Tibetan
ཀྱི་ནི་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ། །ལུས་ལ་སོགས་པ་ནི་ནང་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དམིགས་པ་གཉིས་པའོ། །སྩོགས་པ་ཞེས་སྨོས་པ་ནི་ཚོར་བ་དང་སེམས་དང་ཆོས་རྣམས་བསྡུའོ། །ཡང་ན་དམིགས་པ་ཆོས་སོ་ཞེས་སྨོས་པ་ནི་སྐྱེ་བ་ན་ཡང་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང༌། རྣམ་པར་བྱང་བའི་ཆོས་རྣམས་ཁོ་ན་སྐྱེ་ལ་འགག་པ་ན་ཡང་འགག་གི་གཞན་ནང་གི་བྱེད་པའི་སྐྱེས་བུ་ནི་འགའ་ཡང་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ནང་གི་དམིགས་པ་འཛིན་པར་གྱུར་པ་ནི་དབང་པོའི་གཟུགས་ཅན་མིག་ལ་སོགས་པ་དང་ཡིད་དོ། །ཕྱིར་རོལ་གྱི་དམིགས་པ་གཟུང་བ་ནི་འཛིན་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་གྱི་དོན་ཉིད་དམ། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་སྟེ་གསུམ་པ་ཡིན་ནོ། །ནང་དང་ཕྱི་དེ་དག་ཉིད་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་གཉིས་ནི་དམིགས་པ་བཞི་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ནི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ལས། །དམིགས་པ་ཆོས་དང་ནང་དང་ནི། །ཕྱི་དང་གཉིས་ནི་ཡིན་པར་འདོད། །ཅེས་དམིགས་པ་རྣམ་པ་བཞི་བཤད་པ་གང་ཡིན་པ་རྣམ་པར་ཕྱེ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ནང་གི་དམིགས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་འཛིན་པ་ལ་སོགས་པའི་བྱེ་བྲག་གིས་རྩ་བའི་གཞུང་ཉིད་ལས་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་ཕྱེ་བར་ཡང་ཟད་ན་དམིགས་པ་དེ་དག་ཉིད་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་གཉིས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་ནི་ཐ་དད་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ནང་གི་ལ་སོགས་པའི་དབྱེ་བས་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་དམིགས་པ་ཐ་དད་པར་རྣམ་པར་གཞག་སྟེ། དཔེར་ན་བུམ་པའི་ནམ་མཁའ་དང་གནས་ཁང་གི་ནམ་མཁའ་ཞེས་བྱ་བ་དང་འདྲ་བར་ཆོས་ཅན་གྱི་བྱེ་བྲག་གིས་ཐ་དད་པར་རྣམ་པར་གཞག་གི་རང་གི་ངོ་བོས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཆོས་ཀྱི་དམིགས་པ་དང་པོར་བསྟན་པ་དང་དེ་ནི་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མང་བའི་ཕྱིར་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཉིས་པ་དང་གསུམ་པ་དག་གིས་རྒྱས་པར་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །ནང་གི་དམིགས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཉུང་བ་དེ་དག་གི་དམིགས་པ་རྙེད་པ་དང་པོ་བརྗོད་དོ། །དེ་ལ་ནང་དང་ཕྱིའི་དམིགས་པ་གཉིས་ནི་དོན་གཉིས་ཀྱིས་གོ་རིམས་བཞིན་དུ་རྙེད་དེ། གལ་ཏེ་གཟུང་བའི་དོན་ལས་འཛིན་པའི་དོན་ཐ་མི་དད་པར་མཐོང་བའམ། ཞེས་བྱ་བ་ཇི་ལྟར་ཐ་མི་དད་པར་མཐོང་ ཞེ་ན། གཉིས་སུ་སྣང་བ་འདི་ཡང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཁོ་ན་སྣང་བར་ཟད་ཀྱི་དམིགས་པ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལས་མ་གཏོགས་པར་རང་གི་ངོ་བོར་གཉིས་སུ་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པས་གྲུབ་པ་ནི་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་ཏེ། བྷ་དྲི་ཧ་རིས་ཇི་སྐད་དུ། །ནམ་མཁའ་ས་རླུང་ཉི་མ་དང༌། །རྒྱ་མཚོ་རླུང་དང་ཕྱོགས་རྣམས་ནི། །ནང་གི་ཤེས་པའི་ངོ་བོ་ཡི། །ཆ་ལས་ཕྱི་རོ
Chinese
不是这样的。 身体等被称为“内”，这是第二个所缘。提到“等”字，是为了包括受、心和法。或者说，提到“所缘是法”，意思是说，产生时也只有遍一切烦恼和清净之法产生，灭亡时也只有灭亡，此外没有内在的作者。因此，成为内在所缘的执持是感官的色，如眼等和意。外在所缘的执持是执持的行境之义，或者说是色等，这是第三个所缘。内外这些的真如二者是第四个所缘。如偈颂所说：所缘法与内，外与二者是。这样解释了所说的四种所缘的区分。其中，内在所缘等，以执持等的差别，从根本的论典中也已经非常详细地解释了，如果说这些所缘的真如二者，真如没有差别，那么，以内在等的区分，真如的所缘被安立为不同。例如，就像瓶子的虚空和房屋的虚空一样，以有法（指瓶子和房屋）的差别而安立为不同，但就其自性而言并非如此。其中，首先展示了法的所缘，因为要说的话很多，所以将用第二和第三个偈颂来详细解释。内在所缘等，因为要说的话很少，所以首先说那些所缘的获得。其中，内外两种所缘是通过两个意义依次获得的。如果从所取的意义中看到能取的意义没有差别，那么，如何看到没有差别呢？可以这样理解：显现为二的这些也只是显现为识，除了识之外，所缘的色等在自己的体性上完全成立为二是不存在的。正如跋陀罗诃梨所说：虚空地风太阳，大海风和方位等，是内在知识的体性，从部分到外部。
English
It is not like that. The body and so on are called "internal," which is the second object of observation. The word "and so on" is mentioned to include feeling, mind, and phenomena. Alternatively, mentioning "the object of observation is phenomena" means that only all-pervasive afflictions and pure phenomena arise when they arise, and only cease when they cease. There is no internal agent other than that. Therefore, the grasping that becomes the internal object of observation is the form of the senses, such as the eye, and the mind. The object of observation of the external is the meaning of the object of the grasping, or form and so on, which is the third object of observation. The suchness of these internal and external objects is the fourth object of observation. As the verse says: The object of observation is phenomena, internal, external, and the two. This explains the distinction of the four types of objects of observation that are mentioned. Among them, the internal object of observation and so on, with the distinctions of grasping and so on, has already been explained in great detail from the root text itself. If it is said that the suchness of these objects of observation, suchness, has no difference, then, with the distinction of internal and so on, the object of observation of suchness is established as different. For example, just as the space of a pot and the space of a house are established as different by the difference of the subject (referring to the pot and the house), but not by their own nature. Among them, the object of observation of phenomena is shown first, and because there is much to say, it will be explained in detail in the second and third verses. The internal object of observation and so on, because there is little to say, first speaks of the attainment of those objects of observation. Among them, the two internal and external objects of observation are attained sequentially through two meanings. If one sees that the meaning of the grasper is not different from the meaning of the grasped, then how does one see that there is no difference? It can be understood as follows: These appearances that appear as two are only appearances of consciousness, and apart from consciousness, the objects of observation such as form and so on do not exist as completely established as two in their own nature. As Bhadrahari said: Space, earth, wind, sun, ocean, wind, and directions are the nature of inner knowledge, from part to outside.
Tibetan
ལ་ལྟ་བུར་འདུག །ཅེས་བཤད་པ་ལྟ་བུ་ཡིན་ནོ། །འཛིན་པའི་དོན་ལས་གཟུང་བའི་དོན་ཐ་མི་དད་པར་མཐོང་ནའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཁོ་ནར་ཟད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལས་མ་གཏོགས་པ་བྱིས་པས་ཀུན་བརྟགས་པ་མིག་ལ་སོགས་པ་འཛིན་པའི་དོན་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་དོན་དུ་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་སེམས་ཁོ་ན་ཡིན་པར་བལྟའོ། དོན་སེམས་ལས་གཞན་པར་ནི་མི་བལྟའོ། །དེའི་ཚེ་ནི་འདིའི་གཟུང་བ་ལ་རྣམ་པར་གཡེང་བ་སྤངས་ལ་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་འབའ་ཞིག་བསྡུས་ཏེ། དེ་ནི་བཟོད་པའི་གནས་སྐབས་ཡིན་ནོ། །དེ་ནས་མྱུར་དུ་བར་ཆད་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཐོབ་སྟེ། དེ་ནི་འདིའི་འཇིག་རྟེན་པའི་ཆོས་ཀྱི་མཆོག་གི་གནས་སྐབས་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་ནང་དང་ཕྱིའི་དམིགས་པ་ཐོབ་པ་ཡིན་ནོ། །ཕྱི་དང་ནང་གི་དམིགས་པ་གཉིས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་རྙེད་པ་ནི་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་དེ་གཉིས་ཉིད་མི་དམིགས་པ་ལས་རིག་པར་བྱའོ་ཞེས་པ་ནི་ཇི་སྐད་དུ། དེ་ནས་དེ་ནི་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཡེ་ཤེས་བླ་ན་མེད་པའོ། །རྣམ་པར་མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་དྲི་མ་མེད། །འཛིན་པ་གཉིས་དང་བྲལ་བ་འཐོབ། །ཅེས་འཆད་པར་འགྱུར་བ་ལྟ་བུ་ཡིན་ནོ། །ནང་དང་ཕྱི་དང་ཕྱི་ནང་གི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་དམིགས་པ་རྙེད་པ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །ད་ནི་ཆོས་ཀྱི་དམིགས་པ་ཇི་ལྟར་རྙེད་པ་དེ་བཞིན་དུ་སྐབས་དང་སྦྱར་རོ། །དེ་ལ་མཉམ་པར་གཞག་པའི་སེམས་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སེམས་རྣམ་པར་གཡེང་བས་མ་ཡིན་པ་སྟེ། གང་གི་ཚེ་ཆོས་དག་ཉན་པ་ན་སེམས་རྩེ་གཅིག་པས་ཉན་པའོ། །སེམས་མཉམ་པར་གཞག་པ་ཉིད་ནི་འདིར་རྣ་གཏོད་པ་ཡིན་ནོ། །ཡིད་ཀྱི་བརྗོད་པ་དག་གིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡང་དག་པར་རྟོག་པ་ དག་གིས་ཏེ། རྣ་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པས་ནི་དོན་ངེས་པར་འཛིན་པར་བྱེད་ནུས་པ་མ་ཡིན་གྱི། རྣ་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རྗེས་ལ་ཡིད་ཀྱི་བརྗོད་པ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བཅས་པ་དག་གིས་མདོ་དང་དབྱངས་ཀྱིས་བསྙད་པའི་སྡེ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཀྱི་དོན་ཇི་སྐད་བཤད་པ་ངེས་པར་འཛིན་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ལྟར་ན་རེ་ཞིག་ཐོས་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཤེས་པས་ཆས་ཀྱི་དམིགས་པ་རྙེད་པ་ཡིན་ནོ། །དམིགས་པ་གཉིས་རྙེད་པ་ལས་ཇི་སྐད་བཤད་པ་ལྟར་ཡིད་ཀྱི་བརྗོད་པ་ལས་གཞན་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་མཐོང་ནའོ། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་གལ་ཏེ་གཟུང་བའི་དོན་ལས་འཛིན་པའི་དོན་ཐ་མི་དད་པར་མཐོང་བའམ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །འདི་སྐད་དུ་ཆོས་འཆད་པ་ན་སེམ
Chinese
就像说“如同看到……”一样。所谓“如果认为能取与所取之义无有差别”，意思是说，能取和所取仅仅是识而已，除了识之外，愚童所遍计的眼等能取之义是不存在的。因此，应当视一切显现为境的事物皆是心。不要视境为心之外的事物。那时，舍弃对此处所取的散乱，仅仅专注于能取的分别，那是安忍的阶段。之后迅速获得无间三摩地，那是此处世间法的最胜阶段。这样就获得了内外所缘。获得内外二者一切如实性，应当从不执著能取与所取二者本身来理解，如是说：之后，那是超世间的无上智慧。无分别智慧，无垢染。获得远离二取。(藏文：འཛིན་པ་གཉིས་དང་བྲལ་བ་འཐོབ།，梵文天城体：dvayagrāhavirahitaṃ prāpnoti，梵文罗马拟音：dvayagrāhavirahitaṃ prāpnoti，汉语字面意思：获得远离二取)。就像将要这样解释一样。内外以及内外如实性的所缘已经讲完。现在，如何获得法的所缘，同样结合语境来讲解。其中，“以等持之心”的意思是，不是以散乱之心，而是在听闻佛法时，以专注之心听闻。心住于等持本身，就是此处所谓的倾听。所谓“以意的言说”，即以正确的分别。因为没有分别的耳识无法确定地把握意义，所以在耳识之后，凭借具有分别的意的言说，才能确定地把握经、律、论等所说的佛法意义。这样，暂时通过闻所生慧，就能获得法的所缘。从获得二种所缘来看，如前所说，应当认为意的言说之外没有其他。所谓“如果认为能取与所取之义无有差别”，就是说，如果认为能取与所取之义无有差别。像这样，在讲法时，心……
English
It is like saying "as if seeing...". The so-called "if one sees that the meaning of the grasper and the grasped are not different" means that the grasper and the grasped are merely consciousness, and apart from consciousness, the meaning of the grasper such as the eye, which is imputed by children, does not exist. Therefore, one should view all things that appear as objects as only mind. Do not view objects as being other than mind. At that time, abandoning the distraction towards the grasped here, one focuses solely on the discrimination of the grasper, which is the stage of forbearance. After that, one quickly attains the uninterrupted samadhi, which is the supreme stage of worldly dharma here. In this way, one obtains the internal and external objects. Obtaining the suchness of all internal and external objects, one should understand it from the non-attachment to the grasper and the grasped themselves, as it is said: After that, it is the unsurpassed wisdom beyond the world. Non-discriminating wisdom, without defilement. One obtains freedom from the two graspers. (Tibetan: འཛིན་པ་གཉིས་དང་བྲལ་བ་འཐོབ།, Sanskrit Devanagari: dvayagrāhavirahitaṃ prāpnoti, Sanskrit Romanization: dvayagrāhavirahitaṃ prāpnoti, Literal Chinese meaning: obtain freedom from the two graspers). It is like it will be explained in this way. The objects of suchness of internal, external, and internal-external have been explained. Now, how to obtain the object of dharma, similarly combine it with the context. Among them, "with an equanimous mind" means not with a distracted mind, but when listening to the Dharma, listening with a focused mind. The mind abiding in equanimity itself is what is meant by listening here. The so-called "with the expressions of mind" means with correct discriminations. Because the non-discriminating ear consciousness cannot definitely grasp the meaning, after the ear consciousness, with the expressions of mind that have discrimination, one can definitely grasp the meaning of the Dharma, such as the Sutra, Vinaya, and Abhidharma, as it is said. In this way, temporarily through the wisdom arising from hearing, one can obtain the object of dharma. From the perspective of obtaining the two objects, as previously said, one should think that there is nothing other than the expressions of mind. The so-called "if one sees that the meaning of the grasper and the grasped are not different" means that if one sees that the meaning of the grasper and the grasped are not different. Like this, when teaching the Dharma, the mind...