English
Arising in dependence, and when the mind arising in dependence arises, when aversion arises towards not abiding in abandonment, and when longing and turning back and disharmony exist, he thinks thus: "My mind is like this, it is not truly free from desire and liberated from all desires." Therefore, in order to extensively abandon the remainder of that habitual tendency, I will consciously direct my mind, and by consciously grasping and subduing it like water, and by the nature of reality consciously grasping it, I will extensively abide in delighting in abandonment and delighting in meditation. This is called the attention of investigation. Thus, extensively abiding in delighting in abandonment and delighting in meditation, and diligently practicing the cultivation of calm abiding and insight, he repeatedly investigates and cultivates its antidote, and from time to time investigates the nature of what has been abandoned and what has not been abandoned. For a while, he separates the mind from all the afflictions that operate in desire, but it is not the destruction of the seed. At that time, the ultimate path of application for the first dhyana, the attention that has arisen correctly as the antidote to all afflictions, is called the attention of ultimate application. Immediately after that, due to that cause and that condition, he enters into the actual state of the first dhyana, and the attention that arises in accordance with the actual state of the dhyana is called the attention of the fruit of ultimate application. At that time, when the attention of extreme solitude and the attention of gathering joy arise, the body is completely filled with the joy and bliss born of solitude. At the time of the attention of ultimate application, sometimes it pervades in the manner of a small object of bliss. Sometimes it pervades in the manner of a very large and very extensive object of bliss. At the time when the attention of the fruit of ultimate application arises, for example, there is no part of the entire body that is not pervaded by the joy and bliss born of solitude, and there is not even a little bit that needs to be pervaded. Those.
Tibetan
འི་ཚེ་འདོད་པ་དག་ལས་དབེན་པའི་སྡིག་པ་མི་དགེ་བའི་ཆོས་རྣམས་ལ་དབེན་པ། རྟོག་པ་དང་བཅས་པ། དཔྱོད་པ་དང་བཅས་པ། དབེན་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་དགའ་བ་དང་བདེ་བ་ཅན། བསམ་གཏན་དང་པོའི་ཡན་ལག་ལྔ་བསྒྲུབས་ཏེ་གནས་པ་དང༌། འདོད་པ་ན་སྤྱོད་པའི་གཉེན་པོའི་ལམ་བསྒོམས་པའི་འབྲས་བུ་ལ་གནས་པ་དང༌། འདོད་པ་རྣམས་ལ་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་ཐོབ་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལ་མཚན་ཉིད་སོ་སོར་རིག་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་ནི་སྤང་བར་བྱ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང༌། ཡོངས་སུ་ཤེས་བར་བྱེད། ཐོབ་པར་བྱ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པར་བྱེད་ཅིང༌། སྤང་བར་བྱ་བ་སྤང་བ་དང༌། ཐོབ་པར་བྱ་བ་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སེམས་གཏོད་པར་ཡང་བྱེད་དོ། །མོས་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཡིད་ལ་བྱེད་ པས་ནི་སྤང་བར་བྱ་བ་དང༌། ཐོབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་རྩོམ་པར་བྱེད་དོ། །རབ་ཏུ་དབེན་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་ནི་ཉོན་མོངས་པ་ཆེན་པོ་སྤོང་བར་བྱེད་དོ། །དགའ་བ་སྡུད་བའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་ནི་ཉོན་མོངས་པའི་རྣམ་པ་འབྲིང་པོ་སྤོང་བར་བྱེད་དོ། །དཔྱོད་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་ནི། ཐོབ་པ་ལ་མངོན་པའི་ང་རྒྱལ་མེད་པ་ལ་སེམས་འཇོག་པར་བྱེད་དོ། །སྦྱོར་བ་མཐར་ཐུག་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་ནི། ཉོན་མོངས་པའི་རྣམ་པ་ཆུང་དུ་སྤོང་བར་བྱེད་དོ། །སྦྱོར་བ་མཐར་ཐུག་པའི་འབྲས་བུ་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་ནི། ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་རྣམ་པ་དེ་དག་བསྒོམས་པའི་འབྲས་བུ་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་བྱེད་དོ། །གཞན་ཡང་མཚན་ཉིད་སོ་སོར་རིག་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་དང༌། མོས་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་སུན་འབྱིན་པའི་གཉེན་པོ་དང་ལྡན་པ་སྟེ། རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །རབ་ཏུ་དབེན་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་དང༌། སྦྱོར་བ་མཐར་ཐུག་པའི་ཡིད་ལ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་སྤོང་བའི་གཉེན་པོ་དང་ལྡན་པ་སྟེ། གཉེན་པོ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་དགའ་བ་སྡུད་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི། གཉེན་པོ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང༌། དང་བར་འགྱུར་བའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི། སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟར་ན་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དྲུག་པོ་དེ་དག་དུ་ནི། ཡིད་ལ་བྱེད་པ་བཞི་པོ་འདི་ལྟ་སྟེ། རྗེས་སུ་མཐུན་པ་དང༌། གཉེན་པོ་དང༌། དང་བར་འགྱུར་བ་དང༌། སོ་སོར་རྟོག་པ་དག་འདུས་པར་རིག་པར་བྱའོ། །ཇི་ལྟར་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་བདུན་གྱིས་བསམ་གཏན་དང་པོ་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་དེ་བཞིན་དུ། བསམ་གཏན་གཉིས་པ་དང༌། གསུམ་པ་དང༌། བཞི་པ་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་དང༌། ནམ་མཁའ་དང༌། རྣམ་ཤེས་དང༌། ཅི་ཡང་མེད་པ་དང༌། འདུ་ཤེས་མེད་འདུ་ཤེས་མེད་མིན་སྐྱེ་མཆེད་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་ཡང་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་བདུན་གྱིས་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་བསམ་གཏན་གཉིས་པ་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག་པའི་ཕྱིར། གང་གིས་རྟོག་པ་དག་ལ་རགས་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་སོ་སོར་རྟོག་པར་བྱེད་ཅིང༌། རྟོག་པ་མེད་པ་བསམ་གཏན་གཉིས་པ་ལ་ཞི་བའི་མཚན་ཉིད་དུ་སོ་སོར་རྟོག་པར་བྱེད་པ་དེ་ནི། མཚན་ཉིད་དུ་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལ་བསམ་གཏན་དང་པོ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པ། བསམ་གཏན་དང་པོ་ཐོབ་པ། རྟོག་པ་དག་ལ་རགས་པར་ལྟ་ཞིང་མཉམ་པར་གཞག་པའི་ས་པའི་དམིགས་པ་ལ་མི་བརྟན་པར་སྤྱོད་པ་དང་པོ་སྐྱེས་པས། དམིགས་པ་ཡིད་ལ་རྗོད་པ་རགས་པ་སྐྱེ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རྟོག་པ་ཞེས་བྱའོ། །དམིགས་པ་ལ་མི་བརྟན་པར་སྤྱོད་པ་དེ་དང་འབྲེལ་བའི་རྗེས་སུ་སྤྱོད་པའི་ཡིད་ལ་རྗོད་པ་ཤིན་ཏུ་ཕྲ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དཔྱོད་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། རྟོག་པ་དང༌། དཔྱོད་པ་དེ་དག་ཀྱང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་སྟེ། སེམས་སྐྱེས་ན་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཞིང་ལྷན་ཅིག་འབྱུང་བ་ན་མཚུངས་པར་ལྡན་པ་དུས་གཅིག་ཏུ་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་དེ་དག་ནི་ནང་ནས་སྐྱེས་པ་དང༌། ཕྱི་རོལ་གྱི་སྐྱེ་མཆེད་དུ་རྟོགས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་ཐམས་ཅད་ནི་འདས་པ་དང༌། མ་འོངས་པ་དང༌། ད་ལྟར་བྱུང་བའི་དུས་རྣམས་སུ་ཡང༌། རྒྱུ་ལས་བྱུང་བརྟེན་ཅིང་འབྲལ་པར་འབྱུང་བ་བྱུང་ནས་འཇིག་པ་ཀུན་མི་རིང་བ། ཡུན་རིང་དུ་མི་གནས་པ། སེམས་ཀུན་དུ་འཁྲུག་པར་བྱེད་པ། གཡོ་བར་བྱེད་པ། རབ་ཏུ་མ་ཞི་བའི་རྣམ་པས་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ། །ས་དེའི་རང་བཞིན་ནི་ས་གོང་མ་ལ་ལྟོས་ན། སྡུག་བསྔལ་བར་གནས་པའི་ཕྱིར་ནག་པོའི་ཕྱོགས་ཡིན་ལ། འདོད་པ་དག་ལས་དབེན་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་བདེ་བའི་ཕན་ཡོན་ཆུང་ཟད་དང་ལྡན་པ་ཡང་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་གནས་པ་ལ་རྟག་པ་རྟག་པའི་དུས་དང༌། ཐེར་ཟུག་ཐེར་ཟུག་གི་དུས་སུ་སེམས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་རྟོག་པ་དང་བཅས་པ་དང༌། དཔྱོད་པ་དང་བཅས་པ་འབྱུང་བར་འགྱུར་བས་ཞི་བ་བས་རབ་ཏུ་ཞི་བ་ལྟ་བུ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་རྣམ་པ་དེ་དག་གིས་རྟོག་པ་དག་ལ་རགས་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་སོ་སོར་རྟོག་པར་བྱེད་དོ། །རྟོག་པ་མེད་པའི་བསམ་གཏན་གཉིས་བ་ལ་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་རགས་པའི་མཚན་ཉིད་དེ་ལྟར་བུ་མེད་དེ། དེའི་ཕྱིར་བསམ་གཏན་གཉིས་པ་ནི་རགས་པ་དེ་ཉིད་ད
Chinese
之时，从诸欲中远离，从罪恶不善之法中远离，有寻有伺，具有远离所生之喜乐，安住于成就初禅五支，以及安住于修习对治欲之道的果实，以及获得对诸欲的离贪，这被称为（初禅）。其中，以个别特征而了知的作意，也能完全了解什么是应断除的，也能完全了解什么是应获得的，并且为了断除应断除的，以及为了获得应获得的，也会专注心意。由信解所生的作意，则会开始精进地修习为了断除应断除的，以及为了获得应获得的。极度远离的作意，则会断除大烦恼。摄集喜悦的作意，则会断除中等烦恼。审虑的作意，则会使心安住于对所获得的没有显现的骄慢。究竟修习的作意，则会断除微细的烦恼。究竟修习之果的作意，则会体验修习这些作意的果实。此外，无论是何种以个别特征而了知的作意，以及何种由信解所生的作意，都具有破斥的对治，是随顺的作意。无论是何种极度远离的作意，以及何种究竟修习的作意，都具有断除的对治，是对治的作意。其中，无论是何种摄集喜悦的作意，都是对治的作意，以及令人喜悦的作意。其中，无论是何种行事的作意，都被称为个别思择的作意。如此，在这六种作意中，应知包含着这四种作意，即随顺、对治、令人喜悦和个别思择。如何以七种作意而入于初禅的等持呢？
English
At that time, being separated from desires, being separated from sinful and unwholesome dharmas, with investigation and analysis, possessing joy and happiness born of separation, abiding in accomplishing the five branches of the first dhyana, and abiding in the fruit of cultivating the antidote to desire, and obtaining freedom from attachment to all desires, this is called (the first dhyana). Among them, the attention that knows each characteristic individually also completely understands what should be abandoned, and also completely understands what should be obtained, and also focuses the mind in order to abandon what should be abandoned, and in order to obtain what should be obtained. The attention arising from faith and understanding then begins to diligently practice in order to abandon what should be abandoned, and in order to obtain what should be obtained. The attention of extreme separation then abandons great afflictions. The attention of gathering joy then abandons intermediate afflictions. The attention of analysis then makes the mind abide in the absence of manifest pride in what has been obtained. The attention of ultimate practice then abandons subtle afflictions. The attention of the fruit of ultimate practice then experiences the fruit of cultivating these attentions. Furthermore, whatever attention that knows each characteristic individually, and whatever attention that arises from faith and understanding, possesses the antidote of refutation, and is a conforming attention. Whatever attention of extreme separation, and whatever attention of ultimate practice, possesses the antidote of abandonment, and is an antidotal attention. Among them, whatever attention of gathering joy is an antidotal attention, and a pleasing attention. Among them, whatever attention of conduct is called an attention of individual discernment. Thus, in these six attentions, it should be known that these four attentions are included, namely conforming, antidotal, pleasing, and individual discernment. How does one enter the samadhi of the first dhyana with the seven attentions?
Chinese
如同那般，进入第二禅定、第三禅定、第四禅定，以及空无边处、识无边处、无所有处、非想非非想处也应知是由七种作意而成的。其中，为了进入第二禅定，以何者将寻伺视为粗糙的体性而分别了知，又将无寻伺的第二禅定视为寂静的体性而分别了知，那便是名为体性分别作意。其中，进入第一禅定，获得第一禅定，由于首先生起了对寻伺视为粗糙，且对等持之地的所缘不稳固的行境，因此，凡是所缘的作意言说粗大的生起，那便是寻。与那所缘不稳固的行境相关联的，随之而行的作意言说极其微细的，那便是伺。寻和伺那些也是心所，心生起则生起，一同生起时，则平等相应，同时进入。如此一来，那些是从内部生起，并且是外境的生处而了知的。那些一切无论是过去、未来、现在之时，都是从因缘而生，依赖而生，分离而生，生起后坏灭，一切都不长久，不能长久安住，令心完全散乱，动摇，以不能寂静的形态而进入。那个地的自性，相对于上地而言，因为安住于痛苦之中，所以是黑色的方面，并且也具有从远离欲望而生的少许安乐利益。安住于彼，恒常恒常之时，以及坚固坚固之时，心的行境，伴随着寻和伴随着伺而生起，不像寂静更为寂静一般。如是，以那些形态将寻伺视为粗糙的体性而分别了知。对于无寻伺的第二禅定而言，在一切形态中都没有那样的粗糙体性。因此，第二禅定就是那粗糙本身。
English
Likewise, it should be understood that entering the second dhyana, the third dhyana, the fourth dhyana, as well as the sphere of infinite space, the sphere of infinite consciousness, the sphere of nothingness, and the sphere of neither perception nor non-perception, is also done through seven types of attention. Among them, in order to enter the second dhyana, that which distinguishes discursive thought as having a coarse nature and distinguishes the second dhyana, which is without discursive thought, as having a peaceful nature, is called attention that distinguishes characteristics. Among them, entering the first dhyana, attaining the first dhyana, because the first occurrence of unstable conduct on the object of the meditative state arises, seeing discursive thoughts as coarse, therefore, whatever coarse arising of the object's mental utterance is, that is called discursive thought. The extremely subtle mental utterance that follows and is related to that unstable conduct on the object is called investigation. Discursive thought and investigation are mental factors; when the mind arises, they arise, and when they arise together, they are equally associated and enter simultaneously. Thus, they are understood to arise from within and are the source of external arising. All of these, whether in the past, future, or present, arise from causes, dependently arise, arise separately, arise and then decay, all are not long-lasting, do not abide for long, completely disturb the mind, agitate it, and enter in a non-peaceful manner. The nature of that ground, in relation to the higher ground, is the dark side because it abides in suffering, and it also has a small benefit of happiness arising from being separated from desires. Abiding in that, constantly, and firmly, the mind's conduct, accompanied by discursive thought and investigation, arises, not like peace being more peaceful. Thus, in those ways, discursive thoughts are distinguished as having a coarse nature. For the second dhyana, which is without discursive thought, there is no such coarse nature in any way. Therefore, the second dhyana is that coarseness itself.