Tibetan
མདོར་བསྡུ་ན། དུས་བཞིར་ཆུད་ཟ་བར་འགྱུར་བ་དང༌། ཆུད་ཟ་བར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་གང་ཟག་བཞིར་རྣམ་པར་གཞག་སྟེ། ཆོས་ཀུན་ཆུབ་པར་བྱེད་པའི་དུས་དང༌། འཛིན་པའི་དུས་དང༌། དོན་ལ་ཉེ་བར་རྟོག་པའི་དུས་དང༌། ཆོས་ཀྱི་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཆོས་སྒྲུབ་པའི་དུས་ལས་རྟོན་པ་བཞི་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པར་གཞག་པ་རྫོགས་སོ།། །།བསམ་གཏན་ལ་སོགས་པ་འདི་དག་ལས། ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང༌། དམིགས་པ་ཡང་རིག་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དག་ནི། དངོས་གཞི་བདུན་དང༌། ཡིད་ལ་བྱེད་པ་གཞན་བཞི་བཅུའོ། །ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དངོས་གཞི་བདུན་པོ་གང་ཞེ་ན། འདི་ལྟ་སྟེ། མཚན་ཉིད་སོ་སོར་རིག་པ་དང༌། མོས་པ་ལས་བྱུང་བ་དང༌། རབ་ཏུ་དབེན་པ་ལས་བྱུང་བ་དང༌། དགའ་བ་སྡུད་པར་བྱེད་པ་དང༌། དཔྱོད་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་བ་དང༌། སྦྱོར་བ་མཐར་ཐུག་པ་དང༌། སྦྱོར་བ་ མཐར་ཐུག་པའི་འབྲས་བུ་ཡིད་ལ་བྱེད་པའོ། །ཡིད་ལ་བྱེད་པ་གཞན་བཞི་བཅུ་པོ་གང་ཞེ་ན། ཆོས་ལ་དམིགས་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང༌། དོན་ལ་དམིགས་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང༌། ལུས་ལ་དམིགས་པ་དང༌། ཚོར་བ་དང༌། སེམས་དང༌། ཆོས་ལ་དམིགས་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང༌། མོས་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང༌། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང༌། སློབ་པ་དང༌། མི་སློབ་པ་དང༌། སློབ་པ་ཡང་མ་ཡིན་མི་སློབ་པ་ཡང་མ་ཡིན་པ་དང༌། ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང༌། སྤོང་བ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང༌། སྤངས་པའི་ཚེ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང༌། རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བཅས་པའི་གཟུགས་བརྙན་ལ་དམིགས་པ་དང༌། རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་གཟུགས་བརྙན་ལ་དམིགས་པ་དང༌། དངོས་པོའི་མཐའ་ལ་དམིགས་པ་དང༌། དགོས་པ་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་ལ་དམིགས་པ་དང༌། མོས་པ་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང༌། ཉེ་བར་ཞི་བར་བྱེད་པ་དང༌། ཆ་གཅིག་བསྒོམ་པ་དང༌། གཉི་གའི་ཆ་བསྒོམ་པ་དང༌། རྟག་ཏུ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང༌། བསྟི་སྟང་དུ་བྱས་ཏེ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང༌། མཐུན་པ་ལས་བྱུང་བ་དང༌། གཉེན་པོ་ལས་བྱུང་བ་དང༌། ངད་པར་བྱ་བར་འོས་པ་དང༌། སོ་སོར་བརྟག་པར་འོས་པ་དང༌། བསྒྲིམས་ཏེ་འཇུག་པ་དང༌། སྐབས་སུ་ཆད་ཅིང་འཇུག་པ་དང༌། རྩོལ་བ་དང་བཅས་པར་འཇུག་པ་དང༌། རང་གི་ངང་གིས་འཇུག་པ་དང༌། རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང༌། ནང་དུ་ཡང་དག་པར་སྡུད་པ་དང༌། སྒྲིབ་པ་རྣམ་པར་དག་པར་བྱེད་པ་དང༌། རྟེན་གྲུབ་པས་སྤྱོད་ཡུལ་རྣམ་པར་དག་པ་དང༌། གཞན་གྱིས་བྱས་པ་དང༌། སོ་སོ་རང་གིས་རྟོགས་པ་དང༌། རྒྱ་ཆེ་བ་དང༌། ཐམས་ཅད
Chinese
总而言之，为了区分会浪费时间和不会浪费时间，将人分为四种：通达一切法的时机、执持的时机、接近了解意义的时机、修行与法相应的法的时机，由此安立四种依赖。安立完毕。 从禅定等这些法中，也应了知作意和所缘。其中，作意有七种根本和四十种其他作意。七种根本作意是什么呢？即：个别了知自性、从胜解生起、从寂静生起、积聚欢喜、观察的作意、究竟的结合、究竟结合的果的作意。四十种其他作意是什么呢？即：缘法的作意、缘义的作意、缘身体、感受、心、法的作意、胜解的作意、如实的作意、有学的、无学的、非有学非无学的、遍知的作意、舍弃的作意、舍弃时的作意、缘有分别的影像、缘无分别的影像、缘事物之边际、缘所需圆满成就、胜解分别的作意、令近寂静、修习一部分、修习两个部分、恒常作意、视为卑贱而作意、从顺生起、从对治生起、适合厌恶、适合个别观察、精勤进入、间断进入、以努力进入、自然进入、分别的作意、于内如实摄集、令障碍清净、以所依成就而使行境清净、由他所作、各自自己所证、广大、一切
English
In short, to distinguish between wasting time and not wasting time, people are divided into four types: the time to master all dharmas, the time to hold, the time to closely understand the meaning, and the time to practice dharmas that are in accordance with the Dharma, thereby establishing four reliances. The establishment is complete. From these dharmas such as meditation, one should also understand attention and object. Among them, attention has seven fundamental types and forty other types of attention. What are the seven fundamental attentions? They are: individually knowing characteristics, arising from aspiration, arising from solitude, accumulating joy, attention of investigation, ultimate union, and attention of the fruit of ultimate union. What are the forty other attentions? They are: attention focused on Dharma, attention focused on meaning, attention focused on body, feeling, mind, and Dharma, attention of aspiration, attention of suchness, attention of learning, non-learning, neither learning nor non-learning, attention of complete knowledge, attention of abandonment, attention at the time of abandonment, attention focused on images with conceptualization, attention focused on images without conceptualization, attention focused on the limits of things, attention focused on the complete accomplishment of needs, attention of discriminating aspiration, causing near quiescence, practicing one part, practicing two parts, constant attention, regarding as base and attending, arising from conformity, arising from antidote, suitable for aversion, suitable for individual examination, entering diligently, entering intermittently, entering with effort, entering naturally, attention of discrimination, truly gathering within, purifying obscurations, purifying the field of activity through the accomplishment of the basis, done by others, realized individually by oneself, vast, all
Tibetan
་དུ་འགྲོ་བའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པའོ། །དེ་ལ་ཆོས་ལ་དམིགས་པ་གང་ཞེ་ན། ཐོས་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཤེས་རབ་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པ་གང་ཡིན་པའོ། །དོན་ལ་དམིགས་པ་ནི་བསམས་པ་ལས་བྱུང་བ་དང༌། བསྒོམས་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཤེས་རབ་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པ་གང་ཡིན་པའོ། །ལུས་ལ་དམིགས་པ་ནས་ཆོས་ལ་དམིགས་པའི་བར་རྣམས་ཀྱི་ནི་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་ ལ་བརྩོན་པའི་ལུས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་ཚུལ་བཞིན་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པའོ། །མོས་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ནི། བསམ་གཏན་པ་རྣམས་ཀྱི་ཇི་ལྟར་འདོད་པའི་མཚན་མའི་དངོས་པོ་ལ་མོས་པའི་གང་ཡིན་པའོ། །དེ་ཁོ་ན་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་དང༌། སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་དང༌། དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་ཚུལ་བཞིན་ཀྱི་ཆོས་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པའོ། །སློབ་པའི་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་དང༌། རྒྱུད་ལས་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། དེ་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་སློབ་པའི་ཟག་པ་མེད་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པའོ། །རྒྱུད་ལ་ནི་སློབ་པའི་དགེ་བ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཐམས་ཅད་དོ། །སློབ་པའི་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ། མི་སློབ་པའི་ཡང་དེ་དང་འདྲ་བར་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་རིག་པར་བྱའོ། །སློབ་པ་ཡང་མ་ཡིན་མི་སློབ་པ་ཡང་མ་ཡིན་པའི་ནི། འཇིག་རྟེན་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཐམས་ཅད་དོ། །ཡོངས་སུ་ཤེས་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ནི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་གང་གིས་དམིགས་པ་ཡོངས་སུ་ཤེས་ལ། ཉོན་མོངས་པ་ནི་སྤོང་བར་མི་བྱེད་པའོ། །སྤོང་བ་ཡིད་ལ་བྱེད་བ་ནི། གང་གིས་གཉིས་ཀ་བྱེད་པའོ། །སྤངས་པའི་ཚེའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་སྤངས་པའི་རྗེས་ལ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པའོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བཅས་པའི་གཟུགས་བརྙན་ལ་དམིགས་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ནི་གང་གིས་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ལུས་ལ་དམིགས་པའི་ལྷག་མཐོང་བསྒོམ་པའོ། །རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་གཟུགས་བརྙན་ལ་དམིགས་པ་ནི། གང་གིས་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ལུས་ལ་དམིགས་པའི་ཞི་གནས་བསྒོམ་པའོ། །དངོས་པོའི་མཐའ་ལ་དམིགས་པ་ནི་གང་གིས་ལུས་དང༌། ཚོར་བ་དང༌། སེམས་དང༌། ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ལུས་ལ་སོགས་པའི་མཐའ་ལ་དམིགས་པ་སྟེ། དེ་ལས་ལུས་མེད་པ་ནས་ཆོས་ཀྱི་བར་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དགོས་པ་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་ལ་དམིགས་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ནི། བདག་འདི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང༌། བདག་འདི་ལྟར་ཡིད་ལ་བྱེད་ན། འདི་དང་འདིར་འགྱུར་རོ། །འདི་དང་འདི་ཡང་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ་སྙམ་པ་གང་ཡིན་པ་དང༌། ཡོངས་སུ་དག་པ་ལ་དམིགས་པའི་དམིགས་པ་གང་ཡིན་པའོ།
Chinese
是趣入之作意。其中，以法为所缘是什么呢？是与听闻所生之智慧相应者。以义为所缘，是与思所生及修所生之智慧相应者。从以身為所緣直到以法為所緣的那些，是于精勤修习念住的身等，如理作意之作意。信解作意是，禅定者们随欲信解相之事物者。唯彼作意是，以自相、共相、及真如之相，如理作意法之作意。有学之自性与相续有两种，其中自性是，有学之无漏作意。相续是，有学之善作意一切。如实有学一样，无学也应知如是分为两种。非有学亦非无学是，世间之作意一切。遍知作意是，以作意任何所缘而遍知，然不舍断烦恼者。舍断作意是，以任何作意而作二者。已舍断时之作意是，舍断烦恼之后之作意。与寻伺俱之影像为所缘之作意是，以任何作意而以寻伺之身為所緣修习胜观者。无寻伺之影像为所缘是，以任何作意而以无寻伺之身為所緣修习止观者。以事物之边际为所缘是，以任何作意而以身、受、心、法之身等之边际为所缘，因此从无身到无法之间皆无。以所需圆满成就为所缘之作意是，我如此作意，我如是作意，则将变成这样和这样，这样和这样也将成就，凡是如此想者，以及以完全清净为所缘之所缘。
English
It is the mind-making that goes into it. What is it to focus on the Dharma? It is the one that is in accordance with the wisdom arising from hearing. To focus on the meaning is the one that is in accordance with the wisdom arising from thinking and the wisdom arising from meditation. From focusing on the body to focusing on the Dharma, it is the mind-making that properly makes the mind focus on the body and so on, which is devoted to mindfulness. The mind-making of faith is the one that the meditators believe in the objects of the signs as they wish. The only mind-making is the mind-making that properly makes the mind focus on the Dharma with its own characteristics, common characteristics, and the characteristics of suchness. The nature of the learner and the continuum are of two kinds. The nature is the mind-making of the learner without leakage. The continuum is all the mind-making of the learner's virtue. Just like the learner, the non-learner should also be known to be divided into two kinds. Neither a learner nor a non-learner is all the mind-making of the world. The mind-making of complete knowledge is the mind-making that completely knows the object, but does not abandon the defilements. The mind-making of abandonment is the one that does both. The mind-making of the time of abandonment is the mind-making after the abandonment of defilements. The mind-making that focuses on the image with conceptualization is the one who meditates on the higher view by focusing on the body of conceptualization with any mind-making. Focusing on the image without conceptualization is the one who meditates on tranquility by focusing on the body without conceptualization with any mind-making. To focus on the edge of things is to focus on the edge of the body, feeling, mind, and Dharma with any mind-making, so there is nothing from no body to no Dharma. The mind-making that focuses on the complete accomplishment of the need is, I think this way, and if I think this way, it will become this and this, and this and this will also be accomplished, and whatever is the object of complete purification.