Tibetan
ཏན་གྱི་འབྲས་བུ་ལྷའི་མིག་གིས་རྒྱང་ནས་མཐོང་ནས། ཀྱེ་མ་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་ནི་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་འཛིན་ཅེས་བྱ་བ་གང་ཡིན་པ་ཡང་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །ཕྱི་རོལ་གྱི་འདོད་པ་དང་ལྡན་པའི་ལས་ཀྱི་རྣམ་པར་སྨིན་པའི་འབྲས་བུ་ཤའི་མིག་གིས་མཐོང་ནས། ངེས་པར་འཛིན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་གཞན་གྱི་སྒྲ་དང༌། གཞན་གྱིས་སྨྲས་བས་གཞན་གྱི་དྲིང་འཇོག་ཅིང་གཞན་གྱིས་བཀྲི་བ་ཡིན་ནོ། །སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་དེ་ཙམ་མཐོང་བ་ཡང་མེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཀུན་ནས་བསྒྲིབས་ཤིང་ཡུན་རིང་པོ་ནས་སྒྲས་ཁྲིད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །འཕགས་པ་འདུན་པའི་འདོད་ཆགས་སྤང་བ་དང༌། འདུལ་བ་དང་ཡང་དག་པར་འདའ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། འཕགས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་མིག་ཐོབ་པར་གྱུར་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི། འཕགས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་མིག་དེས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ནང་གི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་ཤེས་ཤིང་དམིགས་ལ། དེ་ཡང་གཟུགས་ཀྱི་སྐུའམ། ཡང་ན་མཆོད་རྟེན་དུ་གྱུར་པའམ། ཡང་ན་རི་མོ་བྲིས་པ་ཕྱི་རོལ་གྱུར་པ་མཐོང་ན། ཀྱེ་མ་འདི་ནི་དོན་དམ་པར་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་སྟེ། དེས་དེ་ལྟར་ནང་ཡང་རྣམ་པར་ཤེས་ཤིང༌། ཕྱི་རོལ་ཡང་མཐོང་བས། སངས་རྒྱས་དང༌། ཆོས་དང༌། དགེ་འདུན་རྣམས་ལ་གཅིག་ཏུ་ངེས་པར་གྱུར་པའི་ཕྱིར། ཕ་རོལ་གྱི་སྒྲ་དང༌། ཕ་རོལ་གྱི་སྨྲ་བ་དག་ལས་གཞན་གྱི་དྲིང་མི་འཇོག་ཅིང་གཞན་གྱི་བཀྲི་བ་མེད་དེ། འདི་ལྟར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཆོས་ཀྱི་སྐུར་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རབ་ཏུ་ཤེས་པའི་ཕྱིར་དེ་ལྟ་བུར་འགྱུར་རོ། །བཤད་པ་འདིའི་མདོར་བསྟན་པ་ནི་མདོར་བསྡུ་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བརྡ་ལས་བྱུང་བའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་མཐོང་བ་ལ་ངེས་པ་མེད་པ་དང༌། དོན་དམ་པ་ལས་བྱུང་བའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་མཐོང་བ་ལ་ངེས་པ་ནོད་པར་བསྟན་ཏེ། དེ་ནི་འདིར་མདོར་བསྟན་པ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །དྲུག་པ་བདག་པོ་རྒྱལ་པོ་ནི། །ཆགས་པར་གྱུར་ན་ཆགས་ཅན་ཡིན། །ཆགས་པ་མེད་ན་ཆགས་མེད་འགྱུར། །ཆགས་པ་བྱིས་པ་ཞེས་བྱའོ། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ཡིན་ནོ། །དྲུག་པ་བདག་པོ་ནི་སེམས་ཡིན་ཏེ། ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལ་གང་ལ་ལ་ཆུ་བོ་ལྔ་ནི་རྒལ་ལ། དྲུག་པ་སྟེ་ཡིད་ཀྱི་ཆུ་བོ་ནི་མ་རྒལ་བ་དེའི་སེམས་ཏེ། སྙོམས་པར་འཇུག་པའི་རོ་མྱང་བའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་ལ་ནི་ཆགས་པར་གྱུར་པ་ཞེས་བྱའོ། །གང་ཟག་གང་ཡུན་རིང་པོ་ནས་ཆགས་པ་བདག་གིར་བྱས་ལ། ཆགས་སུ་རུང་བའི་ཆོས་རྣམས་ལ་འཆུམས་པ་ནི་ཆགས་པ་ཅན་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལ་འདོད་ཆགས་ཀྱང་ཆགས་པ་ཡིན་ལ། འདོད་ཆགས་ཀྱི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བ་ཁྱིམ་པའི་སྡུག་བསྔལ་ཡང་ཆགས་པ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་ཆགས་པ་ཅན་དེས་གཉེན་པོ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ལ་བརྟེན་ནས། ཆགས་པའི་སེམས་ དེའི་སྐབས་མི་འབྱེད་ཅིང༌། ཡིད་ཕྱིར་འཇིལ་ལ། ཟློག་པར་བྱེད་ན་ནི་དེ་ལྟ་བུས་སེམས་དེ། ཚེ་འདི་ཉིད་ལ་ཆགས་པ་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། སེམས་ཆགས་པ་མེད་པར་གྱུར་པས། ཆགས་པ་ཅན་དེ་ཡང་ཕྱི་མ་ལ། དེའི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བའི་དེའི་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་ཆགས་པ་མེད་པ་ཞེས་བྱའོ། །གལ་ཏེ་སྐབས་འབྱེད་པར་བྱེད་ཅིང་གཉེན་པོ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ལ་བརྟེན་ནས། ཡིད་ཕྱིར་འཇིལ་བར་མི་བྱེད་ཅིང་ཟློག་པར་མི་བྱེད་ན་ནི། སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་དེས་ཡུན་རིང་པོ་ནས་སྡུག་བསྔལ་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་གྱུར་པའི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་དེ་ཡོངས་སུ་མི་སྤོང་བ་ནི་བྱིས་པ་ཞེས་བྱའོ། །བཤད་པ་འདིའི་མདོར་བསྟན་པ་ནི། མདོར་བསྡུ་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་བསལ་བ་བྱས་པའི་ཕན་ཡོན་དང༌། བྱིས་པ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུས་བདག་ཉིད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་མངོན་པར་འགྲུབ་པར་བྱེད་པ་བསྟན་ཏེ། དེ་ནི་འདིར་མདོར་བསྟན་པ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །གྲོང་ཁྱེར་རུས་པའི་ར་བ་ཅན། །རྒྱུས་དང་ཤ་ཡི་ཞལ་ཞལ་ཅན། །དེ་ནི་འདོད་ཆགས་ཞེ་སྡང་དང༌། །ང་རྒྱལ་དང་ནི་འཆབ་པ་འཇུག །ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ཡིན་ནོ། །གྲོང་ཁྱེར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སེམས་ཡིན་ཏེ། ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པའོ།། གྲོང་ཁྱེར་དེ་ཡང་རྡོ་ལྟ་བུའི་རུས་པ་རྣམས་དང༌། གྲེས་མ་ལྟ་བུའི་རྒྱུས་པ་རྣམས་དང༌། ཞལ་ཞལ་ལྟ་བུའི་ཤའི་ཞལ་ཞལ་ཁོག་པའི་ར་བས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་བའོ། །དེ་ཡང་ལེགས་པར་གསུངས་པའི་ཆོས་འདུལ་བ་ལས་བརྩམས་ཏེ། དགེ་བའི་ཆོས་དང་མི་མཐུན་ཞིང་ཕྱིར་རྒོལ་བའི་ཆོས་བཞི་གནས་ཏེ། ཆགས་པ་ཅན་ཁྱིམ་ན་གནས་པ་རྣམས་ཀྱི་འདི་ལྟ་སྟེ། འདོད་ཆགས་དང༌། ཞེ་སྡང་གཉིས་དང༌། ཉེས་པར་བཤད་པའི་ཆོས་འདུལ་བ་ལ་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་རྣམས་ཀྱི་འདི་ལྟ་སྟེ། ང་རྒྱལ་དང༌། འཆབ་པ་གཉིས་གནས་སོ། །དེ་ལ་འདོད་པ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་ཆགས་པ་ཅན་བསོད་སྙོམས་དང༌། ང་རྒྱལ་གྱི་སྤྱོད་པ་དང་མི་མཐུན་པ་ནི་ལེགས་པར་གསུངས་པའི་ཆོས་འདུལ་བ་ཡང་ཁོང་དུ་མི་ཆུད་ན། དགེ་བ་བསྒོམ་པར་ལྟ་ག་ལ་འགྱུར། ང་རྒྱལ་གྱིས་ཁེངས་པ་ཉེས་པར་བཤད་པའི་ཆོས་ཅན་ནི། བདག་ཉིད་ ཀྱང་སངས་རྒྱས་སམ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཐད་དུ་མི་འགྲོ་ལ། སངས་རྒྱ
Chinese
用天眼远远地看到坛树的果实后，心想：‘唉！这位是圆满正等觉的佛陀。’凡是这样认为的，也和前面一样。用肉眼看到外在的、令人喜爱的业所成熟的果实后，凡是肯定地认为，那就是听信别人的声音，听信别人的言语，依赖别人，被别人引导。凡是各自的凡夫俗子没有看到那么多，那就是完全被蒙蔽，长久以来只是被声音所引导。为了舍弃圣者希求的贪欲，为了调伏和真实地超越，凡是获得了圣者智慧之眼的，那就是，用圣者智慧之眼，将如来认知并专注于内在的法身，如果看到外在的色身，或者变成佛塔，或者画的画像，就想：‘唉！这不是究竟圆满正等觉的佛陀。’因此，他这样既能认知内在，又能看到外在，为了对佛、法、僧三宝获得唯一的定解，就不再听信别人的声音，不再听信别人的言语，不依赖别人，不被别人引导。像这样，为了如实通达如来法身，才会变成那样。这段论述的要点是，简而言之，世尊开示了对于从表相产生的如来，没有定解；对于从实义产生的如来，获得定解。应当明白，这就是此处的要点。第六，主宰国王：如果执着就会有执着，如果没有执着就会没有执着，执着是幼稚的。’这叫做偈颂。第六，主宰就是心，叫做意的识。其中，有些人能渡过五条河流，但没有渡过第六条，也就是意之河，他的心，追随品尝等持的滋味，就叫做执着。有些人长久以来将执着视为己有，并且是容易执着的。
English
Having seen the fruit of the Tan tree from afar with the divine eye, one thinks, 'Alas! This is the perfectly complete Buddha.' Whatever is held in this way is the same as before. Having seen with the eye of flesh the fruit of the ripening of karma, which is endowed with external desires, whatever is definitely held is also the sound of others, the speech of others, relying on others, and being led by others. Whatever individual ordinary people have not seen so much, that is completely obscured and has only been led by sound for a long time. In order to abandon the desire of the noble ones, and in order to tame and truly transcend, whatever has become the attainment of the eye of wisdom of the noble ones, that is, with the eye of wisdom of the noble ones, the Tathagata is known and focused on as the inner Dharmakaya, and if the outer Rupakaya is seen, or if it has become a stupa, or if a painted image is seen, one thinks, 'Alas! This is not the ultimately perfectly complete Buddha.' Therefore, he thus knows the inner and sees the outer, and in order to have a single definite understanding of the Buddha, Dharma, and Sangha, he no longer listens to the voices of others, no longer listens to the words of others, does not rely on others, and is not led by others. In this way, in order to fully understand the Dharmakaya of the Tathagata as it is, it will become so. The main point of this explanation is, in short, the Blessed One has shown that there is no definite understanding of the Tathagata arising from signs, and that there is a definite understanding of seeing the Tathagata arising from the ultimate meaning. It should be understood that this is the main point here. Sixth, the lord king: 'If there is attachment, there is attachment. If there is no attachment, there will be no attachment. Attachment is childish.' This is called a verse. Sixth, the lord is the mind, called the consciousness of mind. Among them, some cross the five rivers, but do not cross the sixth, that is, the river of mind, his mind, following the taste of tasting equipoise, is called attachment. Some people have long regarded attachment as their own, and are prone to attachment.
Chinese
对于诸境耽著即名为有贪者。彼中贪欲亦即是贪，由贪欲之因所生之家人的痛苦亦即是贪。若有贪者依于对治作意，于贪心生起之时不分别，令心退舍，且作遮止，则如是之心，于此生即成无贪。心成无贪故，有贪者于后世，由彼因所生之彼痛苦即名无贪。若分别且依于对治作意，不令心退舍，亦不遮止，则由痛苦之因，长久领受痛苦，不永舍彼痛苦之因即名为愚童。此说之扼要者，总而言之，世尊已显示断除痛苦之因的利益，及愚童由痛苦之因现前成办自己的痛苦。当知此是此处之扼要。都城骨骼为垣墙，筋腱血肉作粉饰，其中贪嗔及慢藏，以及覆藏诸罪行。此为偈颂。都城者谓是心，即意的识。彼都城亦为如石之骨骼，如藤之筋腱，如面颊之血肉，以身体的垣墙周匝围绕。彼亦从善说之法与律中生起，与善法相违且反驳之四法存在。即有贪者住于家者，如是，贪欲及嗔恚二者。于恶说之法与律中出家者，如是，慢及覆藏二者存在。彼中于欲妙耽著之有贪者，与乞食及慢之行为相违者，若不能领会善说之法与律，何能观待修善？以慢骄矜之恶说之法者，自己亦不往诣佛处，或佛之声闻处，亦不
English
Clinging to objects is called attachment. In this context, desire is attachment, and the suffering of householders arising from desire is also attachment. If an attached person relies on applying antidotes and does not discriminate when attachment arises, causing the mind to retreat and preventing it, then such a mind becomes free from attachment in this very life. Because the mind becomes free from attachment, the attached person in future lives, and the suffering arising from that cause, is called free from attachment. If one discriminates and relies on applying antidotes, but does not cause the mind to retreat or prevent it, then because of the cause of suffering, one experiences suffering for a long time, and not abandoning the cause of that suffering is called a childish person. The essence of this explanation is that, in short, the Blessed One has shown the benefit of eliminating the cause of suffering, and how a childish person brings about their own suffering through the cause of suffering. This should be understood as the essence here. A city with walls of bones, adorned with tendons and flesh, in which desire, anger, and pride are hidden, as well as concealing misdeeds. This is a verse. The city is the mind, the consciousness of the mind. That city is also surrounded by walls of bones like stones, tendons like vines, and flesh like cheeks. It also arises from the well-spoken Dharma and Vinaya, and four things that contradict and oppose virtue exist. For attached householders, these are desire and anger. For those who have gone forth in the wrongly spoken Dharma and Vinaya, these are pride and concealment. Among them, the attached person who is attached to sensual pleasures, and whose behavior is contrary to begging and pride, if they cannot comprehend the well-spoken Dharma and Vinaya, how can they expect to cultivate virtue? The one who is arrogant and full of pride, who has wrongly spoken Dharma, does not go to the Buddha or to the Buddha's disciples, and does not
Tibetan
ས་སམ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཉན་ཐོས་ཉིད་ཐུགས་བརྩེ་བས་བྱོན་ན་ཡང༌། འཆབ་པའི་ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པས་སྙོན་རྨོངས་པའི་སེམས་ཀྱིས་བདག་ཉིད་ཀྱང་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རྗོད་པར་མི་བྱེད་ན། ཁོང་དུ་ཆུད་པའམ། དགེ་བ་བསྒོམ་པ་ལྟ་ག་ལ་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལྟར་ལེགས་པར་གསུངས་པའི་ཆོས་འདུལ་བ་དང་ལྡན་པའི་དགེ་བའི་ཆོས་དེ་དག་ནི་སེམས་ཀྱི་གྲོང་ཁྱེར་རྣམ་པ་གཉིས་ལ་འཇུག་པར་ཡང་མི་འགྱུར་ན། བདག་གིར་བྱེད་པ་ལྟ་ག་ལ་འགྱུར། བཤད་པ་འདིའི་མདོར་བསྟན་པ་ནི། མདོར་བསྡུ་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་གཞི་རྣམ་པ་བཞིས། ཁྱིམ་པ་དང༌། རབ་ཏུ་བྱུང་བའི་རྣམས་ལེགས་པར་གསུངས་པའི་ཆོས་འདུལ་བ་ལས་ཆུད་ཟ་བར་བསྟན་ཏེ། དེ་ནི་འདིར་མདོར་བསྟན་པ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །རུས་སྦལ་བདག་ལུས་ཁོག་པར་སྦས་པ་ལྟར། །དགེ་སློང་ཡིད་ཀྱི་རྟོག་རྣམས་སྦས་ནས་ནི། །རྟེན་པ་མེད་ཅིང་གཞན་ལ་མི་འཚེ་ན། །མྱ་ངན་འདས་ཤིང་གང་ལ་འང་སྐུར་པ་མེད། །ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་འདི་ན་ལ་ལ་བསམ་གཏན་དང་པོ་ལ་བརྟེན་ནས་སྡིག་པ་ཅན་གྱི་རྟོག་པ་གསུམ་པོ་འདོད་པ་དང༌། གནོད་སེམས་དང༌། རྣམ་པར་འཚེ་བའི་རྟོག་པ་སྤོང་ཞིང་བསམ་གཏན་དང་པོའི་ས་པའི་དགེ་བའི་རྟོག་པ་རྣམས་ཀྱང་སྤངས་ནས། ལུས་ལྟ་བུའི་རྟོག་པ་རྣམས་རྟོག་པ་མེད་ཅིང་དཔྱོད་པ་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན། རུས་སྦལ་གྱི་ཁོག་པ་ལྟ་བུའི་ནང་དུ་སྡུད་ཅིང་འཇུག་པར་བྱེད་དོ། །དེའི་རྟོག་པ་མེད་ཅིང་དཔྱོད་པ་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ཡང་དེ་ཡན་ཆད་སྲིད་པའི་རྩེ་མོ་ལ་ཐུག་པའི་བར་དུ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །དེ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པ་དང་ལངས་པ་ན་ཡང་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེའི་རོ་མྱོང་བར་མི་བྱེད་ལ། ཡང་དག་པར་དགའ་བར་འགྱུར་བའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱིས་ངེས་པ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པར་འཚེ་བ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ཅན་ཡིན་པས་ཚངས་པ་མཚུངས་པར་སྤྱོད་པ་མཁས་པ་རྣམས་དང་འགྲོགས་ན་བདེ་བ་ཡིན་ཏེ། ཚངས་པ་མཚུངས་པར་ སྤྱོད་པ་མཁས་པ་དག་ཀྱང་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་འཁོད་པར་དགའོ། །རྩོད་པར་མི་བྱེད་པའི་ཆོས་རྣམས་དང་ཡང་ལྡན་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་དེ་ལྟར་ཡང་དག་པའི་སྦྱོར་བ་ལ་བརྟེན་ནས། བདེན་པ་རྣམས་མངོན་པར་རྟོགས་པར་བྱེད་ཅིང་ཟག་པ་ཟད་པ་ཡང་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ཆོས་རྣམས་ལ་གཞན་གྱི་དྲིང་མི་འཇོག་ཅིང་ཡེ་ཤེས་མཐོང་བ་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པ་ཡང་ཐོབ་ནས། ཆོས་ལ་ཡང་ཆོས་སུ་འདུལ་བ་ལ་ཡང་འདུལ་བར་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རབ་ཏུ་ཤེས་སོ། །དེ་དེ་ལྟ
Chinese
或者说，即使佛陀的声闻弟子们出于慈悲而前来，但由于隐瞒的近烦恼，以愚昧的心，自己也不能如实地讲述，又怎么能领会或修习善法呢？像这样，如果那些善说之法和戒律，也不能进入两种心之城，又怎么能拥有呢？这段话的要点是：总而言之，世尊以四种遍染之基，显示了在家和出家之人会耗尽善说之法和戒律。这应该被理解为这里的要点。如同乌龟将自身藏于壳中，比丘隐藏内心的念头后，无所依赖且不伤害他人，便能涅槃，且不受任何指责。这是一段偈颂。例如，在此，有些人依靠初禅，舍弃三种罪恶的念头，即欲念、嗔恚和损害性的念头，并且也舍弃了初禅之地的善念。像身体一样的念头，进入无寻无伺的禅定，如同乌龟的壳一样，收摄并进入其中。要知道，那无寻无伺的禅定，乃至达到有顶。当他入定和出定时，也不体验那禅定的滋味，而是坚定于真正令人欢喜的法。由于其无害的本性，与梵行者和智者交往是快乐的，梵行者和智者也乐于与他同处。他还具备不争论的法，因此，他依靠那如实的修行，便能证悟真谛，并获得烦恼的止息。他对诸法不依赖他人，并且获得极其清净的智慧之见，从而如实地了知法是法，律是律。他就是这样。
English
Or, even if the Shravakas of the Buddha come out of compassion, if they themselves cannot truthfully tell the truth with a foolish mind due to the concealing near-afflictions, how can they comprehend or practice virtue? Like this, if those well-spoken Dharma and Vinaya cannot even enter the two cities of the mind, how can they possess them? The main point of this statement is: In short, the Blessed One showed that the four bases of pervasive affliction would exhaust the well-spoken Dharma and Vinaya of householders and renunciates. This should be understood as the main point here. Just as a tortoise hides its body in its shell, when a Bhikshu hides the thoughts of his mind, being without support and not harming others, he can attain Nirvana and be without any accusation. This is a verse. For example, here, some people rely on the first Dhyana, abandoning the three sinful thoughts, namely desire, malice, and harmful thoughts, and also abandoning the virtuous thoughts of the first Dhyana ground. Thoughts like the body, enter the Samadhi without thought and without examination, like the shell of a tortoise, gathering and entering into it. Know that that Samadhi without thought and without examination, even reaches up to the peak of existence. When he enters and arises from that Samadhi, he does not experience the taste of that Samadhi, but is determined by the Dharma that truly brings joy. Because of its harmless nature, it is pleasant to associate with Brahmacharis and wise people, and Brahmacharis and wise people are also happy to be with him. He also possesses the Dharma of non-contention, therefore, relying on that truthful practice, he can realize the truth and also attain the cessation of defilements. He does not rely on others for the Dharma, and having obtained the extremely pure vision of wisdom, he truly knows that Dharma is Dharma and Vinaya is Vinaya. He is like that.