Tibetan
་རྣམ་པར་གཡེངས་ཞིང་ཁ་ཕྱིར་བལྟས་པ་དེ་སྲིད་དུ་མཉམ་པར་གཞག་པ་མི་འཐོབ་པོ། །ཤེས་རབ་ཀྱི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ནི་འཆལ་བའི་ཤེས་རབ་སྟེ། ཤེས་རབ་འཕེལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་ལ་བསྙེན་བཀུར་བྱ་བ་ལ་བརྩོན་པར་མི་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་འདི་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་ཆགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལས་བཟློག་པ་ནི་མ་ཆགས་པ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ། གང་ཞིག་འདོན་དང་འབྲི་དང་སྤྱོད་པ་དང༌། །གཞན་ལ་འདྲི་ཞིང་ཐོས་པ་འཛིན་བྱེད་པ། །དེ་ཡི་བློ་ནི་ཉི་མའི་འོད་ཟེར་གྱིས། །པདྨ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་ཁ་ཕྱེའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། །རབ་ཏུ་དབྱེ་བའི་འོག་ཏུ་ཡོན་ཏན་གྱི་སྐབས་ཏེ། སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་རྣམས་སོ་སོ་ལ་ཡོན་ཏན་རྣམ་པ་བཞིའོ། །ཡོན་ཏན་རྣམ་པ་བཞི་ནི་རྒྱ་ཆེ་བ་ཉིད་དང༌། ཟང་ཟིང་མེད་པ་ཉིད་དང༌། དོན་ཆེན་པོ་ཉིད་དང། མི་ཟད་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ལ་རྩ་བ་དང་པོས་ནི་སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་རྒྱ་ཆེ་བ་ཉིད་བཤད་དོ། །ཇི་ལྟ་ཞེ་ན། སངས་རྒྱས་སྲས་རྣམས་སློང་དང་ཕྲད་ནས་རང་གི་སྲོག་ཀྱང་རྟག་ཏུ་གཏོང༌། །ཞེས་བྱ་བས་དེ་སྟོན་ཏོ། །རང་གི་སྲོག་སྦྱིན་པར་ཡོངས་སུ་བསྒྲགས་པས་ཕྱི་རོལ་གྱི་ དངོས་པོ་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ་སློབ་དཔོན་མ་ཁོལ་གྱི་ཞལ་སྔ་ནས་ཀྱིས། ཉིད་ཀྱི་ཤ་ཡང་བཏང་གྱུར་ན། །དངོས་པོ་གཞན་ལྟ་སྨོས་ཅི་འཚལ། །ཞེས་བཤད་པ་ལ་བུའོ། །རང་གི་སྲོག་དེ་ཡང་རེས་འགའ་ཞིག་ཡོངས་སུ་གཏོང་བ་མ་ཡིན་གྱི། སློང་བ་པོ་གང་གི་ཚེ་སྲོག་དོན་དུ་གཉེར་བ་དེ་ཁོ་ནའི་ཚེ། དཔྱད་པ་མེད་པར་སྦྱིན་པར་བྱེད་དོ། །རང་གི་སྲོག་སྦྱིན་པ་སྨོས་པས། ཡན་ལག་དང་ཉིད་ལག་སྦྱིན་པ་ནི་དཔྱད་དུ་ཡང་མེད་པ་ཉིད་དེ། འདིས་ནི་སྦྱིན་པའི་རྒྱ་ཆེ་བ་ཉིད་བཤད་དོ། །སྙིང་རྗེས་གཞན་ལས་ལན་ཀྱང་མི་རེ་འདོད་པའི་འབྲས་བུ་དོན་མི་གཉེར། །ཞེས་བྱ་བ་འདིས་ནི་སྦྱིན་པའི་ཟང་ཟིང་མེད་པ་ཉིད་བསྟན་ཏེ། རྒྱུད་སྙིང་རྗེས་བརླན་པ་ནི་སློང་བ་པོ་རྣམས་ལ་རང་གི་སྲོག་ཀྱང་སྦྱིན་པར་བྱེད་ཅིང་དེ་དག་ལས་ལན་ཀྱང་མི་རེ་ལ། འབྲས་བུ་དབང་ཕྱུག་ལ་སོགས་པ་ཡང་དོན་དུ་མི་གཉེར་རོ། །སྦྱིན་པ་གང་ཞིག་ལན་ལ་ལྟ་བའམ། འབྲས་བུ་ལ་ལྟ་བས་སྦྱིན་པར་བྱེད་པ་དེ་ནི་སྲིད་པས་བདག་གིར་བྱས་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་བདག་གིར་བྱས་པའི་སྦྱིན་པ་ནི་འཁོར་བར་ལྟུང་བ་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་དང་བཅས་པ་སྟེ། དེ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་གོས་པ་དང་བཅས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལས་བཟློག་པ་ནི
Chinese
心识散乱且向外驰散时，就无法获得等持。智慧的相违品是邪慧，为了增长智慧，不勤于亲近承侍善知识，这就是执着于智慧的相违品。与此相反的是不执着，如云：何人诵读与书写，以及受用和行持，向他请教并听闻，且能忆持于心间，彼之智慧如日光，如莲花般而绽放。如是宣说。于详细分类之下，是功德之章节，布施等波罗蜜多各自具有四种功德。四种功德即是广大性、无杂染性、大利益性以及无尽性。其中，以第一个根本词句阐释了布施波罗蜜多的广大性。如何阐释呢？如云：佛子们与乞者相遇时，甚至恒常施舍自己的生命。此句即是阐释。既然已经宣扬了施舍自己的生命，又何须提及外在的财物呢？如大学者玛阔的尊颜所云：若已施舍自身肉，何须提及他物耶？如是宣说。施舍自己的生命，也不是偶尔施舍，而是在乞者需要生命的时候，毫不犹豫地施舍。既然已经说了施舍自己的生命，那么施舍肢体和受用之物，更是无需考虑的，这阐释了布施的广大性。以慈悲心不期望从他人处获得回报，也不追求果报。此句揭示了布施的无杂染性，相续被慈悲心滋润，甚至将自己的生命施舍给乞者，也不期望从他们那里获得回报，也不追求果报，如自在等。如果布施是为了获得回报或者追求果报，那么这种布施就被有寂所掌控。被有寂所掌控的布施，是堕入轮回的过患，这是菩萨的污垢。与此相反的是
English
When the mind is distracted and outwardly scattered, it is impossible to attain samadhi. The opposite of wisdom is perverse wisdom. In order to increase wisdom, not diligently attending to and serving virtuous spiritual friends is clinging to the opposite of wisdom. The opposite of that is non-attachment, as it is said: Whoever recites, writes, and practices, Asks others and listens, and retains it in their mind, Their wisdom, like the rays of the sun, Opens like a lotus. This is how it is said. Under the detailed classification is the chapter on qualities, each of the perfections such as generosity has four qualities. The four qualities are vastness, purity, great benefit, and inexhaustibility. Among these, the first root verse explains the vastness of the perfection of generosity. How is it explained? As it says: When the sons of the Buddhas meet beggars, they always give away even their own lives. This shows that. Since it has been proclaimed that one's own life is given away, what need is there to mention external objects? As the venerable master Makhol said: If you have given away your own flesh, What need is there to mention other things? This is how it is said. Giving away one's own life is not done occasionally, but only when the beggar needs life, it is given without hesitation. Since giving away one's own life has been mentioned, giving away limbs and possessions is beyond question. This explains the vastness of generosity. With compassion, one does not expect anything in return from others, nor does one seek the fruit. This shows the purity of generosity, the mindstream is moistened with compassion, one even gives away one's own life to beggars, and does not expect anything in return from them, nor does one seek fruits such as power. If generosity is done with the expectation of return or the pursuit of fruit, then that generosity is controlled by existence. Generosity controlled by existence is a fault that leads to falling into samsara, and it is a stain on a Bodhisattva. The opposite of that is
Tibetan
་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་པ་སྟེ། རྩ་བ་གཉིས་པ་འདིས་ནི་སྙིང་རྗེས་ཡོངས་སུ་ཟིན་པའི་ཕྱིར་སྦྱིན་པའི་ཟང་ཟིང་མེད་པ་ཉིད་བཤད་དོ། །སྦྱིན་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་སྐྱེ་བོ་ཐམས་ཅད་བྱང་ཆུབ་གསུམ་ལ་བཀོད། །ཅེས་བྱ་བ་འདིས་ནི་སྦྱིན་པའི་དོན་ཆེན་པོ་ཉིད་བསྟན་ཏེ། སྐྱེ་བོ་ཐམས་ཅད་སྐལ་བ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་བྱང་ཆུབ་གསུམ་ལ་བཀོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐེག་པ་གང་ཡང་རུང་བ་ཞིག་ཡོངས་སུ་བཏང་བའམ། སེམས་ཅན་གང་ཡང་རུང་བ་ཞིག་ཡོངས་སུ་བཏང་བས་ནི། དོན་ཆེན་པོ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་བས་དེའི་ཕྱིར་སྐྱེ་བོ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་སྨོས་ལ། ཐེག་པ་སུམ་ཆར་ཡང་སྨོས་སོ། །འཇིག་རྟེན་དག་ན་མི་ཟད་བཞག །ཅེས་བྱ་བ་འདིས་ནི་སྦྱིན་པ་མི་ཟད་པ་ཉིད་ཡོངས་སུ་བསྟན་ཏོ། །ཇི་ལྟ་ཞེ་ན། རེ་ཞིག་ཇི་ལྟར་འཇིག་རྟེན་པ་དག་སྦྱིན་པ་སྦྱིན་པ་ལྟར་གལ་ཏེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཡང་དེ་ཁོ་ན་ལྟར་སྦྱིན་པར་བྱེད་ན་ནི་དབང་ཕྱུག་དང༌། མཐོ་རིས་དང༌། གཟུགས་བཟང་པོ་ལ་སོགས་པས་ ཀྱང་བདག་གིར་བྱས་པའི་ཕྱིར་འཁོར་བར་ལྟུང་བས་ཏེ། དེ་ནི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་ཟད་པས་ཟད་པར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་ཉན་ཐོས་ལྟ་བུར་འཁོར་བས་འཇིགས་ཤིང་འཁོར་བ་ལ་རྒྱབ་ཀྱིས་ཕྱོགས་ལ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལ་གཞོལ་བས་རང་གྲོལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སྦྱིན་པར་བྱེད་ན་དེ་ཡང་ཕུང་པོ་ལྷག་མ་མེད་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པར་ཟད་པས་ཟད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ནི་དེ་གཉིས་ཀ་ཡོངས་སུ་སྤངས་ནས་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་ཟིན་པས་སྦྱིན་པ་སྦྱིན་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་འཁོར་བ་དང༌། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལ་མི་གནས་པའི་སྒོ་ནས། མི་ཟད་པ་ཉིད་དུ་བསྟན་ཏེ། ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་སྦྱར་བར་བྱའོ། །སངས་རྒྱས་སྲས་རྣམས་ཤིན་ཏུ་བྱ་དཀའ་དེ་བཞིན་མི་ཡི་གནོད་ཀུན་བཟོད། །ཅེས་བྱ་བ་ནི་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཇི་མི་སྙམ་པའི་བཟོད་པ་སྟེ། སེམས་ཅན་གྱི་དོན་ལ་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བ་ལ་སྡུག་བསྔལ་གང་དག་འབྱུང་བ་དེ་དག་ལ་ཇི་མི་སྙམ་པར་བྱེད་ཅིང་སྡུག་བསྔལ་དེ་རྩིས་ལ་མ་ཆགས་པར་བྱས་ནས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱ་བ་དག་ལ་འཇུག་གོ །དེ་བཞིན་མི་ཡི་གནོད་ཀུན་བཟོད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་གནོད་པ་བྱེད་པ་ལ་མི་མཇེད་པའི་བཟོད་པ་སྟེ། སེམས་ཅན་གང་དག་དབྱུག་པ་དང༌། ཚོན་ཆ་དང་བོང་པ་ལ་སོགས་པས་སྣུན་པར་བྱེད་པ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ལ་བུ་གཅིག་པ་ལ་བྱམས་པ་ལྟ་བུས་བཟོད་དོ། །ཆོས་ལ་ངེས་པར་རྟོག་པའི་བཟོད་པ་ནི་འདིའི་ཁོངས་སུ་འདུས་པ་ཁོ་ནར་བལྟ
Chinese
是无有罪过的。第二个根本以慈悲完全摄持的缘故，宣说了无有布施的杂染。以布施那本身也安置一切众生于三种菩提。这叫做显示了布施的重大意义，因为安置一切众生于如其各自根器般的三种菩提的缘故。无论舍弃任何一个乘，或者舍弃任何一个有情，都不会成为重大的意义，因此也说了所有众生，也说了三种乘。于世间中安置不尽。这叫做完全显示了布施的不尽之性。如何呢？暂时如果世间人布施如布施一般，如果菩萨也如是布施，那么以权势和天界以及美貌等也被占为己有之故，会堕入轮回，那是异熟穷尽而穷尽的。然而如声闻一般，畏惧轮回并且背向轮回，专注于寂灭而为了自我解脱而布施，那也是五蕴无余寂灭而穷尽而穷尽的。因此菩萨们是完全舍弃那二者，以无分别的智慧完全摄持而行布施的。正因为如此，以不住于轮回和寂灭之门，显示了不尽之性，戒律等也应当如是类推。佛子们极其难行，如是忍受人的一切损害。这叫做对于痛苦毫不介意的忍耐，对于有情之义极力行作时，对于所产生的那些痛苦毫不介意，并且不把那些痛苦放在心上，而投入于有情之义的行作。如是忍受人的一切损害，这叫做对于损害者不生厌烦的忍耐，对于那些以棍杖和兵器以及拳头等殴打的有情，对于他们一切都以如慈爱独子一般忍受。对于法 निश्चितརྟོག་པའི་བཟོད་པ་ནི་འདིའི་ཁོངས་སུ་འདུས་པ་ཁོ་ནར་བལྟ
English
It is without fault. This second root explains the absence of the defilement of giving, because it is completely seized by compassion. By that very giving, all beings are placed in the three enlightenments. This is said to show the great meaning of giving, because all beings are placed in the three enlightenments according to their respective capacities. If any vehicle is completely abandoned, or if any sentient being is completely abandoned, it will not become a great meaning, therefore all beings are also mentioned, and all three vehicles are also mentioned. In the world, it is placed inexhaustibly. This is said to fully show the inexhaustible nature of giving. How is it? For the time being, if worldly people give as giving, if a Bodhisattva also gives in the same way, then because power and the heavenly realms and beauty, etc., are also possessed, they will fall into samsara, which will be exhausted by the exhaustion of ripening. However, like a Shravaka, fearing samsara and turning away from samsara, focusing on nirvana and giving for self-liberation, that too will be exhausted by the exhaustion of nirvana without remainder of the aggregates. Therefore, Bodhisattvas completely abandon both of those and give by being completely seized by non-discriminating wisdom. Precisely because of this, by the gate of not abiding in samsara and nirvana, the inexhaustible nature is shown, and the same should be applied to discipline, etc. The sons of the Buddha are extremely difficult to do, and thus endure all the harms of humans. This is called endurance that does not care about suffering, when vigorously engaging in the meaning of sentient beings, one does not care about the sufferings that arise, and without placing those sufferings in mind, one engages in the actions of the meaning of sentient beings. Thus, enduring all the harms of humans is called endurance without aversion to those who harm, to all those sentient beings who strike with sticks and weapons and fists, etc., one endures with love like a single child. For the Dharma, the endurance of certain realization is only to be seen as included in this.
Tibetan
་བར་བྱའོ། །རྒྱལ་བའི་སྲས་རྣམས་གོ་ཆ་སྦྱོར་བའི་བདག་ཉིད་བརྩོན་འགྲུས་དཔེ་མེད་བྱས། །ཞེས་བྱ་བ་འདིས་ནི་གོ་ཆའི་བརྩོན་འགྲུས་སྟོན་ཏེ། འདི་ཉིད་ཀྱིས་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་རྒྱ་ཆེ་བ་ཉིད་སྟོན་ཏོ། །དཔེ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་འཇིག་རྟེན་པ་དང་ཉན་ཐོས་དང༌། རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བརྩོན་འགྲུས་དག་ལས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་བརྩོན་འགྲུས་ཁྱད་པར་དུ་བྱེད་དོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་གོ་ཆའི་བརྩོན་འགྲུས་ཇི་ལྟར་ན་དཔེ་མེད་པ་ཡིན་ཞེ་ན། ཇི་སྐད་དུ་འཕགས་པ་བློ་གྲོས་མི་ཟད་པའི་མདོ་ལས། བཙུན་པ་ཤཱ་རིའི་བུ་དེ་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་གོ་ཆ་མི་ཟད་པ་གང་ཞེ་ན། འཁོར་བ་ན་ཡོངས་སུ་མི་ སྐྱོ་བ་གང་ཡིན་པ་སྟེ། དེ་ནི་བསྐལ་པ་འདི་སྙེད་ཅིག་ཏུ་གོ་བགོའོ་ཞེས་བསྐལ་པ་བགྲང་བས་བྱང་ཆུབ་ཚོལ་བར་མི་བྱེད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་ཁོ་ནར་གོ་གྱོན་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། འདི་ནི་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་རྒྱ་ཆེ་བ་ཉིད་བཤད་དོ། །རང་དང་གཞན་གྱི་ཉོན་མོངས་ཚོགས་གཞོམ་བྱང་ཆུབ་དམ་པ་འཐོབ་པར་བྱེད། །ཅེས་བྱ་བ་འདིས་ནི་ཟང་ཟིང་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་སྦྱོར་བའི་བརྩོན་འགྲུས་སྟོན་ཏོ། །ཇི་ལྟར་ཟང་ཟིང་མེད་པ་ཡིན་ཞེ་ན། རང་དང་གཞན་གྱི་ཉོན་མོངས་པ་ཡང་དག་པར་གཞོམ་པའི་ཕྱིར་དང༌། བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱིར་བརྩོན་འགྲུས་རྩོམ་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ནི་སྲེད་པས་བདག་གིར་མ་བྱས་པའི་ཕྱིར་ཉོན་མོངས་པ་གཏན་དུ་ཡང་དག་པར་འཇོམས་པས་ཟང་ཟིང་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །བརྩོན་འགྲུས་གང་ཞིག་བདག་གིས་དངོས་པོ་དང༌། ལྟ་བ་སྲེད་པས་བདག་གིར་བྱས་པ་དེ་ནི་ཟང་ཟིང་དང་བཅས་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ཇི་ལྟར་སྦྱོར་བའི་བརྩོན་འགྲུས་ཡིན་ཞེ་ན། ཇི་སྐད་དུ་འཕགས་པ་བློ་གོས་མི་ཟད་པའི་མདོ་ཁོ་ན་ལས་སྦྱོར་བའི་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་དབང་དུ་མཛད་དེ། དེ་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཕ་རོལ་གནོན་པ་མི་ཟད་པ་གང་ཞེ་ན། གང་སྟོང་གསུམ་གྱི་སྟོང་ཆེན་པོའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་མེས་ཡོངས་སུ་གང་བ་ཡང་བརྒལ་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་བལྟ་བར་སྤྲོ་བ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཕ་རོལ་གནོན་པ་ཡིན་ནོ། །དམ་པའི་ཆོས་མཉན་པའི་རྒྱུ་ཅན་གྱི་སྤྲོ་བ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཕ་རོལ་གནོན་པ་ཡིན་ནོ། །སེམས་ཅན་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་བྱེད་པའི་རྒྱུ་ཅན་གྱི་སྤྲོ་བ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཕ་རོལ་གནོན་པ་མི་ལྷོད་པ། མི་ཞན་པ། བརྟན་པ། མི་བཟློག་པ། དགེ་བའི་བསམ་པ་ཅན། སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་ལ་བརྟེ
Chinese
应当这样做。诸位佛子以披甲之自性，发起无与伦比的精进。这表明了披甲精进，并且它本身表明了精进的广大。无与伦比本身，使得菩萨的精进有别于世间人、声闻和独觉的精进。如果有人问，菩萨的披甲精进如何是无与伦比的呢？正如圣《无尽慧经》中所说：尊者舍利子，什么是菩萨的无尽甲胄？即于轮回中永不厌倦，那就是在如此众多的劫中披甲，不以计数劫数来寻求菩提，而是仅仅披着不可思议的甲胄。像这样所说等等，这说明了精进的广大。摧毁自他烦恼之众，获得殊胜菩提。这表明了无杂染之自性的加行精进。如何是无杂染呢？为了彻底摧毁自他的烦恼，以及为了无上菩提而发起精进。那是因为不被贪爱所占据，所以能彻底摧毁烦恼，因此是无杂染的。如果精进被我所拥有之事物和见解的贪爱所占据，那就是有杂染的。这如何是加行精进呢？正如圣《无尽慧经》本身所说，是安立于加行精进的地位。什么是菩萨的无尽胜伏呢？即超越充满三千大千世界的火焰，而乐于瞻仰如来，这是菩萨的胜伏。乐于听闻正法之因，这是菩萨的胜伏。乐于成熟有情之因，这是菩萨的胜伏，不松懈、不减弱、稳固、不可逆转、具有善念、依于大悲。
English
This should be done. The sons of the Victorious Ones, with the nature of donning armor, exert unparalleled diligence. This shows the diligence of donning armor, and it itself shows the vastness of diligence. The very fact of being unparalleled distinguishes the diligence of a Bodhisattva from that of worldly people, Hearers, and Solitary Buddhas. If one asks, how is the armor-like diligence of a Bodhisattva unparalleled? As it is said in the noble *Inexhaustible Intellect Sutra*: "Venerable Shariputra, what is the inexhaustible armor of a Bodhisattva? It is that which is never weary in samsara, that is, donning armor for so many eons, not seeking enlightenment by counting eons, but only wearing inconceivable armor." Such statements and the like explain the vastness of diligence. Destroying the multitude of one's own and others' afflictions, one obtains supreme enlightenment. This shows the diligence of application that is without entanglement. How is it without entanglement? It is because one strives for the sake of completely destroying one's own and others' afflictions, and for the sake of unsurpassed enlightenment. Since it is not possessed by craving, it completely destroys afflictions, and therefore it is without entanglement. Any diligence that is possessed by craving for things and views that I own is entangled. How is this the diligence of application? As it is said in the noble *Inexhaustible Intellect Sutra* itself, it is established in the position of the diligence of application. What is the inexhaustible overcoming of a Bodhisattva? It is the joy of surpassing even a great trichiliocosm filled with fire and looking upon the Thus-Gone One, this is the overcoming of a Bodhisattva. The joy that is the cause of listening to the sacred Dharma is the overcoming of a Bodhisattva. The joy that is the cause of fully ripening sentient beings is the overcoming of a Bodhisattva, unrelaxed, undiminished, steadfast, irreversible, with virtuous thoughts, relying on great compassion.