Tibetan
ཕྱིར་ཏེ་གོ་རིམས་བཞིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་དེ་དེའི་རྐྱེན་གྱིས་བྱུང་བའི་ཚོར་བ་མྱོང་བར་མི་བྱེད་ཅེ་ན། ཡུལ་ལ་དམིགས་པར་འདོད་པའམ་དམིགས་པའི་ཚེའམ། རྗེས་སུ་དྲན་པ་ན་ཡང་རུང་སྟེ། རྟེན་དེས་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་ཚོར་བ་ཀུན་ཏུ་མི་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་ཏེ། པདྨའི་འདབ་མ་ལ་ཆུའི་ཐིགས་པ་འདུག་པ་བཞིན་དུ། དེའི་རྟེན་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ཀྱིས་གོས་པ་མེད་པར་གནས་སོ། །དྲུག་པོ་འདི་དག་ནི་ངེས་པར་འབྱུང་བར་བྱ་བའི་ཁམས་ཏེ། དེ་དག་ཀྱང་མདོ་ཉིད་ལས་ཇི་སྐད་འབྱུང་བ་བཞིན་ཏེ། བདག་གི་བྱམས་པ་བསྒོམས་པ་ནས། བདག་ནི་ངའོ་སྙམ་དུ་འཛིན་པ་དང་ཡང་བྲལ་བའི་བར་དུ་ཡིན་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་བདག་གི་སེམས་ནི་ཐེ་ཚོམ་དང་ནེམ་ནུར་གྱི་ཟུག་རྡུས་ཡོངས་སུ་དཀྲིས་ཏེ་འདུག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་ཕྱིར་བྱམས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་གནོད་སེམས་ལ་སོགས་པའི་གཉེན་པོ་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་པའི་ཉེས་པར་བཟུང་བ་འདོར་དུ་གཞུག་པའི་ཕྱིར། འདི་དག་རྣམ་པར་གཞག་པར་བལྟ་བར་བྱའོ། །དེ་ལ་གཞི་ནི་གནོད་སེམས་ལ་སོགས་པ་དང་བྲལ་བའི་གཉེན་པོའི་ཁྱད་པར་གྱིས་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཡིན་ནོ། །མཚན་མ་མེད་པ་ནི་མཚན་མའི་གཉེན་པོ་དང༌། འཕགས་པའི་གནས་པ་འཐོབ་པ་ལ་ཡོངས་སུ་རྟོག་པའི་ཚུལ་གྱིས་སོ། །དྲུག་པ་ནི་མཐར་ཐུག་པར་འགྲོ་བ་ལ་ཡོངས་སུ་རྟོག་པའི་ཚུལ་གྱིས་སོ། །བྱམས་པ་ནི་ཀུན་ནས་མནར་སེམས་མེད་པར་འཇུག་པས་ན། གནོད་སེམས་ཀྱི་གཉེན་པོའོ། །སྙིང་རྗེ་ནི་ཕ་རོལ་གྱི་སྡུག་བསྔལ་བསྩལ་བ་ལྷག་པའི་བསམ་པས་འཇུག་པས་ན་རྣམ་པར་འཚེ་བའི་གཉེན་པོའོ། །དགའ་བ་ནི་ཕ་རོལ་གྱི་བདེ་བ་ལ་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བའི་རྣམ་པས་འཇུག་པས་ན། མི་དགའ་བའི་གཉེན་པོའོ། །བཏང་སྙོམས་ནི་གཉིས་ཀ་ལ་ལྷག་པར་བཏང་སྙོམས་པས་ན། འདོད་པའི་འདོད་ ཆགས་དང༌། གནོད་སེམས་ཀྱི་གཉེན་པོའོ། །མཚན་མ་མེད་བ་ནི་མཚན་མ་དང་མི་མཐུན་པས་ན། མཚན་མ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཉེན་པོའོ། །ངའོ་སྙམ་པའི་ང་རྒྱལ་དང་བྲལ་བ་ལ་ནི། རང་གི་རྣམ་པར་ཐར་པའམ། རྟོག་པ་ལ་ནེམ་ནུར་ཡོད་མི་སྲིད་དེ། དེ་བས་ན་ངའོ་སྙམ་པའི་ང་རྒྱལ་དང་བྲལ་བ་ནི་དེའི་གཉེན་པོ་ཡིན་ནོ། །གནོད་སེམས་ཐམས་ཅད་ལས་ངེས་པར་འབྱུང་བ་ནི་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། འདི་ནི་ངེས་པར་འབྱུང་བ་ཁོ་ནའོ་ཞེས་གཅིག་ཏུ་ངེས་པར་མཛད་པའོ། །གནོད་སེམས་ལ་སོགས་པ་ཀུན་ཏུ་འབྱུང་བའི་ཉེས་པ་ཡོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མ་བསྒོམས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་ངེས་པར་འབྱུང་བར་བྱ་བའི་ཁམས་སྔ་མ་ལྔ་པོ་གང་དག་ཡིན་པ་དེ་དག་ལས། སྔ་མ་བཞི་ནི་ལྷའི་གནས་པས་བསྡུས་སོ། །ལྔ་པ་ནི་འཕགས་པའི་གནས་པས་བསྡུས་སོ། །ཡང་ངེས་པར་འབྱུང་བ་དྲུག་པོ་དག་ལས་བཞི་ནི་ཚངས་པའི་གནས་པས་བསྡུས་སོ། །ལྔ་པ་དང་དྲུག་པ་གཉིས་ནི་འཕགས་པའི་གནས་པས་བསྡུས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་གནོད་སེམས་ལ་སོགས་པའི་ཉེས་པ་ལས་ཡང་དག་པར་འདས་པས་ན། ངེས་པར་འབྱུང་བ་ཞེས་བྱའོ། །རྟོན་པ་རྣམས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ངེས་པར་འབྱུང་བ་དེ་ལ་བརྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་དག་ཀྱང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཆོས་ལ་བརྟན་གྱི་གང་ཟག་ལ་མ་ཡིན། དོན་ལ་བརྟེན་གྱི་ཚིག་འབྲུ་ལ་མ་ཡིན་ངེས་པའི་དོན་གྱི་མདོ་སྡེ་ལ་བརྟན་གྱི་དྲང་བའི་དོན་ལ་མ་ཡིན། ཡེ་ཤེས་ལ་བརྟན་གྱི། རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་མ་ཡིན་ཞེས་བཞི་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་དག་ཇི་ལྟར་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཡིན་ཞེ་ན། གང་ཟག་རྣམ་པ་བཞིའི་བྱེ་བྲག་གིས་ཏེ། དང་པོ་ནི་ཚུལ་འཆོས་པའི་གང་ཟག་གི་བྱེ་བྲག་གིས་སོ། །གཉིས་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་རྒྱང་པན་པའི་གང་ཟག་གི་བྱེ་བྲག་གིས་སོ། །གསུམ་པ་ནི་རང་གི་ལྟ་བ་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པ་ལ་གནས་པའི་གང་ཟག་གི་བྱེ་བྲག་གིས་སོ། །བཞི་པ་ནི་ཐོས་པ་ལྷུར་ལེན་པའི་གང་ཟག་གིས་སོ། །དེ་ལ་ཚུལ་འཆོས་པ་ནི་ཆོས་ལ་བརྟན་གྱི། གང་ཟག་ལ་ནི་མ་ཡིན་པ་སྟེ། འབྲེལ་པའི་གཏམ་གྱིས་རྣམ་པར་ངེས་པར་བྱས་ནས། ཤེས་པས་རྟོགས་ པར་བྱ་བ་ཡིན་གྱི། སྤྱོད་ལམ་ཙམ་གྱིས་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་རྣམ་གྲངས་གཞན་ཡང༌། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གང་ཟག་ཀྱང་གསུངས་ལ། ཆོས་ཀྱང་གསུངས་པ་དེ་ལ། ཆོས་ཁོ་ན་ལ་བརྟན་གྱི་གང་ཟག་ལ་མ་ཡིན་ཏེ། ཡུལ་གྱི་མིའི་ངེས་པའི་ཚིག་ནི་མངོན་པར་ཞེན་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཆོས་དེ་ཡང་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། ཚིག་འབྲུ་དང་དོན་ཏོ། །དེ་ལ་དོན་ལ་བརྟན་གྱི་ཚིག་འབྲུ་ལ་མ་ཡིན་པ་ནི། ཐོས་པ་ལྷུར་བླང་བར་མི་བྱའོ། དོན་ལ་བསམ་པར་བྱ། གཞལ་བར་བྱ། ཉེ་བར་བརྟག་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ནི་མདོ་ལས་ངེས་པའི་དོན་ཡང་གསུངས་ལ། དྲང་བའི་དོན་ཀྱང་གསུངས་མོད་ཀྱི། དེ་ལ་དོན་ལ་ཉེ་བར་རྟོག་པས། ངེས་པས་དོན་གྱི་མདོ་སྡེ་ལ་བརྟན་གྱི། དྲང་བའི་དོན་ལ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བསོད་ནམས་དང་མི་གཡོ་བར་ཉེ་བར་འགྲོ་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡང་བདེ་འགྲོར་འགྲོ་བའི་ཕྱིར་གསུངས་ལ། འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞིའི་ཤེས་པ་ཡང་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་གསུངས་པ་དེ་ལ། ཆོས་ཀྱི་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཆོས་སྒྲུབ་པས་ཡེ་ཤེས་ལ་བརྟེན་གྱི། རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་
Chinese
再次按照顺序。如果不是因为那个原因而产生的感受，那又该如何呢？无论是想要缘于对境，或者缘于对境之时，或者在随念之时也好，因为那个所依不会产生一切烦恼的感受。如同水滴停留在莲花的花瓣上一样，那个所依不被烦恼所染污而安住。这六者是必须出离的界，那些也如经中所说的那样，从修持我的慈爱开始，直到远离认为“我是我”的执着之间，虽然是这样，但是我的心却被怀疑和犹豫的刺所缠绕着，正因为这样，为了舍弃认为慈爱等等不是损害心等等的对治的过失，应当观察这些的分别安立。其中，基础是以远离损害心等等的对治的差别来分别安立的。无相是没有相的对治，以及以完全证悟获得圣者之位的方式。第六是以完全证悟走向最终的方式。慈爱是以从各方面没有恼害心地进入，是损害心的对治。悲心是以给予他人的痛苦增上之意乐而进入，是恼害的对治。喜是以随喜他人之乐的方式进入，是不欢喜的对治。舍是以对两者都特别舍弃，是贪欲的贪着和损害心的对治。无相是因为与相不相符，是所有相的对治。对于远离认为“我是我”的傲慢来说，自己的解脱或者分别念不可能有犹豫，因此，远离认为“我是我”的傲慢是它的对治。从一切损害心中必定出离，这被称为“这是必定出离的”，这是唯一确定为必定出离的。损害心等等普遍产生的过失存在，这是因为没有修习的缘故。其中，必须出离的之前的五个界是什么，从那些之中，之前的四ི་被天界的住所所包含。第五个被圣者的住所所包含。此外，这六种必然产生的事物中，有四种被梵天的住所所包含。第五个和第六个仅仅是被圣者的住所所包含。因为从有害的想法等过失中完全解脱，所以称为必然产生。所谓“所依赖的”，是为了对那必然产生的事物加以依赖。这些事物，世尊也说了要依赖法，不要依赖人；依赖意义，不要依赖字句；依赖了义的经部，不要依赖不了义；依赖智慧，不要依赖识。这四种是如何进行区分的呢？通过四种人的差别。第一种是通过伪装者的差别。第二种是通过世间游荡者的差别。第三种是通过安住于执持自己的观点为最胜的人的差别。第四种是通过专注于听闻的人的差别。对于伪装者来说，要依赖法，不要依赖人。通过相关的言语进行明确，要通过智慧去理解，而不仅仅是通过行为。还有其他的分类，世尊既说了人，也说了法，对于此，要仅仅依赖法，不要依赖人。因为地方人的定义不是要去执着的。法也有两种，即字句和意义。对于此，要依赖意义，不要依赖字句，不要专注于听闻，要思考意义，衡量意义，仔细观察意义。世尊在经中既说了了义，也说了不了义。对于此，通过对意义的仔细观察，要依赖了义的经部，不要依赖不了义。世尊说了与福德和不动摇接近的识，是为了前往善趣。也说了四圣谛的智慧，是为了能够从痛苦中解脱。对于此，通过修持随顺法的法，要依赖智慧，不要依赖识。对此，
English
Again, it is in order. How is it that one does not experience the feelings that arise from that cause? Whether one wishes to focus on an object, or at the time of focusing, or even when recollecting, because that basis does not give rise to all afflicted feelings. Just as a drop of water remains on a lotus petal, that basis remains without being stained by afflictions. These six are realms to be definitely abandoned. Those are also as it is said in the Sutra itself, from meditating on my love, until even being separated from the clinging that thinks "I am I," although it is so, my mind is completely entangled with the thorns of doubt and hesitation. Therefore, in order to abandon the fault of thinking that love and so forth are not the antidotes to harmful thoughts and so forth, one should look at the distinctions of these. There, the basis is distinguished by the difference of the antidote that is separated from harmful thoughts and so forth. The signless is the antidote to signs, and the way of completely realizing the attainment of the state of the noble ones. The sixth is the way of completely realizing going to the ultimate. Love enters without any tormenting mind from all sides, so it is the antidote to harmful thoughts. Compassion enters with the intention of giving others suffering, so it is the antidote to harm. Joy enters in the manner of rejoicing in the happiness of others, so it is the antidote to displeasure. Equanimity is especially abandoning both, so it is the antidote to desire's attachment and harmful thoughts. The signless is incompatible with signs, so it is the antidote to all signs. For being free from the pride of thinking "I am I," there is no possibility of hesitation in one's own liberation or conceptualization, therefore, being free from the pride of thinking "I am I" is its antidote. Definitely emerging from all harmful thoughts is what is called, "This is definitely emerging," this is uniquely determined as definitely emerging. The fault of harmful thoughts and so forth universally arising exists, this is because of not cultivating. Among them, what are the previous five realms to be definitely abandoned, from those, the previous four
English
is included in the abode of the gods. The fifth is included in the abode of the noble ones. Furthermore, among these six things that necessarily arise, four are included in the abode of Brahma. The fifth and sixth are solely included in the abode of the noble ones. Because one is completely liberated from the faults of harmful thoughts and so on, it is called necessarily arising. The so-called "reliance" is for the purpose of relying on that which necessarily arises. Regarding these things, the Blessed One also said to rely on the Dharma, not on the person; rely on the meaning, not on the words; rely on the sutras of definitive meaning, not on those of provisional meaning; rely on wisdom, not on consciousness. How are these four distinguished? Through the distinctions of four types of individuals. The first is through the distinction of the hypocrite. The second is through the distinction of the worldly wanderer. The third is through the distinction of the person who abides in holding their own view as supreme. The fourth is through the distinction of the person who is devoted to listening. For the hypocrite, one should rely on the Dharma, not on the person. Having clarified through related speech, it should be understood through wisdom, not merely through conduct. There are also other classifications. The Blessed One spoke of both the person and the Dharma. Regarding this, one should rely solely on the Dharma, not on the person. Because the definition of a local person is not something to be clung to. There are also two types of Dharma, namely words and meaning. Regarding this, one should rely on the meaning, not on the words. One should not be devoted to listening, but should contemplate the meaning, measure the meaning, and carefully examine the meaning. The Blessed One spoke of both definitive meaning and provisional meaning in the sutras. Regarding this, through careful observation of the meaning, one should rely on the sutras of definitive meaning, not on the provisional meaning. The Blessed One spoke of the consciousness that is close to merit and immovability, in order to go to the good realms. He also spoke of the wisdom of the Four Noble Truths, in order to be liberated from suffering. Regarding this, by practicing the Dharma that is in accordance with the Dharma, one should rely on wisdom, not on consciousness. Regarding this,