Tibetan
ནི་བཟའ་བ་སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་བཤད་དོ། །ཟ་བ་དང་བཟའ་བ་དེ་གཉིས་ནི་ལུས་དང་ཕན་ཚུན་ཐ་དད་དུ་མི་འཇུག་པར་གནས། དེའི་ལུས་ནི་ཁོག་པའོ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་བས་ན་དེའི་སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་བྱའོ། །གནས་ཀྱི་གཞི་ནི་སྣོད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་ཏེ། ཐམས་ཅད་དུ་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་གནས་ཀྱི་གཞི་རབ་ཏུ་འདོགས་པས། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དེ་རྒྱ་ཆེ་བའི་ཕྱིར་དེ་སྟོང་པ་ཉིད་ནི་ཆེན་པོ་སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་སོ། །གཞིའི་སྒྲ་ནི་རེ་རེ་དང་ཡང་སྦྱར་བར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ཤེས་བྱའི་དངོས་པོ་རྣམས་གཞིའི་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་རྟོག་པ་དང་བཅས་པའི་ཚུལ་བཞིན་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ན། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣལ་འབྱོར་བ་དེ་ལ་མཚན་མར་འཛིན་པ་གཞན་འདི་ཉེ་བར་གནས་པར་འགྱུར་རོ། །སྟོང་པ་ཉིད་ཤེས་བྱ་གང་གིས་ནང་དང་ཕྱིའི་སྐྱེ་མཆེད་ལ་སོགས་པ་འདི་སྟོང་པར་མཐོང་བ་དེ་ལ། གང་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པར་མངོན་པར་ཞེན་པ་དང༌། ཇི་ལྟར་དེའི་སྟོང་པ་ཉིད་ཤེས་པས་མཐོང་བ་འདི་ཉིད་ཀྱང་འདིར་དོན་དམ་པའི་རྣམ་པའོ་སྙམ་དུ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་རྣལ་འབྱོར་གྱི་སའི་འཁྲུལ་པའི་མཚན་མའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམ་པ་དེ་གཉིས་གཞིག་པའི་ཕྱིར། སྟོང་པ་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་དང་དོན་དམ་པ་སྟོང་པ་ཉིད་དེ་གོ་རིམས་བཞིན་ནོ། །ཤེས་པ་དང་རྣམ་པ་ནི་མ་སྨོས་པར་བྱས་ཏེ་བཤད་དོ། །ཡང་ན་སྟོང་པ་ཉིད་ཡུལ་ཡིན་པས་ཤེས་པ་དང་སྟོང་པ་ཞེས་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་དངོས་པོས་དེ་སྟོང་པ་ཉིད་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་དོ། །ནང་གི་སྐྱེ་མཆེད་ལ་སོགས་པ་ཡང་སྟོང་པ་ཉིད་ཤེས་པ་དེས་ཇི་ལྟར་མཐོང་བ་དེ། འདིར་དོན་དམ་པའོ་སྙམ་པའི་རྣམ་པ་དེས་སྟོང་པ་ཉིད་ནི་དོན་དམ་པ་སྟོང་པ་ཉིད་དོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སྟོང་པ་ཉིད་ནི་དོན་དམ་པ་སྟེ་ཀུན་བརྟགས་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་ཞེས་བྱའོ། །མཚན་མར་འཛིན་པ་གཞན་འདི་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་བསྒོམ་པའི་ཉེས་པར་གྱུར་པ་སྟེ། གང་གི་ཕྱིར་བྱང་ ཆུབ་སེམས་དཔའ་སྟོང་པ་ཉིད་སྒྲུབ་པ་དེ་ཡང་དངོས་པོའི་ངོ་བོར་སྒྲོ་བཏགས་པ་སྟེ། དེ་གཞིག་པའི་ཕྱིར་འདུས་བྱས་སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནས་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་ཐུག་པའི་བར་གྱི་སྟོང་པ་ཉིད་བཤད་དོ། །ཅིའི་ཕྱིར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་ཅེ་ན། དགེ་བ་གཉིས་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནས། སངས་རྒྱས་ཆོས་རྣམས་དག་བྱའི་ཕྱིར། །ཞེས་བྱ་བའི་བར་དག་གིས་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་དེ། སྟོང་པ་ཉིད་བསྒོམ་མོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་
Chinese
说是所食之空性。吃与所吃二者，与身体互不相容而存在。其身体名为腹。因此，称其为空性。处所之基是器世间，于一切处对有情之处所之基极为了解。因此，其广大之故，其空性即称为大空性。基之语，应与一一相连。如是，以对所知事物于基之空性以具分别之方式如理作意，作意时，彼菩萨瑜伽士则安住于此他相执。以空性所知，何者见内外处等为空，彼对所取与能取显现执着，以及如何以彼空性之知见，此亦在此作意为胜义谛之相，为破除瑜伽士地之错乱相之分别，那两种分别。空性空性与胜义谛空性，即依次。知与相未说而说。又或者，空性是境，故说知与空。以所取与能取之事物，彼空性即是空性。内之诸处等亦以空性之知如何见彼，在此作意为胜义谛之相，彼空性即是胜义谛空性。何以故？空性是胜义谛，即以遍计所执之自性为空。此他相执是修空性之过患，何以故，菩萨修空性彼亦于事物之体性上妄加增益，为破除彼，从有为空性至诸法空性之间宣说了空性。何以故而修习？为获得二种善，从为了清净佛法等，之间以清净等修习空性，即是修空性之总结语。
English
It is said that what is eaten is emptiness. Eating and what is eaten, the two, exist without being mutually exclusive from the body. That body is called the abdomen. Therefore, it is called its emptiness. The basis of the place is the vessel world, and in all places, the basis of the place of sentient beings is thoroughly understood. Therefore, because of its vastness, its emptiness is called the Great Emptiness. The word 'basis' should be connected with each one. Thus, by properly attending to knowable things in the emptiness of the basis with a discriminating mind, when attending to it, that Bodhisattva yogi will abide in this other characteristic attachment. By the knowledge of emptiness, whoever sees the inner and outer sense bases, etc., as empty, they are attached to what is apprehended and what apprehends, and how by the knowledge of that emptiness, this itself is also considered here as the aspect of the ultimate truth, in order to eliminate the two kinds of discrimination of the mistaken characteristic discrimination of the yogi's ground. Emptiness of emptiness and emptiness of ultimate truth, that is, in order. Knowing and aspect are spoken without mentioning. Or, emptiness is the object, so it is said knowing and empty. By the things that are apprehended and that apprehend, that emptiness is emptiness. The inner sense bases, etc., also, how does the knowledge of emptiness see that? Here, considering it as the aspect of the ultimate truth, that emptiness is the emptiness of the ultimate truth. Why? Emptiness is the ultimate truth, that is, empty by the nature of what is completely imputed. This other characteristic attachment is a fault of meditating on emptiness, why? Because the Bodhisattva who cultivates emptiness also falsely imputes it to the nature of things, in order to eliminate that, from the emptiness of conditioned things to the emptiness of all dharmas, emptiness is explained. Why is it cultivated? In order to obtain two kinds of good, from in order to purify the Buddha's teachings, etc., in between, emptiness is cultivated with purification, etc., which is the concluding remark of cultivating emptiness.
Tibetan
གོ །དགེ་བ་ནི་འདུས་བྱས་དང་འདུས་མ་བྱས་ཏེ་ལམ་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའོ། །དེ་གཉིས་ནི་འདུས་བྱས་སྟོང་པ་ཉིད་དང༌། འདུས་མ་བྱས་སྟོང་པ་ཉིད་དང་གོ་རིམས་བཞིན་དུ་སྦྱར་རོ། །རྟག་ཏུ་སེམས་ཅན་ཕན་བྱའི་ཕྱིར། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་རྟག་པར་བདག་གིས་སེམས་ཅན་ལ་ཕན་པར་བྱའོ་སྙམ་པ་དེའི་སྟོང་པ་ཉིད་ནི་མཐའ་ལས་འདས་པ་སྟོང་པ་ཉིད་དོ། །འཁོར་བ་མི་གཏང་བྱ་བའི་ཕྱིར། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་བདག་གིས་འཁོར་བ་ཡོངས་སུ་གཏང་བར་མི་བྱ་སྟེ། འཁོར་བ་ཡོངས་སུ་བཏང་ན་བྱང་ཆུབ་མ་རྙེད་པར། ཉན་ཐོས་ཀྱི་སར་གནས་པར་འགྱུར་བས། དེའི་སྟོང་པ་ཉིད་ནི་ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་མེད་པ་སྟོང་པ་ཉིད་དོ། །ཅིའི་ཕྱིར་དེའི་སྟོང་པ་ཉིད་བཤད་ཅེ་ན། དེའི་ཕྱིར་འཁོར་བ་ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་མེད་པ་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་མ་མཐོང་ན་སྐྱོ་སྟེ། འཁོར་བ་ཡོངས་སུ་གཏོང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་སོ། །དགེ་བ་མི་ཟད་བྱ་བའི་ཕྱིར། །ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཕུང་པོ་ལྷག་མ་མེད་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ན་ཡང་བདག་གིས་དགེ་བའི་རྩ་བ་རྣམས་མི་ཟད་པར་བྱའོ་སྙམ་པ་སྟེ། མི་གཏོང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་མི་འདོར་བར་བཤད་པའོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་ཇི་ལྟར་ཕུང་པོའི་ལྷག་མ་མེད་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་དབྱིངས་གྲུབ་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། ཟག་པ་དང་བཅས་པའི་ཆོས་ཀྱི་རྣམ་པར་སྨིན་པའི་ལུས་ནི་མེད་ཀྱི་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་ཀྱི་ཟག་པ་མེད་པའི་དངོས་པོའི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ནི་ཕུང་པོའི་ལྷག་མ་མེད་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་དབྱིངས་ན་ཡང་རྒྱུན་ཆད་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་གྲུབ་པའི་མཐའ་ལས་འབྱུང་ངོ༌། །དེའི་ཕྱིར་དེའི་སྟོང་པ་ཉིད་ནི་དོར་བ་མེད་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་བྱའོ། །རིགས་ཀྱང་རྣམ་པར་དག་བྱའི་ཕྱིར། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། དེའི་སྟོང་པ་ཉིད་ནི་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་དེ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རིགས་ནི་ རང་བཞིན་ཞེས་བཤད་དོ། །འདི་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན་དེའི་ཕྱིར་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་སོ། །ངོ་བོ་ཉིད་ནི་ཐོག་མ་མེད་པའི་དུས་ཅན་ཏེ། གློ་བུར་དུ་བྱུང་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །ཇི་ལྟར་ཐོག་མ་མེད་པ་ཅན་གྱི་འཁོར་བ་ན་ལ་ལ་ནི་སེམས་དང་བཅས། ལ་ལ་ནི་སེམས་མེད་པ་དེ་བཞིན་དུ་འདིར་ཡང་སྐྱེ་མཆེད་དྲུག་པོ་ཁ་ཅིག་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རིགས། ཁ་ཅིག་ནི་ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པའི་རིགས་ཞེས་བྱའོ། །རིགས་ནི་གྲོག་མ་མེད་པ་ནས་གཅིག་ནས་གཅིག་ཏུ་འོངས་པས་སེམས་དང་སེམས་མེད་པའི་བྱེ་བྲག་བཞིན་ཏེ། གློ་བུར་དུ་བྱུང་བ་
Chinese
གོ། 善法即有为法与无为法，也就是道与涅槃。这两者应按顺序与有为法空性及无为法空性相结合。“恒常利益有情故”之意为，无论任何情况下，我都应恒常利益有情，此念头的空性即是超越边际空性。“不舍轮回为利故”之意为，为了有情的利益，我不应舍弃轮回，如果舍弃轮回，未获菩提之前，将会停留在声闻的果位。因此，此念头的空性即是无始无终空性。为何要宣说此空性呢？因为如果不将轮回视为无始无终空性，就会感到厌倦，从而说要舍弃轮回。“善法不尽为利故”之意为，即使在无余涅槃时，我也应使善根永不穷尽。所谓“不舍”，即是指不舍弃。如果那样，又如何能成就无余涅槃的境界呢？答：有漏法的异熟身虽已灭尽，但诸佛世尊的无漏法性之身，即使在无余涅槃的境界中也不会断绝，这是经由教理而成立的。因此，此空性称为无舍空性。“为令种性极清净”之意为，此空性即是自性空性。正因如此，种性被称为自性。这是什么意思呢？因此才说了“为了自性”这句话。自性是无始以来的，并非突然产生的，这是它的定义。正如无始以来的轮回中，有些有心识，有些无心识一样，此处也是，六处中的一些是佛的种性，一些是声闻等的种性。种性是从无始以来，一个接一个地传承下来的，就像有心识和无心识的区别一样，并非是突然产生的。
English
Go. Virtue is conditioned and unconditioned, namely the path and nirvana. These two should be combined in order with conditioned emptiness and unconditioned emptiness. "For the sake of constantly benefiting sentient beings," means that in all ways, I should constantly benefit sentient beings, and the emptiness of this thought is the emptiness of surpassing extremes. "For the sake of not abandoning samsara," means that for the sake of sentient beings, I should not abandon samsara, because if I abandon samsara, I will remain in the state of a Shravaka without attaining enlightenment. Therefore, the emptiness of this thought is the emptiness of beginninglessness and endlessness. Why is this emptiness explained? Because if samsara is not seen as emptiness without beginning or end, one will become weary and say that one will abandon samsara. "For the sake of inexhaustible virtue," means that even in nirvana without remainder, I should make the roots of virtue inexhaustible. "Not abandoning" means that it is explained as not abandoning it. If that is the case, how can the realm of nirvana without remainder of aggregates be established? Answer: The body of fruition of contaminated Dharma is non-existent, but the uncontaminated Dharma body of the Buddhas, the Bhagavat, will not be cut off even in the realm of nirvana without remainder of aggregates, which arises from the established conclusion. Therefore, its emptiness is called the emptiness of non-abandonment. "For the sake of purifying the lineage," means that its emptiness is the emptiness of self-nature. For that very reason, lineage is called self-nature. What is this like? Therefore, the phrase "for the sake of essence" is mentioned. Essence is of beginningless time, and is not something that arises suddenly, that is its definition. Just as in beginningless samsara, some have minds and some do not, so here too, some of the six sense sources are the lineage of the Buddhas, and some are the lineage of Shravakas and so on. Lineage comes one after another from beginninglessness, like the difference between having a mind and not having a mind, and is not something that arises suddenly.