English
Thus, one cultivates and enters. This is the fourth characteristic. If the four characteristics arising from shame and embarrassment appear, it should be understood that shame and embarrassment have been obtained. Cultivating embarrassment is primary, with one's own mind devoted to the Dharma, thought and unified action, non-discrimination and oneness. This verse explains how cultivating embarrassment and knowing shame is the supreme and primary cultivation. For example, for the Buddha Bhagavan, offering external objects such as incense, garlands, and unguents, is not as supreme as offering with the mind, such as listening and contemplating. Similarly, giving rise to shame out of concern for others' criticism and regard for others is not supreme. Rather, looking to one's own mind, thinking of oneself being ashamed of oneself, and thereby giving rise to knowing shame, such cultivation of shame is the most supreme cultivation. Cultivating shame with the mind also has five aspects: devotion to the Dharma, thought, unified action, non-discrimination, and abiding in oneness. Among these, devotion to the Dharma refers to praising and having faith in the Mahayana Dharma, which is completely embraced by shame and embarrassment. Such cultivation is also the most supreme cultivation. Thought has nine aspects: tasting, rejoicing, delighting, being contentless, abandoning, rejoicing, benefiting,
Tibetan
ཞེས་བྱ་བ་ལ། ངོ་ཚ་བའི་སྐབས་ཀྱི་འོག་ཏུ་བརྟན་པ་རྣམ་པར་དབྱེ་བའི་སྐབས་བཤད་པར་འབྲེལ་བ་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་སུམ་ཅུ་རྩ་བདུན་བསྒོམ་པ་དང༌། རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་གཙོ་བོ་ནི་ངོ་ཚ་ཤེས་པའོ། །དེ་ལྟར་ངོ་ཚ་ཤེས་པ་དག་ལྡན་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བསྒོམ་པ་ལ་ཞུགས་པ་ན། ལེ་ལོ་དང༌། གཡེང་བ་དང༌། འཆལ་བའི་ཤེས་རབ་གསུམ་གྱིས་ཉོན་མི་མོངས་པའི་བརྩོན་འགྲུས་དང༌། ཏིང་ངེ་འཛིན་དང༌། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཆོས་གསུམ་བརྟན་པ་དང་དཔའ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་འབྱུང་སྟེ། བརྟན་པ་དེ་ཡང་ངོ་ཚ་ཤེས་པ་ལས་འབྱུང་ཞིང་འགྲུབ་པར་འགྱུར་བས་ན་ངོ་ཚ་བའི་རྗེས་ལ་བརྟན་པའི་སྐབས་བཤད་པར་འབྲེལ་ཏོ། །ཡང་ན་ངོ་ཚ་བ་དང༌། ཁྲེལ་བ་དང་ལྡན་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་འདོད་ཆགས་དང་ཞེ་སྡང་ལ་སོགས་པའི་ཉོན་མོངས་པའི་རླུང་གིས་བསྐྱོད་པར་མི་ནུས་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་བས་ན་ངོ་ཚ་བའི་རྗེས་ལ་བརྟན་པའི་སྐབས་བཤད་པ་འབྲེལ་ཏོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་བརྟན་པ་ནི། །མཚན་ཉིད་དང་ནི་དབྱེ་བ་དང༌། །མི་འགྱུར་བ་དང་དེ་ལས་གཞན། །ཐམས་ཅད་ལས་ནི་ཁྱད་པར་ཞུགས། །ཞེས་བྱ་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་འདིས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་བརྟན་པ་རབ་ཏུ་དབྱེ་བའི་ དོན་མདོར་བསྡུས་ནས་སྟོན་ཏེ། བརྟན་པའི་སྐབས་འདིར་ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་བརྟན་པའི་དོན་ནི་རྣམ་པ་གསུམ་ཞིག་སྟོན་ཏེ། བརྟན་པའི་མཚན་ཉིད་དང༌། བརྟན་པའི་དབྱེ་བ་དང༌། བརྟན་པའི་མི་འགྱུར་བ་སྟེ། དེ་ལ་འཇིག་རྟེན་པ་ལ་ཡང་བརྟན་པ་ཡོད། ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ལ་ཡང་བརྟན་པ་ཡོད་མོད་ཀྱི། དེ་དག་གི་བརྟན་བ་བས་ཀྱང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་བརྟན་པའི་མཚན་ཉིད་དང༌། དབྱེ་བ་དང༌། མི་འགྱུར་བ་གསུམ་གཞན་ལས་འཕགས་ཤིང་ཁྱད་ཞུགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །བརྩོན་འགྲུས་ཏིང་འཛིན་ཤེས་རབ་དང༌། །སེམས་པ་མི་གཡོ་བརྟན་པར་འདོད། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམ་དག་ནི། །འཇིགས་པ་མེད་པ་གསུམ་ལས་བྱུང༌། །ཞེས་བྱ་འདིས་མཚན་ཉིད་དང་མཚན་ཉིད་ཀྱི་མིང་གི་རྣམ་གྲངས་དང་མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྒྲུབ་པ་གསུམ་འཆད་དོ། །དེ་ལ་བརྟན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང༌། བརྩོན་འགྲུས་དང༌། ཏིང་ངེ་འཛིན་དང༌། ཤེས་རབ་སྟེ་ཆོས་དེ་གསུམ་ལ་མིང་དུ་བཏགས་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལ་དགེ་བའི་ཆོས་ལ་སེམས་སྤྲོ་ཞིང་མི་ལྡོག་པ་ནི་བརྩོན་འགྲུས་སོ། །འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞི་བསྒོམ་པའི་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་དང༌། རྣམ་པར་རྟོག་པའི་རླུང་གིས་མི་བསྐྱོད་པ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏོ། །ཆོས་རྣམས་
Chinese
如是说，在惭愧之后，宣说分辨坚固之时的关联是什么呢？修习三十七菩提分法，以及随顺之法中的主要就是知惭愧。如是，具有知惭愧的菩萨在修习时，以懈怠、散乱和邪慧这三种烦恼不能染污的精进、禅定和智慧这三种法，生起坚固和勇敢，而坚固也从知惭愧中产生和成就，因此在惭愧之后宣说坚固之时是有关联的。或者，具有惭愧和羞耻的菩萨，不会被贪欲和嗔恨等烦恼之风所动摇，因此在惭愧之后宣说坚固之时是有关联的。菩萨的坚固是：体性和差别，以及不变异，以及其他，从一切中超胜。这句偈颂简略地显示了菩萨坚固的种种分类的意义。在坚固的这个章节中，也显示了菩萨坚固的三种意义：坚固的体性，坚固的差别，坚固的不变异。其中，世间人也有坚固，声闻和缘觉也有坚固，但是，与他们的坚固相比，菩萨的坚固的体性、差别和不变异这三者更为殊胜和超胜，这就是它的意义。精进禅定与智慧，心不摇动称为坚固，清净的菩萨，从三种无畏中生起。这句偈颂阐述了体性、体性的名称的异名和体性的建立这三者。其中，所谓坚固，也就是精进、禅定和智慧，这三种法被命名为坚固。其中，对于善法心生欢喜且不退转就是精进。一心一意地修习四圣谛，且不被分别念之风所动摇就是禅定。诸法
English
As it is said, what is the connection between explaining the occasion of steadfastness after shame? The main thing among the thirty-seven factors of enlightenment to be cultivated and the subsequent corresponding dharmas is knowing shame. Thus, when a Bodhisattva who possesses the knowledge of shame engages in cultivation, the three qualities of diligence, samadhi, and wisdom, which are not afflicted by the three afflictions of laziness, distraction, and immoral wisdom, arise as steadfastness and bravery. Since that steadfastness also arises from and is accomplished through the knowledge of shame, there is a connection between explaining the occasion of steadfastness after shame. Or, a Bodhisattva who possesses shame and embarrassment cannot be moved by the winds of afflictions such as desire and hatred. Therefore, there is a connection between explaining the occasion of steadfastness after shame. The steadfastness of a Bodhisattva is: its nature and its distinctions, and its immutability, and other than that, it surpasses all. This verse briefly shows the meaning of the various classifications of the steadfastness of a Bodhisattva. In this chapter on steadfastness, it also shows three aspects of the meaning of the steadfastness of a Bodhisattva: the nature of steadfastness, the distinctions of steadfastness, and the immutability of steadfastness. Among these, worldly people also have steadfastness, and Hearers and Solitary Buddhas also have steadfastness, but compared to their steadfastness, the nature, distinctions, and immutability of the steadfastness of a Bodhisattva are more excellent and surpassing. That is the meaning. Diligence, samadhi, and wisdom, and a mind that does not waver are called steadfastness. A pure Bodhisattva arises from the three fearlessnesses. This explains the three aspects of nature, synonyms for the name of nature, and the establishment of nature. Among these, what is called steadfastness is also named for those three dharmas: diligence, samadhi, and wisdom. Among these, rejoicing in virtuous dharmas and not turning back is diligence. Single-mindedly cultivating the Four Noble Truths and not being moved by the winds of conceptual thought is samadhi. All dharmas