Tibetan
་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་དེ་ལྟར་སྣང་བས་རྣམ་པར་རིག་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་ཤེས་པའོ། །དེ་ཡང་ཅིག་ཏུ་རྣམ་པར་སྨིན་པས་ལུང་དུ་མ་བསྟན་པ་ཉིད་དོ། །ཟག་པ་དང་བཅས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ས་བོན་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བ་དང༌། འཇུག་པ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གཞན་དག་གི་རྒྱུའི་རྐྱེན་ཡིན་པས་རྐྱེན་གྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པའོ། །དེ་ལས་བྱུང་བ་འཇུག་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་ཉེ་བར་སྤྱོད་པ་ཅན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དེ་ལས་བྱུང་བ་སྟེ། དེའི་རྐྱེན་གྱིས་སྐྱེ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །ཇི་ལྟར་འབྱུང་ཞེ་ན། འཇུག་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་འབྱུང་བ་ན་དེ་དང་རིགས་གཅིག་པ་འཇུག་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་མ་བྱུང་བ་འབྱུང་བར་བྱེད་པའི་ས་བོན་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་བརྟས་པར་བྱེད་དེ། ས་བོན་བརྟས་ནས་འགྱུར་བའི་བྱེ་བྲག་རྙེད་པ་དེ་ལས་ཡང་དེ་དང་རིགས་གཅིག་ལ་འཇུག་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་འབྱུང་སྟེ། དེ་ལྟར་ན་དེའི་རྐྱེན་གྱིས་འཇུག་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པར་འགྱུར་རོ། །བདེ་བ་ཡང་མ་ཡིན་སྡུག་བསྔལ་བ་ཡང་མ་ཡིན་པའི་ཚོར་བའི་ཉེ་བར་སྤྱོད་པའི་གནས་སུ་གྱུར་པ་དང༌། ཀུན་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་བག་ཆགས་བསྒོ་བའི་ཕྱིར། ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡང་ཉེ་བར་སྤྱོད་པ་ཅན་དུ་འགྱུར་ལ། འཇུག་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡང་རྐྱེན་གྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པར་འགྱུར་བར་ཐལ་བར་མི་འགྱུར་རམ། རྐྱེན་གྱི་དངོས་པོ་མ་གཏོགས་པར་བག་ཆགས་བསྒོ་བ་གཞན་མེད་དེ། ཆོས་མངོན་པའི་མདོ་ལས་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ལས་ཇི་སྐད་དུ། ཕན་ཚུན་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་དང༌། །རྒྱུ་ཡི་དངོས་པོར་རྟོག་ཏུ་ཡང༌། །རྣམ་པར་ཤེས་ལ་ཆོས་ཀུན་སྦྱོར། །དེ་ཡང་དེ་བཞིན་དེ་དག་ལའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ་ཞེ་ན། ཐལ་བར་མི་འགྱུར་ཏེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེའི་ཚོར་བ་ཤེས་པར་དཀའ་བས་འཇུག་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་བཞིན་དུ་ཉེ་བར་སྤྱོད་པ་ཅན་དུ་མི་ཤེས་སོས། །ཡང་ན་ཉི་མ་ལྟར་ཁྱད་ཞུགས་པར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། འདི་ལྟར་ཉེས་པར་སྤྱོད་པ་ཚོར་བ་རྣ་པ་གསུམ་པོའི་གནས་ནི་འཇུག་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཉིད་ཡིན་གྱི། ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འདིར་ནི་རྒྱུའི་རྐྱེན་དུ་འདོད་ཀྱི་རྐྱེན་ཙམ་དུ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བའི་ཆོས་ཀྱི་དབང་གིས་རྣམ་པར་སྨིན་པ་དང༌། རྒྱུ་མཐུན་པའི་འབྲས་བུའི་བག་ཆགས་དང༌། ལུང་དུ་མ་བསྟན་པའི་ཆོས་ཀྱི་དབང་གིས་རྒྱུ་མཐུན་པའི་འབྲས་བུའི་བག་ཆགས་ཡོངས་སུ་འཛིན་ཏོ། །དེའི་ཕྱིར་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་ཟག་པ་དང་བཅས་པའི་ཆོས་མ་ལུས་པ་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུའི་རྐྱེན་ཏོ། །འཇུག་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་བདག་པོའི་རྐྱེན་ཏེ། རྒྱུའི་རྐྱེན་མ་ཡིན་པས་འཇུག་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རྐྱེན་དུ་ ཐལ་བར་འགྱུར་བ་མེད་དོ། །ཉེ་བར་སྤྱོད་པ་ནི་ཚོར་བའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། རྣམ་པ་གསུམ་ཆར་ཡང་ཉེ་བར་སྤྱོད་པས་ཉེ་བར་སྤྱོད་པ་སྟེ། མྱོང་བར་བྱེད་ཅེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །སྲིད་པའི་རོ་བྲོ་བའི་སྙིང་པོ་འདྲ་བ་ནི་ཚོར་བ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་བྱིས་པ་རྣམས་དེ་ཀུན་ཏུ་མྱོང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཡུལ་རྣམས་ལ་ཆགས་སོ། །ཁ་ཅིག་ན་རེ་ཚོར་བ་འབའ་ཞིག་ཏུ་མ་ཟད་ཀྱི་དོན་ལ་དམིགས་པ་ཡང་ཉེ་བར་སྤྱོད་པ་ཞེས་བྱའོ་ཞེས་ཟེར་ཏེ། བཤད་པ་ལས་ཉེ་བར་སྤྱོད་པ་ནི་ཚོར་བ་ཞེས་འབྱུང་བ་དང་འགལ་བས་དེ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དོན་ལ་དམིགས་པ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལས་གཞན་མ་ཡིན་པས་དེ་སེམས་ལས་བྱུང་བར་མི་རུང་ངོ༌། །བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་བྱེ་བྲག་འཛིན་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཚོར་བ་ཡོངས་སུ་སྤྱོད་པ་ནི་འདུ་ཤེས་ཉེ་བར་སྤྱོད་པ་དང༌། འདུ་ཤེས་ལ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་དག་ནི་འདུ་བྱེད་རྣམས་ཏེ། སེམས་པ་དང་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པའོ། །ཡང་ན་ཉེ་བར་སྤྱོད་པ་ནི་ཚོར་བའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། རང་གི་དམིགས་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་མྱོང་བའམ། བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་མྱོང་བར་འགྱུར་བའི་ལས་མྱོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡུལ་དང་ལས་ལ་སྤྱོད་པ་ནི་ཚོར་བ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་ཉེ་བར་སྤྱོད་པ་ཞེས་བྱའོ། །ཡུལ་གྱི་དོན་རྟགས་ཐ་སྙད་ཀྱི་མཚན་མ་ཡོངས་སུ་གཅོད་པར་བྱེད་པས་ཡོངས་གཅོད་ནི་འདུ་ཤེས་སོ། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་དམིགས་པ་གཞན་ལ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་དག་ནི་འདུ་བྱེད་རྣམས་ཏེ། དེ་ལྟར་ན་སེམས་པ་ལ་སོགས་པའི་དབང་གིས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དམིགས་པ་གཞན་ལ་བརྟེན་ཏོ། །སོགས་པའི་སྒྲས་ནི་འདུན་པ་ལ་སོགས་པ་བསྡུའོ། །གང་ནས་ཅི་འདྲ་གང་གི་ཕྱིར་འཇུག་པ་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། །ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱང་སྟོན་ཏོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་དང་ལས་དང་ཚེའི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ཇི་ལྟར་འབྱུང་བ་ན། འགྲོ་བ་ཡོངས་སུ་ཉོན་མོངས་པར་འགྱུར་བ་དེ་ནི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་མཚན་ཉིད་དོ། །དེ་ནི་བདག་མེད་པར་ཡང་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པ་ཀུན་རྟོག་པ་ཙམ་ལས་འཁོར་བ་རྒྱས་པར་འགྱུར་བ། རབ་ཏུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་བཤད་དེ། སྒྲིབ་པའི་ཕྱིར་དང་འདེབས་པའི་ཕྱིར། །ཁྲིད་པའི་ཕྱིར་དང་ཀུན་འཛིན་ཕྱིར
Chinese
由于世界如此显现，为了能完全理解，所以是“识”。而这又是一味异熟，所以是无记。一切有漏法的种子相续不断，而进入是其他识的因缘，所以是缘识。从那产生的进入识是行相，名为： 阿赖耶识从中产生，是说由它的缘而生。如何产生呢？当进入识产生时，与它同类的未产生的进入识的种子，在阿赖耶识中增长，种子增长后，获得变化的差别，从中又产生与它同类的进入识。这样，由它的缘而成为进入识。成为非乐非苦的感受的行相处，并且，为了将习气熏染于阿赖耶识，阿赖耶识也成为行相，而进入识也会成为缘识，这样不会有过失吗？除了缘的实物外，没有其他的习气熏染。如《阿毗达磨经》中的偈颂所说：互相果的实物与，因的实物也应思，识上一切法和合，彼亦如是于彼等。如果这样说，不会有过失。为什么呢？因为它的感受难以知晓，所以不像进入识那样被认为是行相。或者，应该像太阳一样理解其差别。像这样，行相、感受、作意三者的处所是进入识，而不是阿赖耶识。这里认为是因缘，而不是仅仅是缘。像这样，阿赖耶识是由于善和不善法的力量而异熟，并且，完全执持等流果的习气，以及由于无记法的力量而执持等流果的习气。那
English
Because the world appears as such, it is 'consciousness' in order to fully understand it. And this is also a single ripening, so it is uncharacterized. The seeds of all contaminated dharmas are continuously connected, and entering is the cause and condition of other consciousnesses, so it is the consciousness of condition. The entering consciousness that arises from that is the aspect, named: The Alaya consciousness arises from that, which is to say it is born from its condition. How does it arise? When the entering consciousness arises, the seed of the entering consciousness of the same kind that has not yet arisen increases in the Alaya consciousness. After the seed increases, it obtains the difference of change, and from that arises the entering consciousness of the same kind. In this way, it becomes the entering consciousness due to its condition. It becomes the place of the aspect of feeling that is neither pleasant nor painful, and because of imprinting habits on the Alaya consciousness, the Alaya consciousness also becomes the aspect, and the entering consciousness will also become the consciousness of condition. Wouldn't this be a fault? There is no other imprinting of habits except for the object of condition. As the verse in the Abhidharma Sutra says: The object of mutual fruit and, the object of cause should also be thought, all dharmas combine on consciousness, it is also like that on those. If you say that, there will be no fault. Why? Because its feeling is difficult to know, so it is not considered an aspect like the entering consciousness. Or, the difference should be understood like the sun. Like this, the place of the three, aspect, feeling, and attention, is the entering consciousness, not the Alaya consciousness. Here it is considered the cause and condition, not just the condition. Like this, the Alaya consciousness is the ripening due to the power of good and non-virtuous dharmas, and it completely holds the habits of the result of equal flow, and the habits of the result of equal flow due to the power of uncharacterized dharmas. That
Chinese
因此，阿赖耶识是所有有漏法的因缘。入的识是阿赖耶识的主宰之缘。因为不是因缘，所以不会过分成为入的识的缘。近取是名为受的东西。三种形态都是通过近取而近取，是体验的同义词。如同存在的味道的精华一般的是受。因此，孩子们为了完全体验它而执着于境。有些人说，不仅是受，对境的专注也称为近取。但这是不对的，因为与经文中“近取是受”的说法相矛盾。专注境不是识之外的东西，因此它不可能是心所。因为具有执着于乐等差别的自性，所以受的完全体验是想近取。使识进入想的是行，即思和作意等。或者说，近取是受，意思是如实体验自己的对境，或者体验乐等感受的业。因此，对境和业的体验是受，所以称为近取。通过完全断除境的意义、符号、名称的相，完全断除是想。使识进入其他对境的是行。这样，由于思等的作用，识依赖于其他对境。等等的词语包括欲等。从何处、如何、为了什么而进入已经说过了。也显示了遍一切烦恼的体性，意思是烦恼、业和生的遍一切烦恼是如何产生的呢？使有情完全烦恼的就是遍一切烦恼的体性。这是因为对无我的不正确的虚妄分别只会增长轮回。为了善加显示而宣说，为了遮蔽和播种，为了引导和普持。
English
Therefore, the ālaya-vijñāna is the causal condition for all contaminated dharmas. The entering consciousness is the lordly condition of the ālaya-vijñāna. Since it is not a causal condition, it does not become an excessive condition for the entering consciousness. 'Near-obtaining' refers to feeling. All three aspects are near-obtaining through near-obtaining, which is synonymous with experiencing. Feeling is like the essence of the taste of existence. Therefore, children cling to objects in order to fully experience it. Some say that not only feeling, but also focusing on objects is called near-obtaining. But this is not the case, because it contradicts the statement in the scriptures that 'near-obtaining is feeling.' Focusing on objects is not something other than consciousness, so it cannot be a mental factor. Because it has the nature of grasping distinctions such as pleasure, the complete experience of feeling is saṃjñā near-obtaining. Those that cause consciousness to enter into saṃjñā are saṃskāras, such as thought and attention. Alternatively, 'near-obtaining is feeling' means experiencing one's own object as it is, or experiencing the karma that will cause pleasure and other feelings to be experienced. Therefore, the experience of objects and karma is feeling, so it is called near-obtaining. Because it completely cuts off the characteristics of the meaning, symbols, and names of objects, complete cutting off is saṃjñā. Those that cause consciousness to enter into other objects are saṃskāras. Thus, due to the influence of thought and so on, consciousness relies on other objects. The word 'etc.' includes desire and so on. It has already been explained from where, how, and for what purpose one enters. It also shows the nature of all-pervasive affliction, meaning how do all-pervasive afflictions of affliction, karma, and birth arise? That which completely afflicts beings is the nature of all-pervasive affliction. This is because incorrect conceptualizations about no-self will only increase saṃsāra. It is explained in order to show it well, for obscuration and sowing, for leading and universal holding.