Tibetan
ང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། དངོས་པོར་སྒྲོ་འདོགས་པའི་མཐར་འགྱུར་རོ། །དེ་དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པ་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་རང་བཞིན་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་ཡང་མེད་དོ་ཞེ་ན། དངོས་པོ་མེད་པར་སྐུར་བ་འདེབས་པའི་མཐར་འགྱུར་རོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །གཞན་ན་རེ་དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པ་གཉིས་ལ་སོ་སོར་སྒྲོ་འདོགས་པ་དང་སྐུར་པ་འདེབས་པར་ལྟ་བ་དང་སྦྱར་བས་བཤད་པ་འདི་གཉིས་ཀྱང་བསམ་དོགས་པའོ་ཞེའོ། །འདིར་དངོས་པོ་ནི་གཉིས་པོ་མེད་པའི་དངོས་པོ་སྟེ། གལ་ཏེ་དེ་ལ་དངོས་པོ་ཉིད་དུ་འཛིན་ན་དེ་ལྟ་ན་ནི་དངོས་པོར་སྒྲོ་འདོགས་པར་འགྱུར་རོ། །ཇི་སྟེ་དངོས་པོ་མེད་པ་ཉིད་དུ་འཛིན་ན་དེ་ལྟ་ན་ནི་སྐུར་པ་འདེབས་པར་འགྱུར་རོ། །འདིར་ནི་དངོས་པོ་མེད་པ་ན་ནི་གཉིས་པོའི་དངོས་པོ་མེད་པ་སྟེ། གལ་གཏེ་དེ་ལ་ཆད་པ་ཉིད་དུ་ན་དེ་ལྟ་ན་ནི་དངོས་པོ་མེད་པའང་ཤིན་ཏུ་མེད་ པ་ཉིད་པས་སྒྲོ་འདོགས་པར་འགྱུར་རོ། །ཇི་སྟེ་གཉིས་པོ་ཉིད་དུ་འཛིན་ན་དེ་ལྟ་ན་ནི་སྐུར་པར་འགྱུར་ཏེ། འདི་ལྟར་དེ་ནི་གཉིས་ཀྱི་དངོས་པོ་མེད་པས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ན་གལ་ཏེ་དངོས་པོའི་ངོ་བོར་འཛིན་ན་དེ་ལྟ་ན་ནི་སྒྲོ་བཏགས་པར་འགྱུར་རོ། །ཇི་སྟེ་དངོས་པོ་མེད་པ་ཉིད་དུ་འཛིན་ན་དེ་ལྟ་ན་ནི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང༌། རྣམ་པར་བྱང་བ་ལ་ཡང་སྐུར་པ་འགྱུར་ཏེ། མཐའ་གཉིས་སྤངས་པ་འདི་ནི་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་ཉིད་ཀྱི་དེ་ཁོ་ནའི་མཚན་ཉིད་དོ། །དོན་ཕྱིར་ཡང་དག་མིན་རྟོགས་ཕྱིར། །གཉིས་པོ་མེད་པའི་ཕྱིར་བཤད་དོ། །ཞེས་ངོ་བོ་ཉིད་གསུམ་གྱི་མཚན་ཉིད་སྔར་ཡང་བཤད་མ་ཟིན་ན་མ་ཞེ་ན། དེར་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དོ། །འདིར་ནི་གང་ཤེས་ནས་མི་འབྱུང་བ་དེ་ནི་དེ་ཁོ་ནའི་མཚན་ཉིད་དོ། །ཞེས་བྱ་བའི་མཚན་མ་ཡིན་པས་ཟློག་པ་མེད་དོ། །གང་ཤེས་ནས་གང་ཟག་ལ་སོགས་པར་སྒྲོ་འདོགས་པ་དང་སྐུར་པ་འདེབས་པར་ལྟ་བ་མི་འབྱུང་བ་དེ་ནི་རྩ་བའི་དེ་ཁོ་ནའི་མཚན་ཉིད་དོ། །དེའི་འོག་ཏུ་བཤད་པའི་ཕྱིར་མཚན་ཉིད་ཀྱི་དེ་ཁོ་ནའི་འོག་ཏུ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་དེ་ཁོ་ན་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་དེ་ཁོ་ན་ནི་ཞེས་བྱ་ཆེར་སྨོས་སོ། །མི་རྟག་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་བ་དང་སྟོང་པ་དང་བདག་མེད་པ་ནི་རྟག་པ་དང་བདེ་བ་དང་གཙང་བ་དང་བདག་ཏུ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པའི་གཉེན་པོ་ཡིན་པས་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཞེས་བྱའོ། །རྩ་བའི་དེ་ཁོ་ནའི་ནང་དུ་དེ་
Chinese
如果说我的自性是空性，那就会堕入执著实有的边见。如果说它从实有和非实有中解脱出来，也不是二取不现的自性，也不是无分别智慧的行境，那就会堕入诽谤非实有的边见，他们这样说。另一些人说，对实有和非实有二者分别执著和诽谤的观点，与此结合的这两种说法也令人疑惑。这里所说的实有是无二的实有，如果执著它为实有，那么就会变成执著实有。如果执著它为非实有，那么就会变成诽谤。这里所说的非实有是指无二的非实有，如果执著它为断灭，那么非实有也会变成完全不存在，从而变成执著实有。如果执著为二取，那么就会变成诽谤，像这样，它是通过无二的实有来区分的。或者，如果执著为实有的体性，那么就会变成执著。如果执著为非实有，那么就会变成对一切烦恼和清净的诽谤，舍弃二边的这个就是圆成实性的真实特征。为了意义，为了不真实，为了无二而宣说。如果说之前已经宣说了三种自性的特征，那不是吗？在那里是自性的特征。在这里，认识到什么之后不会产生执著和诽谤，那就是真实的特征。因为这是特征的标志，所以没有矛盾。认识到什么之后，不会对人等产生执著和诽谤的观点，那就是根本的真实特征。因为在它之后会进行宣说，所以在特征的真实之后，应该陈述非颠倒的真实，因此，广泛地陈述了非颠倒的真实。无常、痛苦、空和无我，是对常、乐、净和我的颠倒的对治，因此称为非颠倒的真实。在根本的真实之中，那个
English
If it is said that my essence is emptiness, then it will fall into the extreme of clinging to reality. If it is said that it is liberated from reality and non-reality, and is neither the nature of non-duality nor the object of non-conceptual wisdom, then it will fall into the extreme of slandering non-reality, so they say. Others say that these two statements, which are combined with the view of clinging to and slandering reality and non-reality separately, are also doubtful. Here, reality is the reality of non-duality. If one clings to it as reality, then it will become clinging to reality. If one clings to it as non-reality, then it will become slander. Here, non-reality refers to the non-reality of non-duality. If one clings to it as annihilation, then non-reality will also become completely non-existent, thereby becoming clinging to reality. If one clings to it as duality, then it will become slander, like this, it is distinguished by the reality of non-duality. Alternatively, if one clings to it as the nature of reality, then it will become clinging. If one clings to it as non-reality, then it will become slander of all afflictions and purification, this abandonment of the two extremes is the very characteristic of the perfectly established reality. For the sake of meaning, for the sake of non-truth, it is taught for the sake of non-duality. If it is said that the characteristics of the three natures have already been taught before, is that not so? There, it is the characteristic of nature. Here, what is known after which clinging and slander do not arise, that is the characteristic of reality. Because this is the mark of a characteristic, there is no contradiction. What is known after which the view of clinging to and slandering persons and so on does not arise, that is the fundamental characteristic of reality. Because it will be taught after it, after the reality of the characteristic, the non-inverted reality should be stated, therefore, the non-inverted reality is stated extensively. Impermanence, suffering, emptiness, and selflessness are the antidotes to the inversions of permanence, happiness, purity, and self, therefore it is called non-inverted reality. Within the fundamental reality, that
Tibetan
ཁོ་ན་གཞན་འདུས་སོ་ཞེས་སྔར་དམ་བཅས་པས་དེའི་ཕྱིར། རྩ་བའི་དེ་ཁོ་ན་དེར་ཇི་ལྟར་ཞེན་ཞེས་རྒྱ་ཆེར་དྲིས་སོ། །མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པ་གང་དག་ཡིན་པ་མི་རྟག་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་བ་དང་སྟོང་པ་དང་བདག་མེད་པའི་རྣམ་པ་དེ་དག་མི་རྟག་པ་ལ་སྒོས་པའོ། །དེའི་དངོས་པོ་ནི་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པ་ཉིད་དོ། །རྩ་བའི་དེ་ཁོ་ནའི་ནང་དུ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་དེ་ཁོ་ན་འདུས་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། མི་རྟག་དོན་ནི་མེད་དོན་དང༌། །ཞེས་རྒྱ་ཆེར་གསུངས་སོ། །མི་རྟག་པའི་དོན་ནི་རྣམ་པ་གསུམ་སྟེ། མེད་པའི་དོན་དང༌། སྐྱེ་ཞིང་འཇིག་པའི་དོན་དང༌། དྲི་མ་དང་བཅས་ཤིང་དྲི་མ་མེད་པའི་དོན་དོ། །གང་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་དེ་བཞིན་དུ་ཡོད་པ་ དེ་ནི་རྟག་པ་སྟེ། དེ་ལས་བཟློག་པ་ནི་མི་རྟག་པ་སྟེ། དེ་དག་ཏུ་གོ་རིམས་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ལ་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་མེད་པའི་དོན་མི་རྟག་པའི་དོན་གྱིས་ཀུན་བརྟགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་མི་རྟག་པའོ། །གཞན་དག་ན་རེ་ངེས་པའི་ཚིག་གི་ཚུལ་དུ་ན་རྟག་པ་མེད་པ་ནི་མི་རྟག་པར་རིག་པར་བྱའོ་ཞེའོ། །གཞན་གྱི་དབང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་སྐད་ཅིག་རེ་རེ་ལ་སྐྱེ་ཞིང་འཇིག་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ཏེ། མི་རྟག་པའི་ཕྱིར་མི་རྟག་པའོ། །དེ་ནི་རྐྱེན་ལས་བྱུང་བ་དང་འཇིག་པ་ལ་རྒྱུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡོངས་སུ་གྲུབ་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་མི་འགྱུར་པའི་ཆོས་ཡིན་དུ་ཟིན་ཀྱང་དྲི་མ་དང་བཅས་པ་དང་དྲི་མ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་དོན་གྱི་མཚན་ཉིད་གློ་བུར་གྱི་དོན་མི་རྟག་པའོ། །སྡུག་བསྔལ་ལེན་དང་མཚན་ཉིད་དང༌། །ཞེས་རྒྱ་ཆེར་འབྱུང་བ་ལ་སྡུག་བསྔལ་བ་ལ་ཡང་རྣམ་པ་གསུམ་སྟེ། ཉེ་བར་ལེན་པས་སྡུག་བསྔལ་བ་དང༌། མཚན་ཉིད་ཀྱིས་སྡུག་བསྔལ་བ་དང༌། འབྲེལ་བས་སྡུག་བསྔལ་བའོ། །དེ་ལ་བརྟགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་ཉེ་བར་ལེན་པས་སྡུག་བསྔལ་ཏེ། ཡོངས་སུ་མ་ཤེས་པས་འདིའམ་གཞན་ན་སྡུག་བསྔལ་ཉེ་བར་ལེན་པས་སྡུག་བསྔལ་ལོ། །ཇི་ལྟར་ན་དེ་ཡོངས་སུ་མ་ཤེས་པས་སྡུག་བསྔལ་ཉེ་བར་ལེན་པ་དེ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། གང་ཟག་དང་ཆོས་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། དེས་དངོས་པོར་འཛིན་པའི་སྒོ་ནས་གང་ཟག་དང་ཆོས་སུ་མངོན་པར་ཞེན་པས་ན་གང་ཟག་དང་ཆོས་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པའོ། །དེ་ཡང་གཉིས་སུ་ལྷུང་བའི་ཕྱིར་ཀུན་བརྟགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དེ། ཀུན་བརྟགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་ནི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུན་གྱི་རྒྱུ་ཡིན་པས་དེ་སྐད་བཤད་ཀྱི།
Chinese
因为先前已经立誓说，唯一其他的都已聚集，因此，广泛地提问说，如何执着于根本的那个唯一？ 所谓“无常等等本身”，是指哪些无常等等？即无常、痛苦、空性、无我的那些相，是无常所特有的。 它的本体就是无常等等本身。 为了显示在根本的那个唯一中，没有颠倒的那个唯一已经聚集，所以广泛地说：“无常之义即是无有之义”。 无常的意义有三种：无有之义，生灭之义，有垢与无垢之义。 凡是任何时候都那样存在的，那就是常。与此相反的就是无常。在那些之中，按照顺序，所谓“在那些之中，按照顺序”，是指对于那个，任何时候都没有的意义，以无常的意义所遍计的自性就是无常。 其他人说，如果按照决定的词语的方式来说，没有常，就应当理解为无常。 他者的自在的自性是刹那刹那生灭的相，因为是无常的缘故就是无常。 那是因为从因缘而生，以及坏灭没有原因的缘故。 圆满成立的自性，即使是无有改变的法，但是有垢与无垢本身的意义的相，突如其来的意义就是无常。 “痛苦取与相”，广泛地出现，对于痛苦也有三种：以近取而痛苦，以相而痛苦，以关联而痛苦。 在那之中，所遍计的自性是以近取而痛苦，因为没有完全了解，在此或在其他处，以痛苦近取而痛苦。 为了显示如何没有完全了解而以痛苦近取，所以说了“对人与法现前执着是近取之因”，因为以执着实有的方式对人与法现前执着，所以是对人与法现前执着。 那也是因为堕入二边，是所遍计的自性。因为对所遍计的自性现前执着是痛苦之流的因，所以那样说。
English
Because it was previously vowed that the only other has gathered, therefore, it is widely asked, how to cling to the fundamental that only? The so-called "impermanence and so on itself" refers to which impermanence and so on? That is, the aspects of impermanence, suffering, emptiness, and selflessness are unique to impermanence. Its essence is impermanence and so on itself. In order to show that in the fundamental that only, the non-inverted that only has gathered, it is widely said: "The meaning of impermanence is the meaning of non-existence." The meaning of impermanence has three aspects: the meaning of non-existence, the meaning of arising and ceasing, and the meaning of defiled and undefiled. Whatever exists in that way at all times is permanent. The opposite of that is impermanent. Among those, in order, the so-called "among those, in order" refers to the fact that for that, the meaning of not existing at any time, the nature that is completely conceived by the meaning of impermanence is impermanent. Others say that if it is said in the manner of a definite word, the absence of permanence should be understood as impermanence. The self-nature of the other's dependence is the characteristic of arising and ceasing moment by moment, and because it is impermanent, it is impermanent. That is because it arises from conditions and there is no cause for destruction. The fully established self-nature, even if it is an unchanging dharma, the characteristic of the meaning of defiled and undefiled itself, the sudden meaning is impermanent. "Suffering taking and characteristic," appears extensively, and there are also three kinds of suffering: suffering by taking close, suffering by characteristic, and suffering by association. Among those, the conceived self-nature is suffering by taking close, because it is not fully understood, here or elsewhere, suffering is taken close by suffering. In order to show how suffering is taken close without fully understanding, it is said, "Attachment to person and dharma is the cause of taking close," because attachment to person and dharma is manifested by clinging to reality, so it is attachment to person and dharma. That is also because it falls into two extremes, it is the self-nature of complete conception. Because attachment to the self-nature of complete conception is the cause of the stream of suffering, so it is said.