Tibetan
་འགོག་པ་ནི་ཞི་བ་ཡིན་ལ། དེ་སྤོང་བའི་ ལམ་ནི་ངེས་པར་འབྱིན་པ་ཡིན་པར་སོ་སོར་རྟོག་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ལ་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཕུང་པོ་ལྐོག་ཏུ་མ་གྱུར་པ་རྣམས་ལ་བདེན་པར་ཤིས་པ་གང་ཡིན་པ་དང༌། ཁམས་མི་འདྲ་བའི་ཕུང་པོ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་རྣམས་ལ་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་སྒོ་ནས་ཤེས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི། ཆོས་ཤེས་པ་དང༌། རྗེས་སུ་ཤེས་པ་དག་སྐྱེ་བའི་ས་བོན་ལྟ་བུ་ཡིན་ཏེ། མཚན་ཉིད་སོ་སོར་རིག་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དེ་ཡང་ཐོས་པ་དང༌། བསམ་པ་དང༌། འདྲེས་པ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །རྣལ་འབྱོར་བ་དེས་དེ་ལྟར་ལེགས་པར་དཔྱད་པའི་རྒྱུས། གང་གི་ཚེ་འདི་ལྟ་སྟེ། འཐད་པ་བསྒྲུབ་པའི་རིགས་པས་འདི་ལྟ་སྟེ། བདེན་པ་ཇི་སྙེད་ཡོད་པ་ཉིད་དང༌། ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཡོད་པ་ཉིད་ལས་བརྩམས་ཏེ། རྣམ་པ་བཅུ་དྲུག་པོ་དེ་དག་གིས་འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞི་པོ་དག་ལ་ངེས་པ་འཐོབ་པར་འགྱུར་བ་དེའི་ཚེ་ན་ནི། ཐོས་པ་དང་བསམས་པ་ལས་བྱུང་བ་དང་འདྲེས་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ལས་ཡང་དག་པར་འདས་ནས། གཅིག་ཏུ་བསྒོམ་པའི་རྣམ་པས་མོས་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ནི་དེའི་མོས་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། བདེན་པ་ལ་དམིགས་པ་དང༌། གཅིག་ཏུ་མཉམ་པར་གཞག་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་དེ་ཀུན་དུ་བསྟེན་བའི་རྒྱུས་བདེན་པ་སྡུག་བསྔལ་བ་དང༌། བདེན་པ་ཀུན་འབྱུང་བའི་བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས་ཤེས་པ་མཐའ་ཡས་པ་ཐོབ་པར་འགྱུར་ཏེ། དེས་མི་རྟག་པ་ལ་མི་རྟག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་མི་རྟག་པ་མཐའ་ཡས་པ་ཉིད་དུ་མོས་པར་བྱེད་དེ། །དེ་བཞིན་དུ་སྡུག་བསྔལ་མཐའ་ཡས་པ་ཉིད་དང༌། སྟོང་པ་མཐའ་ཡས་པ་ཉིད་དང༌། བདག་མེད་པ་མཐའ་ཡས་པ་ཉིད་དང༌། ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་མཐའ་ཡས་པ་ཉིད་དང༌། ཉེས་པར་སྤྱད་པ་མཐའ་ཡས་བ་ཉིད་དང༌། ངན་སོང་དུ་འགྲོ་བ་མཐའ་ཡས་པ་ཉིད་དང༌། འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱི་རྒུད་པ་མཐའ་ཡས་པ་ཉིད་དང༌། སྐྱེ་བ་མཐའ་ཡས་པ་ཉིད་དང༌། རྒ་བ་དང༌། ན་བ་དང༌། འཆི་བ་དང༌། མྱ་ངན་དང༌། སྨྲེ་སྔགས་འདོན་པ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་བ་དང༌། ཡིད་མི་བདེ་བ་དང༌། འཁྲུག་པ་མཐའ་ཡས་བ་ཉིད་དུ་མོས་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ལ་མཐའ་ཡས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། འཁོར་བ་ན་འཁོར་བའི་ཆོས་དེ་དག་ལ་མཐའ་མེད་པ་དང༌། མུ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། འཁོར་བ་ཇི་སྲིད་ཡོད་ཀྱི་ བར་དུ་ཆོས་དེ་དག་ཀྱང་འབྱུང་བར་འགྱུར་ལ། འཁོར་བ་མ་ལུས་པར་ཟད་པར་གྱུར་ན། དེ་དག་ཀྱང་ཟད་པར་འགྱུར་གྱི། གཞན་དུ་ན་ཟད་པར་འགྱུར་བ་མེད་དོ་ཞེས་དེ་ལྟར་སྲིད་པ་དང༌། འགྲོ་བ་དང༌། འཆི་འཕོ་བ་དང༌། སྐྱེ་བ་
Chinese
而止息即是寂静，了知断除它的道是决定出离。于此，对于自身未隐没的蕴，凡是真实的称赞；以及对于异类已隐没的蕴，凡是以随念而知，那便是生起法智和随念智的种子。也要了知，个别辨识自性的作意，也是听闻、思惟和和合的。瑜伽士以如是善加观察之因，当以成立正理的道理，即从有多少真实存在以及如是存在而开始，以那十六种行相，对于四圣谛获得定解之时，便已真实超越了从听闻和思惟所生以及和合的作意，以唯一修习之相而信解。那是从他的信解所生的作意，是缘于真谛且唯一等持的。他以恒常串习之因，于真谛苦和真谛集二者的自在而获得无边智慧，他便信解无常为无常，是无边无常。如是，信解无边痛苦，无边空性，无边无我，无边一切烦恼，无边邪行，无边恶趣，无边兴盛的衰败，无边生，老，病，死，忧愁，悲叹，痛苦，忧恼和扰乱。所谓无边，即是说轮回中，这些轮回之法是无边无际的，只要轮回存在，这些法也会生起，如果轮回完全灭尽，它们也会灭尽，否则不会灭尽。如是，存在、行、死亡和出生。
English
Cessation is peace, and one discerns that the path of abandoning it is definitely renunciation. Here, whatever is the true praise for the aggregates of oneself that have not disappeared, and whatever is known through inference for the aggregates of different kinds that have disappeared, that is like the seed for the arising of the knowledge of the Dharma and subsequent knowledge. One should also understand that the individual discernment of characteristics, the attention, is also mixed with hearing and thinking. The yogi, through the cause of such careful examination, when, in this way, through the reasoning of establishing validity, that is, starting from how many truths exist and how they exist, through those sixteen aspects, when one obtains certainty about the four noble truths, then one has truly transcended the attention arising from hearing and thinking and being mixed, and one believes in the aspect of single-pointed meditation. That is the attention arising from his belief, which is focused on the truth and is single-pointed samadhi. Through the cause of constantly relying on that, by the power of the truth of suffering and the truth of the origin of suffering, one will obtain infinite wisdom, and he will believe that impermanence is impermanence, that is, infinite impermanence. Likewise, he believes in infinite suffering, infinite emptiness, infinite selflessness, infinite all afflictions, infinite misconduct, infinite evil destinies, infinite decline of prosperity, infinite birth, old age, sickness, death, sorrow, lamentation, suffering, distress, and disturbance. What is called infinite is that in samsara, these dharmas of samsara are endless and limitless. As long as samsara exists, these dharmas will also arise, and if samsara is completely exhausted, they will also be exhausted, otherwise they will not be exhausted. Thus, existence, going, death, and birth.
Tibetan
ཐམས་ཅད་ལ། སྨོན་པ་མེད་པའི་རྣམ་པ་དང༌། རྟེན་པ་མེད་པའི་རྣམ་པ་དང༌། མི་མཐུན་པའི་རྣམ་པས་མོས་པར་བྱེད་པ་ན། མོས་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་སྒོམ་པར་བྱེད་དོ། །དེས་དེ་ལྟར་སྲིད་པ་དང༌། འགྲོ་བ་དང༌། འཆི་འཕོ་དང༌། སྐྱེ་བ་ཐམས་ཅད་ལས་སེམས་སྐྱོ་བར་བྱས་ཤིང་སྐྲག་པར་བྱས་ནས། ལྷག་པའི་བསམ་པས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལ་རྣམ་པ་གང་ཡང་རུང་བས་སེམས་གཏོད་པར་བྱེད་པ་ན། དེའི་སེམས་དེ་ཡུན་རིང་པོ་ནས་གཟུགས་ལ་དགའ་བ་དང༌། སྒྲ་དང༌། དྲི་དང༌། རོ་དང༌། རེག་བྱ་ལ་དགའ་ཞིང༌། གཟུགས་དང༌། སྒྲ་དང༌། དྲི་དང༌། རོ་དང༌། རེག་བྱ་དག་གིས་ཀུན་དུ་བསགས་ཤིང་ཉེ་བར་བསགས་པར་གྱུར་པས། དེས་ན་ལྷག་པའི་བསམ་པས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལ་སེམས་གཏད་དུ་ཟིན་ཀྱང་ཞི་བའི་དབྱིངས་ཉིད་མི་འདོད་ཅིང་ཡོངས་སུ་གདུང་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་སེམས་འཇུག་པར་མི་འགྱུར། དང་བར་མི་འགྱུར། གནས་པར་མི་འགྱུར། མོས་པར་མི་འགྱུར་ཞིང༌། ཡིད་ཕྱིར་ལྡོག་པར་གྱུར་ན། དེས་སེམས་དེ་བདེན་པ་སྡུག་བསྔལ་དང༌། བདེན་པ་ཀུན་འབྱུང་བ་དག་ལ་ཡང་དང་ཡང་དུ་སྐྱོ་བར་བྱེད་ཅིང་སྐྲག་པར་བྱེད་དེ། སྐྱོ་བར་བྱས་ཤིང་སྐྲག་པར་བྱས་ནས་ཀྱང། ལྷག་པའི་བསམ་པས་ཡང་དང་ཡང་དུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལ། སེམས་གཏོད་པར་བྱེད་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་འཇུག་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འདི་ལྟ་སྟེ། དེ་ལ་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་བར་དུ་གཅོད་པར་བྱེད་པས་བདག་འཁོར་བར་འཁོར་བར་འགྱུར་རོ། །བདག་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བར་འགྱུར་རོ། །བདག་གིས་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དགེ་བའི་ཆོས་རྣམས་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །བདག་གིས་སྡུག་བསྔལ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་སྒོ་ནས་མཐོང་བར་བྱའོ། །ཀུན་འབྱུང་བ་ཀུན་འབྱུང་བའི་སྒོ་དང༌། འགོག་པ་འགོག་པའི་སྒོ་དང༌། ལམ་ལམ་གྱི་སྒོ་ནས་མཐོང་བར་བྱའོ། །བདག་གིས་སྟོང་པ་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་སྒོ་དང༌། སྨོན་པ་མེད་པ་སྨོན་པ་མེད་པའི་སྒོ་དང༌། མཚན་མ་མེད་པ་མཚན་མ་མེད་པའི་ སྒོ་ནས་མཐོང་བར་བྱ་སྟེ། ཆོས་དེ་དག་ནི་བདག་གི་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་སེམས་པའི་ང་རྒྱལ་རགས་པ་ཡོད་པ་དེ་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་རྗེས་སུ་ཞུགས་པས་ན། བར་དུ་གཅོད་ཅིང་སྒྲིབ་པ་དང་བཅས་བཞིན་དུ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རྒྱུ་དེ་དང་རྐྱེན་དེས་ན་ལྷག་པའི་བསམ་པས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལ་སེམས་གཏད་དུ་ཟིན་ཀྱང༌། དེའི་སེམས་འཇུག་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེས་བར་དུ་གཅོད་པར་བྱེད་པ་ངའོ་སྙམ་པའི་ང་རྒྱལ་དེ་ཉིད་བར་དུ་གཅོད་པར་བྱེད་
Chinese
对于一切，以无愿之相、无依之相、不合之相而信解时，修习由信解所生的作意。因此，像这样，对于有、生、死、生的一切，心生厌离和恐惧之后，以增上意乐将心投向涅槃，以任何一种相也可以。然而，他的心长久以来喜爱色、声、香、味、触，并且被色、声、香、味、触所积聚和亲近。因此，即使以增上意乐将心投向涅槃，也不喜欢寂静的自性，并且完全被烧恼，因此心不会趣入，不会开始，不会安住，不会信解，并且心会向后退转。因此，他使心对于苦谛和集谛也再三地生起厌离和恐惧，即使生起厌离和恐惧之后，也以增上意乐再三地将心投向涅槃，然而，仍然不会趣入。那是什么原因呢？就像这样，因为有阻碍证悟的因素，所以我将会在轮回中流转。我将会完全从轮回中解脱。为了我能够完全从轮回中解脱，我应当修习善法。我应当以苦的视角去看待痛苦。以集的视角去看待集，以灭的视角去看待灭，以道的视角去看待道。我应当以空的视角去看待空性，以无愿的视角去看待无愿，以无相的视角去看待无相。 因为怀着“这些法是我的”这种粗大的我慢，并且随着作意而行，所以会产生阻碍和染污，因此无法趣入。因为那个原因和那个条件，即使以增上意乐将心投向涅槃，他的心也不会趣入。因此，阻碍的原因就是怀着“我是”这种我慢。
English
Regarding everything, when one believes and understands through the aspects of non-aspiration, non-reliance, and incompatibility, one cultivates the mental activity arising from belief. Therefore, in this way, having made the mind weary and fearful of all existence, becoming, death, and birth, one directs the mind towards Nirvana with superior intention, in any aspect whatsoever. However, that mind of his has long been fond of forms, sounds, smells, tastes, and tactile objects, and has been accumulated and closely associated with forms, sounds, smells, tastes, and tactile objects. Therefore, even if one directs the mind towards Nirvana with superior intention, it does not desire the very nature of peace and is completely tormented, so the mind does not enter, does not begin, does not abide, does not believe, and the mind turns back. Therefore, he makes the mind repeatedly weary and fearful of the truth of suffering and the truth of the origin. Even after having made it weary and fearful, he repeatedly directs the mind towards Nirvana with superior intention, but still, it does not enter. Why is that? It is like this: because there is something that obstructs the realization, I will wander in samsara. I will completely be liberated from samsara. In order for me to be completely liberated from samsara, I should cultivate virtuous dharmas. I should see suffering from the perspective of suffering. See the origin from the perspective of the origin, see the cessation from the perspective of cessation, and see the path from the perspective of the path. I should see emptiness from the perspective of emptiness, see non-aspiration from the perspective of non-aspiration, and see signlessness from the perspective of signlessness. Because one has the gross pride of thinking, "These dharmas are mine," and follows after mental activity, it obstructs and contaminates, and therefore cannot enter. Because of that cause and that condition, even if one directs the mind towards Nirvana with superior intention, his mind will not enter. Therefore, the very pride of thinking "I am" is what obstructs.