Tibetan
པ་དང༌། ཟག་པ་མེད་པ་དང༌། འདུས་བྱས་དང༌། འདུས་མ་བྱས་ལ་སོགས་པ་བསྟན་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལ་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བའི་ཆོས་ཇི་ ལྟར་སྣང་བ་དང་བརྗོད་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང་རྣམ་པར་བྱང་བར་ལྟ་བ་ནི། མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་མཐའ་དང༌། གཉེན་པོའི་མཐའོ། །དེ་ལ་མི་དགེ་བ་ནི་མི་བདེ་བའི་དོན་ཏོ། །ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་དང་བཅས་པ་ནི་ཉེས་པར་སྤྱོད་པ་ཀུན་ནས་སློང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འཇིག་རྟེན་པ་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་ཕྱིར་རོ། །ཟག་པ་དང་བཅས་པ་ནི་ཟག་པ་རྒྱས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདུས་བྱས་ནི་རྐྱེན་རྣམས་ཀྱིས་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལས་བཟློག་པ་ནི་དགེ་བ་ལ་སོགས་པར་རིག་པར་བྱའོ། །དེ་ཡོངས་སུ་སྤང་བའི་ཕྱིར་དབུ་མའི་ལམ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་དང་གཉེན་པོ་ནི་དེ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་དང་སྦྱར་རོ། །དབུ་མའི་ལམ་མི་ཤེས་ནས། དེའི་ཕྱིར། གང་མཐའ་དེ་གཉིས་ཁས་མི་ལེན་ཅིང་མི་བརྗོད་མི་སྨྲའོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་སོ། །དེ་ཁས་མི་ལེན་པ་ནི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་དང་གཉེན་པོ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་མེད་པའོ། །མི་བརྗོད་པ་ནི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་དང་གཉེན་པོའི་མཐའ་དེ་ལ་གཞན་དག་ཡང་དག་པར་འཛིན་དུ་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །མི་སྨྲ་བ་ནི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་དང་གཉེན་པོ་གཉིས་མི་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མུ་སྟེགས་ཅན་དང་ཉན་ཐོས་ཀྱི་མཐའི་གཉེན་པོར་དབུ་མའི་ལམ་བསྟན་ནས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་མཐའི་གཉེན་པོར་དབུ་མའི་ལམ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། གང་ཟག་དང་ཆོས་དེ་གཉིས་ཡོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྟག་པའི་མཐའོ། །མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆད་པའི་མཐའོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། རང་གི་མཚན་ཉིད་ལ་རྟག་པར་སྒྲོ་འདོགས་པའི་ཕྱིར། ཡོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྟག་པའི་མཐའོ། །རང་གི་ངོ་བོ་ལ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་སྐུར་པ་འདེབས་པའི་ཕྱིར་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆད་པའི་མཐའོ། །དེ་ཡོངས་སུ་སྤང་བའི་ཕྱིར་དབུ་མའི་ལམ་སྟེ། མཐའ་དེ་གཉིས་ཀྱི་དབུས་གང་ཡིན་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཁ་ཅིག་ན་རེ་མཐའ་གཉི་ག་དང་བྲལ་བ་ནི་འདིར་དབུ་མར་འདོད་དོ་ཞེའོ། །གཞན་དག་ན་རེ་འདི་གཉི་གའི་མཚན་ཉིད་ནི་འདིར་མཐའ་གཉིས་ཀྱི་དབུས་སོ་ཞེའོ། །ཇི་ལྟ་ཞེ་ན། ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པ་ཀུན་རྟོག་པ་ལྟ་བུའམ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལྟ་བུར་ཤེས་བྱ་དང་བརྗོད་པར་བྱ་བའི་དངོས་པོ་རྫས་ཉིད་དང་དོན་དམ་པར་ཡོད་དོ་ཞེས་མངོན་པར་ཞེན་པ་དེ་ནི་རྟག་པའི་མཐའ་སྟེ། དེ་ནི་དེ་བཞིན་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་རི་བོང་གི་རྭ་
Chinese
以及无漏、有为、无为等等将被展示。其中，善与不善之法如何显现和陈述，同样地，将一切烦恼和完全清净视为不相容之边的极端和对治之边。其中，不善是不安乐之义。具有罪过是因为引发一切恶行。世间是因为颠倒。有漏是因为增长烦恼。有为是因为由诸缘所生。与此相反，应知善等。为了完全舍弃它，称为中道。不相容之边和对治是与“彼”这个词相连的。因为不了解中道，所以说：“不接受、不陈述、不说任何极端。”不接受是因为不执着于不相容之边和对治。不陈述是因为不让其他人执着于不相容之边和对治的极端是正确的。不说是因为不陈述不相容之边和对治二者。在将中道展示为外道和声闻之边的对治之后，为了将中道展示为菩萨之边的对治，说了“人和法二者存在”是常边，“不存在”是断边。因为对自己的自性执着为常，所以说“存在”是常边。因为以各种方式诽谤自己的本体，所以说“不存在”是断边。为了完全舍弃它，是中道，即那两个极端的中间是什么。有些人说，远离两个极端在此被认为是中道。另一些人说，这两个的自性在此是两个极端的中间。如何呢？就像非真实的遍计所执，或者法界一样，如果执着于应知和应说的事物，认为它们是实有和胜义谛，那就是常边，因为它并非如此存在。就像兔子的角。
English
and the absence of outflows, conditioned phenomena, unconditioned phenomena, and so forth will be shown. Among these, the way good and bad dharmas appear and are expressed, similarly, viewing all afflictions and complete purification as the extreme of the incompatible side and the side of the antidote. Among these, non-virtue is the meaning of unease. Having faults is because it provokes all misconduct. Worldly is because of inversion. Having outflows is because it increases outflows. Conditioned is because it is produced by all conditions. The opposite of that should be understood as virtue and so forth. In order to completely abandon it, it is called the Middle Way. The incompatible side and the antidote are connected with the word 'that'. Because of not knowing the Middle Way, therefore, it is said, 'One does not accept, does not state, does not speak of any extreme.' Not accepting is because there is no attachment to the incompatible side and the antidote. Not stating is because one does not allow others to grasp the extreme of the incompatible side and the antidote as correct. Not speaking is because one does not state the two, the incompatible side and the antidote. After showing the Middle Way as the antidote to the extreme of the tirthikas and shravakas, in order to show the Middle Way as the antidote to the extreme of the bodhisattvas, it is said that 'person and dharma, those two exist' is the extreme of permanence, and 'do not exist' is the extreme of annihilation. Because of imputing permanence to one's own characteristic, saying 'exists' is the extreme of permanence. Because of completely denigrating one's own essence in every way, saying 'does not exist' is the extreme of annihilation. In order to completely abandon that, it is the Middle Way, which is whatever is in the middle of those two extremes. Some say that being separate from both extremes is considered the Middle Way here. Others say that the nature of these two is the middle of the two extremes here. How is it? Like the unreal imputation, or the dharmadhatu, if one clings to knowable and expressible things, thinking they are substantially existent and ultimately true, that is the extreme of permanence, because it does not exist in that way. Like a rabbit's horn.
Tibetan
བཞིན་དུ་མེད་པ་ཉིད་དུ་ལྟ་བ་ནི་ཆད་པའི་མཐའ་སྟེ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་རྟག་པར་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ རོ། །དེ་བས་ན་དེ་བསྩལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཆད་པའི་མཐའ་ཞེས་བྱའོ། །དེའི་ཕྱིར་ཡོད་པ་ཉིད་དང་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་དབུས་རྫས་ཉིད་དང་དོན་དམ་པར་མེད་པ་ལ་བཏགས་པར་ཡོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཉི་གའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་དང་གཉེན་པོ་ལ་སྒྲོ་འདོགས་པའི་མཐའི་དབང་དུ་མཛད་དེ་མ་རིག་པ་ལ་གཟུང་བའོ། །འཛིན་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཐའ་སྟེ། དེ་བཞིན་དུ་མ་རིག་པ་དང༌། འདུ་བྱེད་རྣམས་དང༌། དེའི་གཉེན་པོ་འདུས་མ་བྱས་ལ་གཟུང་བའོ། །འཛིན་པའོ་ཞེས་པ་ཡང་མཐའ་སྟེ། འདིར་རྒ་ཤིའི་བར་ལ་ཞེས་བྱ་བའི་མཐའ་སྨོས་པ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང༌། མིང་དང་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཡང་བསྡུའོ། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་གཟུང་བའོ་འཛིན་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་མཐའོ། །དེ་བཞིན་དུ་མིང་དང༌། གཟུགས་དང༌། སྐྱེ་མཆེད་དྲུག་དང༌། རེག་པ་དང༌། ཚོར་བ་དང༌། སྲེད་པ་དང༌། ལེན་པ་དང༌། སྲིད་པ་དང༌། སྐྱེ་བ་དང༌། རྒ་ཤི་ལ་གཟུང་བའོ་འཛིན་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་མཐའོ། །དེ་ལ་མ་རིག་པ་ནི་བདེན་པ་དང་དཀོན་མཆོག་མི་ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་དོ། །འདུ་བྱེད་རྣམས་ནི་བསོད་ནམས་དང༌། བསོད་ནམས་མ་ཡིན་པ་དང༌། མི་གཡོ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་དེ། ཟག་པ་དང་བཅས་པའི་སེམས་པས་ཡང་སྲིད་པ་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་མཚན་ཉིད་བཤད་པའི་ཚུལ་དུ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་རྒྱ་ཆེར་བརྗོད་པར་བྱའོ། །རིག་པ་ནི་ཟག་པ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ། །འདུ་བྱེད་རྣམས་ཀྱི་གཉེན་པོ་ནི་འདུས་མ་བྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་འདུས་མ་བྱས་གཞན་ལས་དབྱེ་བའི་ཕྱིར་གཉེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་སོ། །གཞན་དག་ནི་མི་སྐྱེ་བ་ཅན་ཡིན་པས་ན། འདུས་མ་བྱས་རྣམ་པ་བརྒྱད་ཅར་ཡང་འདིར་འདོད་དོ། །གཉེན་པོ་ནི་ཟག་པ་མེད་པའི་སེམས་པ་སྟེ། ཡང་སྲིད་པ་མངོན་པར་འདུ་མི་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ་སྙམ་དུ་སེམས་སོ། །དེ་འགོག་པ་ལ་གཟུང་བའོ་འཛིན་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་མཐའ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། དེ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲས་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནས་རྒ་ཤི་ལ་ཐུག་གི་བར་དུ་སྦྱར་རོ། །འགོག་པ་ལ་ཡང་ངོ་བོ་ཉིད་དམ་རྒྱུ་ཡིན་པ་མི་ཤེས་ནས། དེའི་ཕྱིར། ལམ་གང་གིས་མིང་དང་གཟུགས་འགག་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་སོ། །གང་གིས་མིང་དང་ གཟུགས་དེ་འགག་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། མིང་དང་གཟུགས་ཀྱི་གཉེན་པོ་ཟག་པ་མེད་པའི་ལམ་གྱིས་སོ། །རིག་པ་དང་མ་
Chinese
视为空无所有是断见边。为什么呢？因为它是常有的缘故。因此，为了舍弃它，才称为断见边。因此，存在与不存在的中间，本体和胜义中不存在而假立为存在，是二者的体性。那是与不相符的方面和对治品执著的边的权势，即是对无明的执著。执著是边。同样，对无明和诸行，以及它们的对治品无为法执著。执著也是边。这里说到老死之间是边，也包括了识、名色等。对识执著，执著也是边。同样，对名、色、六处、触、受、爱、取、有、生、老死执著，执著也是边。其中，无明是不知真谛和三宝的自性。诸行是福德、非福德和不动行的体性，因为有漏的心识会明显地造作有生。同样，应该以宣说一切烦恼的体性的方式，广泛地讲述识等。明是无漏的智慧。诸行的对治品是无为的智慧。正因为如此，为了区分无为法与其他，才说了对治品。其他是不生之法，因此，这里也认为有八种无为法。对治品是无漏的心识，我认为是因为它不会明显地造作有生。对于它的止灭执著，执著也是边。对于那，那字的含义是从识等直到老死都要联系起来。对于止灭，因为不知道本体或因，所以才说，用什么道使名色止灭。用什么使名色止灭呢？用名色的对治品无漏道。明和无
English
To view as non-existent is the extreme of annihilation. Why? Because it is permanent. Therefore, it is called the extreme of annihilation in order to abandon it. Therefore, the middle between existence and non-existence, the essence itself, and that which is nominally existent in ultimate non-existence, is the nature of both. That is the power of the extreme of clinging to incompatible aspects and antidotes, which is the clinging to ignorance. Clinging is an extreme. Similarly, clinging to ignorance and actions, and their antidote, the unconditioned. Clinging is also an extreme. Here, mentioning the extreme between aging and death also includes consciousness, name and form, and so on. Clinging to consciousness, clinging is also an extreme. Similarly, clinging to name, form, the six sense sources, contact, feeling, craving, grasping, existence, birth, aging, and death, clinging is also an extreme. Among these, ignorance is the nature of not knowing the truth and the Three Jewels. Actions are the nature of merit, non-merit, and immovability, because the mind with outflows manifestly performs rebirth. Similarly, consciousness and so on should also be extensively discussed in the manner of explaining the nature of all afflictions. Knowledge is the wisdom without outflows. The antidote to actions is the wisdom of the unconditioned. For that very reason, the term 'antidote' is mentioned in order to distinguish the unconditioned from others. Others are unborn, therefore, all eight types of the unconditioned are also considered here. The antidote is the mind without outflows, I think because it does not manifestly perform rebirth. Clinging to its cessation, clinging is also an extreme. Regarding that, the meaning of 'that' should be connected from consciousness and so on up to aging and death. Regarding cessation, because the essence or cause is not known, it is said, 'By what path does name and form cease?' By what does name and form cease? By the antidote to name and form, the path without outflows. Knowledge and non-