Tibetan
བཞི་བདེ་དང་ལྡན་པ་དང༌། །བཞི་པོ་ཡི་ནི་རྣམ་པ་ བཞི། །རྟག་ཏུ་ཡེ་ཤེས་དག་པ་ཡིན། །རྩ་བ་ཤིན་ཏུ་བརྟན་པ་དང༌། །ཞི་བའི་སེམས་ལ་དགའ་བ་དང༌། །འཕགས་པའི་ལྷ་དང་སྡིག་པའི་ལྷ། །ལྡན་པར་བྱ་ཞིང་འབྲལ་བར་བྱ། །དང་པོ་དག་ཅིང་བསམ་གཏན་དགའ། །བདེན་པ་ལ་ཡང་མཁས་པར་བྱ། །བདེན་པ་ཉིད་ནི་བསྐྱེད་པ་དང༌། །སྤང་བར་བྱ་ཞིང་སྤེལ་བར་བྱ། །བསླབ་པ་གསུམ་གྱི་གཞི་རྣམས་ལ། །འགྲོ་བ་རྣམ་པ་བཞི་ཡོད་དེ། །འགྲོ་བ་རྣམ་པ་གཉིས་སྤངས་ལ། །འགྲོ་བ་གཉིས་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ། །གཉིས་ནི་གཉིས་ལ་ཉེ་བར་གནས། །གཅིག་ནི་མྱ་ངན་འདའ་བར་འགྲོ། །གོ་རིམས་བཞིན་དུ་རྒྱུར་འགྱུར་ཏེ། །སོ་སོ་དང་མི་འདྲེན་མར་བསྒོམ། །གང་གི་ཐོག་མར་འགྱོད་མེད་ལ། །ཕྱི་ནས་བདེ་དང་ལྡན་འགྱུར་ལ། །མཁས་པ་གང་ལ་སློབ་པ་དེ། །བསླབ་པ་ཀུན་གྱི་ཐོག་མ་ཡིན། །གང་གིས་དགེ་བ་འབྱུང་ལྡན་པ། །ཡེ་ཤེས་རྣམ་པར་སྤྱོད་བྱེད་པ། །མཁས་པ་གང་ལ་བསླབ་པ་དེ། །བསླབ་པ་ཀུན་གྱི་བར་མ་ཡིན། །གང་གིས་སེམས་ནི་རྣམ་གྲོལ་ལ། །སྤྲོས་པ་ཡང་ནི་འགག་འགྱུར་བ། །མཁས་པ་གང་ལ་སློབ་པ་དེ། །བསླབ་པ་ཀུན་གྱི་གཙོ་བོ་ཡིན། །ལམ་གྱི་ཐོག་མར་བསྟན་པ་དེ། །མ་དག་འགྲོ་བར་འགྱུར་བའི་ལམ། །དེ་བཞིན་བདེ་འགྲོར་འགྲོ་བ་སྟེ། །དེ་ནི་གཅིག་པུས་འགྱུར་བར་འདོད། །ལམ་གྱི་བར་མར་བསྟན་པ་དེ། །རྣམ་པར་དག་པར་འགྲོ་བའི་ལམ། །ཐམས་ཅད་གཏན་དུ་འགྲོ་བ་མིན། །དེ་ནི་གཅིག་པུ་མ་ཡིན་འདོད། །ལམ་གྱི་གཙོ་བོ་བསྟན་པ་དེ། །རྣམ་པར་དག་པར་འགྲོ་བའི་ལམ། །ཐམས་ཅད་གཏན་དུ་འགྲོ་བ་སྟེ། །དེ་ཡང་གཅིག་པུ་མ་ཡིན་འདོད། །སློབ་དང་མི་སློབ་གང་ཡིན་དེ། །གཉི་ག་མཁས་པར་འདོད་པ་ཡིན། །སློབ་དང་མི་སློབ་གང་ཡིན་པ། །དེ་ནི་གཉི་ག་བྱིས་པར་འདོད། །ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་སྤངས་པ་དང༌། །གནས་ངན་ལེན་དང་བྲལ་བ་དང༌། །དེ་བཞིན་ཤེས་བྱ་མངོན་སུམ་ཕྱིར། །བསླབ་པ་བླང་བ་རྣམ་གསུམ་གྱུར། །དམིགས་བཅས་དམིགས་པ་མེད་པ་དང༌། །ཕྲ་བ་དང་ནི་རགས་པར་ལྡན། །ཡང་དག་བླང་དང་རབ་དབེན་དང༌། །སྒྲ་དང་ བསྟོད་པས་ཡང་དག་བསྒྲུབས། །བསླབ་པ་གཅིག་ནི་གཅིག་པུ་འབྱུང༌། །ཕྱི་མ་ཟླ་དང་བཅས་པ་ཡིན། །གཅིག་ནི་ཟླ་དང་གསུམ་ཡིན་ཏེ། །དེ་དག་མཁས་པས་འདའ་བར་བྱེད། །བསླབ་ལས་ཚུལ་ཁྲིམས་མ་ཉམས་དང༌། །དམ་བཅས་དང་ཡང་ལྡན་པ་དང༌། །ཆོག་བཟང་པོ་མ་སྨད་དང༌། །གནས་ལྔ་དག་ཀྱང་རྣམ་པར་སྤངས། །འབྱིན་པས་འགྱོད་པ་མེད་པར་འགྱུར། །འགྱོད་པས་ཉེས་པ་མེད་པར་འགྱུར། །བསླབ་པ་ལ་ནི་བརྟེན་པར་བྱ། །དེ་ལ་སྙིང་ནས་ནན་ཏན་བྱ། །ཕྱིར་ནི་སྤང་བར་མི་བྱ་ཞིང༌། །སྲོག་གི་ཕྱིར་ཡང་གཞིག་མི་བྱ། །རྟག་ཏུ་ནན་ཏན་གནས་པར་བྱ། །འདུལ་བ་ལ་ནི་འཇུག་པར་བྱ། །དམ་བཅས་ཐོག་མར་དག་པར་བྱ། །འཚོ་བ་ཡང་ནི་དག་པར་བྱ། །མཐའ་གཉིས་པོ་ནི་སྤངས་ནས་ཀྱང༌། །སྨོན་པ་རྣམ་པར་སྤོང་བར་བྱ། །བར་ཆད་བྱེད་པའི་ཆོས་རྣམས་ལ། །ཇི་ལྟར་ཡང་ནི་ཆགས་མི་བྱ། །སེམས་ནི་འཁྲུག་པར་བྱེད་པའི་ཆོས། །བྱུང་བ་དང་དུ་བླང་མི་བྱ། །ཧ་ཅང་མི་ཞུམ་ཐལ་ཆེས་མིན། །རྟག་ཏུ་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག །དངོས་གཞི་ཉེར་བསྡོགས་རྣམས་ཀྱིས་དང༌། །ཚངས་སྤྱོད་དག་པར་སྤྱད་པར་བྱ། །བརྩོན་འགྲུས་ཀྱང་ནི་བརྩམ་པར་བྱ། །རྟག་ཏུ་བརྟུན་པ་བརྟན་པོར་བྱ། །ཡན་ལག་ལྔ་པོ་རབ་བརྟན་པའི། །བག་ཡོད་པ་ནི་བརྟེན་པར་གྱིས། །དགེ་བ་སྤྱོམས་པར་མི་བྱ་སྟེ། །སྡིག་པ་རྣམས་ནི་བཤགས་པར་བྱ། །ཆོས་གོས་ལ་སོགས་ངན་པའམ། །བཟང་པོའང་རུང་སྟེ་ཆོག་ཤེས་བྱ། །ཉུང་དུས་ཀྱང་ནི་གནས་པར་བྱ།། རན་པས་ཀྱང་ནི་གནས་པར་བྱ། །ཉོན་མོངས་སྤངས་པས་ཞི་དོན་དུ། །སྦྱངས་པའི་ཡོན་ཏན་ཡང་དག་བླང༌། །སྤྱོད་ལམ་དག་དང་ལྡན་པར་བྱ། །ལེན་པ་ལ་ཡང་རན་པར་བྱ། །དེ་ཡི་ཆེད་དུ་སྤྱོད་ལམ་རྣམས། །བཅོས་པར་ནམས་ཀྱང་མི་བྱའོ། །བདག་གི་ཡོན་ཏན་བདེན་པ་ཡང༌། །བརྗོད་པར་མི་བྱ་བརྗོད་མི་གཞུག །ཡང་ན་ཡོན་ཏན་དེ་དག་དང༌། །འདོད་པའི་མཚན་མ་བསྟན་མི་བྱ། །གཞན་དག་ལ་ནི་ནན་གྱིས་སུ། །སློང་མོ་གདབ་པར་མི་བྱའོ། །ཆོས་བཞིན་ཐོབ་པའི་རྙེད་པ་ལ། །འདི་ལ་རྙེད་པ་སྨད་མི་བྱ། །རྙེད་པ་དང་ནི་བཀུར་སྟི་ལ། །ཅིས་ ཀྱང་མངོན་བར་ཆགས་མི་བྱ། །སྒྲོ་འདོགས་སྐུར་པའི་ལྟ་བ་ལ། །མངོན་པར་ཞེན་པར་ཡོད་མི་བྱ། །འཇིག་རྟེན་རྒྱང་པན་གསང་བའི་ཚིག །དོན་མེད་མཆོག་ཏུ་གཟུང་མི་བྱ། །ལྷུང་བཟེད་དང་ནི་ཆོས་སོགས་དང༌། །དགོས་མེད་ལྷག་པ་བཅད་མི་བྱ། །ཉོན་མོངས་འཕེལ་བར་འགྱུར་བ་ཡི། །ཁྱིམ་པ་རྣམས་ལ་བརྟེན་མི་བྱ། །ཡེ་ཤེས་རྣམ་པར་དག་བྱེད་པའི། །འཕགས་པ་རྣམས་དང་བསྟེན་པར་བྱ། །མྱ་ངན་རྣམ་པར་གཡེང་བྱེད་པ། །མཛའ་སྡེ་དག་ཀྱང་སྤོང་མི་བྱ། །སྡུག་བསྔལ་བསྐྱེད་པའི་ཉོན་མོངས་རྣམས། །བྱུང་བ་དང་དུ་བླང་མི་བྱ། །བརྟུལ་ཞུགས་ཉམས་པས་ཇི་ལྟར་ཡང༌། །དད་པས་བྱིན་པ་སྤྱད་མི་བྱ། །དམ་པའི་ཆོས་ནི་ཇི་ལྟར་ཡང༌། །ཡོངས་སུ་སྤང་བར་མི་བྱའོ། །ཕ་རོལ་དག་གི་འཁྲུལ་སྐྱོན་ལ། །མི་བསམ་བདེ་བར་འགྱུར་བར་བྱ། །བདག་གི་འཁྲུལ་པར་ཉེས་པ་ནི། །ཤེས་པར་བྱས་ནས་བསྒྲགས་པར་བྱ། །དེ
Chinese
具足四喜乐，四者之体性，恒时乃是智慧清净。根本极其稳固，喜乐寂静之心，应使圣天与罪恶天，相合且分离。初始清净且喜禅定，于真实亦应善巧。真实本身即是生起，应舍弃且应增广。于三学之诸根本，有四种行相，舍弃二种行相后，二种行相应修习。二者安住于二者近处，一者趋向寂灭。依次成为因，各自不杂乱地修习。何者最初无悔恨，之后即具足安乐，于何者处学习之贤者，即是众学之初始。何者具足善之生起，能行智慧之种种，于何者处学习之贤者，即是众学之中间。何者之心乃解脱，戏论亦将止息，于何者处学习之贤者，即是众学之主。于道之初始所开示者，乃成不净行之道路，如是即是趋向善趣，此乃意欲由唯一而成。于道之中间所开示者，乃趋向清净之道路，非一切皆恒常趋向，此乃意欲非唯一。于道之主所开示者，乃趋向清净之道路，一切皆恒常趋向，此亦意欲非唯一。学习与不学习为何者，二者皆是意欲为贤者。学习与不学习为何者，彼二皆是意欲为孩童。断除完全执取，远离恶趣处所，如是为使所知现前，故而学处之受持成三种。有相与无相，具足微细与粗大，真实受持与极寂静，以音声与赞颂真实成办。一学乃是唯一生起，后者乃是具足伴侣，一者乃是伴侣与三者，彼等由贤者而度越。由学处而戒律不退失，且亦具足誓言，不轻蔑良好之满足，五处清净亦完全舍弃。施舍将成无悔恨，悔恨将成无罪过，应依止于学处。
English
Endowed with four joys, the nature of the four, is always pure wisdom. The root is extremely stable, delighting in a peaceful mind, one should unite and separate the holy gods and the sinful gods. Initially pure and delighting in meditation, one should also be skilled in truth. Truth itself is generated, it should be abandoned and expanded. In the foundations of the three trainings, there are four modes of conduct, having abandoned two modes of conduct, two modes of conduct should be cultivated. Two abide near two, one goes to nirvana. In order, they become causes, meditate on them separately and without confusion. Whoever is initially without regret, will later be endowed with happiness, the wise person who learns from whom, is the beginning of all trainings. Whoever is endowed with the arising of virtue, who practices wisdom in various ways, the wise person who learns from whom, is the middle of all trainings. Whoever's mind is liberated, and whose elaborations also cease, the wise person who learns from whom, is the chief of all trainings. That which is initially shown as the path, is the path that leads to impure realms, likewise, it is going to the happy realms, it is desired that this is changed by the one alone. That which is shown as the middle of the path, is the path that leads to complete purity, not all go permanently, it is desired that this is not the one alone. That which is shown as the chief of the path, is the path that leads to complete purity, all go permanently, it is also desired that this is not the one alone. Whoever is learning and not learning, both are desired to be wise. Whoever is learning and not learning, both are desired to be children. Abandoning complete grasping, being separated from the place of evil rebirth, likewise, for the sake of directly seeing what is to be known, the taking of the trainings becomes threefold. With an object and without an object, endowed with subtle and coarse, truly taking and utterly secluded, truly accomplished with sound and praise. One training arises alone, the latter is with a companion, one is with a companion and three, those are crossed over by the wise. From the training, the morality is not lost, and also endowed with vows, not despising good contentment, and also completely abandoning the five places of purity. Giving will become without regret, regret will become without fault, one should rely on the training.
Chinese
于此，务必从内心深处努力。不要舍弃，纵然为了性命也不要毁坏。恒常努力安住。应当进入律藏。誓言最初应当清净。生活也应当清净。舍弃两种边，完全断除希求。对于制造障碍的诸法，无论如何也不要贪执。对于使心烦乱的法，生起也不要接受。不要过于沮丧，也不要过分放纵。恒常安住正念。以正行和近行等，行持清净梵行。也应当发起精进。恒常稳固地坚持。依靠五种稳固的支分，保持谨慎。不要炫耀善行，应当忏悔罪业。对于法衣等，无论是好是坏，都要知足。即使在少数时候也要安住，即使适度也要安住。为了断除烦恼，获得寂静，如实地接受修习的功德。应当具有清净的行为。接受时也要适度。为了那个目的，无论何时也不要矫饰行为。也不要宣说自己真实的功德，不要让他人宣说。或者也不要显示那些功德和欲望的相。对于其他人，不要强行乞讨。对于如法获得的利养，不要诽谤这个利养。对于利养和恭敬，无论如何也不要执着。对于增益和诽谤的见解，不要有执着。对于世间的闲谈和秘密之语，不要毫无意义地执取。钵和法等，不要无故地断除多余之物。对于会增长烦恼的在家众，不要依赖。应当依止能使智慧完全清净的圣者。也不要舍弃使人悲伤和散乱的友伴。对于产生痛苦的烦恼，生起也不要接受。无论如何，不要因戒律衰败而享用信施。无论如何，也不要完全舍弃正法。不要思念他人的过失，要安乐。要知道自己的过失，并加以宣扬。彼
English
Here, it is essential to strive diligently from the depths of your heart. Do not abandon it; do not destroy it even for the sake of your life. Always abide diligently. You should enter the Vinaya. Your vows should be pure from the beginning. Your livelihood should also be pure. Having abandoned both extremes, completely renounce desires. Do not be attached to the things that cause obstacles in any way. Do not accept the things that disturb the mind when they arise. Do not be too discouraged, nor too excessive. Always maintain mindfulness. Practice pure conduct with the actual practice and the preparatory practices. You should also initiate diligence. Always maintain steadfast perseverance. Rely on vigilance, which has five firmly established branches. Do not boast of virtuous deeds; confess your sins. Be content with robes and so on, whether they are bad or good. Abide even when there is little, abide even when it is moderate. In order to eliminate afflictions and attain peace, truly accept the merits of practice. You should have pure conduct. Be moderate in receiving as well. For that purpose, never try to embellish your conduct. Do not proclaim your own true qualities, nor allow others to proclaim them. Do not show those qualities and signs of desire. Do not forcefully beg from others. Do not disparage the gains obtained lawfully. Do not be attached to gains and respect in any way. Do not have attachment to views of exaggeration and slander. Do not take worldly gossip and secret words as supreme and meaningless. Do not unnecessarily cut off excess things like the alms bowl and the Dharma. Do not rely on householders who will increase afflictions. Rely on the noble ones who purify wisdom completely. Do not abandon friends who cause sorrow and distraction. Do not accept the afflictions that cause suffering when they arise. Do not use offerings given in faith if your discipline has deteriorated in any way. Do not completely abandon the sacred Dharma in any way. Do not think about the faults of others; be happy. Know your own faults and proclaim them. That