Tibetan
ཀུན་བརྟགས་པ་ཉིད་ནི་སྡུག་བསྔལ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ན་ཀུན་བརྟགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་གང་ཟག་དང་ཆོས་ལ་མངོན་པར་ཞེན་ནས་དངོས་པོའི་ངོ་བོར་ཉེ་བར་ལེན་པ་སྟེ། དེ་ལྟར་ཉེ་བར་ལེན་པས་བརྟགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་ནི་སྡུག་བསྔལ་ལོ། །གཞན་གྱི་དབང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་ཞེས་བྱ་བ་དང་སྦྱར་རོ། །མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་བ་ནི་སྡུག་བསྔལ་ཉིད་རྣམ་པ་གསུམ་ སྟེ། སྡུག་བསྔལ་གྱི་སྡུག་བསྔལ་ཉིད་དང༌། འགྱུར་བའི་སྡུག་བསྔལ་ཉིད་དང༌། འདུ་བྱེད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་ཉིད་དོ། །སྡུག་བསྔལ་རྣམ་པ་གསུམ་པོ་དེ་དག་ནི་གཞན་གྱི་དབང་གི་སྡུག་བསྔལ་ཏེ། མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་བའོ། །ཡོངས་སུ་གྲུབ་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་འབྲེལ་པས་སྡུག་བསྔལ་བའོ། །ཡང་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་བསྡུ་བའི་དོན་ཏོ། །ཇི་ལྟ་ཞེ་ན། འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་སྡུག་བསྔལ་དང་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་བྱ་བ་སྨོས་སོ། །གཞན་གྱི་དབང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་སྡུག་བསྔལ་ཏེ། དེའི་ཆོས་ཉིད་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་ཡང་སྡུག་བསྔལ་དང་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་སྡུག་བསྔལ་ཞེས་བྱའོ། །རྩ་བའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ནང་དུ་གོ་རིམས་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལ། ཉེ་བར་ལེན་པས་སྡུག་བསྔལ་ནི་ཀུན་བརྟགས་པའོ། །མཚན་ཉིད་ཀྱིས་ནི་གཞན་གྱི་དབང་ངོ༌། །འབྲེལ་པས་ནི་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པའོ། །དངོས་མེད་དེ་ཡི་དངོས་མ་ཡིན། །རང་བཞིན་གྱིས་ནི་སྟོང་པར་འདོད། །ཅེས་བྱ་བ་ལ་སྟོང་པ་ཉིད་ནི་རྣམ་པ་གསུམ་སྟེ། དངོས་པོ་མེད་པས་སྟོང་པ་ཉིད་དང༌། དེ་མ་ཡིན་པས་སྟོང་པ་ཉིད་དང༌། རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་དོ། །ད་ལ་དངོས་པོ་མེད་པས་སྟོང་པ་ཉིད་ནི་ཀུན་བརྟགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དེ། །དེ་ཉིད་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཀུན་བརྟགས་པའི་མཚན་ཉིད་ནི་རི་བོང་གི་རྭ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ལྟར་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་རྣམ་པ་གང་གིས་ཀྱང་ཡོད་པར་གཟུང་དུ་མེད་དེ། དངོས་པོ་མེད་པ་ཉིད་པས་དེའི་སྟོང་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་སོ། །དེ་མ་ཡིན་པས་སྟོང་པ་ཉིད་ནི་གཞན་གྱི་དབང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་དེ། དེ་ཉིད་བསྟན་པའི་ཕྱིར། གཞན་གྱི་དབང་གི་མཚན་ཉིད་ནི་ཇི་ལྟར་བྱིས་པ་རྣམས་ཀྱིས་གཉིས་ཀྱི་བདག་ཉིད་དུ་ཀུན་བརྟགས་པ་དེ་ལྟར་མེད་ཀྱི། ཇི་ལྟར་དག་པ་འཇིག་རྟེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་རྟོག་པར་འགྱུར་པ་ལྟ་བུ་ཡང་ཡེ་མེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་བས་ན་དེ་མ་ཡིན་པས་དེའི་སྟོང་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་སོ། །རང་བཞིན་གྱིས་སྟོ
Chinese
自性分别即非痛苦，以其无有故。又自性分别之体性，于人及法执著，而于事物之体性亲近取著，如是亲近取著，于所分别之体性执著即是痛苦。他起之体性，与相之痛苦相合。相之痛苦者，痛苦自性有三种，即痛苦之痛苦自性，变异之痛苦自性，行之痛苦自性。此三种痛苦，乃他起之痛苦，是相之痛苦。圆成实之体性，以关联而痛苦。又“又”之语，乃摄集之义。如何耶？以关联之故，是故说与痛苦关联之故。他起之体性是痛苦，彼之法性圆成实亦与痛苦关联故名痛苦。根本之彼性中，如次第者，亲近取著之痛苦乃所分别，相者乃他起，关联者乃圆成实。非实有彼之非实有，自性者谓之空。如是空性有三种，以事物无有之空性，非彼之空性，自性之空性。此中事物无有之空性乃所分别之体性。为显彼故，所分别之相，如兔角等之自性，无论现量或比量，皆无有可取，以事物无有之故，是彼之空性如是说。非彼之空性乃他起之体性，为显彼故，他起之相，如诸童蒙所分别之二性，如是虽无有，如诸清净世间智所觉悟者，亦非全无，是故说非彼故是彼之空性。自性之空。
English
The self-characterized is not suffering, because it does not exist. Moreover, the nature of the self-characterized is to cling to persons and dharmas, and to closely grasp the nature of things as real. Thus, closely grasping and clinging to the nature of what is characterized is suffering. The nature of the other-dependent is associated with the suffering of characteristics. The suffering of characteristics is the nature of suffering in three ways: the suffering of suffering, the suffering of change, and the suffering of conditioning. These three sufferings are the suffering of the other-dependent, which is the suffering of characteristics. The nature of the perfectly established is suffering through connection. The word "moreover" has the meaning of gathering together. How so? Because of connection, therefore it is said to be connected with suffering. The nature of the other-dependent is suffering, and its dharma-nature, the perfectly established, is also called suffering because it is connected with suffering. In the essence of the root, in order, the suffering of close grasping is the self-characterized, the characteristic is the other-dependent, and the connection is the perfectly established. The unreal is not real of it, and emptiness is considered as its own nature. Thus, emptiness is of three kinds: emptiness by the absence of things, emptiness by not being that, and emptiness by its own nature. Here, emptiness by the absence of things is the nature of the self-characterized. To show that, the characteristic of the self-characterized, like the nature of a rabbit's horn, etc., cannot be apprehended as existing by any means of direct perception or inference, because it is the absence of things, therefore it is said to be its emptiness. Emptiness by not being that is the nature of the other-dependent. To show that, the characteristic of the other-dependent, like the two natures characterized by children, although they do not exist as such, like those awakened by pure worldly wisdom, are not entirely non-existent. Therefore, it is said that it is its emptiness because it is not that. Emptiness by its own nature.
Tibetan
ང་པ་ཉིད་ནི་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དེ། དེའི་ཕྱིར་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པའི་མཚན་ཉིད་ནི་གཉིས་པོ་མེད་པའི་དངོས་པོའི་རི་བོ་འདི་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ། །དེ་བས་ན་རང་བཞིན་ཁོ་ན་སྟེ་ངོ་བོ་ཉིད་ཁོ་ནས་ དེའི་སྟོང་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་སོ། །མཚན་ཉིད་མེད་པས་བདག་མེད་དང༌། །ཞེས་རྒྱ་ཆེར་འབྱུང་བ་ལ་བདག་མེད་པ་ཡང་རྣམ་པ་གསུམ་སྟེ། མཚན་ཉིད་མེད་པས་བདག་མེད་པ་དང་མི་མཐུན་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་བདག་མེད་པ་དང༌། རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་བདག་མེད་པའོ། །དེ་ལ་ཀུན་བརྟགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་དངོས་པོ་མེད་པས་མཚན་ཉིད་མེད་པ་ཉིད་བདག་མེད་པ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་ཀུན་བརྟགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་མེད་པའི་ཕྱིར་མཚན་ཉིད་མེད་པ་ཉིད་དེའི་བདག་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། རྣམ་པ་གཞན་གྱིས་ནི་མ་ཡིན་པར་སྟོན་ཏོ། །གཞན་གྱི་དབང་ནི་མི་མཐུན་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་བདག་མེད་པ་སྟེ། འདི་ལྟར་གཞན་གྱི་དབང་གི་མཚན་ཉིད་ནི་དངོས་པོའི་ངོ་བོར་ཡོད་ཀྱང་དེས་བྱིས་པ་རྣམས་ཀྱིས་གཉིས་སུ་ཇི་ལྟར་ཀུན་བརྟགས་པ་དེ་ལྟར་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་དང་མི་མཐུན་པའི་མཚན་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཀུན་བརྟགས་པའི་མཚན་ཉིད་དང་མི་འདྲ་བ་སྟེ། གཞན་གྱི་དབང་གི་མཚན་ཉིད་དེའི་བདག་མེད་པའོ། །དེ་ལྟར་ན་ཀུན་བརྟགས་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་དེའི་བདག་མེད་པར་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་བདག་མེད་པ་ནི་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་སྟེ། འདི་ལྟར་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་དངོས་པོ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བདག་ཉིད་མེད་པས་དེ་བས་ན་རང་གི་མཚན་ཉིད་དེའི་བདག་མེད་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པའི་ཆོས་ལ་བདག་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་སྟོན་ཏོ། །སྟོང་པ་ཉིད་དང་བདག་མེད་པ་འདི་གཉིས་ལ་ཁྱད་པར་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། ཁ་ཅིག་ན་རེ་གང་ན་གང་མེད་པ་དེ་ནི་དེས་སྟོང་ལ། གང་ཞིག་གང་གིས་བདག་སྟེ་ངོ་བོ་ཉིད་མ་ཡིན་པ་དེ་ནི་བདག་མེད་པ་སྟེ། འདི་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ནི་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེའོ། །ཁ་ཅིག་ན་རེ་དོན་དུ་ཁྱད་པར་གང་ཡང་མེད་མོད་ཀྱི་རྣམ་པར་གཞག་པའི་བྱེ་བྲག་གིས་ཐ་དད་དེ། འདི་ལྟར་གང་ན་གང་མེད་པ་དེས་དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་བདག་མེད་པ་དང༌། ཅིག་ཤོས་ནི་དེ་ལ་ཡོངས་སུ་མ་གྲུབ་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་སྟོང་པ་ཉིད་དོ་ཞེའོ། །སྒྲོ་འདོགས་པ་དང་སྐུར་པ་འདེབས་པའི་མཐའ་གཉིས་ཀྱི་གཉེན་པོ་དང་གློ་བུར་གྱི་
Chinese
第五，就是圆成实性，因此，圆成实的体性就是这二取不存的事物之山，所以是空性的体性。因此，仅仅是自性，也就是仅仅是体性，才说了它的空性。经中广说“无自性故无我”。无我也有三种：无自性故无我，与不相符的自性故无我，以及以自己的自性故无我。其中，遍计所执的体性，因为自性上没有事物，所以无自性即是无我。因此，说了遍计所执的体性，因为自性上没有，所以无自性即是它的无我，显示并非以其他方式。他起性是以不相符的自性故无我，如此，他起性的自性，虽然在事物自体上存在，但并非如孩童们所分别的二取那样存在。所谓与此不相符的自性，就是与遍计所执的自性不相同，是他起性的自性的无我。如此，就显示了以遍计所执的自性是它的无我。以自己的自性故无我，就是圆成实性。如此，圆成实性，因为是体性，是没有能取和所取的事物的自性，所以是无自性，因此，所谓以自己的自性是它的无我，就是在圆成实的法上，显示为无我的体性。如果问，空性和无我这两者有什么差别？有些人说，在何处没有什么，那就是空；什么不是什么的自体，也就是体性，那就是无我。这两者的差别就是这样。有些人说，实际上没有什么差别，只是在安立的差别上有所不同。如此，在何处没有什么，因为没有它的体性，所以是无我；另一种情况，因为在那上面没有圆成实的体性，所以是空性。是破斥增益和损减这两种边以及对治忽然而来的
English
Fifth, it is the nature of perfect accomplishment. Therefore, the characteristic of perfect accomplishment is the mountain of things where dualistic grasping does not exist, so it is the nature of emptiness. Therefore, only self-nature, that is, only the nature of reality, is said to be its emptiness. The scriptures extensively state, "Because of the absence of inherent existence, there is no self." There are also three types of selflessness: selflessness due to the absence of inherent existence, selflessness due to the incompatible inherent existence, and selflessness due to one's own inherent existence. Among these, the nature of the completely imputed, because there are no things in terms of inherent existence, the absence of inherent existence itself is selflessness. Therefore, it is said that the nature of the completely imputed, because it does not exist in terms of inherent existence, the absence of inherent existence itself is its selflessness, showing that it is not in any other way. The dependent nature is selflessness due to the incompatible inherent existence. Thus, the nature of the dependent, although it exists in the essence of things, it does not exist as children completely impute it in terms of duality. The so-called incompatible inherent existence is different from the inherent existence of the completely imputed, it is the selflessness of the inherent existence of the dependent. In this way, it is shown that the selflessness of the completely imputed is its selflessness. Selflessness due to one's own inherent existence is the perfectly accomplished. Thus, the perfectly accomplished, because it is the nature of reality, is the nature of things without the object of grasping and the grasper, so it is selflessness. Therefore, the so-called selflessness of one's own inherent existence is to show the nature of selflessness in the Dharma of the perfectly accomplished. If asked, what is the difference between emptiness and selflessness? Some say that where there is nothing, it is empty; what is not the self, that is, the nature of reality, of something, that is selflessness. This is the difference between the two. Some say that in reality there is no difference, but they differ in terms of the distinction of establishment. Thus, where there is nothing, because there is no its nature of reality, it is selflessness; in another case, because there is no perfectly accomplished nature of reality on it, it is emptiness. It is the antidote to the two extremes of superimposition and denial, and the sudden