English
To understand each word of the Sutra section, one must focus on the words themselves. In reality, focusing on the names and words of the Sutra section should be understood as the path of Śamatha and Vipaśyanā. This shows focusing on Śamatha. To analyze its meaning in detail, it should be understood as Vipaśyanā. Regarding this, "its meaning" refers to the meaning of all the names and words in the Sutras, which is counting, measuring, analyzing, and thinking, that is, contemplating the self-characteristics and general characteristics of these dharmas, and understanding them correctly and without error, which should be understood as the path of Vipaśyanā. This shows focusing on Vipaśyanā. The path that combines them should be understood as Yuganaddha. Regarding this, when Śamatha and Vipaśyanā are not yet united, they are focused on separately: Śamatha focuses on names and words, and Vipaśyanā focuses on meaning. When Śamatha and Vipaśyanā are united, they do not focus separately on names and meanings, but combine the two into one, and Śamatha and Vipaśyanā are used simultaneously. This path of focus should be understood as the path of Yuganaddha of Śamatha and Vipaśyanā. This shows focusing on Yuganaddha. The depressed mind should be fully grasped. Regarding this, when a yogi meditates on Samādhi, if the mind becomes unclear and depressed, the mind should be grasped and uplifted by focusing on the characteristics of Vipaśyanā. How to uplift it? By focusing on the Tathāgata, the merits of Samādhi, and the self-characteristics and general characteristics of dharmas through Vipaśyanā, the mind is uplifted. This shows focusing on the characteristics of grasping. Also, pacify excitement. Regarding this, if one remembers what one has seen and heard before, and the mind is distracted by external objects, excitement should be pacified by focusing on the characteristics of Śamatha. How should one focus on Śamatha? By thinking about the faults of Samsara, such as birth and old age, one should avoid the distraction of the mind. This shows focusing on the characteristics of Śamatha. In what is focused on, after attaining equality, maintain equanimity. Regarding this, the yogi should thus eliminate the depressed mind through Vipaśyanā, and the
Tibetan
་པའི་སེམས་ནི་ཞི་གནས་ཀྱིས་སྤངས་ཏེ། དམིགས་པར་བྱ་བའི་ཡུལ་ལ་ཞུམ་རྒོད་མེད་བར་གྱུར་ནས་སེམས་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་གྱུར་ན་མི་བསྐྱོད་པར་བཏང་སྙོམས་སུ་བཞག་སྟེ། ཞི་གནས་ཀྱི་མཚན་མ་ཡང་ཡིད་ལ་མི་བྱ་ལྷག་མཐོང་གི་མཚན་མ་ཡང་ཡིད་ལ་མི་བྱ་སྟེ། གལ་ཏེ་འགའ་ཞིག་ཡིད་ལ་བྱས་པ་ན། མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་སེམས་ལས་ཉམས་པར་འགྱུར་ཏེ། འདིས་ནི་བཏང་སྙོམས་ཀྱི་མཚན་མ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་བསྟན་ཏོ། །རྟག་ཏུ་དང་ནི་གུས་པ་བྱས། །ཐམས་ཅད་དང་ཡང་སྦྱར་བར་བྱ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། རྣལ་འབྱོར་པ་དེ་བར་འགང་ཡིད་ལ་བྱེད། བར་འགའ་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་བ་མ་ཡིན་གྱི་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ནི་རྟག་ཏུ་ཞེས་བྱ་སྟེ། འདིས་ནི་རྟག་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་བསྟན་ཏོ། །ལེ་ལོ་དང་བཏང་སྙོམས་ལས་ཡིད་ལ་བྱེད་པར་ནན་ཏན་དང་བསྒྲིམས་ཏེ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ནི་གུས་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། འདིས་ནི་གུས་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་བསྟན་ཏོ། །དེ་ལྟར་རྟག་ཏུ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང༌། གུས་པར་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་གཉིས་ནི་གོང་དུ་བཤད་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་སྦྱར་ཏེ། གོང་དུ་བཤད་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་དུས་ན་ཡང་རྟག་པར་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང༌། གུས་པར་ ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཡིད་ལ་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེ་ནི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་རྣམ་པ་བཅུ་གཅིག་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་མོས་པ་སྤྱོད་པའི་ས་ལ་འཇུག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སེམས་གནས་པ་དགུ་ཡིད་ལ་བྱ་སྟེ། སེམས་གནས་པ་དགུའི་དོན་ནི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་བཞིས་བསྟན་ཏོ། །དམིགས་པ་ལ་ནི་སེམས་བཞག་ན། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། དང་པོ་རྣལ་འབྱོར་པས་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་དམིགས་པར་བྱ་བའི་ཡུལ་ལ་སེམས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་བཞག་སྟེ། ཇི་ལྟར་བཞག་ཅེ་ན། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་དམིགས་པར་བྱ་བའི་ཡུལ་དང༌། སེམས་གཉིས་སུ་སྤྲེལ་བར་བྱ་སྟེ། དང་པོ་ཡུལ་དང་སེམས་གཉིས་སུ་འབྲེལ་བར་བྱེད་པ་ལ་ནི་སེམས་གནས་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ནི་རྒྱུན་དུ་མི་གཡེང་ཕྱིར། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། དེ་ལྟར་དམིགས་པའི་ཡུལ་ལ་སེམས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་བཞག་པའི་འོག་ཏུ་ཕྱིའི་ཡུལ་ལ་སེམས་གཡེངས་པ་བསྟན་ནས་མི་གཡེང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ཡང་ནས་ཡང་དུ་རྒྱུན་དུ་སེམས་རྩེ་གཅིག་པར་བཞག་པ་སྟེ། དེས་ནི་ཡང་དག་པར་གནས་པ་བསྟན་ཏོ། །རྣམ་པར་གཡེང་པ་ཤེས་ནས་ཀྱང༌། །མྱུར་བ་དེ་ནི་སླར་བླན་ནོ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། དེ་ལྟར་རྣལ་འབྱོར་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སེམས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་འཇོག་པ་ན། སེམས་ཕྱིའི་ཡུལ་ལ་གཡེངས་པར་གྱུར་ན་བདག་གི་སེམས་འདི་ནི་ཡུལ་ལ་གཡེངས་པར
Chinese
当心已舍弃寂止，对于所缘境，已无沉掉，心已成平等性时，不加造作，置于舍，不作意寂止之相，亦不作意胜观之相，若作意任何一者，则会从平等性之心退失，此乃显示作意舍之相。常与敬，一切亦当合。如是说者，瑜伽士于其间作意，并非于其间不作意，而是于一切时中作意，是为常，此乃显示作意常。从懈怠与舍中，精勤与努力地作意，是为敬，此乃显示作意敬。如是，常时作意与恭敬作意二者，亦应合于上述一切作意，于上述作意之时，亦应以常时作意与恭敬作意之方式作意，是为此之义。是为十一种作意，为使作意之瑜伽士趣入信行地，应作意九住心，九住心之义，以四偈显示。于所缘境系心时，如是说者，初时瑜伽士以三摩地于所缘境系心一缘安住，如何安住耶？当使三摩地之所缘境与心二者相连，初时使境与心二者相连，是名为住心。彼为常时不散乱故，如是说者，如是于所缘境系心一缘安住之后，显示心散乱于外境，为不散乱故，再三恒常地系心一缘，此乃显示正安住。知已若散乱，速疾彼复收，如是说者，如是瑜伽士于三摩地中系心一缘时，若心散乱于外境，则我此心已散乱于境
English
When the mind has abandoned calm abiding, and with respect to the object of focus, there is no dullness or excitement, and when the mind has become equanimous, without fabrication, it is placed in equanimity, not attending to the characteristics of calm abiding, nor attending to the characteristics of insight. If one attends to any of these, one will fall away from the mind of equanimity. This shows attending to the characteristic of equanimity. Always and with reverence, also combine with all. As it is said, the yogi attends in between. It is not that one does not attend in between, but that one attends at all times, which is called always. This shows attending to always. From laziness and indifference, diligently and earnestly attending is called reverence. This shows attending to reverence. Thus, always attending and reverently attending, both should also be combined with all the above-mentioned attendings. At the time of the above-mentioned attendings, one should also attend in the manner of always attending and reverently attending. This is the meaning of this. These are the eleven types of attention. In order for the yogi who attends to attention to enter the stage of faith conduct, one should attend to the nine mental abidings. The meaning of the nine mental abidings is shown in four verses. When the mind is placed on the object, as it is said, initially the yogi places the mind in one-pointedness on the object to be focused on with samadhi. How is it placed? The object of focus of samadhi and the mind are to be connected. Initially, connecting the object and the mind is called mental abiding. Because it is constantly not distracted, as it is said, after thus placing the mind in one-pointedness on the object of focus, it shows the mind being distracted by external objects. In order not to be distracted, again and again, constantly placing the mind in one-pointedness, this shows correct abiding. Knowing when scattered, quickly it is withdrawn again, as it is said, thus when the yogi places the mind in one-pointedness in samadhi, if the mind becomes scattered on external objects, then this mind of mine has been scattered on the object.
Tibetan
་གྱུར་ཏོ་ཞེས་ཤེས་པར་བྱས་ནས། དེ་མ་ཐག་ཏུ་གཡེང་བའི་སེམས་སྤངས་ནས་སླར་བློན་ཏེ། རྩེ་གཅིག་པ་ལ་འཇོག་པར་བྱེད་དེ་ནི་ཀུན་དུ་གནས་པར་ཞེས་བྱའོ། །ཡང་ནས་ཡང་དུ་བློ་ལྡན་གྱི། །སེམས་ནི་ནང་དུ་བླན་པར་བྱ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། དེ་ལྟར་སེམས་གཡེངས་པ་ལས་སླར་བླན་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བློ་ལྡན་དེས། སེམས་ཕྱིའི་ཡུལ་ལ་མི་གཏོང་ཞིང་ཡང་ནས་ཡང་དུ་སེམས་ནང་དུ་བློན་པར་བྱེད་དེ་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྩེ་གཅིག་པ་ལ་སེམས་ཡང་ནས་ཡང་དུ་སེམས་བློན་པར་བྱེད། གཏོད་བར་བྱེད་འཇོག་པར་བྱེད་དེ་དེ་ནི་ཉེ་བར་གནས་པ་ཞེས་བྱའོ། ཏིང་འཛིན་ཡོན་ཏན་མཐོང་བས་ན། །དེ་བས་སེམས་ནི་དགའ་བར་འགྱུར། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། གང་གི་ཆོ་རྣལ་འབྱོར་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་འཇོག་པ་ལ་དེའི་ཚེ་ཡུལ་ལ་སེམས་འཕྲོས་པར་གྱུར་ན། ཡུལ་ལ་སེམས་དགའ་བར་འགྱུར་གྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སེམས་མི་དགའ་བར་འགྱུར་ཏེ། དེའི་དུས་ན་དེས་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཡོན་ཏན་ལ་བརྟག་པར་བྱའོ། ། དེས་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཡོན་ཏན་ལ་བརྟགས་ན་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཡོན་ཏན་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ། །ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཡོན་ཏན་མཐོང་ན་སེམས་མི་དགའ་བཞི་ཞིང་དུལ་བར་གྱུར་ནས་སེམས་དགའ་བ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཏེ་དེས་ནི་དུལ་བར་བྱེད་པ་བསྟན་ཏོ། །རྣམ་པར་གཡེངས་ལ་སྐྱོན་མཐོང་བས། །མི་དགའ་བ་ནི་ཞི་བར་འགྱུར། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། ནམ་རྣལ་འབྱོར་པ་སེམས་གཡེངས་སམ་ཞུམ་པ་དང༌། རྨུགས་པར་གྱུར་ན་འདི་ལྟར་བདག་གིས་སེམས་གཡེངས་པས་རྩེ་གཅིག་པ་ལ་ཉམས་ཤིང་སེམས་ཞུམ་པ་དང་རྨུགས་པར་གྱུར་ན། བསམ་གཏན་དང་མངོན་པར་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པའི་འབྲས་བུ་མི་འཐོབ་སྟེ། དེ་བས་ན་གཡེངས་བའི་སེམས་བྱུང་ན་གཡེངས་པའི་སེམས་ལ་མི་དགའ་བར་བལྟ་ཞིང་སྐྱོན་དུ་མཐོང་སྟེ། གཡེངས་པའི་སེམས་དང་མི་དགའ་བ་སྤང་བའི་ཕྱིར་གཉེན་པོ་ལ་རྟེན་པར་བྱེད་དེ། དེས་གཉེན་པོ་ལ་བརྟེན་པས་མི་དགའ་བའི་སེམས་སྤོང་བར་བྱེད་དོ། །དེ་ལྟར་མི་དགའ་བའི་སེམས་སྤོང་བར་བྱེད་པ་དེ་ལ་ནི་ཞི་བར་བྱེད་པ་ཞེས་བྱའོ། །ཆགས་པ་དང་ནི་དཀྲུགས་པའི་སེམས། །སྐྱེས་པ་དེ་ཚེ་ཞི་བར་བྱེད། །ཅེས་བྱ་བ་ལ། གལ་ཏེ་རྣལ་འབྱོར་པ་འདོད་པ་ལ་སོགས་པས་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱི་ཡུལ་ལ་སེམས་ཆགས་པ་ཞིག་སྐྱེས་སམ། འཁྲུགས་པ་སྟེ་ཞེ་སྡང་ཞིག་སྐྱེས་ན་བྱམས་པ་བསྒོམ་པའམ། མི་དགའ་བ་བསྒོམ་པས་སྤོང་བར་བྱེད་དོ། །དེས་ནི་རྣམ་པར་ཞི་བར་བྱེད་པ་བསྟན་ཏོ། །དེ་བས་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་བཅས། །སེམས་ནི་རྒྱུན་དུ་འཇུག
Chinese
知道已经转变之后，立刻舍弃散乱的心，再次收摄，安置于专注一境，这称为普遍安住。再次、再次有智慧者，应将心收摄于内。意思是说，像这样从心散乱中再次收摄的有智慧的菩萨，不将心放纵于外境，而是再次、再次将心收摄于内，将心再次、再次收摄于专注一境的禅定中。安置、安住，这称为近住。因见禅定功德故，因此心生欢喜。意思是说，如果瑜伽士在专注一境地安住于禅定时，那时心若散乱于外境，心就会对外境生起欢喜，而不会对禅定生起欢喜。在那时，他应当观察禅定的功德。 他若观察禅定的功德，就会见到禅定的功德。见到禅定的功德，心便会止息不悦，变得调柔，然后生起欢喜，这显示了调伏。因见散乱之过患，不悦便会寂静。意思是说，当瑜伽士的心散乱或低落、昏沉时，他会这样想：我因心散乱而失去了专注一境，心也变得低落和昏沉，因此无法获得禅定和神通等果。所以，当生起散乱的心时，应当以不悦的眼光看待散乱的心，视其为过患。为了舍弃散乱的心和不悦，应当依靠对治法。他依靠对治法，就能舍弃不悦的心。像这样舍弃不悦的心，就称为寂静。贪著与嗔恚之心，生起之时即寂静。意思是说，如果瑜伽士因贪欲等，对外境生起贪著之心，或者生起嗔恚之心，就应当通过修习慈爱或修习不悦来舍弃。这显示了完全寂静。因此，以有作意，心便持续进入。
English
Having recognized that it has changed, immediately abandon the distracted mind and gather it back again, placing it in one-pointedness, which is called universally abiding. Again and again, the wise should gather the mind inward. This means that a wise Bodhisattva who gathers the mind back from distraction in this way does not let the mind go to external objects, but again and again gathers the mind inward, again and again gathering the mind into one-pointed samadhi. To place, to abide, this is called near abiding. Because of seeing the qualities of samadhi, therefore the mind becomes joyful. This means that if a yogi abides in one-pointedness in samadhi, then if the mind wanders to external objects, the mind will rejoice in external objects and will not rejoice in samadhi. At that time, he should contemplate the qualities of samadhi. If he contemplates the qualities of samadhi, he will see the qualities of samadhi. If he sees the qualities of samadhi, the mind will cease to be displeased, become subdued, and then joy will arise, which shows subduing. Because of seeing the faults of distraction, displeasure will become peaceful. This means that when the yogi's mind is distracted or depressed and drowsy, he will think like this: Because my mind is distracted, I have lost one-pointedness, and my mind has become depressed and drowsy, so I cannot obtain the fruits of dhyana and clairvoyance, etc. Therefore, when a distracted mind arises, one should look at the distracted mind with displeasure and see it as a fault. In order to abandon the distracted mind and displeasure, one should rely on the antidote. By relying on the antidote, he can abandon the displeased mind. Abandoning the displeased mind in this way is called peaceful. When attachment and hatred arise, they are immediately pacified. This means that if a yogi, due to desire, etc., develops an attached mind towards objects of enjoyment, or develops a hateful mind, he should abandon it by cultivating loving-kindness or cultivating displeasure. This shows complete pacification. Therefore, with intentional effort, the mind continuously enters.