་མ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །གལ་ཏེ་ཆོས་གང་དག་དང༌། དངོས་པོ་གང་ལ་ཇི་ལྟར་བརྗོད་པ་འཇུག་པ་བཞིན་དུ་ཆོས་དེ་དག་དང་དངོས་པོ་དེ་དེའི་བདག་ཉིད་དུ་འགྱུར་ན་ནི། དེ་ལྟར་ན་ཆོས་གཅིག་པུ་དང༌། དངོས་པོ་གཅིག་པུའི་ངོ་བོ་ཉིད་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་མང་པོར་འགྱུར་བར་རིགས་སོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འདི་ལྟར་ཆོས་གཅིག་པུ་དང༌། དངོས་པོ་གཅིག་པུ་ལ་མང་པོ་དག་གིས་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་མང་པོར་བརྗོད་ཅིང་འདོགས་ཏེ་ཉེ་བར་འདོགས་པར་བྱེད་ལ། འདོགས་པའི་ཚིག་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་མང་པོ་དག་པས་འདོགས་པའི་ཚིག་གང་ཡང་རུང་བ་གཅིག་ཅིག་ཆོས་དེ་དང་དངོས་པོ་དེ་ལ་དེའི་བདག་ཉིད་དང་དེའི་རང་བཞིན་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ལ། འདོགས་པའི་ཚིག་ལྷག་མ་གཞན་དག་ནི་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའི་ངེས་པ་ཅི་ཡང་མི་དམིགས་ཏེ། དེ་བས་ན་འདོགས་པའི་ཚིག་ཐམས་ཅད་ནི་མཐའ་དག་གམ། ཁ་ཅིག་ཀྱང་རུང་སྟེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་དང་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དེའི་བདག་ཉིད་དུ་འགྱུར་པ་ཡང་མེད་ལ། དེའི་རང་བཞིན་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་ཡང་མེད་དོ། །གཞན་ཡང་གལ་ཏེ་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་སྔར་ཇི་སྐད་བསྟན་པ་རྣམས་འདོགས་པའི་ཚིག་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་དུ་ཟིན་ན། དེ་ལྟ་ན་ཇེ་དངོས་པོ་སྔར་བྱུང་ལ། ཕྱིས་དེ་ལ་དགའ་མགུར་འདོགས་པའི་ཚིག་ཉེ་བར་འདོགས་ན་ནི། འདོགས་པའི་ཚིག་གིས་ཉེ་བར་འདོགས་པའི་སྔ་རོལ་འདོགས་པའི་ཚིག་གིས་ཉེ་བར་མ་བཏགས་པའི་ཚེ། ཆོས་དེ་དང་དངོས་པོ་དེ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ཁོ་ནར་འགྱུར་རོ། །ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་གྱུར་ན་ཡང་དངོས་པོ་མེད་པ་ལ་ནི་འདོགས་པའི་ཚིག་གིས་ཉེ་བར་གདགས་སུ་མི་རུང་ངོ༌། །འདོགས་པའི་ཚིག་གིས་ཉེ་བར་འདོགས་པ་མེད་ན་ཡང༌། ཆོས་དང་དངོས་པོར་འདོགས་པའི་ཚིག་གིས་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་ཡོད་པར་མི་རུང་ངོ༌། །གལ་ཏེ་ འདོགས་པའི་ཚིག་ཉེ་བར་འདོགས་པའི་སྔ་རོལ་ནས། གཟུགས་དེ་གཟུགས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཡིན་ཏེ། ཕྱིས་ཀྱང་གཟུགས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ལ་གདགས་པའི་ཚིག་གིས་བསྡུས་པའི་གཟུགས་སུ་ཉེ་བར་འདོགས་པར་བྱེད་ན་ཡང༌། དེ་ལྟ་ན་ནི་གཟུགས་ཞེས་འདོགས་པའི་ཚིག་ཉེ་བར་འདོགས་པ་དེ་མེད་བཞིན་དུ་ཡང་གཟུགས་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་བའི་ཆོས་དང༌། གཟུགས་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་བའི་དངོས་པོ་དེ་ལ་གཟུགས་ཀྱི་བློ་འཇུག་པར་འགྱུར་པའི་རིགས་ན་མི་འཇུག་སྟེ། དེ་བས་ན་གཏན་ཚིགས་འདི་དང༌། རིགས་པ་འདིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱའོ། །གཟུགས་ལ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཚོར་བ་ལ་སོགས་པ་ནས། ཐ་ན་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་བར་དུ་ཇི་སྐད་བསྟན་པའི་ཆོས་རྣམས་ལ་ཡང་དེ་
Chinese
是以慈悲之心而安住，尽己所能地为了遣除他们的过失而精进。对于损害众生者，则以慈爱之心而安住，为了舍弃损害者自身的想法以及行为的过患所导致的嗔恨之心，不怀欺诳地尽己所能地成办利益和安乐。对于报恩的众生，则以报恩之心，以相等或超胜的利益来安住，也尽己所能地圆满成办他们与法相应的想法。即使没有能力，也恭敬地示现不被委托而为他们成办事情的努力。不要只做几次就放弃，而要让他们知道，我是没有能力做到，而不是不愿意做。要知道，像这样与此相应者，是菩萨进入无戏论之行，并且是依于了知彼者为胜妙的真实精进。那么，以何种道理才能了知一切法是不可言说的自性呢？对于诸法的自相之假立，例如，名为色，或名为受，或名为想，或名为诸行，或名为识，乃至如前所说，甚至名为涅槃之间的一切，要知道这仅仅是假立而已，并非自性，并且除了它以外，或者与它相异，也没有真实行境和语言的境。如此一来，一切法的自性，就不会如所说的那样存在，也不是完全不存在。它不是那样存在，也不是完全不存在，那么，它是如何存在的呢？不是以自相而存在，而是舍弃了妄加增益的未善取，以及舍弃了诽谤真实的未善取而存在。要知道，一切法的胜义自性，也不是分别的智慧的行境。如果对于哪些法和哪些事物如何
English
It abides closely with a mind of compassion, striving to eliminate their faults to the best of its ability. Towards beings who cause harm, it abides closely with a mind of loving-kindness, in order to abandon the mind of animosity caused by the harmful ones' own thoughts and the faults of their actions, sincerely accomplishing benefit and happiness to the best of its ability. Towards beings who offer repayment, it abides closely with equal or greater benefit in return, fulfilling their thoughts in accordance with the Dharma to the best of its ability. Even without power, it respectfully demonstrates effort in accomplishing those things for them without being asked. It does not give up after doing it only a few times, but makes them know, 'It is because I am unable to do it, not because I am unwilling.' Know that those who act in accordance with this are Bodhisattvas who have entered the path of non-proliferation, and that it is a true effort based on knowing that alone is supreme. Then, by what reasoning can one understand that all dharmas are of an inexpressible nature? Regarding the imputation of self-characteristics to dharmas, such as that which is called form, or that which is called feeling, or that which is called perception, or that which is called formations, or that which is called consciousness, up to, as before, even that which is called Nirvana, know that it is merely an imputation, and not a self-nature, and that apart from it, or separate from it, there is no true object of action or object of speech. Thus, the self-nature of all dharmas will not exist as it is spoken, nor will it be completely non-existent. It is not that way existent, nor is it completely non-existent. How does it exist then? It does not exist by its own characteristic, but exists by abandoning the poorly grasped that is falsely added, and abandoning the poorly grasped that is slandering the truth. Know that the ultimate self-nature of all dharmas is not the object of non-conceptual wisdom alone. If for which dharmas and which things how
Chinese
如果像陳述那樣，那些法和事物變成它們自身的本性，那麼，一個法和一個事物的自性就可能變成多種多樣。為什麼呢？因為，對於一個法和一個事物，許多人以多種多樣的方式陳述和施加，並接近施加。由於有許多種施加的詞語，如果隨便哪個施加的詞語變成那個法和那個事物的自性和自身本性的自性，而其餘的施加詞語則不是，這是不確定的。因此，所有的施加詞語，或者一些，變成所有法和所有事物的自性是不可能的，變成它們自身本性的自性也是不可能的。此外，如果色等先前所說的法是施加詞語的自性，那麼，事物先產生，後來對它歡喜地施加詞語，在施加詞語接近施加之前，在施加詞語沒有接近施加的時候，那個法和那個事物就只會變成無自性。即使變成無自性，對於不存在的事物，也不能用施加詞語來接近施加。即使沒有施加詞語的接近施加，法和事物也不能通過施加詞語而存在自性。如果施加詞語接近施加之前，那個色是色的自性，後來也對色的自性施加詞語所包含的色進行接近施加，那麼，即使沒有色這個施加詞語的接近施加，也會變成色之法和色之事物，色之智會進入，但實際上不會進入。因此，應當通過這個理由和這個道理來理解一切法都是不可言說的自性。就像色一樣，從受等開始，乃至涅槃之間，對於先前所說的法也是如此。
English
If, as stated, those dharmas and things become their own nature, then it is likely that the self-nature of one dharma and one thing will become many and varied. Why is that? Because, for one dharma and one thing, many people state and apply in many and varied ways, and closely apply. Since there are many kinds of applying words, if any applying word becomes the self-nature and the self-nature of the own nature of that dharma and that thing, and the remaining applying words are not, there is no certainty. Therefore, it is impossible for all applying words, or some, to become the self-nature of all dharmas and all things, and it is also impossible to become the self-nature of their own nature. Furthermore, if the dharmas such as form, etc., mentioned earlier, are the self-nature of applying words, then, if the thing arises first, and later the applying word is applied to it with joy, before the applying word closely applies, when the applying word has not closely applied, that dharma and that thing will only become without self-nature. Even if it becomes without self-nature, for a non-existent thing, it is not possible to closely apply with applying words. Even if there is no close application of applying words, dharmas and things cannot exist in self-nature through applying words. If, before the close application of applying words, that form is the self-nature of form, and later the form contained in the word applied to the self-nature of form is closely applied, then, even without the close application of the applying word 'form,' it will become the dharma of form and the thing of form, and the wisdom of form will enter, but in reality it will not enter. Therefore, it should be understood through this reason and this logic that all dharmas are of an inexpressible self-nature. Just like form, from feeling, etc., up to even nirvana, it is the same for the dharmas mentioned earlier.