Tibetan
་པ་དང༌། གཟུགས་ཀྱི་ཁམས་ཀྱི་ལྷ་རྣམས་སུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཏེ། དེའི་བསྒོམ་པ་ནི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་ལ་ཆགས་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟ་བུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་མི་མངའ་བས་ན་མ་ཆགས་པ་ཞེས་བྱའོ། །བསམ་གཏན་གྱི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་སེམས་གཡེང་བའི་བག་ལ་ཉལ་མ་སྤང་པ་ནི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་ཆགས་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟ་བུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་མི་མངའ་བས་ན་མི་ཆགས་པ་ཞེས་བྱའོ། །བསམ་གཏན་བསྒོམ་པ་ཡང་ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པར་མི་ བསྔོ་བས་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་གཡེང་བ་མེད་པ་དང༌། གང་ཟག་དང༌། བསམ་གཏན་དང༌། བསྒོམ་པ་གསུམ་མི་དམིགས་པས། རྣམ་པར་རྟོག་པའི་གཡེང་བ་མེད་དེ་དེའི་ཕྱིར་ཆགས་པ་མིན་པ་ཞེས་བྱའོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཤེས་རབ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཤེས་རབ་ཀྱི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ནི་རྟག་པ་དང་ཆད་པ་ལ་སོགས་པར་རྟོག་པའི་ལྟ་བ་ལ་ཆགས་ཤིང་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་ལ་བསྙེན་བཀུར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བརྩོན་པར་མི་བྱེད་པ་སྟེ། དེ་ལྟ་བུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་མི་མངའ་བས་ན་མ་ཆགས་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་བས་ན་མདོ་དག་ལ། ཀློག་གོ ། འདྲིའོ། །རྟོག་གོ །གཞན་ལ་འདྲིའོ། །ཐོས་པའི་རྣམ་པར་འཛིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། །མཉན་པ་དང་བསམས་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་མྱུར་དུ་མི་འཇུག་གི །བཤོལ་ཏེ་འཇུག་པ་ནི་བ་ཤོལ་བ་ལ་ཆགས་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟ་བུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་མི་མངའ་བས་ན་མི་ཆགས་པ་ཞེས་བྱའོ། །ཤེས་རབ་ཅུང་ཟད་ཙམ་བསྒྲུབས་པས་ཆོག་གོ་སྙམ་པའམ། ཆོས་ཁ་ཅིག་ཤེས་ཁ་ཅིག་མི་ཤེས་ཀྱང་རུང་སྟེ་ཆོག་གོ་སྙམ་པ་ལ། ཡུལ་དང་ཕྱོགས་ཁ་ཅིག་ཏུ་ཤེས་རབ་བསྒྲུབ་ཀྱི་ཡུལ་དང་ཕྱོགས་ཀུན་ཏུ་བསྒྲུབ་མི་དགོས་སོ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ནི་དེ་ཙམ་གྱིས་ཆོག་པ་ལ་ཆགས་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟ་བུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་མི་མངའ་བས་ན་ཆགས་པ་མེད་པ་ཞེས་བྱའོ། །བདག་གིས་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རང་དང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་གཞན་ལ་བཤད་ན་གཞན་གྱིས་བདག་ལ་ཕན་འདོགས་པར་འགྱུར་རོ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ནི་ལན་རེ་བ་ལ་ཆགས་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟ་བུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་མི་མངའ་བས་ན་ཆགས་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བའང་མེད་པ་ཞེས་བྱའོ། །བདག་གིས་ཤེས་རབ་བསྒྲུབས་པས་མ་འོངས་པ་ན་བདག་རིག་པའི་གནས་ལྔ་ལ་མཁས་པར་འགྱུར་སྙམ་དུ་བསམས་ནས་ཤེས་རབ་བསྒྲུབ་པ་ནི། རྣམ་པར་སྨིན་པ་ལ་ཆགས་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟ་བུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་མི་མངའ་བས་ན་མ་ཆགས་པ་ཞེས་བྱའོ། །ཤེས་རབ་ཀྱི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་རྟག་ཆད
Chinese
，並且將會投生到色界的諸天之中。那樣的修習被稱作是執著於異熟果報。由於菩薩沒有那樣的執著，所以被稱作是不執著。禪定的相違品，就是沒有斷除心散亂的隨眠，被稱作是執著於相違品。由於菩薩沒有那樣的執著，所以被稱作是不執著。修習禪定，卻不將之迴向給聲聞等眾的寂滅，因此沒有作意的散亂。並且由於不緣人、禪定和修習這三者，所以沒有分別的散亂。因此被稱作不是執著。所謂「菩薩的智慧是」等等，智慧的相違品，就是執著於常斷等分別的見解，並且為了親近承侍善知識而不精勤。由於菩薩沒有那樣的執著，所以被稱作是不執著。因此在諸經中說到：「讀誦、請問、思維、向他人請問、受持聽聞」等等。對於聽聞和思維等不立刻投入，而是拖延之後才投入，被稱作是執著於拖延。由於菩薩沒有那樣的執著，所以被稱作是不執著。或者心想只要稍微修習一點智慧就夠了，或者心想知道一些法、不知道一些法也沒關係，只要夠用就好。或者心想只要在某些地方修習智慧就好，不需要在所有地方都修習。像這樣的心念，被稱作是執著於僅僅如此就足夠。由於菩薩沒有那樣的執著，所以被稱作是沒有執著。如果心想，我為他人解說諸法的自相和共相，他人就會對我有所幫助。像這樣的心念，被稱作是執著於期待回報。由於菩薩沒有那樣的執著，所以被稱作是沒有會變成執著的（情況）。如果心想，我修習智慧，未來我將會精通五明。像這樣思維之後才修習智慧，被稱作是執著於異熟果報。由於菩薩沒有那樣的執著，所以被稱作是不執著。智慧的相違品，就是常斷。
English
, and will be born into the gods of the form realm. Such meditation is called attachment to maturation. Since Bodhisattvas do not have such attachment, they are called non-attached. The opposite of meditation is not abandoning the latent tendencies of mental wandering, which is called attachment to the opposite. Since Bodhisattvas do not have such attachment, they are called non-attached. Meditating on meditation without dedicating it to the liberation of the Hearers, etc., therefore there is no distraction of attention. And because the three, person, meditation, and practice, are not focused on, there is no distraction of discrimination. Therefore, it is called non-attachment. As for "the wisdom of Bodhisattvas is," etc., the opposite of wisdom is attachment to views that discriminate between permanence and annihilation, etc., and not striving to attend to and serve virtuous friends. Since Bodhisattvas do not have such attachment, they are called non-attached. Therefore, in the sutras, it is said: "Reciting, questioning, thinking, asking others, retaining what is heard," etc. Not engaging quickly in listening and thinking, etc., but engaging after delaying, is called attachment to delaying. Since Bodhisattvas do not have such attachment, they are called non-attached. Or thinking that it is enough to cultivate a little wisdom, or thinking that it is okay to know some Dharma and not know some Dharma, as long as it is enough. Or thinking that it is enough to cultivate wisdom in some places, and it is not necessary to cultivate it in all places. Such a thought is called attachment to being satisfied with just that much. Since Bodhisattvas do not have such attachment, they are called non-attached. If one thinks, "If I explain the self and common characteristics of the dharmas to others, others will help me." Such a thought is called attachment to expecting a return. Since Bodhisattvas do not have such attachment, they are called not having a situation that would become attachment. If one thinks, "If I cultivate wisdom, in the future I will be proficient in the five sciences." Cultivating wisdom after thinking in this way is called attachment to maturation. Since Bodhisattvas do not have such attachment, they are called non-attached. The opposite of wisdom is permanence and annihilation.
Tibetan
་དུ་རྟོགས་པའི་འཆལ་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་བག་ལ་ཉལ་མ་སྤངས་པ་ནི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་ཆགས་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟ་བུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་མི་མངའ་བས་ན་མི་ཆགས་པ་ཞེས་ བྱའོ། །ཤེས་རབ་བསྒྲུབས་ཀྱང་ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པའི་ཐེག་པ་དམན་པར་མི་བསྔོ་བས་ན་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་གཡེང་བ་མེད་པ་དང༌། གང་ཟག་དང༌། ཤེས་རབ་དང༌། སྒྲུབ་པ་གསུམ་དུ་མི་རྟོག་པས་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་གཡེང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཆགས་པ་མིན་པ་ཞེས་བྱའོ། །ཡོན་ཏན་རྣམ་པར་དབྱེ་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ཉི་ཤུ་རྩ་གསུམ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་གི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་བསྟན་ནས། ད་ནི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་གི་ཡོན་ཏན་གང་ཡིན་པ་དང༌། ཡོན་ཏན་ལ་ཕྱེ་ན་རྣམ་པ་དུ་ཡོད་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ཉི་ཤུ་རྩ་གསུམ་གྱིས་བསྟན་ཏོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེ་ལ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་རེ་རེ་ཞིང་ཡང་ཕྱེ་ན་ཡོན་ཏན་རྣམ་པ་བཞི་བཞི་ཡོད་དེ། བཞི་པོ་ནི་རྒྱ་ཆེ་བ་དང་ཟང་ཟིང་མེད་པ་དང༌། དོན་ཆེ་བ་དང༌། མི་ཟད་པའོ། །སངས་རྒྱས་སྲས་རྣམས་སྲོག་ལ་མི་ལྟ་སྙིང་རྗེས་སློད་ལ་རྣམ་པར་གཏོང༌། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། སྙིང་རྗེ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་རྐང་པ་དང་པོ་ལས་བྱུང་མོད་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའི་རྐང་པ་གཉིས་པ་གཞན་ལ་ལན་མི་རེ་ཞེས་འབྱུང་བའི་སྐབས་སུ་སྦྱར་རོ། །སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྲས་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཏེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་གལ་ཏེ་དོན་དུ་གཉེར་བའི་སེམས་ཅན་སློང་བ་ཡོད་ན་ལུས་དང་སྲོག་ལ་ཡང་མི་ལྟ་བར་གཏོང་བར་བྱེད་ན། བཟའ་བ་དང་བགོ་བ་ལ་སོགས་པ་ཕྱིའི་དངོས་པོ་ལྟ་ཅི་ཞིག་སྨོས་ཏེ་གཏོང་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལྟར་གཏོང་བ་དེའང་ཉིན་འགའ་གཏོང༌། ཉིན་འགའ་མི་གཏོང༌། ལོ་འགའ་གཏོང༌། ལོ་འགའ་མི་གཏོང༌། སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་ལ་གཏོང༌། སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་ལ་མི་གཏོང་བ་མ་ཡིན་གྱི། འཁོར་བའི་མཐའ་དང༌། ནམ་མཁའི་མཐའ་ཇི་ཙམ་དུ་ཇི་སྲིད་ཀྱི་བར་དུ་རྒྱུན་དུ་གཏོང་བར་བྱེད་པས་རྟག་པར་གཏོང་བ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟ་བུར་ཕྱི་དང་ནང་གི་དངོས་པོ་གཉི་ག་གཏོང་ལ་ཐམས་ཅད་བས་ན་ཚིག་རྐང་དང་པོ་འདིས་ནི་རྒྱ་ཆེ་བ་བསྟན་ཏེ། །གཞན་ལ་ལན་མི་རེ་ཞིང་འབྲས་བུ་དོན་དུ་གཉེར་པ་མེད། །ཅེས་བྱ་བ་ལ། བདག་གིས་ཕྱི་དང་ནང་གི་དངོས་པོ་བཏང་བས་བདག་ལ་སེམས་ཅན་རྣམས་ཕྱིས་ཕན་འདོགས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་ལེན་རེ་བའི་ཕྱིར་སྦྱིན་པ་མེད་ཀྱང༌། སེམས་ཅན་བྲེལ་ཕོངས་པ་རྣམས་ལ་སྙིང་རྗེ་བའི་དབང་གིས་གཏོང་བ་དང༌། སྦྱིན་པ་བྱས་པའི་འབྲས་
Chinese
于了知之邪慧习气未断者，名为贪著于相违品。菩萨无有如是，故名不著。虽修智慧，然不回向声闻等下劣乘，故无有作意之散乱。不思人、智慧、修持为三，故无有分别之散乱，是故名为非著。功德差别之偈颂二十三者，谓已显示六度之相违品，今以二十三偈颂显示六度之功德为何，及功德若分有几种之义。于彼，每一度又分有四种功德，四者即广大、无杂染、义大、无尽。佛子不顾性命，以悲心施与乞者。如是者，悲心之偈颂虽出于第一句，然应于偈颂第二句“不望他人报”出现之时连结。佛子即菩萨众，菩萨众若有为求利而乞讨之有情，则不顾身命亦施与，何况饮食衣物等外物耶？施与也，非几日施与，几日不施与，几年施与，几年不施与，一刹那施与，一刹那不施与，乃至于轮回之边际，虚空之边际，尽其所有而恒常施与，故名常施与。如是内外诸物皆施与，故第一句显示广大。不望他人报，不求果报。如是者，我以施与内外诸物，众生日后将饶益于我，为欲求取而无有布施，乃以悲悯众生困乏而施与，及布施之果
English
Attachment to opposing factors is called not abandoning the latent tendencies of distorted wisdom that realizes. Since such is not possessed by Bodhisattvas, it is called non-attachment. Although wisdom is cultivated, it is not dedicated to inferior vehicles such as Śrāvakas, so there is no mental wandering. Because one does not conceive of the person, wisdom, and practice as three, there is no wandering of discrimination, therefore it is called non-attachment. The twenty-three verses that distinguish qualities mean that after showing the opposing aspects of the six perfections, now the twenty-three verses show what the qualities of the six perfections are, and how many types there are if the qualities are divided. In that, each perfection has four qualities when divided, and the four are vastness, absence of contamination, great meaning, and inexhaustibility. The sons of the Buddhas do not look at their lives, but out of compassion, they completely give to those who beg. In this regard, although the verse of compassion comes from the first line, it should be connected when the second line of the verse appears, "do not expect others to repay." The sons of the Buddhas are the Bodhisattvas. If there are sentient beings begging for benefit, the Bodhisattvas will give without regard to body and life. What need is there to mention external things such as food and clothing? Giving in this way is not giving for a few days and not giving for a few days, giving for a few years and not giving for a few years, giving for a moment and not giving for a moment, but constantly giving as long as the end of samsara and the end of space exist, so it is called constant giving. In this way, both external and internal things are given, so the first line shows vastness. Not expecting others to repay, not seeking results. In this way, I give external and internal things, and sentient beings will benefit me in the future, but there is no giving for the sake of seeking, but giving out of compassion for the suffering of sentient beings, and the result of giving.