Tibetan
མ་པར་འཇོག་པར་བྱེད། ཁ་ཅིག་ནི་སྡུག་བསྔལ་བར་རྣམ་པར་འཇོག་པར་བྱེད། ཁ་ཅིག་ནི་སྡུག་བསྔལ་བ་མ་ཡིན་པར་རྣམ་པར་འཇོག་པར་བྱེད། ཁ་ཅིག་ནི་བདག་མེད་པར་རྣམ་པར་འཇོག་པར་བྱེད། ཁ་ཅིག་ནི་བདག་ཏུ་རྣམ་པར་འཇོག་པར་བྱེད་པ་དང༌། དེ་བཞིན་དུ་ལུང་དུ་མ་བསྟན་པའི་གཞི་རྣམས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་རྣམ་པར་གཞག་པ་དེ་དག་ལ་གཅིག་ཏུ་ངེས་པར་ལུང་བསྟན་དུ་རུང་བར་ཡོངས་སུ་ཚོལ་ཞིང༌། ལུང་བསྟན་པར་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཡང་ཡིད་ཆེས་པ་དང༌། མ་ངེས་པ་ལ་གཅིག་ཏུ་ངེས་པར་རྣམ་པར་འཇོག་པར་བྱེད་དེ། དཔེར་ན་བདེ་པའི་ཚོར་བ་ཐམས་ཅད་ལས་ནི་འདོད་ཆགས་རྒྱས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་ལས་ནི་ཞེ་སྡང་ངོ༌། །བདེ་བའི་ཚོར་བ་ཟག་པ་དང་བཅས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་གཅིག་ཏུ་ངེས་པར་བདེ་བའོ་ཞེས་བྱ་བ་དང༌། ཆེད་དུ་བསམས་པའི་ལས་ཀྱིས་ནི་གཅིག་ཏུ་ངེས་པར་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་འབའ་ཞིག་མྱོང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་དང༌། མཚན་ཉིད་ཡོད་ལ་ཁྱད་པར་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་རྣམ་པར་འཇོག་པའམ། ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་མཚན་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཁྱད་པར་མེད་པར་རྣམ་པར་འཇོག་སྟེ། དཔེར་ན་འདུས་བྱས་ལ་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་མཚན་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང༌། འདུས་མ་བྱས་སུ་རྣམ་པར་འཇོག་པར་བྱེད། འདུས་མ་བྱས་ལ་ཁྱད་པར་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་འདུས་བྱས་སུ་རྣམ་ པར་འཇོག་པར་བྱེད་པ་ལྟ་བུའོ། །འདུས་བྱས་དང་འདུས་མ་བྱས་ལ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་གཟུགས་ཅན་རྣམས་དང་གཟུགས་མེད་པ་རྣམས་དང༌། བསྟན་དུ་ཡོད་པ་རྣམས་དང༌། ཐོགས་པ་དང་བཅས་པ་རྣམས་དང༌། ཐོགས་པ་མེད་པ་རྣམས་དང༌། ཟག་པ་དང་བཅས་པ་རྣམས་དང༌། ཟག་པ་མེད་པ་རྣམས་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་ཅི་རིགས་སུ་རིག་པར་བྱའོ། །མཚན་ཉིད་ཡོད་པ་ཁོ་ན་ལ་ཡང་རྒྱུ་དང༌། འབྲས་བུས་རིགས་པ་མ་ཡིན་པར་གཏོགས་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་འཇོག་སྟེ། དཔེར་ན་ལེགས་པར་སྤྱོད་པའི་འབྲས་བུ་མི་སྡུག་པར་འགྱུར་བ་དང༌། ཉེས་པར་སྤྱོད་པའི་སྡུག་བར་འགྱུར་བ་དང༌། ཉེས་པར་བཤད་པའི་ཆོས་འདུལ་བ་ལ་ལོག་པར་བསྒྲུབས་པས་རྣམ་པར་དག་པར་འགྱུར་བ་དང༌། ལེགས་པར་གསུངས་པའི་ཆོས་འདུལ་བ་ལ་ཡང་དག་པར་བསྒྲུབས་པས་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པར་འགྱུར་བར་རྣམ་པར་འཇོག་པ་དང༌། གདགས་པར་སྨྲ་བས་ཡོངས་སུ་མ་གྲུབ་པའི་མཚན་ཉིད་ལ། གདགས་པར་སྨ་བས་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་འཇོག་པ་སྟེ། དཔེར་ན་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་བརྗོད་པར་དོན་དམ་པ་རྣམ་པར་འཇོག་པ་དང༌། དེ་ལྟ་བུ་དང་མཐུན་པ་ནི་མཚན་ཉིད་མི་མཐུན་པར་བལྟ་བར་བྱའོ། །དེ་ལས་བཟློག་པ་ནི་མཚན་ཉིད་མི་མཐུན་པ་མེད་པའོ། །དེ་ནི་མཚན་ཉིད་མི་མཐུན་པ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། འདི་ནི་ཡིད་ཆེས་པའི་ལུང་ཞེས་བྱའོ། །གང་གི་ཚེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་རང་གི་ཆོས་ཉིད་ལ་གནས་པར་རང་གི་མཚན་ཉིད་ལ་གནས་ཀྱི་གྲུབ་པའི་ཚེ་ཅིའི་ཕྱིར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་དོན་རྣམ་པ་གཉིས་བསྟན་ཞེ་ན། ཕ་རོལ་ཡིད་ཆེས་པ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་ཡིན་གྱི། མཚན་ཉིད་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་དོན་བསྒྲུབ་པར་ཐོག་མར་དམ་བཅའ་བར་བྱེད་ཅེ་ན། འདི་ལྟར་འདོད་ཅིང་བསམས་པའི་དོན་ཡོངས་སུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅིའི་ཕྱིར་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་བསྒྲུབ་ཅེ་ན། འདི་ལྟར་མཐོང་བའི་དངོས་པོ་ལ་བརྟེན་པའི་རིགས་པས་དམ་བཅས་པའི་དོན་དེ་ཉིད་ཕ་རོལ་འཛིན་དུ་གཞུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅིའི་ཕྱིར་དཔེ་བསྒྲུབ་ཅེ་ན། འདི་ལྟར་མཐོང་བའི་དངོས་པོ་ནི། རིགས་པ་དེ་ཉིད་ ཀྱི་གནས་ཡིན་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅིའི་ཕྱིར་མཐུན་པ་དང༌། མི་མཐུན་པ་དང༌། མངོན་སུམ་དང༌། རྗེས་སུ་དཔག་པ་དང༌། ཡིད་ཆེས་པའི་ལུང་བསྒྲུབ་ཅེ་ན། འདི་ལྟར་གཏན་ཚིགས་དང༌། དཔེར་བརྗོད་པ་དེ་གཉིས་ཀྱི་འགལ་བ་དང༌། མི་འགལ་བའི་ཤེས་པ་ཡོངས་སུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འགལ་བ་དེ་ཡང་རྣམ་པ་གཉིས་ཀྱིས་རིག་པར་བྱ་སྟེ། མ་ངེས་པ་དང༌། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དང་འདྲ་བས་སོ། །མི་འགལ་པ་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཁོ་ནས་རིག་པར་བྱ་སྟེ། གཅིག་ཏུ་ངེས་པ་དང༌། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཁྱད་པར་གྱིས་སོ། །གང་ན་འགལ་བ་ཡོད་པ་དེ་ནི་དམ་བཅས་པར་བསྒྲུབ་པ་ཚད་མར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ། །གང་ལ་འགལ་བ་མེད་པ་དེ་ནི་དམ་བཅས་པ་བསྒྲུབ་པ་ལ་ཚད་མར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་ཞེས་བྱ་སྟེ། འདི་ནི་སྨྲ་བའི་གནས་ཞེས་བྱ་བའོ། །སྨྲ་བའི་རྒྱན་གང་ཞེ་ན། དེ་ནི་རྣམ་པ་ལྔར་བལྟ་བར་བྱ་སྟེ། འདི་ལྟ་སྟེ། བདག་དང་ཕ་རོལ་གྱི་ལུགས་ཤེས་པ་དང༌། ཚིག་གི་སྦྱོར་བ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དང༌། མི་འཇིགས་པ་དང༌། བརྟེན་པ་དང༌། ངོ་མི་བཟློག་པའོ། །བདག་དང་ཕ་རོལ་གྱི་ལུགས་ཤེས་པ་གང་ཞེ་ན། འདི་ལྟར་འདི་ན་ཁ་ཅིག་ཆོས་འདུལ་བ་ལ་མངོན་པར་དགའ་སྟེ། བསྟན་བཅོས་དང༌། ལུགས་དང༌། གྲུབ་པའི་མཐའ་དེ་ལ་འདོན་པ་དང༌། དགའ་བ་དང༌། ཉན་པ་དང༌། བསམས་པ་དང༌། ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་བྱ་བ་དང༌། སྒྲུབ་པས་མཁས་པར་བྱས་ཤིང་ཚིག་གིས་གོམས་པར་བྱས
Chinese
不做如是安立，有些安立为痛苦，有些安立为非痛苦，有些安立为无我，有些安立为有我。如是，对于未曾授记之基，世尊所安立的那些，完全寻求为可作决定性授记，并且对于安立为授记的也信受，对于不决定的，安立为决定。譬如说，从一切乐受生起贪欲，从一切苦生起嗔恚。一切有漏的乐受，必定是乐。由特意思择之业，必定唯有感受痛苦的异熟等等。具有体性而无差别的体性，安立为有差别，或具有差别的体性，安立为无差别。譬如，对于有为法，凡是具有差别的体性，也安立为无为法；对于无为法，凡是具有无差别的体性，也安立为有为法，就像这样。对于有为和无为，如其所是，对于有色和无色，对于可见的和有碍的，对于无碍的，对于有漏的和无漏的等等，也应当如其所应地理解。仅仅对于具有体性的，也安立为以因和果非理所摄的体性。譬如，善行的果报变为丑陋，恶行的果报变为美好，对于邪说的法和律，以颠倒修习而变为清净，对于善说的法和律，以如实修习而变为遍染。安立者对于未完全成立的体性，安立为安立者完全成立的体性。譬如，对于一切不可言说的法，
English
They do not establish it as such. Some establish it as suffering, some establish it as non-suffering, some establish it as selflessness, and some establish it as self. Likewise, for the unpredicted bases, those established by the Bhagavan are thoroughly sought as suitable for a definitive prediction, and those established as predictions are also believed, and the uncertain is established as certain. For example, it is said that from all pleasant feelings, desire increases, and from all suffering, hatred arises. All contaminated pleasant feelings are definitely pleasant, and by intentionally contemplated actions, one will definitely experience only the ripening of suffering, and so on. That which has a characteristic but no distinction is established as having a distinction, or that which has a distinctive characteristic is established as having no distinction. For example, for conditioned phenomena, whatever has a distinctive characteristic is also established as unconditioned. Whatever has a non-distinctive characteristic for unconditioned phenomena is also established as conditioned, like that. Just as with conditioned and unconditioned, so too with forms and formless phenomena, with the visible and the obstructive, with the non-obstructive, with the contaminated and the uncontaminated, and so forth, one should understand accordingly. Even for that which only has characteristics, it is established as a characteristic that is not included in the reasoning of cause and effect. For example, the result of good conduct becomes unpleasant, and the result of bad conduct becomes pleasant. By wrongly practicing the Dharma and Vinaya that are wrongly spoken, it becomes pure, and by correctly practicing the Dharma and Vinaya that are well spoken, it becomes completely defiled. The establisher establishes the characteristic that is not completely established as the characteristic that is completely established by the establisher. For example, for all inexpressible dharmas,
Chinese
此外，要如實安立真實義，與此相符應當視為自性相違。與此相反即是自性不相違。這就叫做自性不相違，這被稱為可信的教證。當一切法安住於各自的法性，安住於各自的自性而成立之時，為何要宣說兩種應當成立之義呢？這是為了使他人產生信任，而不是為了產生自性。為何首先要立誓成立應當成立之義呢？這是為了完全顯示如此希求和思維之義。為何要以理證來成立呢？這是為了以依賴所見之物的道理，使他人接受所立誓之義。為何要舉例說明呢？這是為了顯示所見之物是道理本身的處所。為何要成立相似、不相似、現量、比量和可信的教證呢？這是為了完全顯示理證和例子的相違與不相違之識。相違也應當以兩種方式來理解：不定和與應成立者相同。不相違只能以兩種方式來理解：唯一確定和應成立者的差別。凡是有相違之處，就不是以立誓來成立，因為不是量，所以不是量。凡是沒有相違之處，就是以立誓來成立，因為是量，所以稱為量，這被稱為說話的處所。什麼是說話的莊嚴呢？那應當從五個方面來觀察：即，了解自方和他方的宗派，語句的組合圓滿，無所畏懼，有所依據，不反駁。什麼是了解自方和他方的宗派呢？例如，這裡有些人特別喜歡經律，對於教典、宗派和宗義，念誦、歡喜、聽聞、思維、完全成熟、以實修而精通，以言辭而熟練。
English
Furthermore, to truly establish the ultimate meaning, that which is in accordance with it should be regarded as contradictory in nature. The opposite of this is non-contradictory in nature. This is called non-contradictory in nature, and it is known as a reliable source of testimony. When all phenomena abide in their respective dharma-nature, and are established abiding in their respective self-nature, why is it necessary to declare two aspects of what should be established? This is to generate trust in others, not to generate self-nature. Why is it that one first vows to establish what should be established? This is to fully reveal the meaning of what is desired and thought in this way. Why establish with reasoning? This is to make others accept the meaning of the vow by means of the reasoning that relies on what is seen. Why give an example? This is to show that what is seen is the very place of reasoning. Why establish similarity, dissimilarity, direct perception, inference, and reliable testimony? This is to fully show the knowledge of contradiction and non-contradiction between reasoning and example. Contradiction should also be understood in two ways: uncertain and similar to what is to be established. Non-contradiction can only be understood in two ways: uniquely certain and the difference of what is to be established. Wherever there is contradiction, it is not established by vow, because it is not valid cognition, so it is not valid cognition. Wherever there is no contradiction, it is established by vow, because it is valid cognition, so it is called valid cognition, which is called the place of speaking. What is the adornment of speech? That should be observed from five aspects: namely, knowing one's own and others' tenets, the complete combination of words, fearlessness, reliance, and non-refutation. What is knowing one's own and others' tenets? For example, here some people are particularly fond of the Dharma-Vinaya, and with regard to the scriptures, tenets, and philosophical systems, they recite, rejoice, listen, think, fully mature, become proficient through practice, and become familiar with words.