Tibetan
རབ་ཏུ་བྱུང་ནས། འདོད་པའི་འདོད་ཆགས་མ་ལུས་པར་སྤངས་པའི་ཕྱིར། དགོན་བ་དང༌། ནགས་འདབ་དང༌། བས་མཐར་གནས་འཆའ་བར་བྱེད་དེ། དེ་དགོན་པ་ ན་གནས་པ་ན། ཁྱིམ་གྱིས་སྟོང་གི་བར་དུ་གནས་པ་ན། དངོས་པོའི་འདོད་པ་དེ་དག་ལ་ཀུན་ཏུ་རྟོག་པའི་འདོད་ཆགས་ཉོན་མོངས་པའི་འདོད་པར་གཏོགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེའི་གཉེན་པོར་དྲན་བ་ཉེ་བར་གཞག་བ་བཞི་སྒོམ་ལ། དེ་ལས་ལངས་ན་ཡང་དེ་གྲོང་ངམ་གྲོང་རྡལ་གང་ལ་བརྟེན་ཞིང་གནས་པ་ན། དེ་ལུས་ཤིན་ཏུ་བསྲུངས་པ་དང༌། དབང་པོ་རྣམས་ཤིན་ཏུ་བསྡམས་པ་དང༌། དྲན་པས་ཤིན་ཏུ་གནས་པས་གྲོང་ངམ་གྲོང་རྡལ་དེ་ཉིད་དུ་འཇུག་པ་དང༌། རྒྱུ་བ་དང་ཕྱིར་འབྱུང་བར་བྱེད་དོ། །དེ་དེར་འགྲོ་བ་དང༌། ལྡོག་པ་དང༌། གཉིད་ཀྱིས་སྙོམ་པ་བསལ་བའི་བར་དུ་ཤེས་བཞིན་གྱིས་གནས་ཏེ། དེ་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་བཞི་པོ་རྣམས་ལ་དྲན་པས་ཤིན་ཏུ་གནས་པ་དེ་ལ་བརྟེན་ནས། འདོད་པའི་འདོད་ཆགས་ཀྱི་བག་ལ་ཉལ་བའི་ཕྱིར་གཉེན་པོ་སྒོམ་པར་བྱེད་དོ། །ཤེས་བཞིན་དུ་གནས་པ་དེ་ཉིད་ལ་བརྟེན་ནས། སྒྲིབ་པ་དང་བྲལ་བར་འགྱུར་ཞིང༌། བརྟུན་པར་བྱ་བ་དང༌། བརྩོན་པར་བྱ་བ་དང༌། སྤང་བར་བྱ་བ་དང༌། ནང་དུ་ཡང་དག་གཞག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ལུས་ལས་སུ་རུང་བ་དང༌། སེམས་ལས་སུ་རུང་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་དེ་དྲན་པ་དང༌། ཤེས་བཞིན་ལ་བརྟེན་པས། ཉོན་མོངས་པའི་འདོད་པ་སྤོང་བ་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་ཅིང༌། འདོད་པ་རྣམས་ལས་དབེན་བ་ནས། བསམ་གཏན་དང་པོའི་བར་དུ་བསྒྲུབས་ཏེ་གནས་སོ། །དེ་དེ་ལྟར་ན་དེའི་འདོད་པ་ལ་བསོད་ཉམས་སུ་སྦྱོར་བའི་མཐའ་ངན་པ་གྲོང་པ། ཕལ་པ་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་པ་སྤངས་ཤིང་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ། །གནོད་པ་དང་ལྡན་པའི་སྡུག་བསྔལ་གང་ཞེ་ན། འདི་ལྟར་འདི་ན་དགེ་སྦྱོང་ངམ། བྲམ་ཟེ་ལ་ལ་བདག་ཉིད་ཀྱིས་དཀའ་ཐུབ་དྲག་པོ་བྱས་ཏེ། ཚེ་འདི་ལ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྣམ་གྲངས་དུ་མ་ཉམས་སུ་ལེན་པས་བདག་ཉིད་ཀུན་དུ་གདུང་ཞིང་རབ་ཏུ་གདུང་ལ་ཡོངས་སུ་གདུང་བར་བྱེད་དེ། ཚེ་འདི་ལ་སྡུག་བསྔལ་ཉམས་སུ་བླངས་པ་འདིས་བདག་སྡུག་བསྔལ་ལས་ཡོངས་སུ་ཐར་པར་འགྱུར་རོ་སྙམ་པ་ལས། དེ་གང་གི་དོན་དུ་ཡོངས་སུ་གདུང་བར་བྱེད་པའི་དོན་དེ་ཡང་མ་ཐོབ་ལ། ཕོངས་པ་ཆེན་པོའི་སྐལ་བ་ཅན་དུ་འགྱུར་བ་དེ་ནི་གནོད་པ་དང་ལྡན་པའི་ སྡུག་བསྔལ་ཞེས་བྱ་སྟེ། འཕགས་པ་ཉན་ཐོས་དེས་དེ་ལྟར་བདག་ཉིད་ངལ་བར་བྱེད་པའི་མཐའ། སྡུག་བསྔལ་བ་འཕགས་པའི་མ་ཡིན་པ་གནོད་པ་དང་ལྡན་པ་དེ་རྟོགས་ནས་རིང་དུ་ཡོངས་སུ་སྤོང་བར
Chinese
出家之后，为了完全舍弃对欲妙的贪欲，他住在寺院、森林和边地。当他住在寺院，住在远离家宅的地方时，为了对治那些属于烦恼的、对事物欲妙的普遍思索的贪欲，他修习四念住。即使从那里起身，当他所依赖和居住的是村庄或城镇时，他极其守护身体，极其约束诸根，以正念安住，进入那个村庄或城镇，并且行走和返回。他在那里行走、返回，以及消除睡眠昏沉之间，都以正知而住。他依靠对这四念住的正念安住，为了对治欲妙贪欲的随眠而修习。依靠这正知而住，他将脱离障碍，为了勤奋、精进、舍弃和内在的正确安立，身体和心变得堪能。如此，他依靠正念和正知，现前舍弃烦恼的欲妙，从诸欲中远离，直至修习并安住于初禅。如此，他舍弃并完全了知了那与欲妙相关的、低劣的、庸俗的、异生的恶劣边。什么是具有损害的痛苦呢？例如，在此，一些沙门或婆罗门自己进行严厉的苦行，在此生中体验多种痛苦，从而普遍折磨、极大折磨和完全折磨自己，他们认为通过体验此生的痛苦，自己将从痛苦中完全解脱。然而，他们没有获得为了那个目的而完全折磨自己的意义，并且变成了大贫乏的命运者，这被称为具有损害的痛苦。因此，圣声闻通过了悟到那使自己疲惫的边，那痛苦的、非圣的、具有损害的边，而长久地完全舍弃它。
English
Having renounced, in order to completely abandon the desire for sensual pleasures, he dwells in monasteries, forests, and remote places. When he dwells in a monastery, dwelling far from home, in order to counteract those attachments to sensual objects that are universally conceived as belonging to the afflictive desire, he cultivates the four mindfulnesses. Even when he rises from that, when he relies on and dwells in whatever village or town, he enters that very village or town with his body well-guarded, his senses well-restrained, and abiding with mindfulness, and he walks and returns. He abides with awareness between going there, returning, and dispelling sleepiness and drowsiness. Relying on that abiding with mindfulness in those four mindfulnesses, he cultivates the antidote for the latent tendencies of desire for sensual pleasures. Relying on that very abiding with awareness, he will become free from obscurations, and for the sake of diligence, exertion, abandonment, and correct inner establishment, the body and mind become workable. Thus, relying on mindfulness and awareness, he directly abandons the afflictive sensual pleasures, and from being secluded from desires, he cultivates and abides up to the first dhyana. Thus, he has abandoned and completely understood that inferior, vulgar, separate-being's evil extreme of associating with sensual pleasures. What is suffering that is associated with harm? For example, here, some renunciates or Brahmins themselves perform intense asceticism, and by experiencing many forms of suffering in this life, they universally torment, greatly torment, and completely torment themselves, thinking that by experiencing suffering in this life, they will be completely liberated from suffering. However, they do not obtain the meaning for which they completely torment themselves, and they become those with a share of great poverty, this is called suffering associated with harm. Therefore, that noble hearer, having realized that extreme of making oneself weary, that painful, non-noble, harmful extreme, completely abandons it for a long time.