Tibetan
བདེ་བ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་ཡང་མདོར་བསྡུ་ན་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། ཟག་པ་དང་བཅས་པ་དང༌། ཟག་པ་མེད་པའོ། །དེ་ལ་ཟག་པ་མེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་སློབ་པ་དང༌། མི་སློབ་པའི་ཟག་པ་དང་བཅས་པ་ནི་ཁམས་གསུམ་པའི་སྟེ། འདོད་པ་དང༌། གཟུགས་དང༌། གཟུགས་མེད་པ་དང་ལྡན་པའོ། །དེ་ཡང་ཅི་རིགས་པར་ཁམས་གསུམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་རྣམ་པ་དྲུག་གི་བྱེ་བྲག་ལས་མིག་གི་འདུས་ཏེ་རེག་པ་ལས་བྱུང་བ་ནས། ཡིད་ ཀྱི་འདུས་ཏེ་རེག་པ་ལས་བྱུང་བའི་བར་དག་གོ །རྣམ་པ་དྲུག་པོ་དེ་དག་ཀྱང་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་འགྱུར་ཏེ། ལུས་ཀྱི་དང་སེམས་ཀྱིའོ། །དེ་ལ་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཚོགས་ལྔ་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པའི་ལུས་ཀྱིའོ། །ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པ་ནི་སེམས་ཀྱིའོ། །གྲང་བ་དང་ཚ་བ་དང༌། བཀྲེས་པ་དང༌། སྐོམ་པ་ལ་སོགས་པའི་སྡུག་བསྔལ་རྣམ་པ་དུ་མ་དང༌། སྣ་ཚོགས་པ་མང་པོ་འབྱུང་ངོ་ཅོག་ལ། གྲང་བ་དང༌། ཚ་བ་དང༌། བཀྲེས་པ་དང༌། སྐོམ་པ་ལ་སོགས་པ་སྡུག་བསྔལ་གཉེན་པོས་ཞི་བར་བྱས་ཏེ། སྡུག་བསྔལ་ཞི་བར་གྱུར་པ་ཙམ་པོ་དེ་ཉིད་ལ་བདེ་བའི་བློ་སྐྱེ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་གཉེན་པོའི་བདེ་བ་ཞེས་བྱའོ། །འདུ་ཤེས་དང་ཚོར་བ་འགོག་པ་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་ནི་ཚོར་བའི་རྒྱུན་ཆད་པའི་བདེ་བ་ཞེས་བྱའོ། །གནོད་པ་མེད་པའི་བདེ་བ་ནི་མདོར་བསྡུ་ན་རྣམ་པ་བཞིར་རིག་པར་བྱ་སྟེ། མངོན་པར་འབྱུང་བའི་བདེ་བ་དང༌། རབ་ཏུ་དབེན་པའི་བདེ་བ་དང། ཉེ་བར་ཞི་བའི་བདེ་བ་དང༌། རྫོགས་པར་བྱང་ཆུབ་པའི་བདེ་བའོ། །དེ་ལ་དད་པས་ཁྱིམ་ནས་ཁྱིམ་མེད་པར་ལེགས་པ་ཁོ་ནར་རབ་ཏུ་བྱུང་སྟེ། ཁྱིམ་སོའི་སྡུག་བསྔལ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་ལས་ངས་པར་ཐར་པ་ནི་མངོན་པར་བྱུང་བའི་བདེ་བ་ཞེས་བྱའོ། །འདོད་པ་དང༌། སྡིག་པ་མི་དགེ་བའི་ཆོས་སྤངས་ཏེ་དབེན་པས་བསམ་གཏན་དང་པོ་ལ་དབེན་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་དགའ་བ་དང༌། བདེ་བ་ནི་རབ་ཏུ་དབེན་པའི་བདེ་བ་ཞེས་བྱའོ། །བསམ་གཏན་གཉིས་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་རྟོག་པ་དང༌། དཔྱོད་པ་ཉེ་བར་ཞི་བ་ནི་ཉེ་བར་ཞི་བའི་བདེ་བ་ཞེས་བྱའོ། །ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་དང་གཏན་བྲལ་བ་དང༌། ཤེས་བྱའི་དངོས་པོ་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་བྱང་ཆུབ་པས་བདེ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རྫོགས་པར་བྱང་ཆུབ་པའི་བདེ་བ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལ་རྒྱུ་བདེ་བ་ནི་བདེ་བའི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་ཕྱིར་བདེ་བ་ཡིན་གྱི། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཚོར་བའི་བདེ་བ་ནི་རྒྱུའི་དངོས་པོས་ནི་མ་ཡིན་གྱི་ངོ་བོ་
Chinese
所谓的安乐，如果简要概括，有两种：有漏和无漏。其中，无漏是指学道者和无学道者的安乐；有漏是指三界，即与欲界、色界、无色界相应的安乐。具体来说，三界一切众生的六处，从眼根接触所生之乐，到意根接触所生之乐，都包括在内。这六种安乐又可分为两种：身乐和心乐。其中，与五种识蕴相应的是身乐；与意识相应的是心乐。对于寒冷、炎热、饥饿、干渴等种种痛苦，以及各种各样的痛苦，通过对治寒冷、炎热、饥饿、干渴等痛苦，使痛苦得以平息，仅仅是痛苦平息的那一刻所产生的快乐，就叫做对治痛苦之乐。入于灭尽定，则是感受的相续断绝之乐。无害之乐，如果简要概括，可以分为四种：显现之乐、寂静之乐、近寂之乐和圆满菩提之乐。其中，以信心从在家出家，完全出离，从家庭等各种痛苦中解脱出来，就叫做显现之乐。舍弃欲望和罪恶的不善之法，通过寂静，在初禅中从寂静所生的喜乐，就叫做寂静之乐。在二禅等禅定中，寻和伺得以止息，就叫做近寂之乐。与一切烦恼永远分离，并且如实地现证一切所知之事物，从而圆满证得菩提所获得的快乐，就叫做圆满菩提之乐。其中，因之乐，是因为它成为安乐之因，所以是安乐，但其自性并非如此。感受之乐，不是因为因的实体，而是因为自性
English
That which is called happiness, if summarized, is of two types: with outflows and without outflows. Among these, that which is without outflows refers to the happiness of those in training and those beyond training; that which is with outflows refers to the three realms, namely, that which corresponds to the desire realm, the form realm, and the formless realm. Specifically, the six sense bases of all beings in the three realms, from the pleasure arising from contact with the eye sense base to the pleasure arising from contact with the mind sense base, are all included. These six types of happiness can also be divided into two types: bodily happiness and mental happiness. Among these, that which corresponds to the five aggregates of consciousness is bodily happiness; that which corresponds to mind consciousness is mental happiness. Regarding the various kinds of suffering such as cold, heat, hunger, thirst, and the many different kinds of suffering, by pacifying the suffering of cold, heat, hunger, thirst, etc., through remedies, the happiness that arises at the very moment when suffering is pacified is called the happiness of counteracting suffering. Entering into the cessation of perception and feeling is called the happiness of the cessation of the continuum of feeling. Harmless happiness, if summarized, can be understood as being of four types: the happiness of manifestation, the happiness of serenity, the happiness of near serenity, and the happiness of perfect enlightenment. Among these, having gone forth from home to homelessness solely through faith, having completely renounced, and having been liberated from the various sufferings of home, etc., is called the happiness of manifestation. Having abandoned desires and sinful, unwholesome dharmas, through serenity, the joy and happiness born from serenity in the first dhyana is called the happiness of serenity. In the second dhyana and so on, when investigation and analysis are nearly pacified, it is called the happiness of near serenity. Having been completely separated from all afflictions, and having directly realized all knowable objects as they are, the happiness that is obtained through perfectly attaining enlightenment is called the happiness of perfect enlightenment. Among these, the happiness of cause is happiness because it becomes the cause of happiness, but its nature is not so. The happiness of feeling is not because of the entity of the cause, but because of the nature.
Tibetan
ཉིད་ཁོ་ནས་སོ། །སྡུག་བསྔལ་གྱི་གཉེན་པོའི་བདེ་བ་ནི་རྒྱུའི་དངོས་པོས་ཀྱང་མ་ཡིན་ལ། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། སྡུག་བསྔལ་ཞི་བར་གྱུར་པ་ཙམ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་བ་བསལ་བས་བདེ་བ་ཡིན་ནོ། །ཚོར་བའི་རྒྱུན་ཆད་མེད་པའི་བདེ་བ་ནི། རྒྱུའི་དངོས་པོས་ཀྱང་མ་ཡིན། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་མ་ཡིན། སྡུག་བསྔལ་བསལ་བས་ཀྱང་མ་ཡིན་གྱི། འདི་ལ་ཚོར་བ་གང་ཅི་ཡང་རུང་བ་དེ་ནི་སྡུག་བསྔལ་བ་ཡིན་ལ། ཡང་དག་པར་སྡུག་བསྔལ་བ། དུས་དེ་ཙམ་ཞིག་གནས་པས་ཞི་བར་གྱུར་པ་ནི་བདེ་བ་སྟེ། གནོད་པ་མེད་པའི་བདེ་བར་གཏོགས་སོ། །ཐ་མ་རྫོགས་པར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་བདེ་བ་ནི་ཕྱི་མ་ལ་ཡང་ཡང་དག་པར་སྡུག་བསྔལ་བ་དེ་ནི་གཏན་དུ་ཞི་བར་གྱུར་ལ་ཚེ་འདི་ལ་ཡང་ཉོན་མོངས་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་གནས་ངན་ལེན་རྟེན་ལ་ཡོད་པ་ཐམས་ཅད་གཏན་མེད་པར་གྱུར་པའི་ཕྱིར་བདེ་བ་ཡིན་ནོ། །གནོད་པ་མེད་པ་དེའི་ལྷག་མ་རྣམས་ཀྱང་ཐ་མ་དེ་དང་མཐུན་པ་དང༌། དེའི་ཕྱོགས་ཡིན་པ་དང༌། དེ་འདྲེན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གནོད་པ་མེད་པའི་བདེ་བ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི་ཕན་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་བདེ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་ཀྱི། གནོད་པའི་ཕྱོགས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གནོད་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་བདེ་བ་ནི་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཡང་དག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་ཤེས་པར་བྱས་ཤིང༌། ཡོངས་སུ་ཤེས་པར་བྱས་ལ། དེ་ལ་སེམས་ཅན་རྣམས་འདུན་པ་བཟློག་པར་བྱ་སྟེ། ཅི་ནུས་ཀྱིས་དེ་ལས་བཟློག་ཅིང་བསལ་བའི་ཕྱིར་འབད་པར་བྱའོ། །ཕན་པར་འགྱུར་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་སྡུག་བསྔལ་དང་འབྲེལ་དུ་ཟིན་ཀྱང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐབས་མཁས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་སྡུག་བསྔལ་དང་བཅས་པ་དང༌། ཡིད་མི་བདེ་བ་དང་བཅས་པར་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་མི་འདོད་བཞིན་དུ་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། །མི་ཕན་པར་འགྱུར་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་བདེ་བ་དང་འབྲེལ་དུ་ཟིན་ཀྱང་ཐབས་མཁས་པ་ལ་བརྟེན་ནས། བདེ་བ་དང་བཅས་པ་དང་ཡིད་བདེ་བ་དང་བཅས་པར་སེམས་ཅན་རྣམས་མི་དགའ་བཞིན་དུ་བཟློག་པར་བྱ་ཞིང་དྲང་བར་བྱའོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སྡུག་བསྔལ་དང་བཅས་པའི་བདེ་བ་སྒྲུབ་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་དང་བདེ་བ་དང་བཅས་པའི་མི་ཕན་པ་ལས་བཟློག་པ་དེ་ནི་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཕྱིས་བདེ་བ་ཁོ་ན་ཡིན་པར་ངེས་པར་རིག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཕན་པར་འདོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དོན་གྱིས་ན་བདེ་བ་འདོད་པ་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཕན་པའི་
Chinese
仅仅如此！痛苦的对治之乐，既非由因的实物所生，亦非由自性所生，仅仅是痛苦平息，以及痛苦的消除即是乐。感受的持续不断的乐，既非由因的实物所生，亦非由自性所生，亦非由痛苦的消除所生。于此，任何感受，皆是痛苦，真实地感受痛苦，仅于彼时安住，平息即是乐，属于无害之乐。最终圆满菩提之乐，于后世亦真实感受痛苦，彼即是永远平息，且于此生，烦恼一方的恶劣习气，所依之身所有一切皆永远灭尽，故是乐。彼无害之乐的剩余部分，亦与最终之乐相符，是其一方，是其引导，故应知是无害之乐。如是，菩萨乃是成办利益一方之乐于众生，而非损害一方。损害一方之乐，应以如实之真实智慧完全了知，完全了知后，应令众生止息对此之欲求，尽己所能，努力从此止息并消除。凡是转为利益者，即使与痛苦相关联，然依仗菩萨的善巧方便，亦应在众生不情愿的情况下，成办伴随痛苦和不悦之事。凡是转为无益者，即使与快乐相关联，然依仗善巧方便，亦应在众生不乐意的情况下，止息并引导伴随快乐和愉悦之事。此为何故？因为成办伴随痛苦之乐，以及止息伴随快乐之无益，应知这必定是为了众生将来唯有快乐。因此，菩萨凡是欲利益众生者，实则应知是欲求快乐。利益的……
English
Just so! The happiness that is the antidote to suffering is neither caused by material objects, nor is it caused by its own nature. It is only that suffering is pacified, and the elimination of suffering is happiness. The uninterrupted happiness of feeling is neither caused by material objects, nor is it caused by its own nature, nor is it caused by the elimination of suffering. In this, any feeling is suffering, and truly feeling suffering, abiding only for that moment, pacification is happiness, belonging to harmless happiness. The ultimate perfect enlightenment happiness is that in the future, truly feeling suffering, that is permanently pacified, and in this life, all the bad habits of the afflictive side, the basis of dependence, are completely eliminated, so it is happiness. The remaining parts of that harmless happiness are also in accordance with that ultimate happiness, and are on its side, and are its guide, so it should be known as harmless happiness. Thus, the Bodhisattva is the one who accomplishes the happiness of the beneficial side for sentient beings, and not the harmful side. The happiness of the harmful side should be completely known by true wisdom as it is, and after completely knowing it, sentient beings should be made to cease their desire for it, and effort should be made to cease and eliminate it from it as much as possible. Whatever turns into benefit, even if it is related to suffering, yet relying on the skillful means of the Bodhisattva, one should accomplish things accompanied by suffering and displeasure for sentient beings even if they are unwilling. Whatever turns into non-benefit, even if it is related to happiness, yet relying on skillful means, one should stop and guide things accompanied by happiness and pleasure for sentient beings even if they are unwilling. Why is this? Because accomplishing happiness accompanied by suffering, and stopping non-benefit accompanied by happiness, it should be known that this is definitely for sentient beings to have only happiness in the future. Therefore, whatever Bodhisattva desires to benefit sentient beings, in reality, it should be known that they desire happiness. Beneficial...