Tibetan
་བས་ན་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཡོད་པ་ཞེས་བྱའོ། །སོ་སོ་རང་གིས་སྐྱེད་པར་བཞི་དགའ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་འཕགས་པ་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་དག་ནི་སོ་སོ་རང་གི་རྒྱུད་ལ་ཡོད་པའི་སྐྱེ་བ་དང༌། གོ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྡུག་བསྔལ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་རྒྱུ་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པ་སྤངས་ནས་སྙིང་རྗེ་མེད་པའི་ཕྱིར་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་ལ་བྱ་བ་སྤངས་ཏེ། ཞི་བ་ཕྱོགས་གཅིག་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པར་དགའ་བར་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །རྟག་ཏུ་ཀུན་གྱིས་སྐྱེད་པ་ཞི་བ་སྙིང་རྗེ་བདག །ཅེས་བྱ་བ་ལ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི་ཤེས་རབ་དང་ཡང་ལྡན། སྙིང་རྗེ་དང་ཡང་ལྡན་པ་ཡིན་ཏེ། ཤེས་རབ་དང་ལྡན་པས་འཁོར་པའི་མཐའི་བར་དུ་སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་དོན་ལ་ཡོད་པའི་སྐྱེ་བ་དང༌། རྒ་བ་ལ་སོགས་ པའི་སྡུག་བསྔལ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་རྒྱུ་ཉོན་མོངས་པ་ཞི་བར་བྱས་ནས་སྙིང་རྗེ་དང་ལྡན་པས་ཉན་ཐོས་བཞིན་དུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་དབྱིངས་འབའ་ཞིག་ཏུ་མ་ཞུགས་ཀྱི་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་འཁོར་བ་ན་བཞུགས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཚིགས་བཅད་འདིས་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྒྲུབ་པ་འཇིག་རྟེན་གྱི་སྒྲུབ་པ་དང༌། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་སྒྲུབ་པ་ལས་ཀྱང་འཕགས་པར་སྟོན་ཏེ། ཤེས་རབ་དང་ལྡན་པས་ནི་བདག་དང་གཞན་གྱི་རྒྱུད་ལ་ཡོད་པའི་ཉོན་མོངས་པ་སེལ་བས་འཇིག་རྟེན་གྱི་སྒྲུབ་པས་ཀྱང་འཕགས་སོ། །སྙིང་རྗེ་ཡོད་པས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་ཕྱིར་ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པའི་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་སྒྲུབ་པ་ལས་ཀྱང་འཕགས་སོ། །ད་ནི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཅིག་གིས་འཇིག་རྟེན་གྱི་བསྒྲུབ་པ་བས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་བསྒྲུབ་པ་ཆེས་ཁྱད་ཞུགས་ཏེ་འཕགས་སོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། སྐྱེ་བོ་རྨོངས་པ་བདག་གི་བདེ་དོན་བརྩོན། །རྟག་ཏུ་དེ་རྙེད་མི་འགྱུར་སྡུག་བསྔལ་འགྱུར། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཅིག་སྨོས་ཏེ། སྐྱེ་བོའི་སྒྲས་ནི་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་ལ་བྱའོ། །རྨོངས་པ་ཤེས་རབ་བྲལ་ཏེ་གཏི་མུག་གིས་ཁེབས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་གཏི་མུག་གིས་ཁེབས་པ་དག་བདག་བདེ་བ་དང་སྐྱིད་པར་བྱའོ་ཞེས་དེའི་ཆེད་དུ་ཞིང་རྨོ་བ་དང༌། ཚོང་བྱ་བ་དང༌། ཁང་ཁྱིམ་བརྩིག་པ་དང༌། བུ་སྨད་བཙལ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་བརྩོན་པར་བྱེད་དེ། རྟག་ཏུ་ཤ་ཐང་ཆད་ཀྱང་བ་དེ་བ་དང་སྐྱིད་པ་མ་རྙེད་ཀྱི་དེའི་རྒྱུས་ཚེ་འདིར་ཡང་གྲང་བ་དང༌། ཚ་བ་དང་བཀྲེས་པ་ལ་སོགས་པའི་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་ལ། ཚེ་རབས་གཞན་དུ་ཡང་ངན་སོང་གསུམ་ལ་སོགས་པའི་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་པའི་དོན་ཏོ། །བརྟན་པ་རྟག་ཏུ་ཕ་རོལ་དོན་བརྩོན་པ། །གཉི་གའི་དོན་བསྒྲུབས་མྱ་ངན་འདས་པར་འགྱུར། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། བསྟན་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་བྱ་སྟེ། ཤེས་རབ་དང་བརྩོན་འགྲུས་སུ་ལྡན་པའམ། བསམ་གཏན་དང་བརྩོན་འགྲུས་སུ་ལྡན་པའི་ཕྱིར་བསྟན་པ་ཞེས་བྱའོ། །རྟག་ཏུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཁོར་བའི་མཐའི་པར་དུའོ། །ཕ་རོལ་གྱི་དོན་ལ་བརྩོན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཞན་ལ་ཕན་བ་དང་བདེ་བ་ལ་གཞག་པའི་ཕྱིར། བདག་ཉིད་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་ལ་སྤྱོད་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ལྟར་མཛད་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེས་གཞན་གྱི་ཆེད་དུ་བསྒྲུབས་ཀྱང་བདག་དང་གཞན་གཉི་གའི་དོན་བསྒྲུབས་ནས། མཇུག་ཏུ་བདག་ཉིད་མི་གནས་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་བ་ཐོབ་པར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །སྤྱོད་ཡུལ་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བར་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་བསྒྲུབས་པས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་པར་ཡང་མ་ཟད་ཀྱི། སྤྱོད་ཡུལ་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བའི་སྒོ་ནས་ཀྱང་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་པར་སྟོན་ཏེ། སྤྱོད་ཡུལ་ནི་ལུས་ཀྱི་སྒོ་ནས་སྤྱོད་ལམ་བཞི་ལ་སྤྱོད་བ་དང༌། མིག་གི་དབང་པོ་ནས་ཡིད་ཀྱི་དབང་པོའི་བར་དུ་དབང་པོ་དྲུག་གིས་སོ་སོའི་ཡུལ་མཐོང་བ་དང་ཐོས་པ་ལ་སོགས་བ་བྱས་པ་རྣམས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་བསྔོ་བར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་རྩོམ་མོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟར་རྒྱལ་སྲས་སྤྱོད་པའི་ཚེ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་དང་གང་གི་ཚེ་ན་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །རྒྱལ་སྲས་སྤྱོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོན་གྱིས་གྲོང་ལ་སོགས་པར་འཇུག་པའམ། སྤྱོད་ལམ་བཞིས་གནས་བ་ལ་བྱའོ། །དབང་པོའི་སྤྱོད་ཡུལ་སྣ་ཚོགས་འཇུག་གྱུར་པ། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་མིག་གི་དབང་པོ་ནས་ཡིད་ཀྱི་དབང་པོའི་བར་དུ་དྲུག་གོ ། དེའི་སྤྱོད་ཡུལ་ནི་གཟུགས་ནས་ཆོས་ཀྱི་བར་དུ་དྲུག་གོ །འཇུག་པ་ནི་མིག་གིས་གཟུགས་མཐོང་བ་དང༌། རྣ་བས་སྒྲ་ཐོས་པ་ནས་ཡིད་ཀྱིས་ཆོས་ཤེས་པའི་བར་དུའོ། །དེ་ལྟ་དེ་ལྟར་རིགས་པའི་མཐུན་ཚིག་གིས། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། དེ་ལྟ་དེ་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་དང་དེའི་ཚེ་ན་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །རིགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདག་དང་གཞན་གྱི་དོན་དུ་འགྱུར་བའི་ཚིག་སྨྲ་བའི་ཕྱིར་རོ། །མཐུན་པའི་ཚིག་ནི་བདག་གིས་ཅི་དང་ཅི་མཐོང་བ་དང༌། སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་བསྔོ་བའི་ཚིག་འབྲེལ་པ་སྟེ། ཅི་དང་ཅི་མཐོང
Chinese
因此称为颠倒。各自自生而喜悦。所谓“各自自生而喜悦”，是指圣声闻和独觉，断除了各自相续中存在的生、老等痛苦的生因——业和烦恼，因为没有慈悲心，所以舍弃了利益众生的事业，而喜悦于寂静一边的涅槃，是这个意思。常时众人所生寂静慈悲我。所谓“常时众人所生寂静慈悲我”，是指菩萨既具有智慧，又具有慈悲。具有智慧，所以在轮回的尽头，为了利益一切众生，而平息了生、老等痛苦的生因——烦恼；具有慈悲，所以不像声闻那样，仅仅进入涅槃的境界，而是为了利益众生而安住于轮回中，是这个意思。这个偈颂显示了菩萨的修行胜过世间的修行和出世间的修行。因为具有智慧，所以能消除自己和他人相续中的烦恼，因此胜过世间的修行。因为具有慈悲，所以不入涅槃，因此胜过声闻等出世间的修行。现在，为了显示一个偈颂就能说明菩萨的修行比世间的修行更为殊胜，所以说：愚昧众生勤于自乐事，恒时不得彼，反成痛苦因。所谓“愚昧众生勤于自乐事”等一个偈颂，其中的“众生”指的是凡夫。因为愚昧，所以没有智慧，被愚痴所覆盖。被愚痴所覆盖的凡夫，为了让自己快乐和幸福，所以为此而努力耕田、做生意、建造房屋、寻找儿女等。但即使经常精疲力尽，也得不到快乐和幸福，反而因为这个原因，今生也要感受寒冷、炎热和饥饿等痛苦，来世也要感受三恶道等的痛苦。
English
Therefore, it is called reversed. Each rejoices in their own creation. The so-called "each rejoices in their own creation" refers to the noble Śrāvakas and Pratyekabuddhas who, having abandoned the causes of suffering such as birth and aging that exist in their own continuum—karma and afflictions—and because they lack compassion, abandon the activities for the benefit of sentient beings, and rejoice in the one-sided peace of nirvāṇa. This is the meaning. Constantly born by all, peaceful, compassionate self. The so-called "constantly born by all, peaceful, compassionate self" refers to Bodhisattvas who possess both wisdom and compassion. Possessing wisdom, they pacify the afflictions that cause suffering such as birth and aging for the benefit of all sentient beings until the end of saṃsāra. Possessing compassion, they do not merely enter the realm of nirvāṇa like Śrāvakas, but remain in saṃsāra for the benefit of sentient beings. This is the meaning. This verse shows that the practice of Bodhisattvas is superior to both worldly and transmundane practices. Because they possess wisdom, they eliminate the afflictions in their own and others' continua, thus surpassing worldly practices. Because they possess compassion, they do not enter nirvāṇa, thus surpassing the transmundane practices of Śrāvakas and others. Now, to show that one verse can illustrate that the practice of Bodhisattvas is far superior to worldly practices, it is said: Foolish beings strive for their own happiness, but they never attain it, and instead it becomes a cause of suffering. The verse "Foolish beings strive for their own happiness" refers to ordinary beings. Because they are foolish, they lack wisdom and are covered by ignorance. Ordinary beings covered by ignorance strive to make themselves happy and joyful, so they work hard to plow fields, do business, build houses, and seek children. But even if they are constantly exhausted, they do not find happiness and joy. Instead, because of this, they experience suffering such as cold, heat, and hunger in this life, and in future lives they will experience the suffering of the three lower realms.
Chinese
叫做转变之义。坚定者恒常勤奋利他事，成办二利终将入灭。这叫做，坚定者是指菩萨，因为具有智慧和精进，或者具有禅定和精进，所以叫做坚定者。恒常叫做轮回的尽头。勤奋利他事叫做为了利益和安乐他人，自己行持六度。如此行持的菩萨，即使为了他人而努力，也能成办自他二利，最终获得不住涅槃之果。叫做将行境完全回向的偈颂。菩萨们以身语意三门行持六度，不仅能成办有情之义，而且通过将行境完全回向也能成办有情之义，为了显示行境是从身体方面行持四种威仪，从眼根到意根六根各自见到各自的境，听到等等，将这些为了有情之义而回向，为了显示这个意义而造此偈颂。如何如何菩萨行持时，叫做如何如何，叫做何时何地之义。菩萨行持，意义是指进入村庄等等，或者以四种威仪安住。根的行境各种进入，叫做从眼根到意根六根。它的行境是从色到法六境。进入是指眼睛见到色，耳朵听到声音，乃至意识了知法。如是如是理合之语，叫做，如是如是，叫做彼时彼地之义。理合叫做为了自他之义而说话。相合之语是自己见到什么什么，和为了有情之义而回向的语句相联系，什么什么见
English
It means to transform. The steadfast one constantly strives for the benefit of others, accomplishing both benefits and ultimately entering nirvana. This is called, the steadfast one refers to the Bodhisattva, because they possess wisdom and diligence, or possess meditation and diligence, therefore they are called steadfast. Constantly is called the end of samsara. Striving for the benefit of others is called for the sake of benefiting and bringing happiness to others, practicing the six perfections oneself. The Bodhisattva who acts in this way, even if they strive for the sake of others, can accomplish both their own and others' benefit, and ultimately attain the result of non-abiding nirvana. It is called verses for completely dedicating the field of action. Bodhisattvas, through the three doors of body, speech, and mind, practice the six perfections, not only accomplishing the benefit of sentient beings, but also accomplishing the benefit of sentient beings through completely dedicating the field of action. To show that the field of action is from the aspect of the body, practicing the four postures, from the eye faculty to the mind faculty, the six faculties each see their respective objects, hear, and so on, dedicating these for the benefit of sentient beings, to show this meaning, these verses are composed. How, how the prince acts, called how, how, means when and where. The prince's action, the meaning is entering villages and so on, or abiding in the four postures. The objects of the senses enter in various ways, called from the eye faculty to the mind faculty, the six faculties. Its field of action is from form to dharma, the six objects. Entering means the eye sees form, the ear hears sound, and so on, until the mind knows dharma. Thus, thus, with words of reason, called, thus, thus, means at that time and place. Reason is called speaking words that transform for the benefit of oneself and others. Words of agreement are what one sees, and the sentences of dedication for the benefit of sentient beings are connected, what, what see