Tibetan
་བསམ་པ་རྫོགས་ན་དགའ་བ་དང༌། སེམས་ཀྱི་རེ་བ་བཞིན་དུ་གྲུབ་ན་དགའ་བ་དང༌། སློང་བ་པོ་བས་གཏོང་བ་པོ་དགའ་བ་ལྷག་པར་ཆེ་སྟེ། དེ་བས་ན་གཏོང་བ་པོ་སྙིང་རྗེ་ཅན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སློང་པ་པོ་རྣམས་ཀྱིས་དགའ་བ་ཟིལ་གྱིས་གནོན་ཏོ། །དེ་བཞིན་སློང་བ་པོ་རྣམས་ཀྱིས་དགའ་བ་ཟིལ་གྱིས་གནོན་ཏོ། །དེ་བཞིན་དུ་སློང་བ་པོས་གཏོང་བ་པོ་མ་མཐོང་ན་མི་དགའ་བ་དང༌། བདག་གི་བསམ་པ་མ་རྫོགས་ན་མི་དགའ་བ་དང༌། སེམས་ཀྱི་རེ་བ་མ་རྫོགས་ན་མི་དགའ་བས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གཏོང་བ་པོ་མ་མཐོང་ན་མི་དགའ་བ་དང༌། དེའི་བསམ་པ་མ་རྫོགས་ན་མི་དགའ་བ་དང༌། རེ་བ་མ་རྫོགས་ན་མི་དགའ་བ་སློང་བ་པོ་བས་གཏོང་བ་པོ་ཆེ་སྟེ། དེས་ཀྱང་གཏོང་བ་པོ་སྙིང་རྗེ་ཅན་རྣམས་མི་དགའ་བའི་ཁྱད་པར་གྱིས་སློང་བ་པོའི་མི་དགའ་བ་ཟིལ་གྱིས་གནོན་ཏེ། ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཅིག་པོ་འདིས་ནི་སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ཡོན་ཏན་གྱི་ཁྱད་པར་བསྟན་ཏོ། །སྙིང་རྗེས་ལུས་དང་ལོངས་སྤྱོད་ཆུང་མ་དག །ནམ་ཞིག་སེམས་ཅན་དག་ལ་གཏོང་བྱེད་ཅིང༌། །ཅི་དགར་རྗེས་སུ་ཡི་རང་དེ་ལས་འབྲལ་བར་ཅིར་མི་སྲུང༌། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པས་ཚུལ་ཁྲིམས་རྣམ་པར་དག་པའི་ཡོན་ཏན་བསྟན་ཏེ། ཚུལ་ཁྲིམས་རྣམ་པར་དག་པ་ཡང་དགེ་བ་བཅུའི་ལས་ཀྱི་ལམ་རྣམ་པར་དག་པར་རིག་པར་བྱའོ། དེ་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐུགས་རྗེ་ཅན་རྣམས་གཞན་གྱི་དོན་དུ་བདག་གི་ལུས་དང་སྲོག་ཀྱང་ཡོངས་སུ་བཏང་ནས་ཅི་དགར་རྗེས་སུ་ཡི་རང་སྟེ། སེམས་མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་སྐྱེ་ན་སེམས་ཅན་གཞན་གྱི་སོག་གཅོད་པ་ལས་བྲལ་བ་ཅིར་མི་སྲུང་སྟེ། བདག་གི་དོན་དུ་སེམས་ཅན་གཞན་གྱི་སྲོག་གཅོད་པ་ལྟ་ག་ལ་ཞིག་བྱེད་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་བདག་གི་ལོངས་སྤྱོད་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཡོངས་སུ་བཏང་ནས་ཅི་ དགར་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་སྐྱེ་སྟེ། མཆོག་ཏུ་དགའ་བའི་སེམས་སྐྱེ་ན་སེམས་ཅན་གྱི་ལོངས་སྤྱོད་ལས་བྲལ་བར་ཅིར་མི་སྲུང་སྟེ། གཞན་གྱི་ལོངས་སྤྱོད་ལ་མ་བྱིན་པར་ལེན་པ་ག་ལ་འདོད་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐུགས་རྗེ་ཅན་རྣམས་མ་འོངས་པ་ན་ཚངས་པར་སྤྱོད་པའི་ཕྱིར་བདག་གི་ཆུང་མ་ཡང་གཞན་ལ་ཅི་དགར་བཏང་ནས་རྗེས་སུ་ཡི་རང་སྟེ། མཆོག་ཏུ་དགའ་བའི་སེམས་སྐྱེ་ན་གཞན་གྱི་ཆུང་མ་ལ་མི་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་ལས་བྲལ་བར་ཅིར་མི་སྲུང་སྟེ། གཞན་གྱི་ཆུང་མ་ལ་མི་ཚངས་པར་སྤྱོད་པར་ག་ལ་བྱེད་ཅེས
Chinese
如果心愿圆满就高兴，如果心之所愿达成也高兴，布施者比乞讨者更加高兴。因此，具有慈悲心的布施者菩萨，以喜悦压倒乞讨者们。同样，乞讨者们的喜悦也被压倒。同样，如果乞讨者没有见到布施者就不高兴，如果自己的愿望没有圆满就不高兴，如果心之所愿没有达成就不高兴，菩萨布施者也是如此，如果没有见到就不高兴，如果他的愿望没有圆满就不高兴，愿望没有达成就不高兴，布施者比乞讨者更伟大。因此，具有慈悲心的布施者们，以不高兴的差别压倒乞讨者的不高兴。仅此一个偈颂就显示了布施波罗蜜多的功德差别。 “慈悲心使身体、受用和妻子都变得美好， 何时对众生行布施， 随喜赞叹，为何不守护远离它？” 像这样的偈颂显示了戒律清净的功德，戒律清净也应理解为十善业道的清净。对此，具有慈悲心的菩萨们，为了他人的利益，甚至完全布施自己的身体和生命，并且随喜赞叹，如果生起极大的喜悦，为何不守护远离杀害其他众生的生命呢？意思是说，为了自己的利益，怎么会去杀害其他众生的生命呢？具有大慈悲心的菩萨们，为了众生的利益，甚至完全布施自己的一切受用，并且生起随喜赞叹，如果生起极大的喜悦，为何不守护远离剥夺众生的受用呢？意思是说，怎么会想要不给予就拿走他人的受用呢？具有慈悲心的菩萨们，为了未来清净梵行，甚至随意将自己的妻子布施给他人，并且随喜赞叹，如果生起极大的喜悦，为何不守护远离对他人妻子行不净行呢？意思是说，怎么会对他人妻子行不净行呢？
English
If wishes are fulfilled, there is joy, and if the desires of the heart are accomplished, there is joy. The giver is far more joyful than the beggar. Therefore, the compassionate giver, the Bodhisattva, overwhelms the joy of the beggars. Likewise, the joy of the beggars is also overwhelmed. Similarly, if the beggar does not see the giver, he is not happy; if his own wishes are not fulfilled, he is not happy; if the desires of his heart are not accomplished, he is not happy. The Bodhisattva giver is the same; if he is not seen, he is not happy; if his wishes are not fulfilled, he is not happy; if his desires are not accomplished, he is not happy. The giver is greater than the beggar. Therefore, the compassionate givers, with the distinction of unhappiness, overwhelm the unhappiness of the beggars. This single verse shows the distinction of the merits of the Perfection of Giving. "Compassion makes body, possessions, and wife beautiful, When will one give to sentient beings, Rejoicing and delighting, why not guard against separating from it?" Verses such as these show the merit of pure morality, and pure morality should also be understood as the purity of the ten paths of virtuous action. In this regard, compassionate Bodhisattvas, for the sake of others, even completely give away their own body and life, and rejoice and delight. If supreme joy arises, why not guard against abandoning the killing of other sentient beings? It means, how could one kill other sentient beings for one's own sake? Bodhisattvas with great compassion, for the sake of sentient beings, even completely give away all their possessions, and generate rejoicing and delight. If supreme joy arises, why not guard against abandoning the deprivation of sentient beings' possessions? It means, how could one desire to take the possessions of others without giving? Compassionate Bodhisattvas, for the sake of future pure conduct, even freely give their own wives to others, and rejoice and delight. If supreme joy arises, why not guard against abandoning impure conduct with the wives of others? It means, how could one engage in impure conduct with the wives of others?
Tibetan
་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དེས་ནི་ལུས་ཀྱི་ཉེས་པ་གསུམ་སྤངས་པའི་ཡོན་ཏན་བསྟན་ཏོ། །མི་ལྟ་སེམས་མཉམ་འཇིགས་པ་མེད། །སྙིང་རྗེའི་རྒྱུད་ཀྱིས་ཀུན་གཏོང་ན། །འཕགས་པ་གཞན་ལ་གནོད་པའི་ཕྱིར། །ལོག་པའི་ཚིག་ནི་ག་ལ་སྨྲ། །ཞེས་བྱ་བས། ཚིག་གི་ཉེས་པ་བཞི་ཡོད་པ་ལས་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་འདིས་བརྫུན་དུ་སྨྲ་བའི་ཉེས་པ་བསྟན་ཏོ། །བརྫུན་དུ་སྨྲ་བ་ནི་ལུས་དང་སྲོག་ལ་ལྟ་སྟེ། ལུས་ཕངས་པ་དང་སྲོག་ཕངས་ན་ལུས་དང་སྲོག་མི་གཏང་བའི་ཕྱིར་བརྫུན་དུ་སྨྲ་བ་བགྲང་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི་ལུས་དང་སྲོག་ལ་མི་ལྟ་སྟེ། དེ་གཉིས་ཀ་ལ་ཕངས་པར་མི་འཛིན་ན་འཕགས་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་སེམས་ཅན་གཞན་ལ་གནོད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ལོག་པའི་ཚིག་ག་ལ་སྨྲ་སྟེ། བརྫུན་མི་སྨྲའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །གཞན་ཡང་བརྫུན་དུ་སྨྲ་བ་ནི་ཉེ་དུ་གཉེན་བཤེས་ལ་སོགས་པ་ཁ་ཅིག་ལ་བྱམས་པས་དེ་དག་ལ་ཕན་གདགས་པའི་ཕྱིར་བརྫུན་སྨྲ་བའམ། དགྲ་ལ་སོགས་པ་ཁ་ཅིག་ལ་ཞེ་སྡང་སྟེ་དེ་དག་ལ་གནོད་པའི་ཕྱིར་བརྫུན་དུ་སྨྲ་བ་ཡིན་ཏེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ས་དང་པོ་ཐོབ་པའི་ཚེ་ན་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཐམས་ཅད་དུ་འགྲོ་བའི་མཚན་ཉིད་རྟོགས་ཏེ། བདག་དང་གཞན་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་སེམས་ཐོབ་པས། དེ་ལ་བྱམས་པར་བྱ་བ་དང༌། ཞེ་སྡང་བར་བྱ་བ་སུ་ཞིག་ཡོད་ན། འཕགས་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་གང་ལ་ཕན་པའི་ཕྱིར་བརྫུན་སྨྲ་ལ་སུ་ལ་གནོད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བརྫུན་སྨྲ་སྟེ། དེ་བས་ན་ལོང་པའི་ཚིག་བརྫུན་མི་སྨྲའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །བརྫུན་སྨྲ་བ་ནི་རྒྱལ་པོའམ་རྐུན་པོའི་འཇིགས་པའམ། བུ་སྨད་དམ་ནོར་འཕྲོག་པ་ལ་སོགས་པའི་འཇིགས་ པས་བརྫུན་སྨྲ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ན། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ས་དང་པོ་ལ་ཞུགས་ཕན་ཆད་འཇིགས་པ་ལྔ་དང་བྲལ་ཏེ། འཇིགས་པ་ལྔ་མེད་ན་འཕགས་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གཞན་ལ་གནོད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ལོག་པའི་ཚིག་བརྫུན་ག་ལ་སྨྲ་སྟེ་མི་སྨྲ་བའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །བརྫུན་སྨྲ་བ་ནི་རྙེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། བཟའ་བ་དང་བགོ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཟང་ཟིང་ཅུང་ཟད་ཙམ་གྱི་ཕྱིར་བརྫུན་སྨྲ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ན། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐུགས་རྗེ་ཅན་ནི་བདག་ལ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ནང་གི་དངོས་པོ་ཀུན་ཡང་གཏོང་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ན་ཅུང་ཟད་ཀྱི་ཕྱིར་རམ། གཞན་ལ་གནོད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བརྫུན་གྱི་ཚིག་ག་ལ་སྨྲ་སྟེ་མི་སྨྲའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །སྙིང་རྗེ་ཅན་ནི་བདག་ལ་ཕན་འདོད་པ། །གཞན་དག་སྡུག་བསྔལ་སྐྱེ་བར་ཤིན་ཏུ་འཇིགས།
Chinese
是这个意思。那个偈颂说明了舍弃身体的三种罪过的功德。不看，心平等，没有恐惧。以慈悲的相续完全布施，圣者为了损害他人，怎么会说虚妄的语言呢？这说明了，语言有四种罪过，这个偈颂说明了说谎的罪过。说谎是为了顾及身体和性命，如果吝惜身体和性命，为了不舍弃身体和性命而说谎，菩萨是不顾及身体和性命的，因为不执着于两者，所以圣者菩萨们为了损害其他众生，怎么会说虚妄的语言呢？就是不说谎的意思。另外，说谎是因为对亲戚朋友等一些人慈爱，为了利益他们而说谎，或者对敌人等一些人嗔恨，为了损害他们而说谎。菩萨获得初地的时候，证悟了能到达一切法界的相，获得了自他平等的心的缘故，对他来说，谁是应该慈爱的，谁是应该嗔恨的呢？圣者菩萨们为了利益谁而说谎，又为了损害谁而说谎呢？因此，不说虚妄的语言，就是这个意思。说谎是因为国王或者盗贼的恐惧，或者儿子女儿或者被夺走财产等等的恐惧而说谎，菩萨从进入初地开始就远离了五种恐惧，没有五种恐惧，圣者菩萨怎么会为了损害他人而说虚妄的语言呢？就是不说的意思。说谎是为了获得利益，为了饮食和衣服等等少许的财物而说谎，慈悲的菩萨因为自己拥有的缘故，连内在的物品也全部施舍，那么为了少许的利益，或者为了损害他人，怎么会说虚妄的语言呢？就是不说的意思。慈悲者是希望自己得到利益的，非常害怕他人产生痛苦。
English
That is the meaning. That verse explains the merit of abandoning the three faults of the body. Not looking, mind equal, without fear. If one completely gives with a lineage of compassion, how could an Arya speak false words in order to harm others? This explains that there are four faults of speech, and this verse explains the fault of lying. Lying is to look to body and life. If one cherishes body and life, and lies in order not to give up body and life, then a Bodhisattva does not look to body and life. Since they do not cling to both, how could noble Bodhisattvas speak false words in order to harm other sentient beings? That is, they do not lie. Furthermore, lying is because of love for some relatives and friends, and lying in order to benefit them, or because of hatred for some enemies, and lying in order to harm them. When a Bodhisattva attains the first ground, he realizes the characteristic of going to all realms of Dharma, and because he has attained a mind of equality between self and others, who is there to be loved and who is there to be hated? For whose benefit do noble Bodhisattvas lie, and for whose harm do they lie? Therefore, they do not speak false words, that is the meaning. Lying is because of fear of a king or a thief, or fear of losing sons and daughters or property, etc., a Bodhisattva is free from the five fears from the time he enters the first ground. If there are no five fears, how could a noble Bodhisattva speak false words in order to harm others? That is, they do not speak. Lying is for the sake of gain, and one lies for the sake of a small amount of wealth such as food and clothing. If a compassionate Bodhisattva gives away all inner things because he has them, then how could he speak false words for the sake of a small amount, or in order to harm others? That is, he does not speak. The compassionate one desires benefit for himself, and is very afraid that others will experience suffering.