Tibetan
་བླངས་ནས་སློབ་པ་སྟེ། ཡན་ལག་དྲུག་པོ་དེ་དག་གིས་ཚུལ་ཁྲིམས་རྣམ་པར་དག་པ་བཞི་བསྟན་ཏོ། །དེ་ལ་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་ལྡན་པར་ གནས་ཞེས་བྱ་བའི་དབང་དུ་བྱས་ནས། སོ་སོར་ཐར་བའི་སྡོམ་པས་བསྡམས་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་ནི་ངེས་པར་འབྱིན་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་རྣམ་པར་དག་པར་བསྟན་ཏེ། ངེས་པར་འབྱིན་པ་ནི་ཐར་པའི་དབང་དུ་བྱས་པའོ། །ཆོ་ག་དང་སྤྱོད་ཡུལ་དང་ལྡན་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་གཉིས་ཀྱིས་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་མ་སྨད་པ་རྣམ་པར་དག་པ་བསྟན་ཏོ། །ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་ཕྲ་རབ་ཙམ་དག་ལ་ཡང་འཇིགས་པར་ལྟ་བ་ཞེས་བྱ་བས་ནི། ཚུལ་ཁྲིམས་མ་ཉམས་པ་རྣམ་པར་དག་པ་བསྟན་ཏོ། །བསླབ་པའི་གཞི་རྣམས་ཡང་དག་པར་བླངས་ཏེ་སློབ་ཅེས་བྱ་བས་ནི། ཚུལ་ཁྲིམས་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་རྣམ་པར་དག་པ་བསྟན་ཏོ། །དེ་ལྟར་ཡན་ལག་རྣམ་པ་དྲུག་དང་ལྡན་པས་ལྷག་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་བསླབ་པའི་སྦྱོར་བ་ལ་བརྟེན་ནས། གནས་བཞི་བདེ་དང་ལྡན་པ་དང༌། །ཞེས་བྱ་བས་ནི་ལྷག་པའི་སེམས་ཀྱི་བསླབ་པའི་སྦྱོར་བ་སྟོན་ཏེ། སེམས་ཀྱི་གནས་པ་རྣམ་པ་བཞི་ནི་བསམ་གཏན་བཞི་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་ཚེ་འདི་ཉིད་ལ་བདེ་བར་གནས་པ་ཡིན་པས་ན་བདེ་བ་ཞེས་བྱའོ། །བཞི་པོ་ཡི་ནི་རྣམ་པ་བཞི། །རྟག་ཏུ་ཡེ་ཤེས་དག་པ་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བ་ནི། ལྷག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་བསླབ་པའི་སྦྱོར་བའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། སྡུག་བསྔལ་དང༌། ཀུན་འབྱུང་བ་དང༌། འགོག་པ་དང༌། ལམ་གྱི་བདེན་པ་བཞི་པོ་དག་ལས་རེ་རེ་ལ་ཡང་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དག་པ་བཞི་བཞིས་ལྷག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་བསླབ་པ་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ།། །།བམ་པོ་ཉི་ཤུ་བ། རྩ་བ་ཤིན་ཏུ་བརྟན་པ་དང༌། །ཞི་བའི་སེམས་ལ་དགའ་བ་དང༌། །འཕགས་པའི་ལྷ་དང་སྡིག་པའི་ལྷ། །ལྡན་པར་བྱ་ཞིང་འབྲལ་བར་བྱ། །ཞེས་བྱ་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་འདིས་ནི་བསླབ་པ་གསུམ་པོ་གོ་རིམས་བཞིན་དུ་སྐྱེ་བ་སྟོན་ཏོ། །བསླབ་པ་དང་པོ་ལྷག་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ནི་རྩ་བ་ཡིན་ཏེ། ཕྱི་མ་གཉིས་དེའི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་འོག་ཏུ་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་ལྡན་པ་འགྱོད་པ་མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་གོ་རིམས་བཞིན་དུ་སེམས་མཉམ་པར་གཞག་པ་ལ་མངོན་པར་དགའ་བ་ནི་གཉིས་པའོ། །དེ་ནས་སེམས་མཉམ་པར་གཞག་པས་ཡང་དག་པ་ ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་འཕགས་པའི་ལྟ་བ་དང་ལྡན་པ་དང༌། སྡིག་པའི་ལྟ་བ་དང་བྲལ་ན་ནི་གསུམ་པའོ། །དང་པོ་དག་ཅིང་བསམ་གཏན་དགའ། །བདེན་པ་ལ་ཡང་ཁས་པར་བྱ། །བདེན་པ་ཉིད་ནི་བསྐྱེད་པ་དང༌། །སྤང་བར་བྱ་ཞིང་སྤེལ་བར་བྱ། །ཞེས
Chinese
受持而修学，这六支分就显示了四种清净的戒律。其中，就安住于具戒而言，以“以别解脱戒律来防护”一句，显示了决定出离的戒律清净，决定出离是就解脱而言的。以“具有仪轨和行境”这两句，显示了不毁损的戒律清净。以“对于微小的罪过也视为畏惧”一句，显示了不破损的戒律清净。以“如理受持学处而修学”一句，显示了不颠倒的戒律清净。这样，依靠具有六种支分的增上戒学之修持。“安住四处具安乐”，这句显示了增上心学的修持，心的四种安住是四禅，而且因为是今生安乐的缘故，所以称为安乐。“四者之相亦为四，恒时智慧皆清净”，这是就增上慧学的修持而言说的，从苦、集、灭、道这四谛中，每一谛都有无常等四种清净的识相，因此增上慧学得以彻底区分。 第二十品。 “根本极为稳固，喜乐寂静之心，应具圣天与罪天，应合应离。”这句偈颂显示了三种学次第生起。第一种学，增上戒学是根本，因为后两种学是从它的因产生的。之后，具戒无悔等次第，对心住于等持生起欢喜是第二种。然后，因为心住于等持而如实见，所以具有圣见，远离罪见则是第三种。最初清净且喜禅定，亦应信受真谛，真谛即应生起，应断应增。
English
Having taken and studied, these six branches show the four kinds of pure morality. Among them, in terms of abiding in morality, the phrase "bound by the vows of individual liberation" shows the pure morality of definite departure, and definite departure is in terms of liberation. The two phrases "having rituals and practices" show the pure morality of non-degradation. The phrase "seeing even the slightest faults as fearful" shows the pure morality of non-violation. The phrase "taking up the foundations of learning and studying correctly" shows the pure morality of non-inversion. Thus, relying on the practice of higher morality with six branches, "abiding in four places with happiness" shows the practice of higher mind, and the four abidings of mind are the four dhyanas, and because it is abiding in happiness in this life, it is called happiness. "The aspects of the four are also four, and wisdom is always pure," this is said in terms of the practice of higher wisdom, from the four truths of suffering, origin, cessation, and path, each truth has four pure aspects of impermanence, etc., thus the higher wisdom is completely distinguished. Chapter Twenty. "The root is very stable, delight in the peaceful mind, one should have noble gods and sinful gods, one should unite and separate." This verse shows the arising of the three trainings in order. The first training, higher morality, is the root, because the latter two arise from its cause. After that, in the order of having morality and no regret, the joy of abiding in equanimity is the second. Then, because the mind abides in equanimity and sees as it is, one has noble views and is separated from sinful views, which is the third. Initially pure and delighting in meditation, one should also believe in the truth, the truth should be generated, should be abandoned and increased.
Tibetan
་བྱ་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་འདིས་ནི། བསླབ་པ་གསུམ་པོ་དེ་དག་ཉིད་ཀྱི་དག་པའི་ཁྱད་པར་གོ་རིམས་བཞིན་དུ་སྟོན་ཏོ། །དེ་ལ་དང་པོ་དག་ཅིང་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དང་པོའི་དག་པའི་ཁྱད་པར་བསྟན་པའོ། །བསམ་གཏན་དགའ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཉིས་པའི་འོ།། བདེན་པ་ལ་མཁས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གསུམ་པའི་འོ། །བདེན་པ་ལ་མཁས་པ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལ་ཡང་བསྐྱེད་པར་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལམ་གྱི་བདེན་པ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྤང་བར་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྡུག་བསྔལ་དང་ཀུན་འབྱུང་བའི་བདེན་པ་གཉིས་སྤོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །སྤེལ་བར་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། འགོག་པའི་བདེན་པ་ཡང་དང་ཡང་དུ་ཉོན་མོངས་པ་ཆུང་ངུ་དང༌། འབྲིང་དང༌། ཆེན་པོ་སྤོང་ཞིང་འགོག་པས་འཕེལ་བར་བྱའོ། །བསླབ་པ་གསུམ་གྱི་གཞི་རྣམས་ལ། །འགྲོ་བ་རྣམ་པ་བཞི་ཡོད་དེ། །འགྲོ་བ་རྣམ་པ་གཉིས་སྤངས་ལ། །འགྲོ་བ་གཉིས་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ། ཞེས་བྱ་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་འདིས་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང༌། སེམས་དང༌། ཤེས་རབ་ཅེས་བྱ་བའི་བསླབ་པའི་གནས་རྣམས་ཀྱི་བསླབ་པ་རྣམས་བསྒྲུབ་པ་དང་ཉམས་པར་བྱ་བ་ལས་མཐུན་མཐུན་དུ་སྦྱར་ཏེ། དེའི་འབྲས་བུར་གྱུར་བ་འགྲོ་བ་བཞི་གང་ཡིན་པ་འདོད་པའི་ཁམས་ཀྱི་ལྷ་དང༌། མིའི་འགྲོ་བར་གཏོགས་པའི་བདེ་འགྲོ་ལྷག་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་འབྲས་བུ་དང༌། འདོད་པའི་ཁམས་ཉིད་ན་དེ་ལས་གཞན་པའི་འགྲོ་བར་གཏོགས་པ་ལྷག་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་བསླབ་པ་ཉམས་པའི་འབྲས་བུ་ངན་འགྲོ་དང༌། གཟུགས་དང༌། གཟུགས་མེད་པའི་ཁམས་ཀྱི་ལྷའི་འགྲོ་བར་གཏོགས་པ་ལྷག་པའི་སེམས་ཀྱི་འབྲས་བུ་གོང་མའི་འགྲོ་བ་དང༌། ཁམས་གསུམ་དུ་མ་གཏོགས་པ་ལྷག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་འབྲས་བུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་འགྲོ་བ་གང་ཡིན་པ་སྟེ། འགྲོ་བ་དེ་དག་ལས་དང་པོའི་བདེ་འགྲོ་དང༌། ངན་འགྲོ་གཉིས་སྤངས་ལ། ཕྱི་མའི་གོང་མའི་འགྲོ་བ་དང༌། མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་འགྲོ་བ་གཉིས་འཇིག་རྟེན་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ལམ་གཉིས་ཀྱིས་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ་ཞེས་བསྟན་ཏོ། །གཉིས་ནི་གཉིས་ལ་ཉེ་བར་གནས། །གཅིག་ནི་མྱ་ངན་འདས་པར་འགྲོ། །གོ་རིམས་བཞིན་དུ་རྒྱུར་འགྱུར་ཏེ། །སོ་སོ་དང་ནི་འདྲེན་མར་བསྒོམ། །ཞེས་བྱ་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་འདིས་ནི། ཇི་ལྟར་ལྷག་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང༌། ལྷག་པའི་སེམས་ཀྱི་བསླབ་པ་གཉིས་ལས། དང་པོས་རིམ་བཞིན་དུ་ལྷག་པའི་སེམས་དང༌། ལྷག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་བསླབ་པ་གཉིས་ལ་རྒྱུའི་དངོས་པོར་ཉེ་བར་གནས་པ་དང༌། །བར་མས་ལྷག་པའི་ཤེས་རབ་དང༌། བསམ་གཏན་གྱི་སྡོ
Chinese
此偈颂显示了这三种学说的清净差别，次第井然。其中“首先清净”是指首先显示清净的差别。“禅定喜悦”是指第二种。“精通真理”是指第三种。“精通真理”一词，还要生起，是为了生起道谛的缘故。应当断除，是为了断除苦谛和集谛二者的缘故。应当增进，是指灭谛要一次又一次地断除微小、中等和巨大的烦恼，通过断灭而增进。三种学说的基础上，有四种去处。断除两种去处，两种去处应当成就。此偈颂是将戒律、心和智慧这三种学处之所的学说，从成就和退失中，各自相应地结合起来，从而产生的四种去处是什么呢？欲界的天和人的去处，属于善趣，是殊胜戒律圆满的果报；在欲界本身，属于不同于此的去处，是殊胜戒律学说退失的果报，即恶趣；属于色界和无色界天的去处，是殊胜心的果报，即更高的去处；不属于三界，是殊胜智慧的果报，即涅槃的去处。在这些去处中，首先的善趣和恶趣二者应当断除。 后面的更高去处和涅槃去处，应当通过世间和出世间的两种道来成就。二者安住于二者附近，一者趋向涅槃。次第成为因，各自与引导者一起修习。此偈颂说明了，如何从殊胜戒律和殊胜心两种学说中，首先的戒律次第安住于殊胜心和殊胜智慧两种学说的因的实体附近，中间的心安住于殊胜智慧和禅定的集合
English
This verse shows the pure distinctions of these three trainings in an orderly manner. Among them, "first pure" means first showing the distinction of purity. "Meditative joy" refers to the second. "Skilled in truth" refers to the third. The term "skilled in truth" should also be generated, for the sake of generating the truth of the path. What should be abandoned is for the sake of abandoning the two truths of suffering and origin. What should be increased means that the truth of cessation should repeatedly abandon small, medium, and large afflictions, and increase through cessation. On the basis of the three trainings, there are four destinations. Abandoning two destinations, two destinations should be accomplished. This verse combines the teachings of the places of the three trainings, namely discipline, mind, and wisdom, from accomplishment and decline, each accordingly, and what are the four destinations that result from this? The destination of gods and humans in the desire realm, belonging to the good realms, is the fruit of perfect superior discipline; in the desire realm itself, belonging to a destination different from this, is the fruit of the decline of the superior discipline teaching, namely the evil realms; belonging to the destination of gods in the form and formless realms, is the fruit of the superior mind, namely the higher destinations; not belonging to the three realms, is the fruit of superior wisdom, namely the destination of nirvana. Among these destinations, the first two, the good realms and the evil realms, should be abandoned. The latter higher destinations and the destination of nirvana should be accomplished through the two paths of the mundane and the supramundane. The two abide near the two, one goes to nirvana. In order they become causes, each with the guide, cultivate. This verse explains how, from the two teachings of superior discipline and superior mind, the first discipline abides in order near the entity of the cause of the two teachings of superior mind and superior wisdom, and the middle mind abides in the collection of superior wisdom and meditation.