Tibetan
ང་ལ་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པར་རྟོག་པར་བྱེད་པ་དེ་ནི་རྣམ་པར་བརྟགས་པའི་ཚོར་བ་ ནས་རྣམ་པར་བརྟགས་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་བར་དུའོ། །ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ཚོར་བ་ནི་གང་ཚོར་བའི་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དེ། ཆོས་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་བར་དུ་དེ་བཞིན་དུ་བརྗོད་པར་བྱའོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་རྣམས་ལ་ཡང་ཅི་རིགས་པར་རྒྱས་པར་བརྗོད་པར་བྱའོ། །གཟུགས་དང་ཚོར་བ་ནས་འདུས་བྱས་དང་འདུས་མ་བྱས་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་མིང་གིས་བརྗོད་པར་བྱ་བའི་དངོས་པོ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་ཀུན་བརྟགས་པ་དང༌། གཞན་གྱི་དབང་དང༌། ཡོངས་སུ་གྲུབ་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་རིག་པར་བྱའོ། །ཇི་ལྟ་ཞེ་ན། དེ་ལ་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་བརྟགས་པའི་ཕྱིར་ཀུན་བརྟགས་པའོ། །གདགས་པའི་གནས་ཀྱི་དངོས་པོ་ཡིན་པས་གཞན་གྱི་དབང་སྟེ། དེ་ཉིད་རྐྱེན་གཞན་ལ་རག་ལས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ་དང་གཏན་དང་བྲལ་བ་ཉིད་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པའོ། །གཞན་གྱི་དབང་ཉིད་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོར་མིང་དུ་བརྗོད་ཀྱི་ཀུན་བརྟགས་པའི་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཀུན་བརྟགས་པར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དོན་མེད་པ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རམ་ཞེ་ན། དོན་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་སྒྲོ་བཏགས་པའི་ཕྱིར་རོ།། ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟ་བུར་དོན་ལ་མིང་འཇུག་པ་དེ་ལྟ་དེ་ལྟ་བུར་མེད་མོད་ཀྱི་བྱིས་པ་རྣམས་དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་མངོན་པར་ཞེན་ཏོ། །དེའང་ལོག་པར་མངོན་པར་ཞེན་པ་ཡིན་གྱི་ཡང་དག་པའི་དོན་དུ་མ་ཡིན་པར་ཅི་མངོན་ཞེ་ན། མཐུན་ནམ་མི་མཐུན་ཡང་རུང་སྟེ། མིང་དང་དོན་གཉིས་ཀྱིས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་དང༌། རྗོད་པའི་དངོས་པོ་ལྡོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཤིང་ལ་སོགས་པའི་སྒྲ་དང་དེ་དག་གི་དོན་རྣམས་ཐ་དད་པའི་ངོ་བོ་མ་ཡིན་དུ་ཟིན་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་མིང་དང་དེ་དག་གི་དོན་གྱི་ངོ་བོ་ཐ་མི་དད་པའི་ཕྱིར་དོན་བཞིན་དུ་བརྗོད་པ་ལྡོག་པར་འགྱུར་རོ། །དོན་ཀྱང་མིང་གི་ངོ་བོ་དང་ཐ་མི་དད་ན་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ལས་ཉམས་པར་འགྱུར་ཏེ་ངེས་པའི་རྒྱུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ན་མིང་གིས་བརྗོད་པ་ཡང་གཞན་ལ་དོན་གྱི་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡང་གཞན་དུ་འགྱུར་བས་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །དོན་གཅིག་ལ་མིང་མང་པོའམ། མིང་གཅིག་ལ་ཡང་དོན་མང་པོར་གྱུར་ན་ དུ་མའི་ངོ་བོར་འགྱུར་ཏེ། གཅིག་ནི་དུ་མའི་ངོ་བོར་མི་རུང་ངོ༌། །དངོས་པོ་མེད་པའི་བརྗོད་པ་དག་ཀྱང་དོན་བཞིན་དུ་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། དེའི་དོན་དངོས་པོ་མེད་པ
Chinese
我所执取和能执取的分别，是从分别的感受到分别的识之间。法性的感受是所感受的圆成实性，法性的识之间也应如是说。同样，对于界和处等也应各自详细说明。从色和感到有为和无为之间，凡是以名称可以表达的事物，都应知是遍计所执、依他起和圆成实性。如何理解呢？因为对于色等的自性进行分别，所以是遍计所执。因为是安立处的实物，所以是依他起，因为其本身依赖于其他因缘。与色等事物和常恒分离的，就是圆成实。依他起本身可以作为色等事物的名称，但不是遍计所执。如果对遍计所执进行分别，难道不会变成无意义吗？不会变成无意义，因为对色等的自性进行了虚构。正如对意义赋予名称一样，虽然实际上并不存在，但孩子们却执着于它的自性。这是一种错误的执着，而不是真正的意义，那么显现的是什么呢？无论是相符还是不相符，名称和意义两者都可以表达，并且表达的事物是可变的。如果树等的声音和它们的意义不是不同的自性，那么名称和它们的意义的自性如果不相同，那么按照意义进行表达就会改变。如果意义与名称的自性不相同，那么就会从表达中消失，因为没有确定的原因。或者，用名称表达的是其他的，用意义表达的也是其他的，这样就会变成没有尽头。如果一个意义有多个名称，或者一个名称有多个意义，那么就会变成多种自性，因为一个是不能成为多种自性的。没有事物的表达也会像意义一样变得不存在，因为它的意义是没有事物的。
English
The distinctions I make between what is grasped and what grasps are from the feeling of imputation to the consciousness of imputation. The feeling of suchness is the perfectly established nature of what is felt, and the same should be said up to the consciousness of suchness. Similarly, the elements and sources should also be explained in detail as appropriate. From form and feeling to what is called conditioned and unconditioned, whatever object can be expressed by name should be understood as the nature of the completely imputed, the dependent, and the perfectly established. How is it? Because it is imputed to the nature of form and so on, it is completely imputed. Because it is an object of the place of establishment, it is dependent, because it depends on other conditions. The very separation from permanence and so on is the perfectly established. The dependent itself is named as the object of form and so on, but it is not the completely imputed. If the imputation is distinguished, will it not become meaningless? It is not meaningless, because it is fabricated into the nature of form and so on. Just as names are applied to meanings, although they do not exist as such, children are attached to their nature. This is a wrong attachment, not the true meaning, so what appears? Whether consistent or inconsistent, both name and meaning can be expressed, and the object of expression is reversible. If the sound of trees and so on and their meanings are not different natures, then if the nature of the name and their meanings are not different, then expressing according to the meaning will change. If the meaning is not different from the nature of the name, then it will be lost from expression because there is no definite cause. Or, what is expressed by name is different, and what is expressed by meaning is also different, so it will become endless. If one meaning has many names, or one name has many meanings, then it will become multiple natures, because one cannot be multiple natures. Expressions without objects will also become non-existent like meanings, because its meaning is without objects.
Tibetan
འི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ན་མིང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དེའི་དོན་ཀྱང་ཡོད་པར་འགྱུར་རོ། །མི་མཐུན་པ་ཡང་སྒྲ་དང་མཐུན་པར་དོན་ཤེས་པ་མེད་དེ། དེ་ལ་ཤིང་ནི་སྒྲ་ཉིད་དེ་དོན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དོན་ནི་ཤིང་ཡང་མ་ཡིན་ཤིང་མ་ཡིན་པའང་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ཤིང་གི་སྒྲའི་དོན་ནི་ཤིང་ཞེས་པའི་ཡུལ་དུ་མི་འགྱུར་ཏེ། དེའི་དོན་ནི་ཤིང་གི་བདག་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་སྒྲ་དང་དོན་གཉིས་རྗོད་པ་དང་བརྗོད་པར་བྱ་བའི་དངོས་པོ་ལས་ལྡོག་གོ །མི་མཐུན་ན་ཡང་ངེས་པའི་རྒྱུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རྗོད་པ་དང་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ངེས་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །མིང་གིས་དོན་བསྐྱེད་དམ་གསལ་བར་བྱེད་གྲང་ན། དེ་ལ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། སྐྱེས་ཟིན་པའི་དོན་ལ་མིང་འདོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་དང་ཡང་མིང་འདོགས་པས་སྐྱེས་ཟིན་པ་ཡང་ཡང་དང་ཡང་བསྐྱེད་དགོས་པར་ཐལ་བར་ཡང་འགྱུར་རོ། །གསལ་བར་བྱེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་དོན་རྟོགས་ནས་མིང་འདོགས་ན་རྟོགས་ཟིན་པ་ལ་ནི་གསལ་བར་བྱ་བ་མི་རིགས་སོ། །མིང་དེ་ཉིད་ཀྱིས་དོན་དེ་ཉིད་ཡིན་པར་སུ་དེ་མི་ཤེས་པ་གཞན་དག་གིས་ནི་མི་རྟོགས་སོ། །དེ་ཉིད་དོན་དེ་ཉིད་གསལ་བར་བྱེད་པ་ཡང་ཡིན། གསལ་བར་མི་བྱེད་པ་ཡང་ཡིན་ཞེས་བྱ་བར་ནི་མི་རུང་སྟེ། གསལ་བར་བྱེད་པ་སྒྲོན་མ་ལ་སོགས་པ་དག་ནི་གསལ་བར་བྱ་བའི་དོན་ཤེས་པ་ལ་ལྟོས་ནས་གསལ་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གསལ་བར་བྱ་བ་བུམ་པ་དང་སྣམ་བུ་ལ་སོགས་པ་ལ་གསལ་བར་བྱེད་པ་ངེས་པ་ཡང་མ་མཐོང་བས་དོན་ཐམས་ཅད་ལ་མིང་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་གསལ་བར་བྱེད་པར་འགྱུར་དུ་འོང་ངོ༌། །དྲི་ལ་སོགས་པས་ངེས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་སྟེའུ་དང་ཆུ་ལ་སོགས་པ་ནི་དྲི་ལ་སོགས་པའི་སྐྱེད་པ་པོར་འདོད་ཀྱི་གསལ་བར་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་རྗོད་པ་དང་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་ནི་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་བཞིན་དུ་དོན་མེད་པ་ཉིད་དུ་མངོན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་ངོ་བོ་ཉིད་གསུམ་དུ་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་འདུས་པའི་ཕྱིར་མཁས་ པའི་དེ་ཁོ་ན་རྣམ་པ་བཅུ་ནི་རྩ་བའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་བལྟའོ། །བདག་ཏུ་ལྟ་བའི་གཉེན་པོར་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པའི་དོན་ནི་བཤད་དེ། དོན་གང་ལ་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་ལ་མཁས་པའི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པའི་དོན་ནི་མ་བཤད་པས་དེ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། ཐོག་མར་དུ་མ་ཉིད་དང་ནི། །བསྡུས་དང་ཡོངས་སུ་ཕྱེ་བའི་དོན། །ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་སོ། །ཐོག་མར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དང་པོ
Chinese
的原因。或者因为有名称，它的意义也会存在。不一致的是，即使声音一致，也不理解意义。例如，树只是声音，而不是意义。意义既不是树，也不是非树。因此，树的声音的意义不会变成名为树的处所，因为它的意义不是树的自性。因此，声音和意义两者都与言说和所说的对境相违背。即使不一致，因为没有确定的原因，言说和所说的也会变得不确定。如果说名称产生或显明意义，那么，产生意义是不可能的，因为名称是在意义产生之后才安立的。如果反复安立名称，那么已经产生的意义也会被反复产生，这也会导致过失。显明意义也是不可能的，因为如果理解意义之后才安立名称，那么对于已经理解的意义来说，显明就没有必要了。谁不了解名称本身就是意义本身，其他人也不会理解。说它既是显明意义本身，也是不显明意义本身，这是不行的，因为显明的对境灯等，依赖于了解所要显明的意义才能显明。对于所要显明的瓶子和布匹等，也没有见到显明是确定的，因此所有的意义都会被所有的名称所显明。通过气味等确定也是不可能的，例如，认为檖树和水等是气味等的产生者，而不是显明者。因此，对于言说和所说的对境的执着，就像对于能取和所取的执着一样，显得毫无意义。因此，在三种自性中，由于蕴等聚集，智者的十种如是性应被视为根本的如是性。为了对治我见，已经宣说了蕴等的意义。对于蕴等，智者不共品的我见，蕴等的意义没有宣说，因此要宣说它，首先是无自体性，以及总摄和完全分开的意义。已经说了“首先”这个词，就是第一。
English
for the sake of it. Or, because there is a name, its meaning will also exist. What is inconsistent is that even if the sound is consistent, the meaning is not understood. For example, a tree is just a sound, not a meaning. The meaning is neither a tree nor a non-tree. Therefore, the meaning of the sound of a tree will not become a place called a tree, because its meaning is not the self-nature of a tree. Therefore, both sound and meaning contradict the object of speaking and what is said. Even if there is inconsistency, because there is no definite reason, speaking and what is said will become uncertain. If it is said that the name produces or manifests the meaning, then it is impossible to produce the meaning, because the name is established only after the meaning has been produced. If the name is repeatedly established, then the meaning that has already been produced will also be repeatedly produced, which will also lead to faults. It is also impossible to manifest the meaning, because if the name is established after understanding the meaning, then for the meaning that has already been understood, manifestation is not necessary. Who does not understand that the name itself is the meaning itself, others will not understand. It is not right to say that it is both the manifestation of the meaning itself and the non-manifestation of the meaning itself, because the objects of manifestation, such as lamps, depend on understanding the meaning to be manifested in order to manifest it. For the vase and cloth, etc., which are to be manifested, it has not been seen that manifestation is definite, so all meanings will be manifested by all names. It is also impossible to determine by smell, etc. For example, it is thought that the pear tree and water, etc., are the producers of smell, etc., but not the manifesters. Therefore, attachment to the object of speaking and what is said, like attachment to the grasper and the grasped, appears meaningless. Therefore, in the three self-natures, because the aggregates, etc., are gathered, the ten suchnesses of the wise should be regarded as the fundamental suchness. In order to counteract the view of self, the meaning of the aggregates, etc., has been explained. For the aggregates, etc., the view of self, which is the non-commonality of the wise, the meaning of the aggregates, etc., has not been explained, so it should be explained, first is the non-self-nature, and the meaning of the summarized and completely separated. The word "first" has been said, which is the first.