Tibetan
པ་དྲུག་ལས་ཉམས་པར་འགྱུར་བའི་ཉམས་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ཞེས་བྱའོ། །ཆོས་གང་ལ་གནས་ན་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་རྣམས་འཕེལ་ཞིང་འབོགས་པར་འགྱུར་བའི་ཆོས་ལ་ནི་ཁྱད་པར་གྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ཞེས་བྱ་སྟེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཡང་དག་པའི་སྦྱོར་བ་ལ་གནས་པ་དེ་དག་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་གི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ནི་ཉམས་ཤིང་འབྲི་བར་འགྱུར་ལ། དེའི་གཉེན་པོར་གྱུར་པའི་ཆོས་རྣམས་ནི་ཟླ་བ་ཡར་གྱི་ངོ་བཞིན་དུ་འཕེལ་བར་འགྱུར་ཏེ། དེ་བས་ན་ཉམས་པ་དང་འཕེལ་བར་འགྱུར་བ་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཉིས་ཀྱིས་བསྟན་ཏོ། །ལོངས་སྤྱོད་ཆགས་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་འདོད་པ་ལྔའི་ཡོན་ཏན་ལ་ཆགས་པ་ནི་ལོངས་སྤྱོད་ལ་ཆགས་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལོངས་སྤྱོད་ལ་ཆགས་ན་སྦྱིན་པ་ཡོངས་སུ་གཏོང་བར་མི་ནུས་པས། སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལས་ཉམས་པར་འགྱུར་རོ། །རལ་བར་བཅས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་བསླབ་ཚིག་ཕྲ་མོ་དག་ཀྱང་ཉམས་པར་བྱས་ན། དེས་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལས་ཉམས་པར་འགྱུར་རོ། །ང་རྒྱལ་དང་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ། མཁན་པོ་དང་སློབ་དཔོན་དང་གང་ཟག་ཡོན་ཏན་ཅན་ལ་ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་ཀྱིས་གུས་པ་མེད་པ་ནི་ང་རྒྱལ་དང་བཅས་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཡོད་པའི་རྣམས་ལ་བཟོད་པར་མི་ནུས་མི་སྲིད་པ་སྲིད་པས་ང་རྒྱལ་གྱིས་ནི་བཟོད་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཉམས་པར་འགྱུར་རོ། །ཉམས་རངས་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཉལ་བ་དང་འཕྲོས་པ་ལ་སོགས་པའི་བདེ་བ་ཙམ་ལ་ཆགས་པ་ནི་ཉམས་རངས་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟར་ཉམས་རངས་ཡོད་ན་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་འཇུག་ཏུ་མི་བཏུབ་པས་ བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལས་ཉམས་པར་འགྱུར་རོ། །མྱོང་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་མྱང་བ་ནི་བསམ་གཏན་གྱི་རོལ་ཆགས་པ་སྟེ། བསམ་གཏན་གྱི་རོ་མྱོངས་ན་བསམ་གཏན་ལས་ཉམས་པར་འགྱུར་བས་ན་བསམ་གཏན་གྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལས་ཉམས་པར་འགྱུར་བའི་རྒྱུའོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་བདག་དང་སེམས་ཅན་དང༌། རྫས་ཀྱི་དངོས་པོ་ལ་སོགས་པ་ཡོད་པར་རྟོག་པ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟར་བརྟགས་ན་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་མི་འབྱུང་བས། ཤེས་རབ་ལས་ཉམས་པར་འགྱུར་བའི་རྒྱུའོ།། དེ་རྣམས་ཀྱི་ནི་གཉེན་པོ་ལ། །གནས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི། །དེ་དག་ལས་ནི་བཟློག་པས་ན། །ཁྱད་པར་ཕྱོགས་ཆོས་ཤེས་པར་བྱ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་དེ་རྣམས་ཀྱི་སྒྲས་ནི་གོང་དུ་བཤད་པའི་ལོངས་སྤྱོད་ལ་ཆགས་པ་ནས། རྣམ་པར་རྟོ
Chinese
从六度退失的，称为退失之方的法。安住于何种法，能使波罗蜜多增长兴盛的法，称为殊胜之方的法。安住于正确修行的菩萨，那六波罗蜜多的相违品会衰退减少，而成为其对治的诸法，则如上弦月般增长。因此，以两个偈颂显示了退失和增长。耽著受用，是指耽著色等五种欲妙的功德，称为耽著受用。菩萨若耽著受用，则不能完全布施，因此会从布施波罗蜜多退失。破戒，是指菩萨即使是细微的学处也毁坏，那他就会从持戒波罗蜜多退失。我慢，是指对堪布、阿阇黎和具功德者，身语意不恭敬，称为具有我慢。由于无法忍受已有的，不可能的也认为可能，因此我慢会使忍辱波罗蜜多退失。贪图安乐，是指贪著睡眠和闲聊等微小的安乐，称为贪图安乐。如果这样贪图安乐，就无法进入精进波罗蜜多，因此会从精进波罗蜜多退失。味著，是指品尝禅定的滋味，如果品尝禅定的滋味，就会从禅定退失，因此是会从禅定波罗蜜多退失之因。分别念，是指认为有我、有情和物质等实有存在，称为分别念。如果这样分别，就不会生起无分别的智慧，因此是会从智慧退失之因。他们的对治，安住的菩萨，从那些之中遣除，要知道殊胜之方的法。意思是说，他们的词语是指上面所说的从耽著受用开始，到分别
English
The Dharma of the declining side, which causes decline from the six perfections, is so called. The Dharma in which one abides, which causes the paramitas to increase and flourish, is called the Dharma of the excellent side. Those Bodhisattvas who abide in correct practice, the opposing factors of the six paramitas will decline and diminish, and the dharmas that become their antidotes will increase like the waxing moon. Therefore, decline and increase are shown by two verses. Attachment to enjoyment means attachment to the qualities of the five desires such as form, and is called attachment to enjoyment. If a Bodhisattva is attached to enjoyment, he will not be able to give completely, and therefore he will decline from the perfection of generosity. Breaking vows means that if a Bodhisattva breaks even the subtle precepts, he will decline from the perfection of discipline. Pride means that one does not respect the Khenpo, Acharya, and those with qualities with body, speech, and mind, and is called having pride. Because one cannot tolerate what exists, and considers the impossible to be possible, pride will cause the perfection of patience to decline. Indulging in comfort means being attached to the mere comfort of sleeping and chatting, and is called indulging in comfort. If one indulges in comfort in this way, one will not be able to enter the perfection of diligence, and therefore one will decline from the perfection of diligence. Tasting means being attached to the taste of meditation. If one tastes the taste of meditation, one will decline from meditation, and therefore it is the cause of declining from the perfection of meditation. Discrimination means thinking that there is a self, sentient beings, and material objects, and is called discrimination. If one discriminates in this way, non-discriminating wisdom will not arise, and therefore it is the cause of declining from wisdom. Their antidotes, the Bodhisattvas who abide, eliminate from those, know the Dharma of the excellent side. It means that their words refer to the above-mentioned from attachment to enjoyment to discrimination.
Tibetan
ག་པ་དང་ལྡན་པའི་ཉམས་པར་གྱུར་པའི་རྒྱུ་དྲུག་ལ་བྱ་སྟེ། རྒྱུ་དྲུག་པོ་དེའི་གཉེན་པོ་ནི་ལོངས་སྤྱོད་ལ་མ་ཆགས་པ་དང༌། ཚུལ་ཁྲིམས་མ་རལ་བ་དང༌། ང་རྒྱལ་མེད་པ་དང༌། རང་ཉམས་མེད་པ་དང༌། བསམ་གཏན་གྱི་རོ་ལ་མི་མྱང་བ་དང༌། བདག་དང་སེམས་ཅན་དང༌། ཆོས་རྣམས་ལ་ཡོད་པར་མི་རིགས་པ་སྟེ། གཉེན་པོའི་ཆོས་དེ་དྲུག་ལ་གནས་པ་ནི་ནག་པོའི་ཆོས་ལས་བཟློག་སྟེ། དཀར་པོའི་ཕྱོགས་ལ་གནས་པས་སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ནས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་བར་དུ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་འབོགས་ཤིང་ཁྱད་པར་དུ་འགྲོ་བའི་ཆོས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཡོན་ཏན་གྱི་གཟུགས་བརྙན་དུ་གྱུར་པ་དབྱེ་བ་ལ་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དྲུག་སྟེ། གཅིག་རྩ་བ་དྲུག་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་ལས་ཉམས་པར་འགྱུར་བའི་རྒྱུ་དང༌། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་འཕེལ་བར་འགྱུར་བའི་རྒྱུར་བཤད་དེ། དེ་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་ཉམས་པར་འགྱུར་བའི་རྒྱུ་ལ་གནས་ན་ནི་ཡོན་ཏན་གྱི་གཟུགས་བརྙན་ལ་གནས་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་ཡང་དག་པའི་ཡོན་ཏན་མེད་ཀྱི། ཡོན་ཏན་སྒྱུ་མ་ཙམ་ལ་གནས་པའོ། །གལ་ཏེ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་རྒྱུ་ལ་གནས་ན་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་ དཔའ་དེ་ཡང་དག་པའི་ཡོན་ཏན་ལ་གནས་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཉིས་རྩོམ་མོ། །དེ་ལ་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དང་པོ་ནི་རྩ་བ་དྲུག་པའོ། །སྟོབས་པ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཕྱི་དང་ནང་གི་སྦྱིན་ནོ་ཞེས་ཚིག་གིས་སྟོབས་པར་བྱེད་པ་ཙམ་དུ་ཟད་ཀྱི། ཕྱི་ནང་གི་དངོས་པོ་གཏོང་བའི་སྦྱིན་པ་སྒྲུབ་པ་མེད་པ་ན་སྦྱིན་པ་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་གྱི། སྦྱིན་པའི་གཟུགས་བརྙན་ལ་གནས་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཚུལ་འཆོས་དང་ཞེས་བྱ་བ་ཕས་ཕམ་པ་དང་ལྟུང་བ་ལ་སོགས་པའི་ཉེས་པ་ནི་མི་སྲུང་ཞིང་ཉེས་པ་རྒྱུན་དུ་འབྱུང་ལ། སྤྱོད་ལམ་ཙམ་གྱི་སྒོ་ནས་ཚུལ་འཆོས་པ་ལ་ཡོན་ཏན་དང་འདྲ་བར་སྟོན་པ་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་གཟུགས་བརྙན་ལ་གནས་པ་ཞེས་བྱ་བའོ། །ངག་འཇམ་པ་དག་སྟོན་པ་དང༌། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། སེམས་ལ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཞེ་སྡང་སྤངས་པའི་བྱམས་པ་མེད་པ་ལ། རྟག་ཏུ་སེམས་ཅན་ལ་གསོད་པར་བྱ་བའི་ཞེ་སྡང་དང༌། སེམས་ལྡན་ཞིང་ཚིག་གི་སྒོ་ནས་འཇམ་ཞིང་སྙན་པ་ཙམ་སྨྲ་བ་ནི་བཟོད་པའི་གཟུགས་བརྙན་ལ་གནས་པ་ཞེས་བྱའོ། །གློ་བུར་འཇུག་པ་དེ་བཞིན་ཏེ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་རྒྱུན་དུ་དགེ་བ་ལ་བརྩོན་འགྲུས་བྱེད་པ་ནི་མེད་ཀྱི་སྐྱེ་བོ་མང་པོའི་ནང་དུ་བརྩོན་འགྲུས
Chinese
具有何种的衰退之六因，这六因的对治是不贪著享用，不毁坏戒律，没有我慢，没有自损，不品尝禅定的滋味，不认为我与有情和诸法存在。安住于这六种对治之法，就能从黑法中扭转，安住于白法方面，从布施波罗蜜多到智慧波罗蜜多之间，是六波罗蜜多的积聚和殊胜的修行之法，这是它的意义。区分成为功德之影像有六个偈颂，一是名为“六根本”的，其中宣说了从六波罗蜜多中衰退之因，以及六波罗蜜多增长之因。如果菩萨安住于六波罗蜜多衰退之因，则称为安住于功德之影像，因为他没有真实的功德，只是安住于虚假的功德而已。如果安住于波罗蜜多的因，那么菩萨
English
The six causes of degeneration with what, the antidote to these six causes is not being attached to enjoyment, not breaking the precepts, having no arrogance, not self-deprecating, not tasting the flavor of meditation, and not considering that self, sentient beings, and all phenomena exist. Abiding in these six antidotal dharmas reverses from the black dharmas, and abiding in the white dharmas, from the perfection of generosity to the perfection of wisdom, is the accumulation of the six perfections and the supreme practice dharma, this is its meaning. Differentiating into the image of merit has six verses, one is called "Six Roots," in which the causes of degeneration from the six perfections and the causes of increase of the six perfections are explained. If a Bodhisattva abides in the causes of degeneration of the six perfections, then it is called abiding in the image of merit, because he has no real merit, but only abides in false merit. If he abides in the cause of the perfections, then the Bodhisattva
Tibetan
་ཆེ་བ་དང་ཕུལ་འཕྲལ་ལ་གློ་བུར་དུ་བརྩོན་འགྲུས་རྩོམ་པ་ནི་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་གཟུགས་བརྙན་ལ་གནས་པའོ། །ལུས་དང་ངག་ཡིད་དེ་བཞིན་ནི། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལུས་ཞི་སྟེ་ཤིང་དྲུང་དང་བྲག་ལ་སོགས་པའི་གནས་ན་གནས་པ་དང༌། ངག་ཞི་སྟེ་སྨྲ་བ་མང་པོ་མི་སྨྲ་བར་བྱེད་ཀྱང་སེམས་ལ་རྒོད་པ་དང་གཡེང་བ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་རྒྱུན་དུ་འབྱུང་སྟེ། དེ་ནི་བསམ་གཏན་གྱི་གཟུགས་བརྙན་ལ་གནས་པའོ། །ཚིག་སྙན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དང༌། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཐེག་པ་གསུམ་གྱི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རང་དང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ལ་ཤེས་པ་ནི་མེད་ཀྱི། འཇིག་རྟེན་གྱི་སྒྲའི་གཙུག་ལག་དང་རྒྱུའི་གཙུག་ལག་ཤེས་ཤིང་སྨྲ་བའི་དུས་ན་ཚིག་འབྲེལ་བ་ཙམ་དུ་སྨྲ་བར་ཟད་ཀྱི་དོན་གང་ལ་བྱ་གཏོལ་མེད་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་གཟུགས་བརྙན་ལ་གནས་པ་ཞེས་བྱའོ། །བསྒྲུབ་པ་རབ་ཏུ་སྤངས་པ་སྟེ། ། ཡང་དག་མ་ཡིན་པར་ཡང་བཤད། །ཅེས་བྱ་བ་ལ་སྟོབས་པ་ཙམ་ལ་གནས་ནས་ཚིགས་སྙན་པ་ཕུན་གསུམ་ཚོགས་པ་ལ་གནས་པར་ཟད་ཀྱི་སྦྱིན་པ་སྒྲུབ་པ་ནས་ཆོས་ཀྱི་རང་དང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་རྟོགས་པའི་སྒྲུབ་པ་མེད་ན། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེ་ཡང་དག་པའི་བྱང་ཆུབ་ནི་སེམས་ཅན་གྱི་ལེ་ལོ་སེམས་དཔའ་མ་ཡིན་པར་བཤད་དེ། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་གཟུགས་བརྙན་ཙམ་ལ་གནས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཡིན་པར་བཤད་དོ། །བཟློག་པ་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བ་ནི། །ཡང་དག་པར་ནི་དེ་བཤད་དོ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་གོང་དུ་བཤད་པའི་སྟོབས་པ་ནས་ཚིག་སྙན་པ་ཕུན་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བདག་ཉིད་སུམ་ཚོགས་པ་སྤྱོད་པ་ལས་བཟློག་སྟེ། སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་ནས་ཆོས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ལ་སྤྱོད་པ་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེ་ཡང་དག་པའི་ཡོན་ཏན་ལ་གནས་པར་བཤད་དོ། །འདུལ་བ་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ལ་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། བཟོད་པ་ཐོབ་པའི་གནས། ས་དེ་ལྟར་ཡང་དག་པའི་ཡོན་ཏན་ལ་གནས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེས་ནི་སེམས་ཅན་གྱི་སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་དང༌། མི་མཐུན་པ་ཡོད་པའི་ཕྱོགས་རྣམས་འདུལ་བར་བྱེད་པར་ནུས་ཏེ། དེ་བས་ན་འདུལ་བ་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ལ་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དཔའ་རྣམས་བླ་ན་མེད་པའི་གཅིག་གིས་བསྟན་ཏོ། །དེའང་མདོར་ན། གང་གིས་འདུལ་བ་དང༌། ས་གང་ལ་གནས་པ་ན་འདུལ་བ་དང༌། ཆོས་གང་བསྒྲུབས་པས་འདུལ་བ་དང༌། གང་གིས་འདུལ་བ་དང༌། གང་འདུལ་བས་འདུལ་བ་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་བསྟན་ཏོ། །བློ་ལྡན་ཞེས་བྱ་བ་ལས་ཀུན་ནི་ས་པ་དང༌། བྱང་ཆུབ་ཏུ་བཅུ་ཀུན་ལ་བྱ་སྟེ། ས་གང་ལ་གནས་པའི་ཚེ་འདུལ་ཞེ་ན
Chinese
大和殊胜之时，突然发起精进，是安住于精进的影像中。身语意亦如是，是指身寂静，住在树下和岩石等处；语寂静，少说话，但心中散乱和掉举种种不断生起。这是安住于禅定的影像中。言辞美妙圆满，是指对于三乘佛法的自相和共相没有了解，却精通世间的声明和因明，说话时只是说些词句的关联，对于所要表达的意义却茫然无知，这就是安住于智慧的影像中。修行完全放弃， 也被说成是不真实的。是指仅仅安住于力量，安住于言辞美妙圆满，却没有从修布施开始，到证悟佛法自相和共相的修行。那么，菩萨那真实的菩提，就被说成不是众生的懈怠勇士，而是安住于仅仅是到彼岸的影像中的菩萨。反过来完全结合， 那才是真实地宣说。是指从上面所说的力量到言辞美妙圆满，菩萨自身三者圆满的行为反过来，从布施等开始，到修行证悟佛法自相的智慧，那时菩萨才被说成是安住于真实的功德中。调伏种种差别之品中的偈颂说，获得安忍的处所，菩萨安住于如是真实的功德中，他能够调伏众生心中的六度以及不和顺的方面。因此，调伏种种差别的偈颂，勇士们以无上的唯一来开示。总而言之，以何调伏，安住于何地而调伏，修何法而调伏，以何调伏，调伏何者而调伏，开示了调伏的种种差别。具慧者说，一切都是地，菩提的一切都是十，安住于何地时调伏呢？
English
When greatness and excellence arise, suddenly engaging in diligence is abiding in the image of diligence. Body, speech, and mind are likewise, meaning the body is peaceful, residing in places like under trees and rocks; speech is peaceful, speaking little, but various forms of agitation and distraction constantly arise in the mind. This is abiding in the image of meditation. Eloquent and perfect words mean there is no understanding of the self and common characteristics of the three vehicles of Dharma, but one is proficient in worldly grammar and logic, and when speaking, one merely utters the connection of words, without any comprehension of the meaning to be expressed. This is called abiding in the image of wisdom. Completely abandoning practice, is also said to be unreal. This means merely abiding in strength, abiding in eloquent and perfect words, but without the practice from giving onwards, to the realization of the self and common characteristics of Dharma. Then, that Bodhisattva's true Bodhi is said to be not the lazy hero of beings, but a Bodhisattva abiding merely in the image of reaching the other shore. Conversely, completely combining, that is truly declared. This means reversing the actions of the Bodhisattva who is complete in the three aspects from the strength mentioned above to eloquent and perfect words, starting from giving and so forth, to the wisdom of practicing and realizing the self-nature of the Dharma, then the Bodhisattva is said to abide in true qualities. In the verses of the chapter on distinguishing various disciplines, it says, the place of obtaining patience, the Bodhisattva abiding in such true qualities, is able to subdue the six perfections and the discordant aspects in the minds of beings. Therefore, the verses distinguishing various disciplines are taught by the supreme one to the heroes. In short, by what is subdued, in what place is one abiding while subduing, by practicing what Dharma is one subduing, by what is one subduing, and by subduing what is one subduing, the various distinctions of subduing are shown. The intelligent one says, all are grounds, all of Bodhi are ten, in what ground does one abide when subduing?