Tibetan
རིག་པ་དེ་ནི་གཉིས་སུ་མེད་དེ་གཉིས་སུ་བྱར་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ནི། འདིར་ཡེ་ཤེས་འཁོར་དང་བཅས་པ་སྟེ་ལམ་མོ། །དེའི་ཕྱིར་འདིས་འགག་པར་བྱེད་པས་འགོག་པའོ། །དེ་ལ་མཐའ་གང་ཞེ་ན། གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་འདི་ཉིད་དོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། མ་རིག་པ་ལ་སོགས་པ་གཉིས་མེད་པའི་རང་བཞིན་དག་ལ་མེད་བཞིན་དུ་གཉིས་སུ་སྒྲོ་འདོགས་པ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་ནག་པོ་དང་དཀར་པོའི་ཕྱོགས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གིས། གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་མཐའ་རྣམ་པ་གཉིས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལ། ནག་པའི་ཕྱོགས་ནི་མ་རིག་པ་ནས་རྒ་ཤིའི་བར་སྲིད་པའི་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་དཀར་པོའི་ཕྱོགས་ཀྱང་མ་རིག་པ་ལ་སོགས་པ་འགག་པའི་བྱེ་བྲག་གིས་མ་རིག་པ་འགག་པ་ནས། རྒ་ཤི་འགག་པའི་བར་རྣམ་པ་བཅུ་གཉིས་སོ། །དེ་ལ་འདིས་མ་རིག་པ་ལ་སོགས་པ་འགག་པར་འགྱུར་བས་ན། དེའི་གཉེན་པོར་གྱུར་པ་ལམ་ཉིད་ལ་འགོག་པའི་སྒྲར་བརྗོད་དོ། །དེ་ཡོངས་སུ་སྤང་བའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་མཐའ་ཡོངས་སུ་སྤང་བའི་ཕྱིར་དབུ་མའི་ལམ་བསྟན་ཏོ་ཞེས་བྱ་བ་དང་སྦྱར་རོ། །དེ་ཡང་མི་ཤེས་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་རིག་པ་དང་མ་རིག་པ་འདི་ནི་གཉིས་སུ་མེད་ཅེས་བྱ་བ་སྨོས་སོ། །ཇི་ལྟར་ན་རིག་པ་དང་མ་རིག་པ་ནས། རྒ་ཤི་དང་རྒ་ཤི་འགག་པའི་བར་དུ་གཉིས་སུ་མེད་ཅེ་ན། དེའི་ཕྱིར་རིག་པ་དང་མ་རིག་པ་ལ་སོགས་པ་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་དངོས་པོ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་སོ། །དེའི་དངོས་པོ་མེད་པ་ནི་མ་རིག་པ་ལ་སོགས་པ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ན་རིག་པ་དང་མ་རིག་པ་ནི་ཀུན་བརྟགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དེ། དེའི་ཕྱིར་ཀུན་བརྟགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་རིག་པ་དང༌། མ་རིག་པ་དངོས་པོ་མེད་པར་མཚུངས་པས། རིག་པ་དང་མ་རིག་པ་གཉིས་སུ་མེད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་འདུ་བྱེད་རྣམས་དང༌། འདུས་མ་བྱས་དང༌། རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང༌། དེ་འགོག་པ་ནས་འགོག་པ་དང་རྒ་ཤི་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་བརྗོད་པར་བྱའོ། །འདིར་དབུ་མའི་ལམ་གང་ཞེ་ན། རིག་པ་དང་མ་རིག་པ་འདི་ནི་གཉིས་སུ་མེད་དེ་གཉིས་སུ་བྱར་མེད་པར་ཤེས་པ་དེ་ཉིད་དེའི་རིག་པ་བསྐྱེད་ པར་བྱ་བ་ཡང་མེད་ཅིང་མ་རིག་པ་དགག་པར་བྱར་ཡང་མེད་པ་དང༌། འདུ་བྱེད་རྣམས་སྤང་བར་བྱ་བ་ཡང་མེད་ལ། དེ་འགོག་པ་ཐོབ་པར་བྱ་བ་ཡང་མེད་པ་དེ་ལྟར་ཤེས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་གཉིས་སུ་དབྱེར་མེད་པའོ། །ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ནི་རྣམ་པ་གསུམ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལ། ཉོན
Chinese
所謂“覺性是無二的，是不可作二的”，這裡是指具有智慧的眷屬，即是道。因此，以它來止息，故名為“止”。那什麼是邊呢？就是對所取和能取顯著地執著。為什麼呢？因為對於無明等無二的自性，實際上並不存在，卻妄加執著為二而生起。同樣地，以黑白二方面的差別，所謂所取和能取的兩種邊，其中，黑的一方面是指從無明到老死之間的十二有支。同樣地，白的一方面也是以無明等止息的差別，從無明止息到老死止息之間的十二支。因此，以它能使無明等止息，所以，作為其對治的道本身，被稱為“止”的語詞。所謂“為了完全捨棄”，是指為了完全捨棄所取和能取的邊，而宣說了中道，應當這樣聯繫起來理解。這也是不了解，因此才說“覺性和無明是無二的”。如果覺性和無明，乃至老死和老死止息之間是無二的，那又是怎樣的呢？因此說，覺性和無明等，因為沒有所取和能取的實體。因為它的無實體性是無明等無二的自性。或者，覺性和無明是遍計所執的自性，因此，遍計所執的自性，覺性和無明在無實體性上是相同的，所以，覺性和無明是無二的。同樣地，行、無為、識，以及它的止息，乃至止息和老死之間，也應當這樣說。這裡什麼是中道呢？就是覺性和無明是無二的，認識到是不可作二的，那樣的覺性生起
English
That which is called "awareness is non-dual, it cannot be made into two," here refers to the retinue possessing wisdom, which is the path. Therefore, it is called "cessation" because it causes cessation. What is the extreme in that? It is the manifest clinging to the apprehended and the apprehender. Why? Because although the nature of ignorance and so forth is non-dual, it is falsely imputed as two and arises. Similarly, with the distinction of the black and white sides, the so-called two extremes of the apprehended and the apprehender, the black side refers to the twelve links of existence from ignorance to old age and death. Similarly, the white side also refers to the twelve links from the cessation of ignorance to the cessation of old age and death, with the distinction of the cessation of ignorance and so forth. Therefore, since it causes the cessation of ignorance and so forth, the path itself, which is the antidote to that, is referred to as the word "cessation." The so-called "in order to completely abandon" means that in order to completely abandon the extremes of the apprehended and the apprehender, the Middle Way is taught, and it should be understood in this connection. This is also not understood, therefore it is said that "awareness and ignorance are non-dual." If awareness and ignorance, and even old age and death and the cessation of old age and death are non-dual, then how is it? Therefore, it is said that awareness and ignorance and so forth, because there is no entity of the apprehended and the apprehender. Because its non-entity is the non-dual nature of ignorance and so forth. Or, awareness and ignorance are the nature of the completely imputed, therefore, the nature of the completely imputed, awareness and ignorance are the same in non-entity, so awareness and ignorance are non-dual. Similarly, formations, the unconditioned, consciousness, and its cessation, and even between cessation and old age and death, should also be said in this way. What is the Middle Way here? It is that awareness and ignorance are non-dual, recognizing that it cannot be made into two, such awareness arises
Tibetan
་མོངས་པ་རྣམས་ནི་ལས་དང་ཚེའི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པ་དང༌། བདག་ཉིད་ཀྱང་ཉོན་མོངས་པར་གྱུར་པས་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ཞེས་བྱའོ། །ཡང་ན་བདག་དང་གཞན་ལ་གནོད་པར་བྱེད་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པས་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ཞེས་བྱའོ། །ལས་ཀྱང་ཉོན་མོངས་པའི་དབང་གིས་བྱུང་བ་དང༌། ཚེའི་རྒྱུར་གྱུར་པ་དང༌། བདག་ཉིད་ཀྱང་ཁ་ཅིག་ཉོན་མོངས་པར་གྱུར་པས་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ཞེས་བྱའོ། །ཚེ་ཡང་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པའི་དབང་གིས་བྱུང་བ་དང་གནོད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གནས་སུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ཞེས་བྱའོ། །ཡང་ཉོན་མོངས་པའི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་རྣམ་པ་གསུམ་དུ་དབྱེ་བ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ཡང་རྣམ་པ་གསུམ་སྟེ་ཞེས་རྒྱ་ཆེར་སྨོས་སོ། །དེ་ལ་ལྟ་བ་ནི་ལྔ་སྟེ། འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །འདོད་ཆགས་དང༌། ཞེ་སྡང་དང༌། གཏི་མུག་ཉིད་རྒྱུ་སྟེ། མྱ་ངན་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་དང་ཡང་སྲིད་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་དག་ན་རེ་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་ནི་དེའི་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་དབང་པོ་དང༌། དོན་དང་ཚུལ་བཞིན་མ་ཡིན་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང༌། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་བག་ཆགས་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་གནས་པའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེར་སྣང་བ་ནི་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུའོ་ཞེས་དེ་སྐད་ཀྱང་འཛེར་ཏོ། །ཡང་སྲིད་པ་ལ་སྨོན་པ་ནི་སྲིད་པ་ཕྱི་མ་འདོད་པའོ། །དེའི་གཉེན་པོ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ཤེས་པ་ཞེས་རྒྱ་ཆེར་འབྱུང་བ་དེ་ལ་ལྟ་བ་རྣམས་ཀྱི་གཉེན་པོ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ཤེས་པ་སྟེ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ་ལ་ཤེས་པ་ནི་འདིར་སྟེང་པ་ཉིད་ཤེས་པའོ། །འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུའི་གཉེན་པོ་ནི་མཚན་མ་མེད་པ་ཤེས་པ་སྟེ། མཚན་མ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་པའི་ཕྱིར་རམ། མཚན་མ་མེད་པ་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་ཤེས་པ་ནི་མཚན་མ་མེད་པ་ཤེས་པ་སྟེ། ཀུན་བརྟགས་པ་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་ཡུལ་ དུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་སྲིད་པར་སྨོན་པའི་གཉེན་པོ་ནི་སྨོན་པ་མེད་པ་ཤེས་པ་སྟེ། ཡང་སྲིད་པར་སྨོན་པ་དང་བྲལ་བ་འམ། ཡང་སྲིད་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་ཡུལ་དུ་གྱུར་པ་ཤེས་པ་ནི་སྨོན་པ་མེད་པ་ཤེས་པའོ། །ལས་ཀྱི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ནི་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བའི་ལས་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྲིད་པ་ལ་འཕེན་པའི་ལས་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བ་གཉིས་སོགས་པ་དང་མངོན་པར་འགྲུབ་པ་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པའོ། །དེའི་གཉེན་པོ་ནི་མངོན་པར་འདུ་མི་བྱེད་པ་ཤེས་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི།
Chinese
烦恼是业和生的遍一切烦恼之因，自身也变成烦恼，故称遍一切烦恼。或者，是损害自己和他人之因，故称遍一切烦恼。业也由烦恼所生，成为生的因，自身也有一些变成烦恼，故称遍一切烦恼。生也由业和烦恼所生，并且成为一切损害的处所，故称遍一切烦恼。又为了显示烦恼的遍一切烦恼分为三种，故广泛地说，遍一切烦恼也有三种。其中，见有五种，即坏聚见等。贪欲、嗔恚和愚痴本身就是因，因为是忧愁等的因，也是再生的因。其他人说，贪欲等的因是随顺它的根、境和不如理作意，以及贪欲等的习气存在于阿赖耶识中。显现于其中的是贪欲等的因，他们也这样认为。又希求有，就是想要后世的有。它的对治是了知空性，广泛出现，其中，见的对治是了知空性，了知空性的对境，这里就是了知空性。贪欲等之因的对治是无相了知，因为远离一切相，或者，以无相作为对境的了知就是无相了知，以遍计所执的贪欲等之空性作为对境的缘故。又希求有的对治是无希求了知，远离对有的希求，或者，以有的空性作为对境的了知就是无希求了知。业的遍一切烦恼就是现前造作善与不善之业，也就是投生之业的善与不善二者等，以及现前成办就是现前造作。它的对治是不现前造作了知。
English
Afflictions are the cause of all-pervading afflictions of karma and life. Because one's self also becomes afflicted, it is called all-pervading affliction. Or, it is the cause of harming oneself and others, so it is called all-pervading affliction. Karma also arises from the power of affliction, becomes the cause of life, and some of oneself also become afflicted, so it is called all-pervading affliction. Life also arises from the power of karma and affliction, and because it becomes the place of all harm, it is called all-pervading affliction. Moreover, in order to show that the all-pervading afflictions of afflictions are divided into three types, it is widely said that there are also three types of all-pervading afflictions. Among them, there are five views, such as the view of the perishable collection. Desire, hatred, and ignorance themselves are the cause, because they are the cause of sorrow and so on, and also the cause of rebirth. Others say that the cause of desire and so on is the faculties that accord with it, objects, and inappropriate attention, and the habits of desire and so on reside in the alaya consciousness. What appears in it is the cause of desire and so on, they also think so. Furthermore, aspiring to existence is wanting future existence. Its antidote is knowing emptiness, which appears extensively. Among them, the antidote to views is knowing emptiness, knowing the object of emptiness, which here is knowing emptiness. The antidote to the cause of desire and so on is knowing the absence of characteristics, because it is separated from all characteristics, or knowing with the absence of characteristics as the object is knowing the absence of characteristics, because the emptiness of the imputational desire and so on is the object. Moreover, the antidote to aspiring to existence is knowing the absence of aspiration, being separated from the aspiration for existence, or knowing with the emptiness of existence as the object is knowing the absence of aspiration. The all-pervading affliction of karma is the manifest performance of virtuous and non-virtuous karma, that is, the virtuous and non-virtuous karma that throws into existence, and the manifest accomplishment is the manifest performance. Its antidote is knowing the non-manifest performance.