Tibetan
ཅད་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་འཇུག་སྟེ། དེ་བས་ན་མིང་ཙམ་དུ་རྟོགས་པའི་ཤེས་པ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཉེན་པོ་ནི། རང་གི་མཚན་ཉིད་ལ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་ཞེས་བསྟན་ཏོ། །དེའང་ཅི་དོན་དམ་པའི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ལའམ་འོན་ཏེ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ལ་བྱ་བ་མི་ཤེས་ནས། དེའི་ཕྱིར། རང་གི་མཚན་ཉིད་གང་ལ་ཞེ་ན་ཞེས་དྲིས་པ་དང༌། དེའི་ཕྱིར་དོན་དམ་པའི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ལའོ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། འདི་ནི་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའོ། །དོན་དམ་པའི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ནི་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འདི་ལྟར་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ནི་མིང་འདི་ཙམ་མོ་ཞེས་འཛིན་པ་མེད་དེ། བརྗོད་པའི་སྒོ་ནས་ཆོས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་ཀུན་ཏུ་རྟོག་པ་འཇུག་པའི་ཕྱིར། འདི་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཉིད་ཡིན་གྱི་དོན་དམ་པར་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། མིང་ཙམ་དུ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་འདིས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་པ་ལ་མཁས་པར་འགྱུར་རོ། །ད་ནི་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ལ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ནི་མ་རྟོགས་པར། །འདི་ལྟར་ཆོས་ཡོད་མ་ཡིན་ཏེ། །ཞེས་རྒྱ་ཆེར་གསུངས་སོ། །ཆོས་ལ་དབང་མེད་པ་མ་རྟོགས་པའི་ཆོས། གཟུགས་ཅན་ནམ་གཟུགས་མེད་པ་གང་ཡང་མེད་དེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ལ། གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་དངོས་པོ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ནི། ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་བྱེ་བྲག་མེད་པར་དེ་ཡོད་པའི་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཅེས་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ཤེས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ལ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་སྟེ། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡིན་གྱི་དོན་དམ་པར་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་དེ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་འདིས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་པར་དག་པའི་དམིགས་པ་ལ་མཁས་པར་འགྱུར་ཏེ། རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་དང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་གཉིས་ལ་ཁྱད་པར་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། བརྗོད་པའི་ ངོ་བོ་ཉིད་དུ་སྒྲོ་བཏགས་པའི་གཉེན་པོར་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་དོན་དམ་པའི་མཚན་ཉིད་དོ། །ཀུན་བརྟགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་བདག་མེད་པ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཏེ། སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་དོ། །དེ་ལྟར་མཐོང་བ་ཐ་དད་པའི་དབང་གིས་ཁྱད་པར་དུ་གྱུར་གྱི། དོན་ལས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ད་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་རྣམ་པར་མ་དག་པ་དང༌། རྣ
Chinese
一切都进入了各种各样的分别念。因此，仅仅在名言上认识的智慧，是一切分别念的对治，这被称作在自性上不颠倒。然而，如果不知道这自性是指胜义谛的自性还是世俗谛的自性，因此，当被问及自性是指什么时，回答说指胜义谛的自性，这就是不颠倒。胜义谛的自性是不可言说的，因此不是世俗谛。为什么呢？因为在世俗谛中，不会执着于“这仅仅是名称”这样的观念，因为通过言说，对法的体性会产生普遍的分别念。这仅仅是世俗谛，而不是胜义谛，因为仅仅在名言上进行分别。通过这种不颠倒，菩萨能够精通世俗谛和胜义谛。现在，为了显示在共相上不颠倒，广泛地宣说了：‘如果不能证悟法界，就不会认为法存在。’如果不能证悟对法没有自在，那么有色或无色的法都不存在，因为一切法的自性是不可言说的，远离了能取和所取的实有。因此，法界是指一切法都是共相，也就是说，一切法没有差别，存在于其中的就是共相。如果能这样理解，那就是在共相上不颠倒，这是在世俗谛中成立的，而不是在胜义谛中成立的，因为胜义谛是不可分别的。通过这种不颠倒，菩萨能够精通完全清净的所缘境，因为它是不可分别的智慧的对境。如果问：自相和共相有什么区别？作为对治在言说体性上进行虚构的，不可言说的体性是胜义谛的自相。遍计所执性的无我是一切法的自性，是共相。因此，由于见解的不同而产生差别，但实际上并非如此。现在，法界不清净和清
English
Everything enters into all kinds of conceptualizations. Therefore, the wisdom that recognizes only in name is the antidote to all conceptualizations, which is called non-inversion on its own nature. However, if one does not know whether this self-nature refers to the self-nature of the ultimate truth or the conventional truth, therefore, when asked what self-nature refers to, the answer is that it refers to the self-nature of the ultimate truth, which is non-inversion. The self-nature of the ultimate truth is unspeakable, so it is not conventional truth. Why? Because in conventional truth, there is no clinging to the idea that "this is just a name," because through speech, universal conceptualizations arise about the nature of the Dharma. This is only conventional truth, not ultimate truth, because it is only conceptualized in name. Through this non-inversion, Bodhisattvas become proficient in conventional and ultimate truths. Now, in order to show non-inversion on the general characteristics, it is widely declared: 'If one cannot realize the Dharmadhatu, one will not think that Dharma exists.' If one cannot realize that there is no freedom over Dharma, then neither form nor formless Dharma exists, because the nature of all Dharmas is unspeakable, and it is separated from the reality of the grasped and the grasper. Therefore, the Dharmadhatu means that all Dharmas are general characteristics, that is, all Dharmas have no difference, and what exists in them is called general characteristics. If one can understand in this way, then it is non-inversion on the general characteristics, which is established in conventional truth, but not in ultimate truth, because ultimate truth is indistinguishable. Through this non-inversion, Bodhisattvas become proficient in the completely pure object of observation, because it is the object of indistinguishable wisdom. If you ask: What is the difference between self-characteristics and general characteristics? As an antidote to fabricating on the nature of speech, the unspeakable nature is the self-characteristic of the ultimate truth. The selflessness of the completely imputed nature is the nature of all Dharmas, which is the general characteristic. Therefore, differences arise due to different views, but in reality it is not so. Now, the impure and pure Dharmadhatu
Tibetan
མ་པར་དག་པ་ལ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་ཡིད་ལ་བྱེད། །མ་སྤངས་པ་དང་སྤངས་པ་ལས། །ཞེས་རྒྱ་ཆེར་གསུངས་སོ། །ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་མ་སྤངས་པ་ནི། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་དེ་རྣམ་པར་མ་དག་པའོ། །སྤངས་པ་ནི་རྣམ་པར་དག་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལ། ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ནི་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རྒྱུ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྟེ། དེ་མ་སྤངས་པ་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་རྣམ་པར་མ་དག་པའོ། །སྤངས་པ་ནི་རྣམ་པར་དག་པ་སྟེ། དེ་ལྟར་ཤེས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རྣམ་པར་མ་དག་པ་དང༌། རྣམ་པར་དག་པ་ལ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་སྟེ། གོ་རིམས་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་མ་སྤངས་པ་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་རྣམ་པར་མ་དག་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་རྣམ་པར་མ་དག་པ་ལ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའོ། །དེ་སྤངས་པ་ནི་རྣམ་པར་དག་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པར་དག་པ་ལ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་གློ་བུར་གྱི་ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པས་ཉོན་མོངས་པར་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ཡང་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་སྟེ། དོན་དམ་པར་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་འདིས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་སྒྲིབ་པ་སྤངས་པ་དང༌། མ་སྤངས་པ་རབ་ཏུ་ཤེས་སོ། །ད་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་རྣམ་པར་དག་པ་དང༌། རྣམ་པར་མ་དག་པ་གློ་བུར་དུ་འབྱུང་བ་ལ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། །ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ནི་རང་བཞིན་གྱིས། །རྣམ་པར་དག་ཕྱིར་ནམ་མཁའ་བཞིན། །ཞེས་རྒྱ་ཆེར་གསུངས་སོ། །ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ནམ་མཁའ་བཞིན་དུ་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་པའི་ཕྱིར། རྣམ་པར་མ་དད་པ་དང་ཕྱིས་རྣམ་པར་དག་ཅེས་བྱ་བ་འདི་གཉིས་ཀྱང་གློ་བུར་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ས་ལ་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པས་རྣམ་པར་མ་དག་པ་ཞེས་བཤད་དོ། །ཕྱིས་གཉེན་པོ་བྱུང་ནས་དེ་ སྤངས་པས་རྣམ་པར་དག་པ་སྟེ། དེ་གཉི་ག་ཡང་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་གློ་བུར་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ནམ་མཁའ་བཞིན་དུ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་པ་ལ་རྣམ་པར་མ་དག་པ་ནི་གློ་བུར་ཡིན་གྲང་ན་རྣམ་པར་དག་པ་ནི་རྟག་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པ་ཡིན་པས་ཇི་ལྟར་གློ་བུར་དུ་འགྱུར་ཞེ་ན། དྲི་མ་དང་བྲལ་བས་རྣམ་པར་དག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་འདིར་བརྗོད་པས་འདོད་པས་ན་ཉེས་པ་འདི་མེད
Chinese
为了正确显示没有颠倒，颠倒的作意，从没有断除和断除中，广说了。没有断除颠倒作意，即是法界不清净。断除即是清净。对于此，颠倒作意是阿赖耶识的因，颠倒分别，没有断除，即是法界不清净。断除即是清净。如此所知，即是对不清净和清净没有颠倒，按照顺序。没有断除颠倒作意，即是法界不清净，这是对法界不清净没有颠倒。断除它即是清净，这是对清净没有颠倒。为什么呢？因为法界被突发的近取烦恼所染污。这也是世俗谛中没有颠倒，胜义谛中则不是。通过这种没有颠倒，菩萨对法界的障碍断除和没有断除有了深刻的理解。现在为了正确显示法界的清净和不清净是突发产生的，法界的自性是清净的，如虚空般。广说了。因为法界的自性如虚空般清净，不清净和之后清净，这两者也是突发的。法界在地上被非真实的分别的近取烦恼所不清净。后来产生对治，断除它而清净，这两者对于法界来说都是突发的。为什么呢？因为如虚空般，法界的自性是清净的。如果自性清净，不清净是突发的，那么清净是恒常清净的，怎么会变成突发的呢？因为这里说的是远离垢染的清净，所以没有这个过失。
English
In order to correctly show that there is no reversal, the reversed intention, from not abandoning and abandoning, is extensively spoken. Not abandoning the reversed intention is that the Dharmadhatu is impure. Abandoning is pure. Regarding this, the reversed intention is the cause of Alaya-vijnana, reversed discrimination. Not abandoning it is that the Dharmadhatu is impure. Abandoning it is pure. Thus, what is known is that there is no reversal of impurity and purity, in order. Not abandoning the reversed intention is that the Dharmadhatu is impure, which is no reversal of the Dharmadhatu being impure. Abandoning it is pure, which is no reversal of purity. Why? Because the Dharmadhatu is defiled by sudden afflictions. This is also not reversed in conventional truth, but not in ultimate truth. Through this non-reversal, Bodhisattvas have a profound understanding of the abandonment and non-abandonment of obscurations in the Dharmadhatu. Now, in order to correctly show that the purity and impurity of the Dharmadhatu arise suddenly, the nature of the Dharmadhatu is pure, like the sky. It is extensively spoken. Because the nature of the Dharmadhatu is pure like the sky, impurity and subsequent purity are both sudden. The Dharmadhatu is said to be impure on the ground by the afflictions of non-true discrimination. Later, an antidote arises, and abandoning it becomes pure. Both of these are sudden for the Dharmadhatu. Why? Because like the sky, the nature of the Dharmadhatu is pure. If the nature is pure and impurity is sudden, then purity is always pure, so how can it become sudden? Because what is said here is the purity that is free from defilement, there is no fault.