Tibetan
བ་ལ། སེམས་ཅན་དམྱལ་བ་ན་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་གནས་པའི་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་ཀྱང་མངོན་པར་འཚང་རྒྱ་བར་བྱ་བ་ལ་བར་ཆད་དུ་མི་འགྱུར་གྱི་བགེགས་ སུ་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཐེག་པ་གཞན་ལ་རྟོག་པར་བདག་ཕན་མཆོག་བསིལ་བ། །བདེ་བའི་མཆོག་ལ་གནས་པ་ལ་ཡང་བགེགས་སུ་འགྱུར། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པར་བྱ་བ་ལ་བགེགས་སུ་འགྱུར་བ་འདི་ཡིན་ཏེ། གང་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་བདག་ལ་ཕན་པ་དང་བདེ་བར་བྱེད་པ་དང༌། བདག་ཉིད་བསིལ་བ་སྟེ། བདག་འབའ་ཞིག་མྱ་ངན་ལས་འདས་པར་བྱ་བ་ལ་རྟོག་པ་དེ་ནི་བགེགས་སུ་འགྱུར་ཏེ། གང་གི་བགེགས་སུ་འགྱུར་ཞེ་ན། བདེ་བའི་མཆོག་ལ་གནས་པ་སྟེ། མི་གནས་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་བདེ་བ་ཐོབ་པར་བྱ་བ་ལ་བགེགས་སུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ངོ་བོ་མེད་དང་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་པ་ལ་སྐྲག་པ་སྤང་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་བཞི་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཆོས་རྣམས་ངོ་བོ་མེད་པ་ཞེས་བཤད་པ་སྣང་ཞིང་དམིགས་སུ་རུང་ངོ་ཞེས་བཤད་པ་ཡང༌། བྱིས་པ་རྣམས་སྐྲག་པར་འགྱུར་བའི་གནས་ཡིན་ལ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་གོ་ཞེས་བཤད་ལ། དྲི་མ་ཡང་དག་གོ་ཞེས་བཤད་པ་ཡང་བྱིས་པ་རྣམས་སྐྲག་པའི་གནས་ཏེ། སྐྲག་པ་དེ་སྤང་པའི་ཕྱིར་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་བཞིན་རྩོམ་མོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཡང་ན་བྱིས་པ་རྣམས་སྐྲག་པའི་གནས་ནི་གསུམ་སྟེ། ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ནས་ཐམས་ཅད་དུ་མེད་དོ་ཞེས་བཤད་ན་ཡང་སྐྲག་པའི་གནས་སོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་ཡོད་དེ་དམིགས་སུ་རུང་ངོ་ཞེས་སྨྲ་ན་ཡང་སྐྲག་པའི་གནས་སོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་མོད་ཀྱི་ཕྱིས་ཀྱང་དག་པར་བྱ་དགོས་སོ་ཞེས་བཤད་པ་ཡང་སྐྲག་པའི་གནས་ཏེ། སྐྲག་པ་དེ་སྤང་པའི་ཕྱིར་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་བཞི་རྩོམ་མོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཆོས་ཀྱི་དངོས་མེད་དམིགས་པ་དང༌། །ཉོན་མོངས་མི་རྟག་རྣམ་དག་ལ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཆོས་རྣམས་ཀྱི་དངོས་པོ་མེད་ཅིང་སྟོང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སྣང་ཞིང་དམིགས་སུ་རུང་ངོ་ཞེས་བཤད་པ་འདི་སྐྲག་པའི་གནས་ཏེ། བྱིས་པ་དག་འདི་སྙམ་དུ་རི་བོང་གི་རྭ་དངོས་པོ་མེད་ཀྱང༌། དམིགས་སུ་མི་རུང་བ་བཞིན་དུ་ཆོས་རྣམས་ཀྱང་དངོས་པོ་མེད་ན་ནི་དམིགས་སུ་མི་རུང་ལ། དེ་བས་ན་དངོས་པོ་མེད་པ་དམིགས་སུ་རུང་ངོ་ཞེས་བཤད་པ་འདི་འགལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཆོས་ ཀྱི་དབྱིངས་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་ལ་ཕྱིས་ཀྱང་ཉོན་མོངས་པ་རྣམ་
Chinese
哇啦！ 众生于地狱中，即使恒时处于痛苦之中，也不会成为证得菩提的障碍，不会成为魔障，此乃其义。 执着于其他乘，自利最凉爽，安住于快乐之极，亦成魔障。 所谓菩萨们欲得菩提之魔障即是：声闻和独觉的作意，利益自己，带来安乐，自身凉爽，执着于唯独自己获得寂灭，此乃魔障。 成为何者的魔障呢？ 成为安住于快乐之极的魔障，即成为获得不住寂灭之乐的魔障，此乃其义。 舍弃对无自性和自性清净的恐惧之四句偈，即是说，说诸法无自性，又说显现且可缘，这是令孩童们恐惧之处。 说法界自性清净，又说垢染清净，这也是孩童们恐惧之处。 为了舍弃此恐惧，故造四句偈，此乃其义。 或者，孩童们恐惧之处有三：若说诸法从一切方面来说皆不存在，这也是恐惧之处。 若说诸法皆存在，皆可缘，这也是恐惧之处。 若说法皆自性清净，但之后仍需清净，这也是恐惧之处。 为了舍弃此恐惧，故造四句偈，此乃其义。 法之无实有可缘，烦恼无常极清净。 所谓诸法无实且空性，若说显现且可缘，这是恐惧之处。 孩童们会这样想：如同兔角无实有，不可缘一样，若诸法也无实有，则不可缘。 因此，说无实有可缘，这会成为相违。 因此这样说。 法界自性清净，之后烦恼
English
Wala! Even the suffering of sentient beings who dwell in hell at all times will not become an obstacle to the attainment of perfect enlightenment, nor will it become a demonic hindrance, this is the meaning. Clinging to other vehicles, the supreme coolness of self-benefit, even abiding in the supreme bliss, becomes a demonic hindrance. What is meant by this is that for bodhisattvas, this is the hindrance to attaining enlightenment: the thoughts of the hearers and solitary realizers, benefiting oneself and bringing happiness, cooling oneself, clinging to the attainment of nirvana for oneself alone, this becomes a hindrance. To what does it become a hindrance? It becomes a hindrance to abiding in the supreme bliss, that is, it becomes a hindrance to attaining the bliss of non-abiding nirvana, this is the meaning. The four verses for abandoning fear of selflessness and intrinsic purity, that is, saying that phenomena are selfless, and also saying that they appear and are objects of perception, this is a place where children become afraid. Saying that the realm of phenomena is intrinsically pure, and also saying that defilements are pure, this is also a place where children become afraid. In order to abandon this fear, therefore, four verses are composed, this is the meaning. Or, there are three places where children become afraid: if it is said that all phenomena are completely non-existent in every way, this is also a place of fear. If it is said that all phenomena exist and are objects of perception, this is also a place of fear. If it is said that all phenomena are intrinsically pure, but must still be purified later, this is also a place of fear. In order to abandon this fear, therefore, four verses are composed, this is the meaning. The absence of substance of phenomena is an object of perception, afflictions are impermanent and utterly pure. What is meant by this is that saying that the entities of phenomena are non-existent and empty, and then saying that they appear and are objects of perception, this is a place of fear. Children think like this: just as a rabbit's horn is non-existent, but cannot be perceived, so if phenomena are also non-existent, then they cannot be perceived. Therefore, saying that the non-existent is an object of perception, this will become contradictory. Therefore, it is said like this. The realm of phenomena is intrinsically pure, and later afflictions
Tibetan
པར་དག་པར་བྱ་དགོས་སོ་ཞེས་བཤད་པ་འདི་ཡང་སྐྲག་པའི་གནས་ཏེ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བྱིས་པ་རྣམས་འདི་སྙམ་དུ་གལ་ཏེ་ཆོས་རྣམས་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་པ་ཡིན་ན། ཉོན་མོངས་པ་བསལ་ཅི་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྒྱུ་མ་འདྲ་བར་ཤེས་བྱ་སྟེ། །དེ་བཞིན་ནམ་མཁའ་བཞིན་དུའོ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཆོས་དངོས་པོ་མེད་ཀྱང་དམིགས་སུ་རུང་བ་ནི་རྒྱུ་དང་འདྲ་བར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། དཔེར་ན་སྒྱུ་མ་དམིགས་སུ་མེད་ཀྱང་རྟ་དང་གླང་པོ་ལྟ་བུར་དམིགས་སུ་རུང་བ་དེ་བཞིན་དུ་ཆོས་འདི་དག་དངོས་པོ་མེད་ཀྱང་གཟུགས་དང་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་ལྟ་བུར་དམིགས་སུ་རུང་ངོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་ཀྱང༌། ཕྱིས་རྣམ་པར་དག་པར་འགྱུར་བ་ནི་ནམ་མཁའ་བཞིན་ཏེ། དཔེར་ན་ནམ་མཁའ་རང་བཞིན་གྱིས་དག་པ་ལ་གློ་བུར་གྱི་སྤྲིན་གྱིས་རྙོག་ནས་དྲི་མ་ཅན་དུ་བྱས་པ་དེ་སྤྲིན་དང་བྲལ་ན་དག་པར་འགྱུར་བ་དེ་བཞིན་དུ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱང་རང་བཞིན་གྱིས་དག་པ་ཡིན་པ་ལ་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་གློ་བུར་གྱི་ཉོན་མོངས་པས་དྲི་མ་ཅན་དུ་བྱས་པ་དེ་སྦྱང་དགོས་པས་ན་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་པ་ལ་ཕྱིས་དག་པར་འགྱུར་བ་འགལ་བ་མེད་དོ། །ཆོས་ཀྱི་དངོས་པོ་མེད་ཀྱང་དམིགས་སུ་རུང་བའི་རི་མོའི་དཔེ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཇི་ལྟར་རི་མོ་ཆོ་ག་བཞིན་བྲིས་པ། །མཐོན་དམན་མེད་དེ་འོན་ཀྱང་སྣང་བར་འགྱུར། །དེ་བཞིན་ཡང་དག་མ་ཡིན་ཀུན་རྟོག་ཀྱང༌། །མདོར་ན་གཉིས་པོ་མེད་དེ་སྣང་བར་འགྱུར། །ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། དཔེར་ན་རས་ལ་རི་མོ་མཁན་གྱིས་ས་ཚོན་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་གཟུགས་རྣམ་པ་མང་པོ་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་བྲིས་པ་ལ། ལག་པས་བྱུགས་ན་མཐོན་དམན་དང་འབར་འབུར་མེད་ཀྱང་མིག་གིས་བལྟས་ན་མགོ་དང་རྐང་ལག་ལ་སོགས་པ་མཐོན་དམན་དང་འབར་འབུར་དུ་སྣང་བ་དེ་དང་འདྲ་བ་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པ་ཀུན་རྟོག་ཀྱང་སྟེ། གཞན་གྱི་དབང་གི་མཚན་ཉིད་ལ་གཟུང་བ་དང༌། འཛིན་པ་གཉིས་མེད་ཀྱང་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་ལྟ་བུར་སྣང་སྟེ། དེ་བས་ན་མེད་ཀྱང་སྣང་བ་ནི་རི་མོའི་དཔེ་དང་འདྲའོ། །དེ་ནི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གསུམ་པ་དང་བཞི་པས་སེམས་ཆུའི་རང་བཞིན་དང་འདྲ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་ལྟར་རྙོག་པའི་ཆུ་ནི་དང་ནས་ཀྱང༌། དེ་ལས་དེ་ནི་དང་བར་མི་འགྱུར་ རོ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། ཇི་ལྟར་རང་བཞིན་གྱིས་དང་བ་དེ། གློ་བུར་གྱི་སྲིན་དང་སྦལ་ལྕོང་གིས་རྙོག་པ་ཅན་དུ་བྱས་པ་ལས། ཕྱིས་རྙོག་པ་དང་བྲལ་ཏེ་དང་པར་གྱུར་ནས་རང་བཞིན་གྱིས་དང་བ
Chinese
说“必须清净”这也是令人害怕的地方。为什么呢？孩子们会这样想：如果诸法自性本自清净，那又何必断除烦恼呢？应知如幻，犹如虚空。对于这句话，诸法虽无实体，但可以作为对境，应知这就像因。例如，幻术本身没有对境，但却可以显现马和大象等对境。同样，这些法虽然没有实体，但却可以显现色和声等对境。这就是它的含义。虽然自性本自清净，但后来变得清净，这就像虚空。例如，虚空自性清净，但被突如其来的云遮蔽而变得污浊，当云消散时，它又会变得清净。同样，法界也自性清净，但被贪欲等突如其来的烦恼染污，因此需要净化。所以，自性本自清净，但后来变得清净，这并没有矛盾。为了说明诸法虽无实体，但可以作为对境，举了绘画的例子：如同绘画按照仪轨绘制，没有高低，但却会显现。同样，非真实的遍计所执，总而言之，二者本无，但却会显现。这样说道。例如，在布上，画家用各种颜料按照仪轨绘制出各种形象。用手触摸时，没有高低和凸凹，但用眼睛看时，头和手脚等却会显现出高低和凸凹。与此类似，非真实的遍计所执，也就是以他起性为特征的能取和所取，实际上二者并不存在，但却会显现为能取和所取。因此，虽然不存在，但却会显现，这就像绘画的例子。这是因为第三和第四偈颂会变得与水的心性相似。如同浑浊的水，从一开始就是清澈的，但它不会因此而变得清澈。这样说道等等。如同自性清澈的水，被突如其来的虫子和蝌蚪弄浑浊了。后来，当浑浊消散时，它又会变得清澈，恢复到自性清澈的状态。
English
Saying "it must be purified" is also a cause for fear. Why? Because children might think, "If all dharmas are naturally pure, then why is it necessary to eliminate afflictions?" It should be understood as being like an illusion, like the sky. Regarding this statement, although dharmas have no substance, they can still be objects of perception, which should be understood as being like a cause. For example, although an illusion itself has no object, it can still manifest objects such as horses and elephants. Similarly, although these dharmas have no substance, they can still be objects of perception, such as form and sound. This is its meaning. Although naturally pure, it later becomes pure, like the sky. For example, the sky is naturally pure, but it is obscured by sudden clouds and becomes impure. When the clouds dissipate, it becomes pure again. Similarly, the dharmadhatu is also naturally pure, but it is defiled by sudden afflictions such as attachment, so it needs to be purified. Therefore, there is no contradiction between being naturally pure and later becoming pure. To illustrate that although dharmas have no substance, they can still be objects of perception, the example of a painting is given: Just as a painting is drawn according to ritual, without height or depth, but it still appears. Similarly, the unreal conceptualization, in short, the two are non-existent, but they still appear. Thus it is said. For example, on a cloth, a painter uses various colors to draw various images according to ritual. When touched by hand, there is no height or depth, but when viewed with the eyes, the head, hands, and feet appear to have height and depth. Similarly, the unreal conceptualization, which is characterized by other-powered nature, the grasper and the grasped, are actually non-existent, but they appear as the grasper and the grasped. Therefore, although non-existent, they still appear, like the example of a painting. This is because the third and fourth verses will become similar to the nature of water. Just as muddy water, even though it is clear from the beginning, does not become clear from it. Thus it is said and so on. Just as water that is naturally clear is made muddy by sudden worms and tadpoles. Later, when the muddiness dissipates, it becomes clear again, returning to its naturally clear state.