Tibetan
བཀུར་སྟིང་བྱེད། བླ་མར་བྱེད་ཅིང༌། དེ་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ལས་ལངས་ན། དེ་དང་ལྡན་པར་རྗེས་སུ་རྟོག་པ་དེ་ནི་དེའི་འདོད་པ་དང་ལྡན་པའི་འདུ་ཤེས་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་སྟེ། དེས་ན་ཀུན་ནས་དཀྲིས་པ་དེ་རྣམ་པར་འཕེལ་བར་བྱེད་པ་ནས་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས་ཉམས་པ་ན། བསམ་གཏན་པས་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་གཉིས་ཀ་ནི། ཕྱིན་ཅི་ལོག་དང་པོ་ལས་བཟློག་པ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་འདི་གཉིས་ནི་དུས་གཉིས་སུ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། ཕྱིན་ཅི་ལོག་པ་དང༌། ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་འདི་དག་གི་གཞི་ལས་ལེའུ་བཞིར་འགྱུར་རོ། །བསམ་གཏན་པའི་རྣམ་པར་དབྱེ་བས་བརྟག་པ་བཞི་པས། རྣམ་པ་བཞིས་ཏིང་ངེ་འཛིན་འདི་ནི་ཉམས་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནས། ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པའོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་ཏིང་ངེ་འཛིན་བརྟག་པ་ཡིན་ཏེ། ཇི་ལྟར་བརྟག་ཅེ་ན། འདི་ནི་ངན་པའོ། །འདི་ནི་མཆོག་གོ །འདི་ནི་ཆེས་མཆོག་གོ །འདི་ནི་ཤིན་ཏུ་མཆོག་གོ་ཞེས་བྱ་བ་དང་གོ་རིམས་བཞིན་དུ་སྦྱར་རོ། །ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། འདི་ལ་བསམ་གཏན་པ་དེ་བསམ་གཏན་དང་པོ་ལས་ལངས་ནས་ཕྱིར་བསམ་གཏན་དེ་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག་པར་མི་འདོད་དེ། དེ་རྣམ་པ་དང༌། རྟགས་དང༌། མཚན་མ་དེ་དག་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་ཅིང༌། འདོད་པ་དང་ལྡན་པའི་འདུ་ཤེས་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཇི་སྐད་བསྟན་པ་རྣམས་ཀྱང་ཀུན་ཏུ་འབྱུང་བ་དང༌། ལངས་ན་ཡང་རྗེས་སུ་དྲན་ཞིང་རོ་མྱོང་བར་བྱེད་དེ། དེའི་ཚེ་བསམ་གཏན་པས་ཏིང་ངེ་འཛིན་ན་པ་ཉིད་དུ་བརྟག་པར་བྱའོ། །གཞན་ཡང་བསམ་གཏན་པ་ལངས་ནས། བསམ་གཏན་དང་པོ་དང་མཐུན་པའི་ཆོས་སྟོན་པ་ཐོས་ལ། དེ་ཡང་བསམ་གཏན་དང་པོའི་རྣམ་པ་ལ་སོགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་གི་མཚན་མ་ལེགས་པར་རབ་ཏུ་ཤིན་ཏུ་འཛིན་པར་བྱེད་པ་ནི། ཇི་ལྟར་ཡང་དེའི་བསམ་གཏན་ཐོབ་པ་དེ་མི་བརྗེད་པའི་ཚུལ་གྱིས་གནས་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་དང་མཐུན་པའི་ཆོས་རྗེས་སུ་དྲན་པ་ནི་གནས་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པའོ། །དེའི་བསམ་གཏན་པས་བདག་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་ཉམས་པར་ཡང་མི་འགྱུར། ཁྱད་པར་དུ་ཡང་མི་འགྲོ་ལ། ངེས་པར་འབྱེད་པར་ཡང་མི་འགྱུར་མོད་ཀྱི་གནས་པས་ན། བདག་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་འདི་ནི་མཆོག་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་རིག་པར་བྱའོ། །གཞན་ཡང་བསམ་གཏན་དང་པོ་ལས་ལངས་ནས། བསམ་གཏན་གཉིས་པ་དང་མཐུན་པའི་ཆོས་སྟོན་པ་ཐོས་ལ་དེ་ཐོས་ནས་ཀྱང་བསམ་གཏན་གཉིས་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པའི་ལམ་དང་ལྡན་པའི་འདུ་ཤེས་ཡིད་ལ་བྱེ
Chinese
恭敬作，作上师想，彼从彼等持起，以具彼而随念者，谓以彼之欲乐而具之想作意也。是故从周遍缠裹而令增长者，如前。如是若从等持退失，则禅定者应遍知不颠倒。不颠倒二者，应知是第一颠倒之违品。此二不颠倒，应于二时中遍知，颠倒与不颠倒此等之基，则成四品。以禅定者之差别作四品观察，以四相此等持是与退分相应也，乃至与决择分相应也之间，是等持观察。如何观察耶？此是劣。此是胜。此是极胜。此是 अति胜也，应如是次第配合。如何耶？于此，彼禅定者从初禅起，不欲复入彼禅定，彼不作意彼等之相、征、标帜，如所说以具欲乐之想作意等，亦皆生起，起已亦随念而受用，尔时禅定者应观等持为劣。复次，禅定者起已，听闻宣说与初禅相应之法，彼亦善妙极善极善执持彼等初禅之相等等为何者，如是彼之所得禅定，以不忘之方式而安住，随念与彼相应之法，是与安住分相应也。彼禅定者，我之等持亦不退失，亦不转为殊胜，亦不转为决择，然以安住故，应知我之等持是胜。复次，从初禅起，听闻宣说与第二禅相应之法，彼听闻已，亦以与第二禅之等入道相应之想作意
English
He makes reverence and thinks of him as a guru. When he arises from that samadhi, the one who recollects being endowed with it is the one who directs his mind to the perception of being endowed with its desires. Therefore, from completely enveloping and causing it to increase, it is as before. Thus, if one falls away from samadhi, the meditator should fully understand what is not inverted. The two that are not inverted should be known as the opposite of the first inverted one. These two that are not inverted should be fully understood in two times. The basis of these inverted and non-inverted ones will become four categories. With the fourfold examination by the distinctions of the meditator, with four aspects, this samadhi is said to be in accordance with the aspect of decline, and up to the aspect of ascertainment, it is an examination of samadhi. How does one examine? This is inferior. This is superior. This is most superior. This is अति superior, and they should be applied in that order. How so? Here, that meditator, having arisen from the first dhyana, does not wish to enter into that dhyana again. He does not attend to those aspects, signs, and characteristics, and the perceptions of being endowed with desire, as has been taught, also arise completely. Even when he arises, he remembers and enjoys them. At that time, the meditator should examine the samadhi as being inferior. Furthermore, when the meditator arises and hears the teaching of the Dharma that is in accordance with the first dhyana, he also holds well, very well, and extremely well the characteristics of whatever are the aspects of the first dhyana, etc. In whatever way, that attainment of dhyana of his will remain in a way that is not forgotten. Remembering the Dharma that is in accordance with it is in accordance with the aspect of abiding. That meditator of his thinks, "My samadhi will not decline, nor will it become special, nor will it become definitive, but because it abides, my samadhi is superior." Furthermore, having arisen from the first dhyana, he hears the teaching of the Dharma that is in accordance with the second dhyana, and having heard that, he also directs his mind to the perception of being endowed with the path of entering into the second dhyana.
Tibetan
ད་པ་རྣམས་དེ་ལ་ཀུན་དུ་འབྱུང་ངོ༌། །དེ་དེའི་ཚེ་འདི་སྙམ་དུ་རྟོག་སྟེ། བདག་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་འདི་ནི་ཉམས་པར་ཡང་མི་འགྱུར། གནས་པར་ཡང་མི་འགྱུར། ངེས་པར་འབྱེད་པར་ཡང་མི་འགྱུར་མོད་ཀྱི། ཁྱད་པར་དུ་འགྲོ་བས་ན་ཆེ་ས་མཆོག་ཡིན་ནོ་སྙམ་མོ། །གཞན་ཡང་བསམ་གཏན་པ་ལངས་ནས། སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པའི་བདེན་པ་དང་ལྡན་པའི་ཆོས་སྟོན་པ་ཐོས་ལ། དེ་ཐོས་ནས་ཀྱང་སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པའི་བདེན་པ་དང་ལྡན་བའི་འདུ་ཤེས་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ངེས་བར་འབྱེད་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པ་རྣམས་དེ་ལ་ཀུན་དུ་འབྱུང་ངོ༌། །དེ་དེའི་ཚེ་འདི་སྙམ་དུ་རྟོག་སྟེ། བདག་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་འདི་ནི་ཉམས་པར་ཡང་མི་འགྱུར། གནས་པར་ཡང་མི་འགྱུར། ཁྱད་པར་དུ་ཡང་མི་འགྲོ་མོད་ཀྱི། ངེས་པར་འབྱེད་པར་འགྱུར་བས་ན། ཤིན་ཏུ་མཆོག་ཡིན་ནོ་སྙམ་མོ། །མིག་ཀྱང་ཡོད་ལ་གཟུགས་རྣམས་ཀྱང་ཡོད་པ་ནས། ཡིད་ དང་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་བར་དུ་ཡང་ཡོད་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་དགེ་སློང་གིས་ཆོས་འདི་དག་ཡོད་ལ། ཡོད་བཞིན་དུ་མི་རྟོགས་ཏེ། འདུ་ཤེས་ཡོད་བཞིན་དུ་ཡང་མི་རྟོགས་ན། འདུ་ཤེས་མེད་ན་ལྟ་ཅི་སྨོས་ཞེས་གང་གསུངས་བ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། འདི་ན་དགེ་སློང་བསམ་གཏན་དང་པོ་བསྒྲུབས་ཏེ་གནས་པ་ན། དེས་མིག་ནས་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་བར་དུ་སུན་འབྱིན་པའི་ཟིལ་གྱིས་གནོན་པས་ཟིལ་གྱིས་གནོན་པར་གྱུར་ཏེ། དེ་མིག་ལ་མིག་ཏུ་ཡང་འདུ་ཤེས་པར་མི་འགྱུར་ལ། འདུ་ཤེས་ཅན་ཡང་ཡིན་ནོ། །ཆོས་རྣམས་ཀྱི་བར་ལ་ཆོས་སུ་འདུ་ཤེས་པར་ཡང་མི་འགྱུར་ལ། འདུ་ཤེས་ཅན་ཡང་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་འདུ་ཤེས་ཅན་ཡིན་ཞེ་ན། མིག་ལ་སོགས་པ་ལ་སྡུག་བསྔལ་བའམ། ཀུན་འབྱུང་བའམ། ནད་ལ་སོགས་པར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དེས་ཆོས་དེ་དག་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྒོ་ནས་རྟོགས་པར་མི་བྱེད་དོ། །ཅི་ཡང་མེད་པའི་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་བར་དུ་ཡང་དེ་དང་འདྲ་སྟེ། འདི་ནི་ཟག་པ་མེད་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པའོ། །འདུ་ཤེས་མེད་ལ་ཇི་ལྟར་མི་རྟོགས་ཤེ་ན། མཚན་མ་ཐམས་ཅད་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པའི་ཕྱིར། འགོག་པ་ལ་ཞི་བའོ་སྙམ་དུ་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། མཚན་མ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་འདུ་ཤེས་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་འདིར་འདུ་ཤེས་མེད་པར་འདོད་དོ། །འགོག་པའི་སྙོམས་པར་ཞུགས་པའི་འདུ་ཤེས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐམས་ཅད་དུ་མི་འབྱུང་བ་དེ་ཡང་འདུ་ཤེས་མེད་པར་འདོད་དོ། །ལམ་ནི་བཞིར་བསྟན་ཏེ། ཇི་ལྟ་ཞེ་ན། དེ་བཞིན་དུ་འདུག་ནས་ཆོས་རྣམས་རྣམ་པར་འབྱེད་ཅིང་རབ་ཏུ་རྣམ་པར་འབྱེད་དེ། འདི་ལ་དགེ་སློང་བསམ་གཏན་དང་པོ་ལ་སོག
Chinese
彼等皆于此中生起。彼时作如是思：我的等持既不退失，亦不存住，亦不决择，然以殊胜行故，乃为最上之大。复次，禅定者起立，听闻宣说与痛苦等谛相应的法，听闻之后，亦于与痛苦等谛相应的作意，与决择分相应者，彼等皆于此中生起。彼时作如是思：我的等持既不退失，亦不存住，亦不殊胜行，然以能决择故，乃为极上。眼亦有，色等诸法亦有，乃至意与法等之间亦有，然比丘有此等法，虽有而不觉，虽有想亦不觉，若无想，何须言说？如是所说为何？此处比丘修习初禅而住，彼以损减之势，损减眼等诸法之间，彼于眼亦不觉为眼，然亦有想。于诸法之间亦不觉为法，然亦有想。云何为有想耶？于眼等作意为痛苦，或集起，或疾病等，彼不以自相之门而了知彼等法。乃至无所有处亦如是，此乃无漏之作意。若无想，云何不觉耶？以不作意一切相故。作意于灭为寂静，如是作意，凡离一切相之想，即于此处认为无想。入灭尽定之诸想，于一切之一切皆不生起，彼亦认为无想。道则显示为四种，云何为四种耶？如是安住而分别诸法，且善分别，于此比丘初禅等。
English
They all arise in this. At that time, he thinks like this: "My samadhi neither deteriorates, nor remains, nor discerns, but because it goes to a special place, it is the greatest of the great." Furthermore, when a meditator arises and hears the Dharma that corresponds to the truth of suffering, etc., and after hearing that, he also contemplates the perception that corresponds to the truth of suffering, etc., those that correspond to the aspect of discernment all arise in this. At that time, he thinks like this: "My samadhi neither deteriorates, nor remains, nor goes to a special place, but because it can discern, it is the most excellent." The eye is also present, and forms are also present, and even between the mind and phenomena, they are also present, but although a monk has these dharmas, he does not perceive them even though they are present, and he does not perceive them even though perception is present. If there is no perception, what need is there to say? What is the meaning of what was said? Here, a monk cultivates and dwells in the first dhyana. He is overcome by the force of refutation from the eye to all phenomena, so he does not perceive the eye as the eye, but he also has perception. He also does not perceive phenomena as phenomena, but he also has perception. How does he have perception? He contemplates suffering, or arising, or disease, etc., in the eye, etc., but he does not understand those phenomena through the gate of their own characteristics. It is the same up to the sphere of nothingness. This is the uncontaminated contemplation. If there is no perception, how does he not perceive? Because he does not contemplate all signs. He contemplates that cessation is peace, and whatever perception is free from all signs is considered here to be without perception. The perceptions of entering into cessation, which do not arise in all of everything, are also considered to be without perception. The path is shown as fourfold. How are they fourfold? Thus, abiding and distinguishing phenomena, and thoroughly distinguishing them, for this monk, the first dhyana, etc.