Tibetan
་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་མཚན་མ་གང་ཡིན་བའོ། །འབྲལ་བའི་མཚན་མ་གང་ཞེ་ན། ཏིང་ངེ་འཛིན་ཐོབ་ཟིན་པ་ཉམས་པ་དང༌། འགྲིབ་པ་དང༌། ཆུང་བ་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་མཚན་མ་གང་ཡིན་པའོ། །ཐབས་ཀྱི་མཚན་མ་གང་ཞེ་ན། གཉི་ག་སྟེ། ཕྱིར་ཞིང་འབྱུང་བ་དང༌། འཕེལ་བ་དང༌། རྒྱས་པར་འབྱུང་བའམ། ཉམས་པར་འགྱུར་པའི་ལམ་གང་ཡིན་པའོ། །མངོན་པར་བསྒྲུབ་པའི་མཚན་མ་གང་ཞེ་ན། ཚིག་དང་ཡི་གེ་རྒྱས་པའི་དོན་མདོར་བསྡུ་བ་དང༌། མངོན་པར་ཤེས་པ་བསྒྲུབ་པ་དང༌། ཉོན་མོངས་པ་མེད་པ་དང༌། སོ་སོ་ཡང་དག་པར་རིག་བ་དང༌། སྨོན་ནས་ཤེས་པ་རྣམས་དང༌། གཞན་ཡང་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་བརྟེན་བའི་ཡོན་ཏན་ཁྱད་པར་ཅན་ནམ། སྟོབས་དང་མི་འཇིགས་པ་ལ་སོགས་པ་བསྒྲུབ་པའམ། ཟབ་མོའི་དོན་དང༌། ཚིག་ཤེས་རབ་ཀྱིས་རྟོགས་པའི་མཚན་མ་གང་ཡིན་པའོ། །མཚན་མ་འདི་དག་ཐམས་ཅད་ནི། མཚན་མའི་རྩ་བ་བཞིས་བསྡུས་པ་ཡིན་ཏེ། དམིགས་པའི་མཚན་མས་ནི་ཐམས་ཅད་བསྡུས་སོ། །གཞིའི་མཚན་མས་ཀྱང་བསྡུས་ཏེ། ཕྱི་མ་ཕྱི་མ་གསལ་བས་ན། ཕྱི་མའི་གཞི་སྔ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་གཞིའི་མཚན་མ་ཉིད་དོ། །ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ། ལོག་པར་སྦྱོར་བ་ཡང་དེ་དང་འདྲ་སྟེ། གཅིག་ནི་དཀར་པོའི་ཕྱོགས་ཀྱིའོ། །ཅིག་ཤོས་ནི་ནག་པོའི་ཕྱོགས་ཀྱིའོ། །དེ་ལ་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་མཚན་མ་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཡོངས་སུ་སྤང་བར་བྱ་བའོ། །ཅིག་ཤོས་ནི་བསྟེན་པར་བྱ་བ་སྟེ། དེ་དང་དེའི་འཕྲལ་འཕྲལ་ལ་བྱ་བར་རིག་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་དམིགས་པའི་མཚན་མ་ལ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཇི་ལྟར་བསྒོམ་ཞེ་ན། མཚན་མ་གང་དང་གང་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དེ་དོན་རྣམ་པ་བཞི་བྱེད་དེ། ཡིད་ལ་བྱེད་བ་དེ་ཉིད་ལ་བརྟེན་པ་དང༌། དེའི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཉོན་མོངས་པ་ཐག་རིང་དུ་བྱེད་པ་དང༌། འདི་ལྟ་སྟེ། ཕྱི་མ་ལ་ཆེས་གསལ་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དེ་ཉིད་དམ། དེ་ལས་གཞན་པ་གསལ་བར་བྱེད་པ་དང༌། ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དེ་ལ་བརྟེན་པ་ན། དམིགས་པ་ནི་སུན་འབྱིན་པར་བྱེད། ཉོན་མོངས་པ་ནི་སྤོང་བར་བྱེད། སྤོང་བ་ནི་འཛིན་པར་བྱེད། རྒྱུ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ལས་ཐག་རིང་དུ་བྱེད་པ་སྟེ། དམིགས་པའི་མཚན་མ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ནི། དེ་ལྟར་སྒོམ་མོ། །བསམ་གཏན་དང་པོ་ནས་སྲིད་པའི་རྩེ་མོ་མན་ཆད་ནི་རྣམ་པ་བཞིས་སྙོམས་པར་འཇུག་སྟེ། རྒྱུའི་སྟོབས་དང༌། སྦྱོར་བའི་སྟོབས་དང༌། ལུང་ནོད་པའི་སྟོབས་དང༌། མན་ངག་གི་སྟོབས་ཀྱིས་སོ། །རྒྱུའི་སྟོབ
Chinese
是作意之相为何？离散之相为何？谓已得之三摩地退失、衰减、变小，是作意之相。方便之相为何？有二，谓退失、增长、广大，或衰减之路为何。现证之相为何？谓词句广大之义略摄，及现证神通，及无烦恼，及各别如实知，及随愿而知等，又复依于三摩地之功德殊胜，或证得力与无畏等，或以智慧通达甚深之义与词句，是其相。此等诸相，皆为四相之根本所摄，谓以所缘之相而摄一切。亦以地之相而摄，以后后转明，以后后之地为前前之故。正加行于一切种皆是地之相。如其正加行，不如理加行亦与之相同，一为白分，一为黑分。其中烦恼之相，一切皆应永断。另一应修习，于彼彼之当下应知当作。其中于所缘之相，如何修作意耶？无论何相，作意之作意，能作四种义，谓依于作意彼本身，及令其不相顺品之烦恼远离，如是，为令后后极明故，作意彼本身耶？或作意彼以外之令明者，依于作意彼时，所缘即能破斥，烦恼即能断除，断除即能执持，因即能令远离诸烦恼，是作意所缘之相，如是修习。从初禅乃至有顶，以四种相入定，谓因之力，加行之力，证教之力，及口诀之力。因之力
English
What is the characteristic of attention? What is the characteristic of separation? It is the characteristic of attention that the Samadhi that has already been attained is lost, diminished, and reduced. What is the characteristic of means? There are two: what is the path by which one arises, increases, and expands, or diminishes? What is the characteristic of manifest accomplishment? It is the abbreviation of the meaning of the expanded words and letters, the accomplishment of clairvoyance, the absence of afflictions, the distinct and accurate knowledge, and the knowledge from aspiration. Furthermore, it is the accomplishment of special qualities based on Samadhi, such as strength and fearlessness, or the understanding of profound meanings and words through wisdom. All of these characteristics are included in the four root characteristics: all are included in the characteristic of the object of focus. They are also included in the characteristic of the base, because the latter is clearer than the former, and the base of the latter is the former. Correct application is always the characteristic of the base in all aspects. Just as there is correct application, so too is there incorrect application, and it is the same. One is on the white side, and the other is on the black side. Among them, all the characteristics of affliction should be completely abandoned. The other should be cultivated, and it should be understood what to do in each and every moment. Among them, how does one cultivate attention on the characteristic of the object of focus? Whatever characteristic one attends to, that attention performs four kinds of meaning: relying on that attention itself, and keeping the afflictions that are its opposing side far away. For example, in order to make the latter very clear, is it that attention itself? Or is it something other than that which makes it clear? When relying on that attention, the object of focus is refuted, the afflictions are abandoned, the abandonment is held, and the cause keeps one far away from the afflictions. This is the attention to the characteristic of the object of focus, and that is how one cultivates it. From the first Dhyana up to the peak of existence, one enters into Samadhi in four ways: through the power of cause, the power of application, the power of scriptural authority, and the power of oral instruction. The power of cause