Tibetan
ཏེ་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་ཡིན་པར་འདོད། གལ་ཏེ་ བདག་ཁོ་ནའོ་སྙམ་དུ་སེམས་ན་ནི། དེས་ན་ནམས་ཀྱང་བདག་མེད་དོ་སྙམ་པའི་བློ་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་བས་མི་རུང་ངོ༌། །གལ་ཏེ་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་ཡིན་ན་ནི། དེས་ན་བདག་མེད་བཞིན་དུ་འདུ་བྱེད་ཙམ་ལ་བདག་ཏུ་ལྟ་བའི་དབང་གིས་བདག་ཡོད་དོ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་མི་རུང་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་ཡང་བདག་ཡོད་དོ་ཞེས་བྱར་མི་རུང་ངོ༌། །དེ་ལྟར་ན་བློ་སྔོན་དུ་མ་བཏང་བར་དེའི་བློ་འཇུག་པ་དང༌། བློ་སྔོན་དུ་བཏང་སྟེ་སྤྱོད་པ་སྟོན་པ་དང༌། ཕུང་པོ་རྣམས་ལ་འདོགས་པ་དང༌། མཚན་ཉིད་རྣམ་པར་གཞག་པ་དང༌། ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང༌། རྣམ་པར་བྱང་པ་རྣམ་པར་གཞག་པ་དང༌། འཇུག་པ་དང༌། ལྡོག་པ་རྣམ་པར་གཞག་པ་དང༌། ཟབ་པོ་དང༌། བྱེད་པ་པོ་དང༌། གྲོལ་བ་པོ་རྣམ་པར་གཞག་པ་དང༌། བྱེད་པ་པོར་འདོགས་པ་དང༌། བརྗོད་པར་འདོགས་པ་དང༌། ལྟ་བ་འདོགས་པས་ཀྱང་བདག་ཡོད་པར་མི་རུང་ངོ། །ཡང་ཡང་དག་པའི་བདག་གི་མཚན་ཉིད་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། ཆོས་རྣམས་ལ་བདག་འདོགས་ལ། དེ་རྫས་སུ་འགྱུར་དུ་འོང་བའི་ཕྱིར་དེ་དག་ལས་ཐ་དད་པ་དང་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་པར་བརྗོད་པར་མི་བྱའོ། །ཡང་ན་ཆོས་དེ་དག་བདག་གི་མཚན་ཉིད་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། ཡང་མི་རྟག་པའི་མཚན་ཉིད་དང༌། མི་བརྟན་པའི་མཚན་ཉིད་དང༌། ཡིད་བརྟན་དུ་མི་རུང་བའི་མཚན་ཉིད་དང༌། རྣམ་པར་འགྱུར་བའི་མཚན་ཉིད་དང༌། སྐྱེ་བའི་ཆོས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དང༌། རྒ་བ་དང་ན་བ་དང་འཆི་བའི་ཆོས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དང༌། ཆོས་ཙམ་གྱི་མཚན་ཉིད་དང༌། སྡུག་བསྔལ་གྱི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཀྱང༌། དགེ་སློང་དག་ཁྱོད་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་བདག་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། དགེ་སློང་ཁྱོད་ཀྱི་བདག་ནི་མི་རྟག་པའོ། །དགེ་སློང་ཁྱོད་ཀྱི་བདག་ནི་མི་བརྟན་པ་དང༌། ཡིད་བརྟན་དུ་མི་རུང་བ་དང༌། རྣམ་པར་འགྱུར་བའི་ཆོས་ཅན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། །ཡང་རྒྱུ་རྣམ་པ་བཞིས་ན། འདུ་བྱེད་རྣམས་ལ་སེམས་ཅན་འདོགས་པར་རིག་པར་བྱ་སྟ། ཐ་སྙད་ལ་བདེ་བར་བྱ་བ་དང༌། འཇིག་རྟེན་དང་མཐུན་པར་བྱ་བ་དང༌། སེམས་ཅན་གྱི་དངོས་པོ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མེད་དོ་སྙམ་སྟེ། སྐྲག་པ་ལ་གསལ་བ་ དང་བདག་དང༌། ཕ་རོལ་ལ་ཐ་སྙད་ཀྱིས་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པ་དང༌། སྐྱོན་དང་ལྡན་པར་ཡིད་ཆེས་པ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་བས་ན་བདག་ཏུ་སྨྲ་བ་ཡང་རིགས་པས་བསྐྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རྟག་པར་སྨྲ་བ་གང་ཞེ་ན། འདི་ལྟ་སྟེ། འདི་ན་དགེ་སྦྱོང་ངམ། བྲམ་ཟེ་ཁ་ཅིག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །
Chinese
认为那是对自我的执着。如果心中认为只有自我，那么就不会产生认为任何事物都没有自我的想法，这是不行的。如果执着于自我，那么就像没有自我一样，仅仅因为执着于行，就认为有自我，这是不行的。因此，也不能说有自我。这样，在没有预先思考的情况下，那个想法进入；预先思考后，显示行为；对蕴进行执着；安立自性；完全的烦恼；完全的清净的安立；进入和退出的安立；甚深；作者；解脱者的安立；执着于作者；执着于言说；执着于见解，也不能说有自我。再次，应当宣说真实的自我的自性，对诸法执着于自我，因为那会变成实体的缘故，所以不应说那些与它不同或不相同。或者，那些法仅仅是自我的自性，而且也是无常的自性，不稳定的自性，不可靠的自性，变化的自性，生法的自性，衰老、疾病和死亡法的自性，仅仅是法的自性，痛苦的自性。就像世尊也说过：比丘们，你的法的自我就是这个，比丘，你的自我就是无常的，比丘，你的自我就是不稳定的，不可靠的，具有变化之法的等等。此外，通过四种原因，应当知道众生对行进行执着：为了在名言上感到快乐，为了与世间相符，认为众生的事物完全不存在，为了消除恐惧，为了清楚地认识自我，为了通过名言使他人产生对功德和过失的信任。因此，说有自我也不是由理智产生的。什么是说常恒呢？例如，这里有沙门或婆罗门等等，就像之前说的那样。
English
It is considered to be clinging to self. If one thinks that there is only self, then the thought that nothing has self will not arise, which is not right. If one clings to self, then just as there is no self, merely clinging to actions as self is not right to think that there is self. Therefore, it is also not right to say that there is self. Thus, without prior thought, that thought enters; showing behavior after prior thought; clinging to the aggregates; establishing characteristics; complete defilement; establishing complete purification; establishing entry and exit; profound; author; establishing the liberator; clinging to the author; clinging to speech; clinging to views, it is also not right to say that there is self. Again, the nature of the true self should be explained, clinging to self in phenomena, because that would become a substance, so it should not be said that those are different or not different from it. Or, those phenomena are only the nature of self, and also the nature of impermanence, the nature of instability, the nature of unreliability, the nature of change, the nature of the law of birth, the nature of the law of aging, sickness and death, only the nature of the law, the nature of suffering. Just as the Blessed One also said: Monks, this is your self of the law, monks, your self is impermanent, monks, your self is unstable, unreliable, having the nature of change, and so on. Furthermore, through four reasons, it should be known that beings cling to actions: in order to be happy in name, in order to conform to the world, thinking that the things of beings do not exist at all, in order to eliminate fear, in order to clearly recognize the self, in order to create trust in others for merits and faults through names. Therefore, speaking of self is also not produced by reason. What is it to speak of permanence? For example, here there are ascetics or Brahmins, etc., just as said before.