Tibetan
ག་ཏུ་ལྟ་བ་ནི་འཁོར་བ་ཐོག་མ་མེད་པའི་དུས་ནས་སེམས་ཅན་གྱིས་གོམས་པ་དང༌། འདྲིས་པར་བྱས་ཟིན་པས་ན་དེ་ལ་གོམས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བཤད་ཅེས་བྱར་མི་རུང་ངོ༌། །ཡང་གལ་ཏེ་བདག་མཐོང་བས་ཐར་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་བཤད་དོ་ཞེ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཡང་གལ་ཏེ་གང་ཟག་ཡོད་པར་སྨྲ་བ་རྣམས་འདི་སྐད་དུ་སེམས་ཅན་རྣམས་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་ལ་གོམས་པར་བྱས་ཤིང་བདག་ཅེས་བྱ་བ་མིང་ཙམ་གྱི་སྒོ་ནས་ཤེས་པར་འགྱུར་ཡང་སེམས་ཅན་གྱིས་བདག་ མཐེ་བོང་ཙམ་མམ་ཡུངས་འབྲུ་ཙམ་གྱི་མཚན་ཉིད་མ་མཐོང་བས་སེམས་ཅན་ཐར་པ་དང་གྲོལ་བར་འགྱུར་ཏེ། དེ་བདག་མཐེ་བོང་ཙམ་དང་ཡུངས་འབྲུ་ཙམ་མཐོང་བའི་སྒོ་ནས་སེམས་ཅན་ཐར་པ་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གང་ཟག་བཤད་དོ་ཞེ་ན་ཡང་མི་རིགས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེ་ལྟར་མི་རིགས་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ནི། འབད་པ་མ་བྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། །ཐར་པའམ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ་གལ་ཏེ་བདག་ཏུ་ལྟ་བས་ཐར་པར་འགྱུར་ན་ནི་སོ་སོའི་སྐྱོ་བོ་ཕལ་པ་བདེན་པ་བཞི་མ་མཐོང་བ་རྣམས་ལ་ཡང་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་ཡོད་པས། དེ་ལྟ་ན་ནི་བདེན་པ་མཐོང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། མཉན་པ་དང༌། བསམ་པ་དང༌། བསྒོམ་པ་ལ་སོགས་པའི་འབད་པ་མ་བྱས་པར་ཡང་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཐར་པ་ཐོབ་པ་དང༌། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཐོབ་པའི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་རོ། །ཡང་ན་ཐར་པ་ཡང་དོན་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་གལ་ཏེ་བདག་ཏུ་མཐོང་བས་ཐར་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་ཉིད་འཆིང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། །དེས་བཅིངས་པར་འགྱུར་གྱི་ཐར་པར་མི་འགྱུར་བས་ན་སེམས་ཅན་ཐར་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གང་ཟག་བཤད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་དོན་མེད་དོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་དོན་དགྲོལ་བའི་ཕྱིར། སྔོན་བདག་དང་བདག་མེད་པར་བཟུང་ལ། བདེན་པ་མཐོང་བ་རྟོགས་པར་འགྱུར་བའི་ཚེ། བདག་ཡོད་པར་འཛིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། འདི་ལྟར་བདག་ཡོད་པར་མཐོང་བ་ཉིད་བདེན་པ་མཐོང་བ་དང་འདྲ་སྟེ། སྔོན་ཆད་མ་བསྒོམས་པའི་ཚེ་ན་ནི་བདག་ཡོད་པའི་ཆོས་ལ་བདག་ཡོད་པར་མ་མཐོང་གི །བདག་མེད་པར་མཐོང་བས་ན་ཐར་པར་འགྱུར་གྱི་བསྒོམས་ནས་ཕྱིས་བདག་ཡོད་པར་འགྱུར་བ་དང༌། ཐར་པ་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཇི་ལྟར་སྡུག་བསྔལ་ལ་སྡུག་བསྔལ་དུ་སྔོན་མི་འཛིན་པ་ལས་ཀྱང་ཕྱིས་འཛིན་པ་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། དཔེར་ན་མཉན་པ་དང་བསམ་པ་དང་བསྒོམ་པ་ལ་སོགས་པ་མ་བྱས་པའི་སྔོན་རོལ
Chinese
关于如何看待，是因为众生从无始轮回以来就已习惯和熟悉，所以不能说是为了让他们习惯而宣说。还有，如果说是为了看见“我”而获得解脱才宣说，那么，如果那些主张存在“补特伽罗”的人这样说：众生已经习惯于执着于“我”，即使仅仅通过名称来了解“我”这个概念，但由于众生没有见到像拇指大小或芥子大小的“我”的特征，所以众生无法获得解脱。为了通过见到像拇指大小或芥子大小的“我”而使众生获得解脱和涅槃，所以世尊才宣说了“补特伽罗”，这也是不合理的。为了说明这种不合理性，所以这样说。如果不是这样，那么就像所说的“不经努力，一切皆得解脱”，如果执着于“我”就能获得解脱，那么对于那些没有见到四圣谛的普通人来说，他们也有对“我”的执着。如果是这样，那么为了见到真谛，不经听闻、思维、禅修等努力，一切众生都会获得解脱和涅槃的过失。或者说，解脱也会变得没有意义，如果因为见到“我”就能获得解脱，那么，执着于“我”本身就是束缚。因为被它束缚，所以不会获得解脱，因此，为了让众生获得解脱，世尊宣说“补特伽罗”也是没有意义的。为了阐明这个道理，前面先执着于“我”和“无我”，在证悟真谛的时候，会执着于“有我”等等。就像这样，看见“有我”本身就和看见真谛一样。在以前没有修习的时候，不会在“有我”的法上看见“有我”，因为看见的是“无我”，所以才能获得解脱，修习之后反而变成“有我”，并且获得解脱和涅槃，就是这个意思。就像以前不认为痛苦是痛苦，后来才认为痛苦是痛苦一样，举例来说，就像没有听闻、思维和禅修等等之前一样。
English
Regarding how to view, it is because sentient beings have been accustomed to and familiar with it since beginningless samsara, so it cannot be said that it is taught in order to make them accustomed to it. Furthermore, if it is said that it is taught in order to attain liberation by seeing the "self," then, if those who assert the existence of a "person" say this: Sentient beings have become accustomed to clinging to the "self," and even though they may understand the concept of "self" merely through name, sentient beings cannot attain liberation because they have not seen the characteristics of the "self" that are the size of a thumb or a mustard seed. In order to enable sentient beings to attain liberation and nirvana by seeing the "self" that is the size of a thumb or a mustard seed, the Blessed One taught the "person," this is also unreasonable. In order to illustrate this unreasonableness, it is said in this way. If it were not so, then just as it is said, "Without effort, all attain liberation," if clinging to the "self" could lead to liberation, then even ordinary people who have not seen the Four Noble Truths also have attachment to the "self." If this were the case, then in order to see the truth, without the effort of listening, contemplating, meditating, etc., all sentient beings would attain the fault of attaining liberation and nirvana. Or, liberation would also become meaningless, if one could attain liberation by seeing the "self," then, clinging to the "self" itself is bondage. Because one is bound by it, one will not attain liberation, therefore, it is also meaningless for the Blessed One to teach the "person" in order to liberate sentient beings. In order to clarify this point, one first clings to "self" and "no-self," and at the time of realizing the truth, one clings to "there is a self," and so on. Just like this, seeing "there is a self" is the same as seeing the truth. In the past, when one had not practiced, one did not see "there is a self" in the dharma of "there is a self," because one saw "no-self," one could attain liberation, but after practicing, one would instead become "there is a self," and attain liberation and nirvana, that is the meaning. Just as one did not previously consider suffering to be suffering, but later considered suffering to be suffering, for example, just like before one had not listened, contemplated, and meditated, etc.
Tibetan
་ན་སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པའི་བདེན་ པ་བཞི་མ་ཐོབ་པས་ན་སེམས་ཅན་རྣམས་ཐར་པར་མ་གྱུར་གྱི་ཕྱིས་སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པའི་བདེན་པ་བཞི་མཐོང་བ་དང་གདོད་ཐར་པར་གྱུར་བ་དང་འདྲ་བར་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་བདག་ཡོད་པའི་ཆོས་ལ་བདག་ཡོད་པར་སྔོན་མ་མཐོང་བས་སེམས་ཅན་ཐར་པར་མ་གྱུར་གྱི། ཕྱིས་བསྒོམ་པ་ལ་སོགས་པའི་མཐུས་ཕྱིས་བདག་ཡོད་པར་མཐོང་བ་དང༌། གདོད་ཐར་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་ཟེར་ན་ཡང་མི་རིགས་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་སྔོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཕྱིར་ཀྱང་དེ་བཞིན་དུ་ཐར་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། ཇི་ལྟར་བདག་མཐོང་བས་ཐར་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ན་ནི་སྔོན་སེམས་ཅན་རྣམས་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་ཡོད་པ་དེའི་རྐྱེན་གྱིས་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པས་ཉོན་མོངས་པ་བྱུང་ནས། དེས་བཅིངས་པའི་ཕྱིར་ཐར་པར་མ་གྱུར་བ་དེ་བཞིན་དུ་བསྒོམས་ནས་མཐོང་བར་གྱུར་ན་ཡང་འདི་ལྟར་བདག་ཏུ་མཐོང་བ་ལས་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་འབྱུང་སྟེ། བདག་དང་མཐུན་པ་རྣམས་ལ་ནི་འདོད་ཆགས་སྐྱེ། བདག་དང་མི་མཐུན་པ་རྣམས་ལ་ནི་ཞེ་སྡང་སྐྱེ་སྟེ། འདི་ལྟར་ཉོན་མོངས་པ་སྐྱེས་པར་གྱུར་ན་ཉོན་མོངས་པས་བཅིངས་པར་འགྱུར་གྱི་ཐར་པར་ནམས་ཀྱང་མི་འགྱུར་ཏེ། དེ་བས་ན་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་ལས་ཐར་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་འགལ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡོད་ན་ནི་ཉེས་པ་དེ་དག་ཏུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་ཡོད་ན་གོང་དུ་བཤད་པའི་ཉེས་པ་རྣམས་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །ད་ནི་ངོ་ཚ་བ་ནས་བརྩམས་ཏེ། གང་ཟག་ལ་བདག་མེད་པར་བཤད་པའི་བར་དག་གིས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་རྣམས་ཀྱི་ལས་མདོར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་ཡོན་ཏན་དེ་དག་དང༌། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྟག་ལྡན་པས། །བདག་གི་དོན་ཀྱང་མི་འདོར་ཞིང༌། གཞན་གྱི་དོན་ཀྱང་སྒྲུབ་པ་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ་དེ་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གོང་དུ་བཤད་པ་ལྟར་ཏེ་གང་དུ་བཤད་པ་ལྟར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ངོ་ཚ་བ་དང་བསྟན་པ་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ལས་རྣམ་པ་གཉིས་བྱེད་དེ། །ལས་རྣམ་པ་གཉིས་ནི་བདག་གི་དོན་མི་འདོར་བ་དང་གཞན་གྱི་དོན་ཀྱང་བསྒྲུབ་པའོ། །དེ་ལ་བདག་གི་དོན་ཀྱང་སྤངས་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དང༌། ཡེ་ཤེས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་བདག་ཉིད་དེ་རྣམ་པ་གཉིས་པོ་དེ་དག་སྤང་བ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་དང་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་སྤང་བའོ། །ཡེ་ཤེས་ནི་གང་ཟག་ལ་བདག་མེད་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་དང༌། ཆོས་ལ་བདག་མེད་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་སྟེ་དེ་དག་ཐོབ་པ་ལས་ནམས་ཀྱང་ཉམས་པར་མི་འགྱུར་བ་ནི་བད
Chinese
如果说因为没有获得苦等四谛，众生就没有解脱，后来见到苦等四谛才解脱，就像众生先前没有见到有我的法中有我，所以众生没有解脱，后来通过修习等的力量，后来见到有我，才解脱，这样说也是不合理的，为了显示这一点，所以说先前如何，后来也同样解脱。如果说见到我就能解脱，那么先前众生因为有我见，因此生起贪等烦恼，因为被其束缚而没有解脱，同样如果修习后见到我，也会像这样从我见中生起一切烦恼，对于与我相合的事物就生起贪，对于与我不相合的事物就生起嗔，像这样如果生起烦恼，就会被烦恼束缚，永远不会解脱，因此说从我见中能解脱是相违的。如果存在我见，就会产生那些过失，存在我见就会产生以上所说的那些过失，这是总结性的说法。现在从羞耻开始，到宣说人无我之间，为了简略地显示菩提道的各个方面的作用，所以说：如此这些功德，菩萨恒时具有，不舍弃自己的利益，也成办他人的利益。这样说是说，如以上所说，菩萨具有羞耻和教法等功德，能做两种事情。两种事情就是不舍弃自己的利益，也成办他人的利益。其中自己的利益就是断除圆满和智慧圆满的自性，这两种断除就是断除烦恼障和所知障。智慧就是通达人无我和通达法无我，获得这些后永远不会退失就是。
English
If it is said that sentient beings are not liberated because they have not attained the four truths such as suffering, and that they are liberated after seeing the four truths such as suffering, just as sentient beings previously did not see the self in the Dharma that has a self, so sentient beings were not liberated, but later, through the power of cultivation, they later saw the self, and then they will be liberated, it is unreasonable to say so. In order to show this, it is said that as before, so also later will be liberated. If it is said that seeing the self can lead to liberation, then previously sentient beings had the view of self, and therefore generated afflictions such as greed, and because they were bound by it, they were not liberated. Similarly, if they cultivated and saw the self, all afflictions would arise from this view of self. For those things that are in harmony with the self, greed arises. For those things that are not in harmony with the self, hatred arises. If afflictions arise in this way, they will be bound by afflictions and will never be liberated. Therefore, it is contradictory to say that liberation can be achieved from the view of self. If the view of self exists, then those faults will arise. The existence of the view of self will lead to the emergence of the faults mentioned above, which is a summary statement. Now, starting from shame, up to the explanation of the absence of self in people, in order to briefly show the functions of the various aspects of the path to enlightenment, it is said: Thus, these qualities, the Bodhisattva always possesses, does not abandon his own benefit, and also accomplishes the benefit of others. This is to say that, as mentioned above, the Bodhisattva, possessing qualities such as shame and the Dharma, can do two things. The two things are not abandoning one's own benefit and also accomplishing the benefit of others. Among them, one's own benefit is the nature of complete abandonment and complete wisdom. These two abandonments are the abandonment of afflictive obscurations and cognitive obscurations. Wisdom is understanding the absence of self in people and understanding the absence of self in phenomena. Having obtained these, one will never regress.