English
For example, when suffering such as cold and heat arises, there is no feeling of suffering, but these two sufferings are understood as joy and happiness. Then, what kind of suffering did he experience to be called a Bodhisattva who abides in patience? Because he has no suffering, there is nothing to endure, that is its meaning. One should also be patient with harm, and so on. If patience means experiencing harm, then is it called patience? Then, when Bodhisattvas are harmed by other sentient beings, if they have the thought that these sentient beings have helped me to complete the accumulation of patience and have benefited me, then what kind of enemy has he endured? If enduring suffering such as cold and heat is called patience, then the suffering that arises for the benefit of sentient beings for the Bodhisattva will not become suffering for him, but will become joy and happiness, then from what kind of suffering should he endure? That is its meaning. Without otherness towards others, more loving to others than oneself, joyful in practice, possessing compassion, diligence is not difficult, it is extremely difficult. This verse explains that the difficult deeds performed by Bodhisattvas for the benefit of others are not difficult. It also explains that difficulty is also the merit of diligence. For example, it is not difficult for Bodhisattvas to give away their heads, hands, feet, etc. for the benefit of others and engage in difficult deeds. Why? Because there is no otherness towards others, and in the first bhumi, the Dharmadhatu is realized to be all-pervasive, so there is no thought of seeing oneself and others as different. Therefore, the diligence of engaging in difficult deeds for the benefit of others is not difficult. For others, Bodhisattvas are more loving, compassionate, and cherish other sentient beings more than themselves. Therefore, the diligence of engaging in difficult deeds for the benefit of others is also difficult. Its meaning is also mentioned in the context of explaining practice: Obtaining a mind of equality between oneself and others, or cherishing others more than oneself, thus knowing the benefit of others more than oneself, one's own benefit
Tibetan
ན་གང་གཞན་གྱི་དོན་ཀྱང་གང༌། །ཇི་ལྟར་སྙིང་རྗེའི་བདག་ཉིད་གཞན་དོན་ཕྱིར། །དེ་བཞིན་བདག་ལ་སྡུག་བསྔལ་གདུང་བྱེད་ལྟར། །དེ་ལྟར་འཇིག་རྟེན་པ་དག་དགྲ་དག་ལ། །གདུང་བར་བྱ་ཕྱིར་སྙིང་བརྩེ་ཡོད་མ་ཡིན། །ཞེས་བཤད་དོ། །དེ་ལྟ་མོད་ཀྱི་ཤིན་ཏུ་དཀའ་བར་སྤྱོད་པ་ཡང་ཡིན་ཏེ། ཇི་ལྟ་ཞེ་ན། གཞན་ལ་གཞན་པའི་འདུ་ཤེས་མི་སྐྱེད་པར་གཞན་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་བདག་ཡིན་ནོ་ཞེས་སེམས་པ་ཡང་དཀའ་བ་དང༌། བདག་པས་ཀྱང་གཞན་ལ་བྱམས་པ་དང་སྡུག་པར་འདུ་ཤེས་འབྱུང་བ་རྙེད་དཀའ་བ་སྟེ། དེ་བས་ན་དཀའ་བར་སྤྱོད་པ་ཡང་ཡིན་ནོ། །བདེ་བ་ཆུང་དང་བདག་ཉིད་བདེ། །ཞན་ཉམས་ཞན་དང་མྱོས་ལྡན་པ། །བསམ་གཏན་རྣམ་པ་གསུམ་དུ་ཤེས་ བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་བཟློག་པའོ། །ཞེས་བྱ་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་འདིས་ནི་བསམ་གཏན་གྱི་ཡོན་ཏན་བསྟན་ཏེ། བསམ་གཏན་གསུམ་ནི་འཇིག་རྟེན་པའི་བསམ་གཏན་དང༌། ཉན་ཐོས་ཀྱི་བསམ་གཏན་དང༌། རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསམ་གཏན་ནོ། །དེ་ལ་འཇིག་རྟེན་པ་རྣམས་ཀྱི་བསམ་གཏན་ནི་བདེ་བ་ཆུང་བ་སྟེ། ཟག་པ་ཅན་གྱི་བདེ་བ་ཙམ་ཡོད་པར་ཟད་ཀྱི་ཟག་པ་མེད་པའི་བདེ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསམ་གཏན་ནི་བདག་ཉིད་བདེ་བ་སྟེ། ཟག་པ་མེད་པའི་བསམ་གཏན་གྱིས་བདག་གི་རྒྱུད་ཙམ་སིམ་པར་བྱེད་པར་ཟད་ཀྱི། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་སིམ་པར་མི་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འཇིག་རྟེན་པ་དང༌། ཉན་ཐོས་དང༌། རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསམ་གཏན་རྣམས་ཞེན་པ་ཅན་ཞེས་བྱ་སྟེ། འཇིག་ཚོགས་སུ་ལྟ་བ་ཡོད་པས་འཁོར་བར་ཞེན་པ་དང༌། ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་དང་མི་ལྡན་པས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་འབའ་ཞིག་གི་ཕྱོགས་སུ་ཞེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འཇིག་རྟེན་པའི་བསམ་གཏན་ནི་ཉམས་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། འཆི་འཕོས་ནས་མེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསམ་གཏན་ནི་ཟད་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཕུང་པོའི་ལྷག་མ་མ་ལུས་པར་སྤངས་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པར་མཐར་ཐུག་སྟེ་མེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །འཇིག་རྟེན་པ་དང༌། ཉན་ཐོས་དང༌། རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསམ་གཏན་ནི་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་མ་ཡིན་པའི་མ་རིག་པ་དང་ལྡན་པས་ན་མྱོང་བ་དང་ལྡན་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། གང་ཟག་ལ་བདག་མེད་པར་མ་རྟོགས་པ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་མ་རིག་པའོ། །ཆོས་ལ་བདག་མེད་པར་མ་རྟོགས་པ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་མ་ཡིན་པའི་མ་རིག་པ་སྟེ། འཇིག་རྟེན་པའི་བསམ་གཏན་ལ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་དང༌། ཉོན་མོངས་པ་ཅན་མ་ཡིན་པའི་མ་རིག
Chinese
何处有其他众生的利益呢？如果具有慈悲心是为了利益他人，那么就像我感受到痛苦和折磨一样，世间的人们对敌人，为了折磨他们，难道就没有慈悲心了吗？如是说。虽然如此，但实行起来非常困难。怎么说呢？不对他人产生他人的概念，而是认为他人就是自己，这样想很困难。即使认为自己，也很难对他人产生慈爱和怜悯之心。因此，实行起来非常困难。小乐与自性乐，衰退衰败与迷醉具，当知三种禅定别，菩萨之违逆。这几句偈颂显示了禅定的功德。三种禅定是世间禅定、声闻禅定和独觉禅定。其中，世间人的禅定是小乐，只有有漏的快乐，没有无漏的快乐。声闻和独觉的禅定是自性乐，无漏的禅定只能使自己的相续寂静，不能使一切众生的相续寂静。世间人、声闻和独觉的禅定被称为执着，因为有坏聚见而执着于轮回，又因为声闻和独觉不具足大悲心，所以只执着于寂灭的一方。世间人的禅定被称为衰退，因为死后会消失。声闻和独觉的禅定被称为穷尽，因为彻底断除了五蕴的残余，最终达到寂灭而消失。世间人、声闻和独觉的禅定，因为与非烦恼性的无明相应，所以被称为具有体验。不了解人无我是烦恼性的无明，不了解法无我是非烦恼性的无明。世间禅定既有烦恼性的无明，也有非烦恼性的无明。
English
Where is the benefit of other beings? If having compassion is for the sake of benefiting others, then just as I feel pain and torment, do worldly people not have compassion for their enemies in order to torment them? So it is said. Although this is so, it is very difficult to practice. How so? It is difficult not to generate the concept of 'other' towards others, but to think that the other is oneself. Even if one thinks of oneself, it is difficult to generate love and compassion towards others. Therefore, it is very difficult to practice. Small bliss and self-nature bliss, decline, decay, and intoxication, know the three kinds of samadhi separately, the reversal of a Bodhisattva. These verses show the merits of samadhi. The three samadhis are worldly samadhi, Shravaka samadhi, and Pratyekabuddha samadhi. Among them, the samadhi of worldly people is small bliss, having only contaminated bliss, without uncontaminated bliss. The samadhi of Shravakas and Pratyekabuddhas is self-nature bliss, uncontaminated samadhi can only pacify one's own continuum, and cannot pacify the continuum of all sentient beings. The samadhis of worldly people, Shravakas, and Pratyekabuddhas are called clinging, because they have the view of the aggregates and cling to samsara, and because Shravakas and Pratyekabuddhas do not have great compassion, they only cling to the side of Nirvana. The samadhi of worldly people is called decline, because it disappears after death. The samadhi of Shravakas and Pratyekabuddhas is called exhaustion, because they completely abandon the remnants of the five aggregates, and ultimately reach Nirvana and disappear. The samadhis of worldly people, Shravakas, and Pratyekabuddhas are called having experience because they are associated with non-afflictive ignorance. Not understanding the selflessness of persons is afflictive ignorance, and not understanding the selflessness of phenomena is non-afflictive ignorance. Worldly samadhi has both afflictive and non-afflictive ignorance.
Tibetan
་པ་གཉིས་ཀ་དང་ལྡན་པས་ན་མྱོས་བ་ཅན་ནོ། །ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསམ་གཏན་ལ། ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་མ་རིག་པ་མེད་ཀྱང་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་མ་ཡིན་པའི་མ་རིག་པ་ཡོད་པས་མྱོས་པ་དང་བཅས་པའོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་བསམ་གཏན་ནི་དེ་ལས་བཟློག་སྟེ། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་བསམ་གཏན་དཔག་ཏུ་མེད་པ་དང་ལྡན་པས་བདེ་བ་མང་བ་དང༌། ཉན་ཐོས་ལྟར་བདག་གི་དོན་དུ་ཞུགས་པ་མ་ཡིན་ གྱི། བདག་དང་གཞན་གྱི་དོན་དུ་ཞུགས་པས་བདག་དང་གཞན་ལ་བདེ་བ་དང༌། རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་འཁོར་བ་ལ་མི་གནས་པ་དང༌། སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལ་མི་གནས་པའི་ཕྱིར་ཞེན་པ་མེད་པ་དང་ཤི་འཕོས་ནས་མེད་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་གྱི་ཚེ་རབས་ཐམས་ཅད་དུ་འབྱུང་བས་ཉམས་པར་མི་བྱེད་པ་དང༌། ཕུང་པོའི་ལྷག་མ་མ་ལུས་པར་སྤངས་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པར་ཞུགས་ཀྱང་རྒྱུན་མི་ཟད་པར་འབྱུང་བས་མི་ཟད་པ་དང་ཉོན་མོངས་པ་དང་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་སྤངས་པས། ཉོན་མོངས་པ་ཅན་དང་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་མ་ཡིན་པའི་མ་རིག་པ་མེད་པས་རྨོངས་པ་དང་མི་ལྡན་པའོ། །ཇི་ལྟར་མཚན་མོ་ལག་ཚོད་པ། །ཁེབས་སྒྲོན་དེ་བཞིན་ཤེས་པ་གསུམ། །སྙིང་རྗེ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་ནི། །ཉི་མའི་ཟེར་བཞིན་མཚུངས་པ་མེད། །ཅེས་བྱ་བས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཡོན་ཏན་བསྟན་ཏེ། དེ་ལ་འཇིག་རྟེན་པའི་ཤེས་རབ་དང༌། ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཤེས་རབ་དང༌། རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཤེས་རབ་གསུམ་ནི་མཚན་མོ་ལག་ཚོད་ཀྱིས་ནོམ་པ་དང༌། ཁང་བུའམ། ཕུག་ཏུ་མར་མེ་བུས་པ་དང་འདྲ་བར་སྟོན་ཏེ། འདི་ལྟར་འགའ་ཞིག་མཚན་མོ་མུན་པ་སྟུག་པོའི་ནང་ན་ལག་པས་བསྣམས་པ་དང༌། བུམ་པའམ་སྣམ་བུ་ལ་སོགས་པ་དངོས་པོ་འགའ་ཞིག་ལ་རེག་ནས་ལུས་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེའོ། །དེའི་རྗེས་ལ་སྔོན་བུད་པ་མཐོང་བ་མ་བརྗེད་པའི་དྲན་པ་སྐྱེ་སྟེ། དེ་ནས་དྲན་པ་དེས་འདི་ལྟ་བུའི་བུམ་པ་ཞིག་ཅེའམ། སྣམ་བུ་ཞིག་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྗེས་སུ་དཔོག་སྟེ། དེའི་ཚེ་དངོས་པོ་གང་ལ་རེག་པ་དེ་ཙམ་ཞིག་ཤེས་པས་ན་སྤྱོད་ཡུལ་ཆུང་བའོ། །བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་མིག་གིས་མ་མཐོང་བས་ན་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པའོ། །བུམ་པའི་ཁ་དོག་སྔོན་པོ་དང་དམར་པོ་ལ་སོགས་པ་མ་བཅད་པས་ན་མི་གསལ་བ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཁ་དོག་མ་བཅད་པ་ཡང་མུན་པས་བསྒྲིབས་པས་ན་མ་བཅད་དོ། །དེ་དང་འདྲ་བར་འཇིག་རྟེན་པའི་ཉན་པ་དང་སེམས་པ་དང་སྒོམ་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱང་དེ་ལྟ་བུར་བལྟ་སྟེ། ཉན་པའི་དུས་ན་གང་ཐོས་པའི་ཆོས་ཙམ་ལས་མི་ཤེས་པས་སྤྱོད་ཡུལ་ཆུང་བའོ། །སེམས་པའི་དུས་ན་
Chinese
二者兼具，故为迷醉者。声闻和独觉的禅定中，虽无烦恼性的无明，但有非烦恼性的无明，故为带迷醉者。菩萨们的禅定则与之相反，具有不可估量的大乘禅定，故安乐众多，不像声闻那样只为自己，而是为了自己和他人，故给自他带来安乐，以无分别的智慧不住于轮回，以大悲不住于涅槃，故无执着，不是死后消失，而是生生世世显现，故不会衰败，即使进入无余涅槃，相续也不会穷尽，故为不尽，断除了烦恼和所知二障，故无烦恼性和非烦恼性的无明，故不具愚昧。犹如夜晚摸索者，遮盖灯，如是三种智。具悲之智，如日之光，无与伦比。如是宣说了智慧的功德，其中世间智、声闻智和独觉智三种，显示为如同夜晚摸索、在房屋或洞穴中吹灭灯火一般。例如，某人在漆黑的夜晚中，用手触摸瓶子或毡子等物体，从而产生身体的识。之后，生起不忘先前触摸所见之物的忆念，然后，忆念推断说：‘这是一个瓶子’或‘这是一块毡子’。此时，仅仅知道所触摸的物体，因此所缘境狭小。由于眼睛没有看到瓶子等，故非现量。由于没有辨别瓶子的蓝色和红色等颜色，故称之为不清晰，没有辨别颜色也是因为被黑暗遮蔽。同样，世间人的听闻、思维和修习的智慧也应如此看待，听闻时，除了所听闻的法之外一无所知，因此所缘境狭小。思维时，
English
Because it possesses both, it is intoxicating. In the samadhi of Hearers and Solitary Buddhas, although there is no afflictive ignorance, there is non-afflictive ignorance, so it is with intoxication. The samadhi of Bodhisattvas is the opposite of that. Because it possesses immeasurable Mahayana samadhi, it has much bliss. Unlike Hearers, it does not enter for its own sake, but for the sake of self and others, so it brings bliss to self and others. With non-conceptual wisdom, it does not abide in samsara. With great compassion, it does not abide in nirvana, so it is without attachment. It does not disappear after death, but appears in all lifetimes, so it does not deteriorate. Even if it enters nirvana without remainder of aggregates, the continuum will not be exhausted, so it is inexhaustible. By abandoning the obscurations of affliction and knowledge, it has no afflictive or non-afflictive ignorance, so it does not possess ignorance. Like a night groping person, a covered lamp, so are the three kinds of wisdom. The wisdom of the compassionate is like the rays of the sun, incomparable. Thus, the qualities of wisdom are taught. Among them, worldly wisdom, Hearer's wisdom, and Solitary Buddha's wisdom are shown to be like groping in the night, or blowing out a lamp in a house or cave. For example, someone in the dark night touches an object such as a vase or felt with their hand, and thus arises the consciousness of the body. After that, a memory arises that does not forget what was seen by the previous touch. Then, the memory infers, 'This is a vase' or 'This is a piece of felt.' At that time, one only knows the object that is touched, so the object of focus is small. Because the eyes do not see the vase, etc., it is not manifest. Because the blue and red colors of the vase, etc., are not distinguished, it is called unclear. The colors are not distinguished because they are obscured by darkness. Similarly, the wisdom of worldly hearing, thinking, and meditation should be viewed in the same way. At the time of hearing, one knows nothing more than the Dharma that is heard, so the object of focus is small. At the time of thinking,