Tibetan
་བྱ་བས་རྣམ་པར་དག་པའི་མཚན་ཉིད་བསྟན་ཏེ། སྔོན་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པ་ལས་ཕྱིས་ལམ་བསྒོམས་ཏེ། དྲི་མ་མེད་པར་གྱུར་པ་ནི་དག་པ་ཞེས་བྱའོ། །སྔ་མ་ནི་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོའི་དུས་སོ། །ཕྱི་མ་ནི་མངོན་པར་སངས་རྒྱས་པའི་དུས་ལ་བྱ་སྟེ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་བར་འདོད་དེ། སྟོང་པ་ཉིད་ནི་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོའི་དུས་ན་ཡང་སྟོང་པ་ཉིད་དང་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བའི་རང་བཞིན་ཡིན། ཕྱི་མ་སྟེ་མངོན་པར་སངས་རྒྱས་པའི་དུས་ན་ཡང་སྟོང་པ་དང་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བའི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་དག་པའི་རང་བཞིན་དུ་ཁྱད་པར་མེད་དེ་དེ་ལ་སྦྱང་དུ་མེད་པས་ན་དག་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ།། འོན་ཀྱང་མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་པའི་དུས་ན་ལམ་བསྒོམས་པའི་མཐུས་ཉོན་མོངས་པའི་སྒྲིབ་པ་དང༌། ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་གློ་བུར་གྱི་དྲི་མ་མེད་པར་གྱུར་ཏེ། ཕྱིས་དག་པར་འགྱུར་བས་ན་མ་དག་པར་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཉིས་པས་ནི་ཟག་པ་མེད་པའི་དབྱིངས་ན་སངས་རྒྱས་རྣམས་བདག་གི་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་སྟོན་ཏེ། ཅིའི་ཕྱིར་བདག་གི་མཆོག་ཏུ་གྱུར་ཏོ་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར། བདག་མེད་པའི་མཆོག་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། བདག་མེད་པའི་མཆོག་ནི་གང་ཟག་ལ་བདག་མེད་པ་དང༌། །ཆོས་ལ་བདག་མེད་པ་སྟེ། ཟག་པ་མེད་པའི་དབྱིངས་ན་སངས་རྒྱས་རྣམས་བདག་མེད་པ་གཉིས་ཀྱི་མཆོག་གི་བདག་ཉིད་དང༌། རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པས་ན་བདག་གི་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པར་རྣམ་པར་གཞག་གོ །དེ་ལ་བདག་ཅེས་བྱ་བའི་སྒྲ་འདི་ནི་སྐབས་ཁ་ཅིག་ཏུ་མུ་སྟེགས་པས་ཡོངས་སུ་བརྟགས་པའི་བདག་ཉིད་ལ་ཡང་བྱ་བར་འདྲེན་ཏེ། འདི་ལྟར་བདག་དང་སེམས་ཅན་དང་སྲོག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །བདག་ཅེས་བྱ་བའི་སྒྲ་འདི་ནི་སྐབས་ཁ་ཅིག་ཏུ་ཆོས་ཀྱི་རང་བཞིན་ལ་ཡང་བྱ་བར་འདྲེན་ཏེ། མེ་ནི་དྲོ་བའི་མཚན་ཉིད་ཅེས་བྱ་སྟེ། དྲོ་བའི་རང་བཞིན་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ས་སྲ་བའི་བདག་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་བཤད་ན། སྲ་བའི་རང་བཞིན་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །འདིའི་སྐབས་བདག་ཅེས་བྱ་བའི་སྒྲ་རང་བཞིན་གྱི་དོན་དུ་དྲང་སྟེ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ནི་བདག་མེད་པའི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པས་བདག་གི་མཆོག་ཐོབ་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལ་བདག་མེད་པའི་མཆོག་ གང་ཡིན་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར། སྟོང་པ་ཉིད་ནི་རྣམ་པར་དག་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། ནམ་གང་ཟག་མེད་པའི་སྟོང་པ་དང༌། ཆོས་དངོས་པོ་མེད་པའི་སྟོང་པ་ག
Chinese
显示了通过行为完全清净的特征，以前是完全烦恼的自性，后来通过修道， 变得没有垢染叫做清净。前者是凡夫的时候，后者是现证成佛的时候，佛的法身被认为是如是空性的自性，空性即使在凡夫的时候也是空性，并且是自性光明的自性。后者即现证成佛的时候也是空性和自性光明的自性，因此在清净的自性上没有差别，因为它没有可以净化的，所以没有清净。然而在现证圆满成佛的时候，凭借修道的威力，烦恼障和所知障的暂时性的垢染得以消除，后来变得清净，因此也不是不清净，这是它的意思。第二个偈颂显示了在无漏的法界中，诸佛是我的至上者。为什么说是我的至上者呢？因此，说了“因为获得了无我的至上”，无我的至上就是人无我和法无我。在无漏的法界中，诸佛是二种无我的至上之本体和自性，因此被安立为我的至上者。这里“我”这个词，有时也被用来指外道所臆想的自体，比如我和有情和命等。有时“我”这个词也被用来指法的自性，比如火是温暖的特征，意思是温暖的自性。如果说地是坚硬的自体，意思是坚硬的自性。这里“我”这个词被引申为自性的意思，诸佛变成了无我的自性，所以说获得了我的至上。那么无我的至上是什么呢？因此，说了“空性是完全清净”，何时人无我的空和法无实物的空
English
It shows the characteristic of being completely pure through action. Previously, it was the nature of complete affliction, but later, through cultivating the path, becoming without impurity is called purity. The former is the time of ordinary beings, and the latter is the time of manifest enlightenment. The Dharmakaya of the Buddha is considered to be the nature of suchness and emptiness. Emptiness, even in the time of ordinary beings, is emptiness and the nature of self-luminous nature. The latter, that is, at the time of manifest enlightenment, is also the nature of emptiness and self-luminous nature, so there is no difference in the nature of purity, because there is nothing to be purified, so there is no purity. However, at the time of manifest and complete enlightenment, by the power of cultivating the path, the adventitious impurities of the afflictive obscurations and the cognitive obscurations are eliminated, and later it becomes pure, so it is not impure either, that is its meaning. The second verse shows that in the uncontaminated realm of reality, the Buddhas are the supreme of self. Why are they the supreme of self? Therefore, it is said, "Because the supreme of selflessness is attained." The supreme of selflessness is the selflessness of persons and the selflessness of phenomena. In the uncontaminated realm of reality, the Buddhas are the essence and nature of the supreme of the two selflessnesses, so they are established as the supreme of self. Here, the word "self" is sometimes used to refer to the self-entity imagined by non-Buddhists, such as self, sentient beings, and life. Sometimes the word "self" is also used to refer to the nature of Dharma, such as fire is the characteristic of warmth, meaning the nature of warmth. If it is said that earth is the self-entity of hardness, it means the nature of hardness. Here, the word "self" is extended to mean nature, and the Buddhas have become the nature of selflessness, so it is said that they have attained the supreme of self. So what is the supreme of selflessness? Therefore, it is said, "Emptiness is completely pure," when the emptiness of the selflessness of persons and the emptiness of the non-substantiality of phenomena