Tibetan
ས་ན་འཁྲུལ་པ་དང་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་འཆད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རང་དང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་འཆད་པ་བྱེད་པས་ན་བློ་གྲོས་རབ་དང་ལྡན་པ་ཞེས་བྱའོ། །རྒྱུན་ཏུ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆོས་འཆད་པ་ཡང་བར་འགའ་འཆད་པར་འགའ་མི་འཆད་པ་མ་ཡིན་གྱི་རྒྱུན་ཏུ་འཆད་པར་བྱེད་དེ་དེ་བས་ན་མི་སྐྱོ་བཞེས་བྱའོ། །ཟང་ཟིང་མེད་པའི་སེམས་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཆོས་འཆད་པ་ཡང་སེམས་ཅན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་བསལ་བའི་ཕྱིར་ཆོས་འཆད་ཀྱི། ཁེ་དང་བཀུར་སྟི་ལ་སོགས་པའི་ཟང་ཟིང་ལ་སོགས་པས་འཆད་པ་མ་ཡིན་པས་ན་སྙིང་རྗེ་ཅན་ཞེས་བྱའོ། །འཇེབས་པའི་ཚིག་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ དཔའ་དེ་ཡོན་ཏན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དང་ལྡན་པར་ཕྱོགས་བཅུ་ཀུན་དུ་གྲགས་ཏེ། །དེའི་ཚིག་ཀུན་གྱིས་མཉན་ཅིང་ཚིག་འཇེབས་པར་འགྱུར་བས་ན་གྲགས་པ་ཞེས་བྱའོ། །འདུལ་བ་དང་མཐུན་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་འདུལ་བའི་སེམས་ཅན་གང་ལ་ཆོས་གང་བཤད་པར་རིགས་པའི་སེམས་ཅན་དེ་ལ་ཆོས་འཆད་དེ་དཔེར་ན་འདོད་ཆགས་ཅན་ལ་མི་གཙང་བ་ལ་སོགས་པ་འཆད་པས་ན་ཆོ་ག་རབ་དང་ལྡན་པ་ཞེས་བྱའོ། །ཆོས་བཤད་པའི་སྐབས་བཤད་པ་རྫོགས་སོ།། །།བཤད་པའི་སྐབས་ཀྱི་རྗེས་ལ། བསྒྲུབ་པའི་སྐབས་བཤད་པར་ཅི་འབྲེལ་ཞེ་ན། བདག་གིས་ཇི་ལྟར་བཙལ་བའི་ཆོས་གཞན་ལ་བཤད་ན་ནི་གཞན་ལ་ཕན་པ་བསྒྲུབ་པ་ཡིན་ལ། ཇི་ལྟར་བཙལ་བའི་ཆོས་དེ་ཉིད་ཀྱི་དོན། བདག་གིས་བསྒྲུབ་ན་ནི་བདག་ལ་ཕན་པ་བསྒྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་བས་ན་ཐོས་པ་མང་པོ་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཉན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་གཞན་ལ་བཤད་པར་བྱའོ། །བདག་ཉིད་ལ་ཕན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་བསྒྲུབ་པར་བྱ་དགོས་ཏེ། དེ་བས་ན་བཤད་པའི་སྐབས་ཀྱི་རྗེས་ལ་བསྒྲུབ་པའི་སྐབས་བཤད་པར་འབྲེལ་ཏོ། །ཡང་མིག་ཡོད་པར་མར་མེ་ལག་ན་ཐོགས་པ་ནི་བདག་དང་གཞན་གཉི་གས་ཀྱང་ལམ་མཐོང་བར་འགྱུར་ལ་ལོང་བ་མར་མེ་ཐོགས་པ་ནི་གཞན་གྱིས་ལམ་མཐོང་བར་ཟད་ཀྱི་བདག་གིས་མཐོང་བ་ལ་མི་ཕན་ནོ། །དེ་དང་འདྲ་བ་ཇི་ལྟར་བཙལ་བས་ཆོས་གཞན་ལ་བསྟན་ཏེ། བདག་གིས་མ་བསྒྲུབས་ན་ནི་གཞན་ལ་ཕན་པར་ཟད་ཀྱི། བདག་ལ་ཕན་པ་མེད་དོ། །དེ་བས་ན་ཇི་ལྟར་བཙལ་བའི་ཆོས་གཞན་ལ་ཕན་པར་བྱ་བའི་ཆོས་བཤད་པར་བྱའོ། །བདག་ལ་ཕན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་སྟེ། དེ་བས་ན་བཤད་པའི་སྐབས་ཀྱི་རྗེས་ལ་བསྒྲུབ་པའི་སྐབས་བཤད་པར་འབྲེལ་ཏོ། །སྒྲུབ་པ་རྣམ་པར་དབྱེ་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དྲུག་གོ་ཞེས་བྱ་བ་མདོ་སྡེ་ལས་སྒྲུབ་པ་རྣམ་པར་
Chinese
在此不会错误和颠倒地讲解，因为能不颠倒地讲解诸法的自相和共相，所以称为具足殊胜智慧。常时，菩萨讲法也不是有时讲有时不讲，而是经常讲，因此称为不疲厌。无杂染之心，讲法也是为了遣除众生的痛苦而讲法，不是为了利益和恭敬等杂染而讲，因此称为具悲心。悦耳之语，菩萨以具足圆满功德而闻名十方。他的话语都被倾听，而且话语变得悦耳，因此称为名闻。与调伏相应，对于应该对何种可调伏的众生宣讲何种法，就对该众生宣讲相应的法，例如对贪欲者宣讲不净观等，因此称为具足善巧方便。讲法之时，讲说完毕。 讲说之时之后，修持之时讲说有何关联呢？如果我将如何寻得之法讲给他人，那就是成办利益他人。如果我修持如何寻得之法本身的意义，那就是成办利益自己。因此，博闻者应当将听闻之法讲给他人。为了利益自己，自己也必须修持。因此，讲说之时之后，修持之时讲说有关联。又如，有眼睛的人手持灯火，自己和他人都能看见道路，而盲人手持灯火，只能让别人看见道路，对自己看见没有帮助。与之相似，如果将如何寻得之法告诉他人，自己却不修持，那就只能利益他人，对自己没有利益。因此，应当宣讲如何寻得之法，以利益他人。为了利益自己，就应当修持。因此，讲说之时之后，修持之时讲说有关联。经部中说，修持的分类有六颂。
English
Here, there will be no erroneous or inverted explanations, because one can explain the self and common characteristics of all dharmas without inversion, therefore it is called possessing excellent wisdom. Constantly, the Bodhisattva's teaching of Dharma is not sometimes teaching and sometimes not teaching, but teaching constantly, therefore it is called tireless. With a mind free from defilement, teaching the Dharma is also for the sake of removing the suffering of sentient beings, not for the sake of profit and respect, etc., therefore it is called compassionate. Pleasant speech, the Bodhisattva is known in all ten directions for possessing perfect qualities. His words are all listened to, and his words become pleasant, therefore it is called renowned. In accordance with discipline, one should teach the Dharma to the sentient beings who are suitable to be tamed, for example, teaching impurity to those with desire, etc., therefore it is called possessing skillful means. When the Dharma is taught, the teaching is completed. After the time of teaching, what is the connection between teaching at the time of practice? If I teach others the Dharma that I have found, then it is accomplishing the benefit of others. If I practice the meaning of the Dharma itself that I have found, then it is accomplishing the benefit of myself. Therefore, those who are learned should teach the Dharma they have heard to others. In order to benefit oneself, one must also practice oneself. Therefore, after the time of teaching, teaching at the time of practice is related. Furthermore, just as a person with eyes holding a lamp in his hand can see the road for both himself and others, while a blind person holding a lamp can only let others see the road, and it does not help him to see. Similarly, if one teaches others the Dharma that one has found, but does not practice it oneself, then it can only benefit others, and there is no benefit to oneself. Therefore, one should teach the Dharma that one has found in order to benefit others. In order to benefit oneself, one should practice. Therefore, after the time of teaching, teaching at the time of practice is related. The Sutra says that there are six verses on the classification of practice.
Tibetan
དབྱེ་བ་བཤད་པ་ནི་ཇི་ལྟར་དོན་ཤེས་པ་དང་ཆོས་ལ་ཆོས་ཀྱི་རྗེས་སུ་སྒྲུབ་པར་འགྱུར་བ་དང༌། མཚུངས་པར་སྒྲུབ་པ་དང་ཆོས་ལ་རྗེས་སུ་སྤྱོད་པ་ཞེས་འབྱུང་བ་སྟེ། ཚིག་ལྔ་པ་དེ་དག་གི་དོན་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དྲུག་གིས་བསྟན་ཏོ། །དེ་ལ་ཡང་དོན་ཤེས་པ་དང༌། ཆོས་ཤེས་པ་གཉིས་ནི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དང་པོ་དང་གཉིས་པས་ བསྟན་ཏོ། །ཆོས་ལ་ཆོས་ཀྱི་རྗེས་སུ་སྒྲུབ་པར་འགྱུར་བ་དང༌། མཚུངས་པར་འགྱུར་བ་གཉིས་ནི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གསུམ་པ་དང་བཞི་པས་བསྟན་ཏོ། །ཆོས་ལ་རྗེས་སུ་སྤྱོད་པ་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ལྔ་པ་དང་དྲུག་པས་བསྟན་ཏོ། །གང་ཟག་ཆོས་ལ་བློ་ལྡན་གྱིས། །བདག་མེད་གཉིས་སུ་ཤེས་པ་དང༌། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། བློ་དང་ལྡན་པ་ནི་ཤེས་རབ་ལྡན་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་བྱ་སྟེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེས་གང་ཟག་ལ་ཡང་བདག་མེད་པ་གཉིས་སུ་ཤེས་སོ་ཆོས་ལ་ཡང་བདག་མེད་པ་གཉིས་སུ་ཤེས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཇི་ལྟ་ཞེ་ན། གང་ཟག་དང་སྲོག་དང་བདག་ཏུ་བརྟག་པའི་ཀུན་བརྟགས་ཀྱི་གང་ཟག་ཀྱང་གཟུང་བའི་ངོ་བོར་མེད་པ་དང༌། འཛིན་པའི་ངོ་བོར་མེད་པས་བདག་མེད་པར་ཤེས། ཀུན་བརྟགས་ཀྱི་ཆོས་གཟུགས་དང་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་གཟུང་བའི་ངོ་བོར་མེད་པ་དང༌། འཛིན་པའི་ངོ་བོར་མེད་པས་བདག་མེད་པར་ཤེས་སོ། །གཉིས་ལ་ལོག་དང་མ་ལོག་པ། །རྣམ་པར་སྤངས་པ་གསུམ་པས་སོ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། གཉིས་ནི་མེད་པའི་དོན་དང་ཡོད་པའི་དོན་ཏོ། །ལོག་པའི་རང་བཞིན་ཡང་སྤངས་མ་ལོག་པའི་རང་བཞིན་ཡང་སྤངས་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་དང་སྨོན་པ་མེད་པ་དང༌། མཚན་མ་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གསུམ་གྱིས་མེད་པའི་དོན་དང༌། ཡོད་པའི་དོན་གཉིས་ཤེས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེ་ལ་གཉིས་ནི་གཟུང་བ་དང༌། འཛིན་པ་མེད་པས་ཆོས་དང་གང་ཟག་ལ་བདག་མེད་པར་ཤེས་སོ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། གཉིས་ནི་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་གཉིས་ལ་བྱ་སྟེ། གཟུགས་དང་སྒྲ་ལ་སོགས་པའི་ཀུན་བརྟགས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱང་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་རང་བཞིན་མེད་པས་བདག་དང་གང་ཟག་ལ་སོགས་པའི་ཀུན་དུ་བརྟགས་པའི་བདག་ཀྱང་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་ངོ་བོ་མེད་པས་ན་བདག་མེད་པར་ཤེས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ལོག་པ་དང་ཡང་དག་པར་སྤངས་པ་གསུམ་གྱིས་ནི་གཉིས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། ལོག་པ་དང་ཡང་དག་པར་སྤངས་པའི་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་དང༌། མཚན་མ་མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གསུམ་གྱིས་ནི་མེད་པ་དང་ཡོད་པའི་དོན་ཤེས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཀུན་བརྟགས་རང་བཞིན་གཉིས་མེད་པ་ལ་སྟོང་པའི་ཏིང་ངེ་
Chinese
解释差别是，如何通达意义以及于法随法行，以及如实修行和于法随行，这样说。这五个词语的意义以六个偈颂来显示。其中，通达意义和通达法二者由第一和第二个偈颂显示。于法随法行和如实修行二者由第三和第四个偈颂显示。于法随行由第五和第六个偈颂显示。 “有慧者于人法，知二无我性”这句中，具慧是指具有智慧的菩提萨埵。菩提萨埵了知于人也无我性，于法也无我性，是这个意思。如何了知呢？对于被认为是人、命、我的遍计所执的人，也了知没有所取之自性，也没有能取之自性，因此了知无我。对于遍计所执的法，色和声等，也了知没有所取之自性，也没有能取之自性，因此了知无我。“于二颠倒非颠倒，以三而遣除”这句中，二是指没有的意义和有的意义。舍弃颠倒的自性，也舍弃非颠倒的自性，以空性、无愿和无相三摩地，了知没有的意义和有的意义，是这个意思。其中，二是由于没有所取和能取，因此了知于法和人无我。“二者谓所取，能取无故”这句中，二是指所取和能取二者。对于色和声等遍计所执的法，也由于没有所取和能取的自性，对于我和人等遍计所执的我，也由于没有所取和能取的自性，因此了知无我，是这个意思。“以三遣除倒非倒，即是二”这句中，以舍弃颠倒和非颠倒之自性的空性和无相等三摩地，了知没有和有的意义，是这个意思。于遍计所执自性二者皆无的空性三摩地中，
English
Explaining the distinctions is how one understands the meaning and practices the Dharma according to the Dharma, as well as truly practices and follows the Dharma. The meaning of these five terms is shown through six verses. Among them, understanding the meaning and understanding the Dharma are shown by the first and second verses. Practicing the Dharma according to the Dharma and truly practicing are shown by the third and fourth verses. Following the Dharma is shown by the fifth and sixth verses. In the phrase, "The wise, regarding persons and dharmas, know the two selflessnesses," the wise refers to the Bodhisattva who possesses wisdom. That Bodhisattva knows that persons also have no self-nature, and dharmas also have no self-nature. That is the meaning. How does one know this? For the person who is considered to be a person, life, or self by the imputed, one also knows that there is no nature of the object of grasping, and no nature of the grasper, therefore one knows selflessness. For the imputed dharmas, such as form and sound, one also knows that there is no nature of the object of grasping, and no nature of the grasper, therefore one knows selflessness. In the phrase, "Regarding the two, inverted and non-inverted, they are eliminated by the three," the two refers to the meaning of non-existence and the meaning of existence. Abandoning the nature of inversion, and also abandoning the nature of non-inversion, through emptiness, wishlessness, and signlessness samadhi, one knows the meaning of non-existence and the meaning of existence. That is the meaning. Among them, the two is because there is no object of grasping and no grasper, therefore one knows the selflessness of dharmas and persons. In the phrase, "The two are said to be the object of grasping, because there is no grasper," the two refers to the object of grasping and the grasper. For the imputed dharmas such as form and sound, also because there is no nature of the object of grasping and the grasper, for the self that is imputed as self and person, also because there is no nature of the object of grasping and the grasper, therefore one knows selflessness. That is the meaning. In the phrase, "By the three, inverted and non-inverted are eliminated, which are the two," by the emptiness that abandons the nature of inversion and non-inversion, and the three samadhis such as signlessness, one knows the meaning of non-existence and existence. That is the meaning. In the emptiness samadhi where both imputed natures are absent,