Tibetan
གྱུར་ཏེ། བར་མ་དོར་ཞུམ་པ་གང་ཡིན་པ་འདི་ནི་བདག་གི་ཆ་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་སྟེ། དེ་ལྟར་ཚུལ་བཞིན་དུ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ལ་བརྩོན་པ་དེའི་རབ་ཏུ་བྱུང་བའི་འདུ་ཤེས་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དགེ་སྦྱོང་གི་འདུ་ཤེས་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེའི་འདུ་ཤེས་དེ་ནི་བསྒོམ་པ་ཤས་ཆེར་བྱེད་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་དེས་འཇིག་རྟེན་པའི་ལམ་གྱིས་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ཐོབ་པ་དེས། ཉོན་མོངས་པ་སྤོང་བ་མངོན་སུམ་དུ་མ་བྱས་པ་དེ་ལ། སྤོང་བ་ལ་ཀུན་དུ་དགའ་བ་ལས་བརྩམས་ནས་རྟག་ཏུ་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ། །ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་དབང་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བསྒོམ་པ་ལ་ཀུན་དུ་དགའ་བ་ལས་བརྩམས་ཏེ། འཇིག་རྟེན་པའི་ལམ་དགེ་བ་ཐོབ་པ་དེ་ཉིད་ལ་ཡང་དང་ཡང་རྟག་ཏུ་འཇུག་པར་འགྱུར་རོ། །བྲམ་ཟེ་དང་ཁྱིམ་བདག་དད་པ་རྣམས་ཀྱིས་བསྙེན་བཀུར་བྱེད་ཅིང༌། རྙེད་པ་ཆེན་པོ་དག་བསྟབས་ན་ཡང༌། རྙེད་པ་དང༌། བཀུར་སྟི་དེ་དག་ལས་བརྩམས་ཏེ། བརྣབ་སེམས་མི་བསྐྱེད་ལ། གཞན་དག་གི་རྙེད་པ་དང་བཀུར་སྟི་ལ་ཡང་ བརྣབ་སེམས་མི་བསྐྱེད་དོ། །ཕ་རོལ་མ་དད་པ་རྣམས་ཀྱིས་མངོན་སུམ་དུ་ཡང་རུང༌། ལྐོག་ཏུ་ཡང་རུང་སྟེ། ལུས་ཀྱི་ལས་མི་སྡུག་པ་དང༌། ངག་གི་ལས་མི་སྡུག་པ་ཀུན་དུ་སྤྱད་པ་ན་ཡང༌། སེམས་ཀྱིས་སྡང་བར་མི་བྱེད་ཅིང༌། སེམས་ཀྱི་གནོད་སེམས་དང་ལྡན་པར་མི་བྱེད་དོ། །སྲེད་པ་དང༌། ང་རྒྱལ་དང༌། ལྟ་བ་དང༌། མ་རིག་པ་དང༌། ཐེ་ཚོམ་དང༌། སྙོམས་པར་འཇུག་པའི་ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་ཀུན་དུ་མི་སྤྱད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཡང་དྲན་པ་ཤིན་ཏུ་བརྟན་པར་གནས་སོ། །ཞི་གནས་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཐོབ་ཏུ་ཟིན་ཀྱང༌། ཞི་གནས་དེ་ཁོ་ན་ཙམ་གྱིས་བདག་ཉིད་བྱ་བ་བྱས་པར་མི་འཛིན་ལ་ཕ་རོལ་དག་ལ་ཡང་ཤེས་པ་བརྡ་སྤྲོད་པར་མི་བྱེད་དོ། །དེ་དེ་ལྟར་སྤོང་བ་ལ་དགའ་ཞིང་བསྒོམ་པ་ལ་དགའ་བས། བརྣབ་སེམས་མེད་ཅིང་སེམས་གནོད་སེམས་དང་ལྡན་པ་མེད་དེ། ཡང་དག་པའི་དྲན་པ་དང་ལྡན་ཞིང་ང་རྒྱལ་མེད་ལ། ཆོས་གོས་ངན་ངོན་ཅམ་གྱིས་ཆོག་ཤེས་ཏེ། ཆོས་གོས་ལ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བསོད་སྙོམས་དང༌། མལ་ཆ་དང༌། སྟན་ལ་ཡང་དེ་དང་འདྲའོ། །དེ་ལྟར་མགུ་ཞིང་ཆོག་ཤེས་པ་དེ་འདི་ལྟར་ཡང་དག་པར་ཞུགས་པས་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་འཚོ་བའི་ཡོ་བྱད་འདི་དག་ནི་ལུས་གནས་པར་བྱ་བ་དང༌། སྲོག་གཟུངས་དང༌། བཀྲེས་པ་ཞི་བར་བྱ་བ་དང༌། ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་ལ་ཕན་པར་འགྱུར་བའི་བར་གྱི་ཕྱིར་ཤེས་བཞིན་དུ་ལོངས་སྤྱད་པ་ནས། རྒྱས་པར་འདི་ལྟ་སྟེ། ཁ་ཟས་ཀྱི་ཚོད་རིག་པའི་སྐབས་ནས་འབྱུང་བ་བཞིན་ནོ། །དེ་དེ་ལྟར་ཡང་དག་པར་ཞུགས་པས་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་དབང་ཐོབ་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལ་གནས་པས་དེ་བཞིན་དུ་སེམས་ཡོངས་སུ་དག་པ་དང༌། ཡོངས་སུ་བྱང་བ་དང༌། སྐྱོན་མེད་པ་དང༌། ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་དང་བྲལ་བ་ནས་རྒྱས་པར་མི་གཡོ་བའི་བར་དུ་ཐོབ་ན། དེ་མ་ཐག་ཏུ་མངོན་པར་ཤེས་པ་ལྔ་བསྒྲུབ་པ་དང༌། ཟག་པ་ཟད་པ་བསྒྲུབ་པ་ལ་མཐུ་ཡོད་པར་འགྱུར་ཏེ། འདི་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་དབང་བ་ཞེས་བྱའོ། །ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་དབང་བའི་དོན་འདིའི་རྒྱས་པར་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། ཇི་སྐད་བསྟན་པའི་རྣམ་པ་ཁོ་ན་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱ་སྟེ། འདི་ལས་གོང་ན་ཡང་མེད་དོ།། འདི་ལས་ལྷག་པ་ཡང་མེད་དོ། །དང་པོའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཐོབ་པ་གང་ཡིན་པ་དང༌། བར་གྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་གང་ཡིན་པ་དང༌། ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་དབང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་ནི། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་འཇིག་རྟེན་པའི་དག་པ་བླ་ན་མེད་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་ཡང་ཆོས་འདི་པའི་ཡིན་པར་བལྟའི། འདི་ལས་ཕྱི་རོལ་པ་རྣམས་ཀྱི་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་རྣམ་པར་དག་པ་གང་ཞེ་ན། དེ་ནི་མདོར་བསྡུ་ན། རྣམ་པ་ལྔར་རིག་པར་བྱ་སྟེ། རྣམ་པ་ལྔ་གང་ཞེ་ན། བདེན་པ་མངོན་པར་རྟོགས་པར་བྱ་བ་དང༌། བདེན་པ་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་དོན་དུ་སྤྱོད་པ་རྣམ་པར་སྤང་བ་དང༌། མངོན་པར་ཤེས་པ་མྱུར་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། མཆོག་ཏུ་དགའ་བའི་དངོས་པོ་ཡིད་ལ་བྱ་བ་དང༌། བསྒོམ་པའི་ལམ་བསྟན་པ་དང༌། ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པའི་ལམ་འབྲས་བུ་དང་ཕན་ཡོན་དུ་བཅས་པ་འཐོབ་པའོ། །དེ་ལ་བདེན་པ་མངོན་པར་རྟོགས་པར་བྱ་བ་གང་ཞེ་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཉན་ཐོས་འཇིག་རྟེན་པའི་རྣམ་པ་དག་ལ་བརྩོན་ཞིང༌། ཡུན་རིང་པོ་ནས་འདོད་པ་ལྔའི་ཡོན་ཏན་གྱི་ཁ་ཟས་ཀྱིས་ཉེ་བར་སྟོན་པའི་ཚུལ་དུ་སེམས་གསོས་ལ། དེ་དག་ཉིད་ལ་མངོན་པར་དགའ་བའི་ཚུལ་གྱིས་བལྟས་པར་བྱས་པ་ལས་འདོད་པ་རྣམས་ལ་ཉེས་དམིགས་སུ་ལྟ་ཞིང༌། གོང་དུ་ཞི་བར་ལྟ་བས་འདི་ལྟ་སྟེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་འཇིག་རྟེན་པའི་རྣམ་པར་དག་པ་ལ་སྤྲོ་བ་དང་བཅས་པའི་ཁམས་སུ་རྣམ་པར་གཞག་པ་ནི་སླའི། །འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་སྤྲོས་པ་མེད་པའི་ཁམས་སུ་རྣམ་པར་གཞག་པ་ནི་དཀའོ། །དེ་ཡང་སྐྱོ་བཞིན་དུ་གནས་ཀྱི། སྐྱོ་བ་མེད་པས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་ཆོས་འདི་པ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་སྤྲོས་པ་མེད་པ་ལ་སེམས་རྣམ་པར་གཞག་པར་འདོད་ཅིང༌། མོས་པར་འདོད་པ་དེ་ནི། དགེ་སྦྱོང་གི་འབྲས་
Chinese
变成。中阴界中任何沮丧，都认为不是我的一部分。像这样如理作意精进，其出家的想法，称为沙门的念头。他的念头，以修习为主的方式完全圆满。依靠它，他通过世间道获得完全的禅定。对于没有现前断除烦恼的人，从喜欢断除烦恼开始，经常这样做。为了获得禅定的自在，从喜欢修习开始，对于获得世间道善，也一次又一次地经常进入。婆罗门和居士信徒们恭敬承侍，即使给予很多财物，也不会从财物和恭敬中生起贪心，也不会对其他人的财物和恭敬生起贪心。其他不信的人，无论是公开还是私下，如果做了不悦意的身业和不悦意的语业，也不会从心里憎恨，也不会心里怀有恶意。为了不造作贪欲、我慢、见解、无明、怀疑、以及入定的近烦恼等各种各样的过失，也极稳固地安住于正念。即使获得了广大的止观，也不会认为仅仅是止观就完成了自己的事业，也不会向其他人传达知识。像这样喜欢断除烦恼，喜欢修习，所以没有贪心，心里没有恶意，具有正确的正念，没有我慢，对于粗劣的法衣也知足。就像法衣一样，对于乞食、卧具和坐垫也是如此。像这样满足和知足的人，像这样正确进入，为了禅定，这些生活的资具，是为了身体安住，为了命根，为了止息饥饿，为了有益于梵行，从有知地享用开始，详细地说明了这些。
English
Having become. Any discouragement in the bardo is considered not to be a part of me. Like this, diligently applying mindfulness as it should be, the thought of renunciation that arises is called the thought of a śrāmaṇa. His thought is completely perfected in a way that focuses on practice. Relying on that, he attains complete samādhi through the worldly path. For those who have not directly abandoned afflictions, they will always do so, starting from the love of abandonment. In order to gain mastery over samādhi, starting from the love of practice, they will enter again and again into the attainment of worldly virtue. Brahmins and believing householders will attend to him with reverence, and even if great wealth is offered, he will not generate greed from wealth and reverence, nor will he generate greed for the wealth and reverence of others. Even if unbelievers engage in unpleasant bodily and verbal actions, whether openly or secretly, he will not hate them in his heart, nor will he harbor malice in his heart. In order to avoid engaging in various faults such as desire, pride, views, ignorance, doubt, and the near afflictions of absorption, he will also remain very firmly in mindfulness. Even if he has attained great śamatha-vipassanā, he will not consider that he has accomplished his task with śamatha-vipassanā alone, nor will he communicate knowledge to others. In this way, he loves abandonment and loves practice, so he has no greed and no malice in his heart. He has correct mindfulness, no pride, and is content with coarse Dharma robes. Just like the Dharma robes, it is the same for alms, bedding, and cushions. Such a satisfied and content person, having entered correctly in this way, for the sake of samādhi, these necessities of life are for the body to abide, for the life force, for pacifying hunger, and for benefiting the Brahmacarya, from consciously enjoying them, these are explained in detail.
Chinese
例如，就像食物的烹饪方法一样。如果这样正确地进入，就会获得对三摩地的自在，安住于此，心就会完全清净，完全净化，没有瑕疵，远离近分的烦恼，直到广大不动摇，如果获得这些，就能立即成就五神通，并且有能力成就烦恼的止息，这被称为对三摩地的自在。关于对三摩地自在的意义的详细解释如下：应当认识到，正如所展示的那样，只有这种方式，没有比这更高的了。 没有比这更殊胜的了。无论是最初获得的三摩地，还是中间圆满的三摩地，还是对三摩地的自在，对于这些，都称为世间无上的清净，这应当被视为是内道佛教的，而不是外道所拥有的。那么，什么是完全超越世间的清净呢？简而言之，应当认识到有五种方式。这五种方式是什么呢？就是应当证悟真谛，为了证悟真谛而断除修行，为了迅速获得神通，应当忆念最令人喜悦的事物，展示禅修的道路，以及获得具有果实和利益的极度清净的道路。那么，什么是应当证悟的真谛呢？如来佛的声闻弟子们精勤于世间的形态，长期以来，以五种欲望的功德作为食物来滋养心，并且以对这些事物感到非常喜悦的方式来观察，从而看到欲望的过患，并且向上看到寂静，就像这样：将自己安住在对世间清净感到愉悦的境界中是容易的，而将自己安住在超越世间、没有戏论的境界中是困难的。即使如此，他们仍然带着厌倦而安住，而不是没有厌倦。因此，内道佛教徒希望将心安住在没有戏论的涅槃中，并且希望信奉它，那就是沙门的果实。
English
For example, just like the cooking methods of food. If one enters correctly in this way, one will gain mastery over samadhi. By abiding in it, the mind will become completely pure, completely cleansed, without flaws, and free from the afflictions of proximity, up to the point of vast immovability. If one attains these, one will immediately have the power to accomplish the five superknowledges and to accomplish the exhaustion of defilements. This is called mastery over samadhi. The detailed explanation of the meaning of mastery over samadhi is as follows: It should be recognized that it is only in the manner that has been shown, and there is nothing higher than this. There is nothing more excellent than this. Whether it is the initial attainment of samadhi, or the complete perfection of intermediate samadhi, or mastery over samadhi, for these, it is called the unsurpassed purity of the mundane. This should be regarded as belonging to this Dharma, and not to those outside of it. So, what is the completely transcendent purity that is beyond the world? In brief, it should be recognized as having five aspects. What are these five aspects? They are: the truth to be realized, the abandonment of practices for the sake of realizing the truth, for the sake of quickly attaining superknowledges, the contemplation of supremely delightful objects, the showing of the path of meditation, and the attainment of the path of extreme purity, complete with fruits and benefits. So, what is the truth to be realized? The Hearers of the Thus-Gone One strive in worldly forms, and for a long time, they nourish their minds with the qualities of the five desires as food, showing them closely. And by looking at those very things with a manner of great delight, they see the faults in desires, and look upward to peace, like this: it is easy to establish oneself in a realm that is delighted with worldly purity, but it is difficult to establish oneself in a realm that is beyond the world and without elaboration. Even so, they abide with weariness, and not without weariness. Therefore, those of this Dharma wish to establish their minds in Nirvana, which is without elaboration, and wish to have faith in it, which is the fruit of a renunciate.