Tibetan
དི་ལྟར་རང་དང་གཞན་ལ་ཕན་པ་ལ་ཞུགས་པ་དེ་བསྒྲུབ་པའི་དོན་དུ་དེ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ལམ་སྒོམ་པར་བྱེད་པས། དེའི་འོག་ཏུ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་དང་མཐུན་པའི་སྐབས་སོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་བསླབ་པའི་དམིགས་པ་རྣམ་པ་འདི་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་དང༌། ཁྱད་པར་གྱི་སྒོ་ནས་བསླབ་པའི་ལམ་གྱི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཡིན་པས་ངོ་ཚ་བའི་སྐབས་ནས་བཟུང་སྟེ། གང་ཟག་ལ་བདག་མེད་པའི་སྐབས་ཀྱི་བར་ཐམས་ཅད་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་དང་མཐུན་པའི་སྐབས་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །ངོ་ཚ་མི་མཐུན་ཕྱོགས་སྤངས་དང༌། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་ངོ་ཚ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་བསྟན་པ་སྟེ། མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ངོ་ཚ་མི་ཤེས་པ་དང༌། ཁྲེལ་མེད་པ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་ངོ་ཚ་བ་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་མེད་པར་འགྱུར་བས་ངོ་ཚ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་བཤད་དོ། །གྲོགས་ནི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ། །ཡུལ་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་ཅིང་དམན་པ་ནི་ཉན་ཐོས་དང༌། རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཐེག་པས་ཏེ། ཟག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་པ་ཡིན་ལ། ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཐེག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དམན་པའོ། །བསྟེན་རྣམས་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་དྲུག །བསྟེན་པ་ལས་ནི་ལེ་ལོ་ལས་ངོ་ཚ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གང་གི་ཚེ་བསྟེན་པར་འོས་པ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ནམས་ལེ་ལོ་བྱེད་ཅིང་སྟེན་པར་མི་བྱེད། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་རྣམས་ལ་རབ་ཏུ་མི་སྦྱོར་ན་དེས་ན་ངོ་ཚ་བར་འགྱུར་རོ། །འདི་ནི་སྦྱོར་བ་དང་མི་སྦྱོར་བས་ངོ་ཚ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྦྱར་བ་མ་ཡིན་པ་ལ་སྦྱོར་བ་ གང་ཡིན་པའོ། །སྦྱར་བ་མ་ཡིན་པ་ལ་སྦྱོར་བ་གང་ཞེ་ན། གང་གི་ཚེ་ལེ་ལོས་ཉོན་མོངས་པ་དང་མཐུན་པའི་ཆོས་རྣམས་ལ་སྦྱོར་བའོ། །འདི་ནི་ངོ་ཚ་བ་ཆུང་ངུ་དང་ཆེན་པོ་སྟེ། སྔར་བཤད་པའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཉམ་པར་མ་བཞག་པའི་ས་པའི་ངོ་ཚ་བ་དང༌། མཉམ་པར་མ་བཞག་པའི་ས་པ་ཡང་ཆུང་ངུ་དང་འབྲིང་དང་དམན་པ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཐེག་པ་མཚུངས་པར་ལྡན་པའི་ངོ་ཚ་བ་གང་ཡིན་པ་དང་ས་བདུན་པོ་དག་ལ་ང་རྒྱལ་དང་བཅས་པ་སྟེ། ངོ་ཚ་བ་ཇི་སྐད་བསྟན་པ་ད་དག་ཐམས་ཅད་ནི་དམན་པའོ། །ས་ལས་ངོ་ཚ་བ་ལྟོས་ན་ནི་དམན་པ་ཡང་ཡིན་ལ། ལྷག་པའི་ཡང་ཡིན་ནོ། །དེ་ལས་བཟློག་པ་ནི་ལྷག་པ་སྟེ། མཉམ་པར་གཞག་པའི་ས་པ་གང་ཡིན་པ་དང་མཉམ་པར་མ་གཞག་པའི་ས་པ་ལས་ཀྱང་ཆུང་ངུ་དང༌། འབྲིང་མ་གཏོགས་པ་ངོ་ཚ་བ་ཆེན་པོ་དང༌། ས་བརྒྱད་པ་ལ་སོགས་པའི་ངོ་ཚ་བ་ནི་ལྷག་པ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །
Chinese
如此为了成办自他利益而趋入，修习与之相顺之道。其后是与菩提分相顺之时。菩萨们的学处之对境此等相，从自性与差别之门，是学道之所有相，故从知惭之时起，至证得人无我之时之间，所有一切当知是与菩提分相顺之时。‘舍弃不顺品之惭’，此谓以惭之自性显示，以舍弃不顺品不知惭与无惭，故惭即成无不顺品，是故说为惭之自性。友者，乃无分别之智慧。境，无罪且下劣者，谓声闻与独觉之乘，以无漏故无罪，以是声闻乘故为下劣。当依六度。‘从依止生惭，从懒惰生’，谓菩萨于应依止之时，于彼六度若行懈怠而不依止，若不勤修诸度，则生惭愧。此谓由修与不修而生惭愧，即于非应修者而修习。何谓于非应修者而修习耶？谓于懈怠时，修习与烦恼相顺之法。此谓小惭与大惭，当随前说而领会。谓未入定地之惭，未入定地亦有小、中、下，与声闻乘同等之惭，及于七地者具有我慢，如是所说之惭，一切皆为下劣。若较量地与惭，则亦有下劣，亦有殊胜。反之则为殊胜，谓入定地者，及较未入定地者，除小、中外，大惭与八地等之惭，当知是殊胜。
English
Thus, in order to accomplish entering into benefiting oneself and others, one cultivates the path that is in accordance with it. After that is the time that is in accordance with the aspects of enlightenment. These aspects of the objects of learning of the Bodhisattvas, from the perspective of their nature and distinctions, are all aspects of the path of learning. Therefore, from the time of having shame until the time of realizing the selflessness of the person, all should be understood as the time that is in accordance with the aspects of enlightenment. 'Abandoning the opposite of shame,' this is shown by the very nature of shame. Because of abandoning the opposite, not knowing shame and shamelessness, shame becomes without the opposite, therefore it is said to be the nature of shame. Friend is the non-conceptual wisdom. Object, that which is without fault and inferior, namely the vehicle of the Hearers and Solitary Buddhas, because it is without outflows, it is without fault, and because it is the vehicle of the Hearers, it is inferior. One should rely on the six perfections. 'Shame arises from reliance, from laziness,' which means that when a Bodhisattva should rely on the perfections, if they are lazy towards those six perfections and do not rely on them, if they do not diligently cultivate the perfections, then shame arises. This means that shame arises from cultivation and non-cultivation, that is, cultivating what should not be cultivated. What is cultivating what should not be cultivated? It means that when one is lazy, one cultivates the dharmas that are in accordance with the afflictions. This means small shame and great shame, which should be understood by following what was said before. That is, the shame of the unestablished ground, and the unestablished ground also has small, medium, and inferior, the shame that is equal to the vehicle of the Hearers, and those on the seventh ground who have pride, all the shame that has been shown in this way is inferior. If one compares the ground with shame, then it is also inferior and also superior. The opposite of that is superior, namely those who are on the established ground, and compared to those on the unestablished ground, except for small and medium, great shame and the shame of the eighth ground and so on, should be known as superior.
Tibetan
བློ་ལྡན་ངོ་ཚ་མེད་པ་ནི། །ཚུལ་བཞིན་མིན་པས་ཉོན་མོངས་དག །དང་དུ་ལེན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཚུལ་བཞིན་མ་ཡིན་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཀུན་ཏུ་སྤྱོད་པས་བདག་ཉིད་ལ་གནོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཁོང་ཁྲོ་བས་ནི་གཞན་ལ་གནོད་པར་བྱེད་དོ། །ཡལ་བར་འདོར་བ་དང་ང་རྒྱལ་དག་གིས་ནི་གཉི་ག་ལ་གནོད་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཡལ་བར་འདོར་བ་དང༌། ང་རྒྱལ་གྱི་མཇུག་ཐོགས་སུ། སེམས་ཅན་རྣམས་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་འཇོམས། །ཞེས་བཤད་དེ། ཡལ་བར་འདོར་བས་ནི་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་ལ་བག་མེད་པར་འགྱུར་ལ། ང་རྒྱལ་གྱི་ནི་སེམས་ཅན་གདོལ་པ་ཡན་ཆད་ཀྱི་དྲུང་དུ་སོང་ནས་དགེ་བའི་ཆོས་ལ་སྦྱོར་བར་མི་བྱེད་དོ། །དེ་ལྟར་ན་སེམས་ཅན་ལ་གནོད་པ་ཡིན་ནོ། །བདག་ཉིད་ལ་ཡང་འདི་ལྟར་ཡལ་བར་འདོར་བས་དགེ་བའི་ཆོས་ལ་འཇུག་པ་ཡལ་བར་འདོར་ཞིང་མི་དགེ་བའི་ཆོས་ལ་འཇུག་པ་དང་དུ་ལེན་ཏོ། །ང་རྒྱལ་གྱིས་ཀྱང་ཁེངས་པ་ཉིད་ཀྱིས་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་གྱི་དྲུང་དུ་འགྲོ་ཞིང་བསྙེན་བཀུར་བྱ་བ་དང་ཆོས་མཉན་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་མི་འཇུག་གོ །དེ་བས་ན་མི་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་དང་ ཕྲད་པས་ན་འདིའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་གནོད་པར་འགྱུར་རོ། །ང་རྒྱལ་གྱིས་ཉམས་པ་ནི་གང་ཅུང་ཟད་ཤེས་པ་ཡང་གཞན་དག་ལ་མི་སྟོན་ཞིང་སོང་ཞིང་སོང་ནས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱ་བ་དག་ལ་ཡང་མི་འཇུག་སྟེ། དེ་ལྟར་ན་བདག་ཉིད་དང་གཞན་ལ་གནོད་པ་ཡིན་ནོ། །འགྱོད་པས་བདག་ཉིད་ལ་གནོད་པར་བྱེད་ཅེས་བྱ་སྟེ། འདི་ལྟར་བཤད་མ་ཐག་པའི་ཁོང་ཁྲོ་བ་ལ་སོགས་པ་ཀུན་ཏུ་སྤྱོད་པས་འགྱོད་པ་དང་བཅས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན་འགྱོད་པར་བྱེད་པས་ནི་བདག་ཉིད་ལ་སྨོད་དོ། །བཀུར་སྟིས་དམན་པའི་ཕྱིར་གཞན་དག་སྨོད་དོ། །དད་ལྡན་མི་མིན་ཚོགས་དང་ནི། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྟའོ། །སྟོན་པས་བཏང་སྙོམས་སུ་མཛད་པའི་ཕྱིར་སྟོན་པས་བོང་བུ་ལྟར་སྤྱོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སྨོད་དེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་འདི་ནི་འཕགས་པའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་སྣོད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་མཁྱེན་ནས་བཏང་སྙོམས་སུ་མཛད་དོ། །ཚངས་པ་མཚུངས་པར་སྤྱོད་པ་མཁས་པ་དག་ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་པར་སྨོད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའི་ནི་ཆོས་མཐུན་པའི་རྣམ་པར་སྨད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱོགས་དང་ཕྱོགས་མཚམས་སུ་ཡང་འདི་མི་སྙན་པ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། འཇིག་རྟེན་ལས་མི་སྙན་པ་འཐོབ་པོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །དེ་ལས་སྐྱེས་པའི་སེམས་ལ་འབྱུང་བའི་སྡུག་བསྔལ་དང་ཡིད་མི་བདེ་བ་སོ་སོར་མྱོང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། སྡུག་བསྔལ་ནི་རྣམ་པར
Chinese
有智慧却无惭愧者，以不如理作意之烦恼，谓之纳受，乃因不如理作意恒常行持，故损害自身。嗔恚则损害他人。懈怠与我慢则二者皆损。是故于懈怠与我慢之后说：摧坏有情与律仪。谓懈怠者，于有情之事不谨慎；我慢者，乃至对于贱民亦不前往，不令行持善法。如是则损害有情。于自身亦如是，懈怠者，舍弃趣入善法，纳受趣入不善法。我慢者，亦因骄慢而不往诣善知识处，不行承事供养及听法等事。是故与不善知识相遇，则损害此之律仪。我慢所损者，谓略有所知亦不示于他人，久而久之，于利益有情之事亦不趣入，如是则损害自他。后悔损害自身，谓如前所说之嗔恚等恒常行持，则成为具有后悔者。是故行后悔者则呵责自身。因恭敬微劣之故呵责他人。具信非人众等者，是为观察。谓导师以舍置而作，导师以如驴之行等呵责之。世尊知此非是圣法之器，故而舍置之。梵行者，贤善者，以法性而如是呵责之，谓以与法相顺之相而呵责之。于方与方隅亦由此不悦意之事生起之故，是为获得世间不悦意之同义语。谓由此所生起之心上所生之痛苦与不适意，将各别领受之。痛苦是
English
The wise but shameless one, with the afflictions of improper attention, is said to accept them, because improper attention is constantly practiced, thus harming oneself. Anger harms others. Laziness and pride harm both. Therefore, after laziness and pride, it is said: They destroy beings and discipline. Laziness means being careless about the affairs of sentient beings. Pride means not going even to the lowest of sentient beings, and not causing them to practice virtue. Thus, it harms sentient beings. To oneself as well, laziness abandons entering into virtue, and accepts entering into non-virtue. Pride, too, because of arrogance, does not go to the virtuous friend, and does not engage in service, offerings, listening to the Dharma, and so on. Therefore, encountering an unvirtuous friend harms this discipline. What is harmed by pride is that even if one knows a little, one does not show it to others, and in the long run, one does not engage in benefiting sentient beings, thus harming oneself and others. Regret harms oneself, because constantly practicing anger and so on, as mentioned before, results in regret. Therefore, one who regrets scolds oneself. Because of inferior respect, one scolds others. "Faithful non-human assemblies, etc." is for observation. It means that the teacher acts with abandonment, and scolds with actions like those of a donkey. The Blessed One, knowing that this is not a vessel for the noble Dharma, abandons it. Brahmacharis, the virtuous ones, scold in this way with the nature of Dharma, meaning they scold with an aspect that is in accordance with the Dharma. Because unpleasant things arise in directions and intermediate directions, it is synonymous with obtaining worldly unpleasantness. It means that the suffering and discomfort that arise in the mind from this will be experienced separately. Suffering is...
Tibetan
་ཤེས་པ་ལྔ་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པའོ། །ཡིད་མི་བདེ་བ་ནི་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པའོ། །ངོ་ཚ་བས་ཚོགས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་ནི་བདག་པོའི་འབྲས་བུའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ངོ་ཚ་བ་ནི་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྩ་བ་ཡིན་ཏེ། དེའི་དབང་གིས་ཚོགས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་འགྱུར་རོ། །འདིས་ནི་ངོ་ཚ་མེད་པ་ནི་དེ་ལས་གཞན་པའི་གོས་གྱོན་ཡང་ཉེས་པས་དྲི་མ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ངོ་ཚ་བ་ནི་གོས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། བྱིས་པས་གོས་ཀྱིས་གཡོགས་པ་ནི་ལུས་ལ་སའི་རྡུལ་ལ་སོགས་པ་དྲི་མ་མི་འབྱུང་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་ནང་གི་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་དྲི་མ་དང་ལྡན་པས་གོས་ དང་བཅས་ཀྱང་དྲི་མ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དྲི་མ་དང་བཅས་པ་ཞེས་བྱའོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ངོ་ཚ་ཤེས་པའི་གོས་ཀྱིས་གཡོགས་པ་ནི་གོས་མེད་ཀྱང་ནང་གི་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་དྲི་མ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཁོ་ནའི་ལུས་དྲི་མ་དང་བྲལ་བ་ཡིན་པས། དེ་ཁོ་ན་གོས་དང་བཅས་པ་ཡིན་གྱི། གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། རྒྱལ་སྲས་ངོ་ཚ་ཤེས་པའི་གོས་ཅན་ནི། །དགབ་པ་མེད་ཀྱང་ཉེས་པའི་དྲི་མ་བྲལ། །ཞེས་བྱ་བ་བཤད་དོ། །ནམ་མཁའ་དང་རྒྱན་དང་འདྲ་བ་ཉིད་དུ་སྟོན་ཏོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ནམ་མཁའ་དང་འདྲ་བ་ཉིད་དང་རྒྱན་དང་འདྲ་བ་ཉིད་དོ། །འདི་སྐད་དུ་བཤད་པ་ཡིན་ཏེ། ཇི་ལྟར་ནམ་མཁའ་རང་བཞིན་གྱིས་དྲི་མ་མེད་པ་ལ་སྤྲིན་དང་ཁུག་རྣ་ལ་སོགས་པས་མི་གོས་པ་དེ་བཞིན་དུ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ངོ་ཚ་དང་ལྡན་པ་ཡང་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཆོས་རྙེད་པ་དང་མི་རྙེད་པ་ལ་སོགས་པས་མི་གོས་སོ། །ཇི་ལྟར་རྒྱན་དང་ཆོས་མཐུན་པ་ཡིན་ཞེ་ན། ཇི་ལྟར་ཕལ་པ་འགའ་ཞིག་རྒྱན་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་བརྒྱན་ཏེ་མི་དག་གི་ནང་དུ་སོང་ན་མཛེས་པ་ལྟར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ངོ་ཚ་ཤེས་པའི་རྒྱན་གྱིས་བརྒྱན་པ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་མཛེས་སོ། །བསྐྱབ་པར་བྱ་བའི་སེམས་ཅན་ཡལ་བར་བོར་ནས་ངོ་ཚ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི་མ་ལྟ་བུར་བྱམས་པ་དང་ལྡན་པས་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་ལས་ཡོངས་སུ་བསྐྱབ་པའི་ཕྱིར། བདག་གིས་ཡལ་བར་བོར་ནས་སེམས་ཅན་འགའ་ཞིག་ལོག་པར་ལྟུང་བར་སོང་ན་མི་རུང་ངོ་ཞེས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་རྟག་ཏུ་བག་ཚ་བ་ཁོ་ནར་གནས་པས་སོ། །རྟ་དང་གླང་པོ་ཆེའི་ཚོགས་ལ་སོགས་པ་འདྲ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཇི་ལྟར་རྒྱལ་པོ་གླང་པོ་ཆེ་དང༌། རྟ་དང་ཤིང་རྟ་ལ་སོགས་པས་ཕྱིར་རྒོལ་བ་དག་ལས་བསྲུངས་པ་
Chinese
与五种智慧相应而存在。不适意则与意的识相应而存在。以惭愧使积聚圆满，这被称为自主之果，因为惭愧是所有功德的根本，凭借它，积聚得以圆满。这说明无惭愧之人，即使穿着其他衣服，也因罪恶而沾染污垢。惭愧是殊胜的衣服，意思是说，孩童以衣服遮蔽身体，虽不生尘土等污垢，但因内心具有贪欲等污垢，即使穿着衣服也是有垢的，故称之为有垢。菩萨以惭愧之衣遮蔽，即使无衣，也因内心没有贪欲等污垢。唯有他的身体是无垢的，唯有他是穿着衣服的，其他人则不是。因此，经中说：王子具有惭愧之衣，虽无遮盖，亦离罪恶之垢。这说明如同虚空与装饰品一般。如同虚空一般，如同装饰品一般。如此说道：如同虚空自性清净，不被云朵和雾气等所染污一样，菩萨具有惭愧，也不被世间法得与不得等所染污。如何与装饰品相似呢？如同某些凡夫以各种装饰品装扮，走入人群中显得美丽一样，菩萨以惭愧之装饰品装扮，也同样美丽。为了救护应救护的众生而舍弃，因为惭愧的缘故，意思是说，菩萨如母亲般慈爱，为了从轮回的痛苦中完全救护，自己舍弃，若有众生堕入歧途，则不可，为了众生的利益，恒常处于谨慎之中。如同马和象群等一样，意思是说，如同国王以象、马和车乘等保护
English
It exists in accordance with the five kinds of wisdom. Discomfort exists in accordance with the consciousness of the mind. By shame, the accumulation is perfected, which is called the fruit of autonomy, because shame is the root of all virtues, and by it, the accumulation is perfected. This shows that a person without shame, even if wearing other clothes, is stained by sin. Shame is a particularly excellent garment, meaning that when a child covers the body with clothes, although no dirt such as dust arises, because the inner mind has defilements such as desire, even if wearing clothes, it is still defiled, so it is called defiled. A Bodhisattva covered with the garment of shame, even without clothes, is free from defilements such as inner desire. Only his body is free from defilement, only he is clothed, and others are not. Therefore, it is said in the sutra: The prince has the garment of shame, and although there is no covering, he is free from the defilement of sin. This shows that it is like the sky and ornaments. Like the sky, like ornaments. It is said thus: Just as the sky is naturally pure and is not stained by clouds and fog, so a Bodhisattva with shame is not stained by worldly dharmas such as gain and loss. How is it similar to ornaments? Just as some ordinary people adorn themselves with various ornaments and go into the crowd and appear beautiful, so a Bodhisattva adorned with the ornament of shame is also beautiful. Abandoning the sentient beings to be saved, because of shame, means that the Bodhisattva is as loving as a mother, and in order to completely save them from the suffering of samsara, he abandons himself, and if some sentient beings fall into evil paths, it is not permissible, and for the benefit of sentient beings, he is constantly in caution. Like horses and elephants, it means that just as the king protects with elephants, horses, and chariots, etc.