Tibetan
་སུ་ལེན་ཅིང་བཟོད་པ་དང༌། འཁོར་བ་ཇི་སྲིད་ཡོད་ཀྱི་བར་དུ་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་ལས་བྱུང་བའི་སྡུག་བསྔལ་ཉམས་སུ་ལེན་ཅིང་བཟོད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །གང་སེམས་ཅན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དགའ་བ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། དཔེར་ན་བ་བེའུ་ལ་བྱམས་པ་དང༌། ཕན་པར་སྦྱོར་བ་ལ་སྐྱོ་བ་མེད་པ་དེ་བཞིན་དུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་ཅན་ལ་དགའ་བ་དང༌། ཕན་པར་འདོད་པ་དང༌། དེའི་དོན་ལ་སྦྱོར་བའི་ཚུལ་གྱིས་རྣམ་པ་གསུམ་ལྟ་བུར་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་ལ་ཞུགས་པ་ན་སེམས་ཅན་གྱིས་གནོད་པ་བྱས་ན་ཡང་མི་སྐྱོ་སྟེ། གོང་དུ་བཤད་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཕྲིན་ལས་འདི་དག་ནི་འཇིག་རྟེན་ན་ངོ་མཚར་མཆོག་ཏུ་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེ་ལ་སེམས་ཅན་དང་བྲལ་བར་མི་འདོད་པའི་བྱམས་པའི་སེམས་ལ་དགའ་བ་ཞེས་བྱའོ། །སེམས་ཅན་གྱི་མི་བདེ་བ་སེལ་བར་བྱེད་པ་ནི་ཕན་པར་འདོད་པ་ཞེས་བྱའོ། །སེམས་ཅན་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་སྤྱོད་དུ་བཅུག་པ་ནི་དོན་ལ་སྦྱར་བ་ཞེས་བྱའོ། །ངོ་མཚར་ཆེ་བ་མ་ཡིན་པ་ནི་སེམས་ཅན་དང་བདག་ཏུ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། དེ་ལྟ་མོད་ཀྱི་འོན་ཀྱང་ངོ་མཚར་ཆེ་བར་ཡང་བཞག་སྟེ། ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། དཔེར་ན་བདག་ལ་བདག་ཕན་པར་བྱེད་པ་དང༌། བདག་གི་དོན་བདག་བྱེད་པ་ངོ་མཚར་མི་ཆེ་བ་བཞིན་དུ་ས་དང་པོ་ཐོབ་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་ཀྱང་བདག་དང་སེམས་ཅན་དུ་མཉམ་པའི་སེམས་ཐོབ་སྟེ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་བདག་ཉིད་ཡིན་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་དེས་སེམས་ཅན་ལ་ཕན་འདོགས་པ་ཅི་ཞིག་ངོ་མཚར་ཆེ་སྟེ། བདག་ལ་བདག་ཕན་འདོགས་པ་ངོ་མཚར་མི་ཆེ་བ་དང་འདྲའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེ་ལྟར་མཐོང་བའི་ལམ་བཤད་ནས། །ད་ནི་བསྒོམ་པའི་ལམ་བཤད་དེ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་ནས་ལྷག་མའི་ས་ལ་སྟེ། །དེས་ནི་བསྒོམ་པའི་ལམ་དག་ལ། །ཡེ་ཤེས་རྣམ་པ་འདི་གཉིས་ཀྱིས། །བསྒོམ་པའི་ཕྱིར་ན་རབ་འཇུག་གོ །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ས་དང་པོ་ཐོབ་པའི་ལམ་ཐོབ་ནས་དེའི་འོག་ཏུ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ལྷག་མའི་ས་ནི་ས་གཉིས་ཡན་ཆད་ས་བཅུ་མན་ཆད་ལ་བྱ་སྟེ། ས་དེ་དགུ་ནི་བསྒོམ་པའི་ལམ་ཞེས་བྱའོ། །བསྒོམ་པའི་ལམ་དེ་དག་ན། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེས་བསྒོམ་པས་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཉོན་མོངས་པའི་སྒྲིབ་པ་དང། ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། བསྒོམ་པ་ལ་རབ་ཏུ་འཇུག་སྟེ། དེའི་ཚེ་ཅི་ལ་བསྒོམ་ཞེ་ན། དེ་ནས་འབྱུང་བའི་ཡེ་ཤེས་གཉིས་ལ་བསྒོམ་མོ། །ཡེ་ཤེས་གཉིས་པོ་གང
Chinese
忍受和安忍，意思是说，在轮回存在期间，对于因利益众生而产生的痛苦，体验并忍受。其中，对于“凡是众生菩萨欢喜”等等，例如对待小牛犊的慈爱，以及利益的施予没有厌倦，同样地，菩萨对众生欢喜， желает приносить пользу，以为了他们的利益而努力的方式，像这三种情况一样，当投入到众生的利益中时，即使众生造成伤害也不会厌倦，上面所说的菩萨的事业，在世间是极其稀有和令人惊叹的，这就是它的意思。其中，不愿与众生分离的慈爱之心称为欢喜。消除众生的不安乐称为 желает приносить пользу。使众生行持布施等波罗蜜多称为利益的施予。不觉得稀奇是因为和众生与自己相同，是这个意思。虽然是这样，但仍然被认为是稀奇的，怎么说呢？例如自己对自己有益，自己为自己做事不觉得稀奇一样，获得初地的菩萨也获得了自己和众生平等的心，因为领悟到一切众生就是自己，所以对众生有益有什么可稀奇的呢？就像自己对自己有益不觉得稀奇一样，是这个意思。像这样讲述了见道之后，现在讲述修道，因此从那之后到达剩余的地上，因此通过这两种智慧，为了修习而进入。像这样说了等等，从那之后的意思是，获得初地的道路之后，在那之后的意思。剩余的地是指从二地以上到十地以下，那九地称为修道。在那些修道中，菩萨为了通过修习而断除烦恼障和所知障，而精进地投入到修习中，那时修习什么呢？修习从那之后产生的两种智慧。那两种智慧是什
English
It means to endure and be patient, that is, to experience and endure the suffering arising from benefiting sentient beings for as long as samsara exists. Among them, regarding "whatever sentient beings the Bodhisattva rejoices in" and so on, for example, the loving-kindness towards a calf, and the giving of benefit without weariness, similarly, the Bodhisattva rejoices in sentient beings, desires to benefit, and in the manner of striving for their benefit, like these three situations, when engaging in the benefit of sentient beings, even if sentient beings cause harm, they will not be weary, the activities of the Bodhisattva mentioned above are extremely rare and wonderful in the world, that is its meaning. Among them, the loving mind that does not want to be separated from sentient beings is called joy. Eliminating the discomfort of sentient beings is called desiring to benefit. Causing sentient beings to practice generosity and other perfections is called giving benefit. It is not considered amazing because sentient beings and oneself are the same, that is the meaning. Although it is like that, it is still considered amazing, how so? For example, oneself benefiting oneself, oneself doing things for oneself is not considered amazing, similarly, the Bodhisattva who has attained the first ground also attains the mind of equality between oneself and sentient beings, because he understands that all sentient beings are oneself, so what is so amazing about benefiting sentient beings? It is like oneself benefiting oneself not being considered amazing, that is the meaning. Having explained the path of seeing in this way, now the path of meditation is explained, therefore from then on reaching the remaining grounds, therefore through these two wisdoms, one enters for the sake of meditation. Having said this and so on, from then on means, after obtaining the path of the first ground, after that. The remaining grounds refer to from the second ground upwards to the tenth ground downwards, those nine grounds are called the path of meditation. In those paths of meditation, the Bodhisattva, in order to abandon the obscurations of afflictions and the obscurations of knowledge that are to be abandoned through meditation, diligently engages in meditation, at that time what does he meditate on? He meditates on the two wisdoms that arise from then on. What are those two wisdoms?